ซินเนสทีเซีย ปรากฏการณ์ประสาทสัมผัสมหัศจรรย์

ซินเนสทีเซีย ปรากฏการณ์ประสาทสัมผัสมหัศจรรย์ แม้ “สมอง” จะเป็นก้อนเนื้อเล็ก ๆ แต่มีหน้าที่ความรับผิดชอบแสนยิ่งใหญ่ระดับ ผบ.รก. (ผู้บัญชาการร่างกายสูงสุด) หน้าที่หลักของสมองคือ ควบคุมการทํางานของระบบต่าง ๆ ในร่างกายให้เป็นไปตามกลไกที่ธรรมชาติสร้างมา (ซินเนสทีเซีย ) อย่างไรก็ดี มีคนบางกลุ่มที่สมองของพวกเขามีความสามารถกํากับดูแลการทํางานของประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เราทุกคนมีเหมือน ๆ กันได้มากกว่าปกติ…มากจนกลายเป็นความมหัศจรรย์ที่ยากจะอธิบายให้เข้าใจได้โดยง่าย ความมหัศจรรย์ที่ว่านี้แม้จะเกี่ยวโยงกับ “ประสาทสัมผัสทั้งห้า” แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ดวงตา ของคนเหล่านี้จะมองเห็นภาพได้ชัดเจนกว้างไกลดั่งนกอินทรี หู และ จมูก จะแยกแยะเสียงและกลิ่นได้ว่องไวเหมือนสุนัข หรือ ผิวกาย จะอ่อนไหวและไวต่อการสัมผัสเหมือนอย่างต้นไมยราบ หากแต่เมื่อพบกับสิ่งเร้า ประสาทสัมผัสของคนเหล่านี้ตั้งแต่สองอย่างขึ้นไปจะเกิดการรับรู้พร้อม ๆ กันในเวลาเดียวกัน! บางคนอาจเรียกอาการประหลาดนี้ว่า ประสาทสัมผัสหลอน แต่ในทางการแพทย์เรียกอาการนี้ว่า ซินเนสทีเซีย (Synesthesia หรือ Synaesthesia) ตัวอย่างของอาการที่ว่านี้ อย่างเช่น เมื่อ ดวงตา มองเห็นสิ่งใด ลิ้น ก็จะพลอยรับรู้รสชาติของสิ่งน้ันไปด้วย เช่น เวลาที่อ่านหนังสือก็จะมีความรู้สึกถึงรสเปรี้ยว หวาน ฯลฯ โดยที่ในขณะนั้นไม่ได้กินอะไรเลย เมื่อ […]

แล้วเราก็หากันจนเจอ – เรื่องราวอัศจรรย์ของความรัก

แครอล แอนเดอร์สัน เป็นม่ายสาวซึ่งสามีเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในวัยสามสิบห้า ส่วนบ็อบ เอ็ดเวิร์คส ก็เป็นพ่อม่ายหนุ่มที่ภรรยาจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่ออายุได้ยี่สิบเก้า ชีวิตแต่งานของทั้งสองมีความสุขมาก ทั้งแครอลและบ็อบต่างก็ตั้งมั่นว่าคงจะรักใครหรือแต่งงานกับใครไม่ได้อีกแล้ว หลังครองตัวโดดเดี๋ยวแสนเจ็บปวดอยู่นานหลายปี ทั้งสองพบกันที่โบสถ์ในเย็นวันหนึ่งและรักกัน เมื่อทั้งคู่หมั้นหมายเละแต่งงานกัน พวกเขาบอกทุกคนว่า “เป็นเรื่องอัศจรรย์มากที่เราได้มาเจอกัน” ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นไปอย่างแนบแน่น ชีวิตแต่งงานมีปัญหาอยู่เรื่องเดียวคือทัศนคติของทั้งสองเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตตรงข้ามกัน แครอลชอบฝังมันไว้ ข้างบ็อบก็อยากจะค้นหา แครอลไม่อยากพูดถึงชีวิตแต่งงานในอดีต ไม่ว่าจะเป็นของใคร ส่วนบ็อบกระหายอยากรู้ทุกรายละเอียดในชีวิตของแครอลก่อนที่ทั้งคู่จะพบกัน และรู้สึกเสียใจที่แครอลแสดงความไม่สนใจอย่างสิ้นเชิง “ทำไมต้องปลุกคนที่ตายไปแล้วขึ้นมาด้วยล่ะ” แครอลมักพูดเช่นนี้เมื่อบ็อบดื้อกระเซ้าถาม “ควรเก็บความทรงจำไว้ ไม่ใช่ลบล้าง” เขามักพูดทำนองนี้ การณ์เป็นเช่นนี้นานหลายปี โดยแครอลเป็นผู้มีชัย ดังนั้นทั้งสองจึงไม่เคยแลกเปลี่ยนเรื่องราว รูปถ่าย หรือความทรงจำใด ๆ ในอดีตจากการแต่งงานครั้งแรกซึ่งกันและกันเลย สิบปีต่อมาแครอลเริ่มรู้สึกว่าชีวิตแต่งงานมั่นคงพอที่จะต้านทานผลลบของเรื่องในอดีตได้ “โอเค” เธอบอกบ็อบในวันหนึ่ง “ฉันพร้อมที่จะคุยเรื่องเก่า ๆ แล้ว” เธอเริ่มเล่าชีวิตแต่งงานครั้งแรกให้บ็อบฟัง และหยิบอัลบั้มภาพถ่ายที่ซ่อนไว้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันออกมาอวด “ภาพนี้ถ่ายตอนฮันนีมูน” เธอพูดพลางพลิกหน้าอย่างเร็ว “เราไปเที่ยวฝรั่งเศส โอ้…นี่ไง เราอยู่ที่ลอร์เดส” “คุณไปที่ลอร์เดสด้วยเหรอ” บ็อบถามอย่างสนใจ “เราก็ไปเหมือนกัน” “คงมีสักครึ่งโลกหรอกนะที่ไปลอร์เดส” แครอลหัวเราะ “ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย ทุกคนต่างก็ไปขอพรที่นั่นทั้งนั้น” “เดี๋ยวก่อนแครอล พลิกกลับไปหน้าก่อนสิจ๊ะ” […]

“คุกจำลอง” เมื่อคนดีๆ เปลี่ยนเป็นปีศาจร้ายในชั่วข้ามคืน

คุณคิดว่าตัวเองจะสามารถทำร้ายคนอื่นอย่างเลือดเย็นได้หรือไม่ ปี 1971 ดร.ฟิลิป ซิมบาร์โด (Philip Zimbardo) อาจารย์หนุ่มดาวรุ่งแห่งภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ต้องการเสาะหาว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการทำทารุณกรรมในเรือนจำ เขาและทีมงานจึงได้ดัดแปลงพื้นที่ชั้นล่างของตึกคณะจิตวิทยาให้เป็นห้องขัง อาสาสมัครที่ผ่านการคัดเลือกทั้ง 24 คนมีคุณสมบัติใกล้เคียงกัน คือ เป็นนักศึกษาเพศชาย ผิวขาว มาจากครอบครัวฐานะปานกลาง สุขภาพแข็งแรง และมีประวัติขาวสะอาด หลังการคัดเลือก ดร.ซิมบาร์โดได้ให้อาสาสมัครโยนเหรียญเพื่อแบ่งกลุ่มเป็นผู้คุมกับนักโทษ เช้าวันอาทิตย์ที่เงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงไซเรนที่ดังจนแสบแก้วหู ตำรวจจากโรงพักเมืองแพโลแอลโต รัฐแคลิฟอร์เนีย บุกเข้าจับตัวเด็กหนุ่มที่เป็นนักโทษถึงบ้านพัก ตำรวจแต่ละนายแสดงได้สมบทบาท มีการสั่งให้เด็กหนุ่มแยกขา แนบหน้าติดกับรถเพื่อค้นอาวุธและใส่กุญแจมือ หลังจากนั้นจึงนำตัวไปฝากขังที่โรงพัก พวกเขาถูกแจ้งข้อหา พิมพ์ลายนิ้วมือ และอื่น ๆ ก่อนที่จะถูกปิดตาและย้ายไปอยู่ที่ “คุกจำลอง” ดร.ซิมบาร์โดมีที่ปรึกษาที่เคยใช้ชีวิตหลังลูกกรงมานานกว่า 17 ปีคอยให้ข้อมูลเกี่ยวกับสภาพจิตใจของนักโทษ และแนะนำวิธีลัดที่จะทำให้อาสาสมัครรู้สึกว่าพวกเขาเป็นนักโทษจริง ๆ เช่น ให้สวมหมวกคลุมผมที่ทำจากถุงน่องไนลอน ให้ใส่โซ่ตรวนขนาดใหญ่ที่ข้อเท้าขวาตลอดเวลา และเรียกนักโทษด้วยหมายเลข ฯลฯ ส่วนผู้คุมได้รับคำสั่งว่า สามารถทำอะไรก็ได้ในขอบเขตของกฎหมายเพื่อรักษาระเบียบ ผู้คุมจะสวมชุดฟอร์มสีกากี ห้อยนกหวีดที่คอ มีกระบองเป็นอาวุธ และสวมแว่นตาดำ สถานการณ์ในคุกจำลองทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เป็นลำดับ […]

นางฟ้าที่มีลมหายใจ

ความสุขของฉันทุกวันนี้ นอกจากการดูแล “”สตีฟ”” ลูกชายวัย 14 ปีให้ดีที่สุดแล้ว ยังรวมไปถึงการทำหน้าที่เป็น “”พยาบาล””…นางฟ้า ใจดีของเหล่าคนไข้ ซึ่งเป็นอาชีพที่ฉันรักและใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก ในปี 1996 ฉันได้ย้ายมาประจำการในโรงพยาบาลเล็ก ๆ แถบชานเมืองนิวยอร์ก โรงพยาบาลแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ห่างจากแม่น้ำฮัดสัน (Hudson) มากนัก ฉันตัดสินใจซื้อบ้านหลังใหม่ในละแวกนั้น เพื่อความสะดวกในการเดินทาง แม่น้ำฮัดสันไหลผ่านชุมชนนี้เป็นช่วงสั้น ๆ แต่ด้วยสภาพภูมิประเทศที่สูงต่ำสลับกันเป็นระยะ จึงทำให้เกิดเกาะแก่งน้อย ๆ ขึ้น ส่งผลให้กระแสน้ำมีความเชี่ยวกรากมากกว่าบริเวณอื่น ๆ ลักษณะดังกล่าวเป็นอันตรายต่อชีวิตก็จริง แต่สำหรับกลุ่มวัยรุ่นแล้ว แม่น้ำสายนี้กลับเป็นสนามประลองความกล้าชั้นยอด สร้างความสนุกสนานให้พวกเขาทั้งจากการว่ายน้ำและการกระโดดจากสะพานที่มีความสูงถึง 60 ฟุต เพื่อดำดิ่งลงสู่ผิวน้ำเบื้องล่าง ทว่าในความสนุกสนาน ทุก ๆ ปีก็มักมีเรื่องเศร้าเกิดขึ้นอยู่เสมอ ประมาณกันคร่าว ๆ ว่า ชีวิตนับร้อยต้องสังเวยความเกรี้ยวกราดของสายน้ำนี้ แม้ว่าจะมีการป้องกันและมีการประกาศเตือนอยู่บ่อย ๆ ก็ตามที สำหรับตัวฉันเองก็กังวลในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย และได้แต่ภาวนาขออย่าให้สตีฟเกิดความคึกคะนองแบบวัยรุ่นทั่วไปเลย แต่ฉันก็ไม่ได้ห้ามปรามลูกอย่างเด็ดขาดเสียทีเดียว เพราะกลัวว่ายิ่งห้ามจะเหมือนยิ่งยุ ไม่นาน…สิ่งที่ฉันกังวลมาตลอดก็เกิดขึ้น และเป็นสิ่งที่พวกเราไม่อาจอธิบายได้แน่ชัดจนทุกวันนี้ เย็นวันนั้นฉันออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้านตามปกติ และด้วยความเหน็ดเหนื่อย เมื่อถึงบ้านฉันจึงเผลอหลับไปบนโซฟาใหญ่…ไม่นานนักฉันก็ถูกปลุกด้วยเสียงร้อนรนของสตีฟพร้อม […]

การเดินทางของจิตดวงสุดท้าย

ทุกข์ใดของแม่ไม่เท่าทุกข์เพราะลูกตาย (จิตดวงสุดท้าย) ความตายของลูกไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน ล้วนโหดร้ายเกินใจแม่จะรับได้ เรื่องที่จะนำมาเล่าให้ฟังต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงจากปากของแม่ผู้สูญเสียลูกด้วยสาเหตุการตายที่เหลือเชื่อ และยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้ง่าย ๆ แม่ผู้นี้เป็นแม่ชีในพุทธศาสนา ท่านเป็นชาวนิวซีแลนด์และได้บวชมาเป็นพรรษาที่ยี่สิบแล้ว ท่านมีชื่อทางธรรมว่า Ani Kunzang เป็นภาษาทิเบตตามประเพณีการบวชแบบมหายาน แม่ชีเล่าว่า ก่อนปวารณาใช้ชีวิตนักบวช แม่ชีมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ลูกชายแม่ชีชื่อ ““ไบรอน”” อายุ 27 ปี เป็นลูกชายคนเดียวในบรรดาลูกห้าคน นอกนั้นเป็นลูกสาว ลูกคนนี้แม่ชีรักมาก ความผูกพันระหว่างแม่ชีกับลูกชายมีความพิเศษลึกซึ้งกว่าลูกคนอื่น ๆ ตอนที่ลูกยังเล็ก แม่ชีใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่บ้านนอกที่เกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์ สมัยนั้นบ้านแม่ชีไม่มีไฟฟ้าใช้ ค่ำลงแม่ชีก็เล่านิทานให้ลูกฟังก่อนนอน ไบรอนเป็นลูกช่างสงสัยมักถามคำถามเวลาเล่านิทานให้ฟังเสมอ ความผูกพันระหว่างแม่และลูกเหนียวแน่น เพราะไม่ถูกเกมคอมพิวเตอร์แย่งเวลาในครอบครัวเหมือนการเลี้ยงลูกสมัยนี้ ไบรอนมีโรคประจำตัวอย่างหนึ่งที่แก้ไม่หาย คือ โรคนอนละเมอ มีครั้งหนึ่งแม่ชีจำได้ว่า หลังจากที่ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว ทั่วทั้งฟาร์มมืดมิด ตกดึกแม่ชีตื่นขึ้นมามองไม่เห็นลูก (ปกติแม่ชีจะตื่นกลางดึกเป็นประจำเพื่อออกมาดูว่าไบรอนเดินละเมอออกนอกห้องหรือเปล่า) แม่ชีตกใจรีบปลุกสามีขึ้นมาจุดตะเกียงออกเดินตามหาลูก ตอนนั้นไบรอนอายุได้เจ็ดขวบ แม่ชีและสามีออกเดินตามหาไบรอนทั่วฟาร์ม ในที่สุดก็ไปพบลูกนอนหลับสนิทอยู่บนกองฟางข้างบ้านนั่นเอง เวลาผ่านไปยี่สิบปี โรคนี้เป็น ๆ หาย ๆ รักษาเท่าไรก็ไม่หายขาดจนแม่ชีทำใจว่า ถ้าลูกหมดกรรม ลูกคงหาย แต่ถ้าลูกหมดบุญและเกิดอันตรายใด […]

เพื่อนรักของฉัน…ของขวัญจากแดนไกล

คุณเคยถูกความเหงาและความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจเมื่อไกลบ้านบ้างไหม นาทีนั้นหากมีเพื่อนสักคนอยู่ข้างกาย ร่วมแบ่งปันสารทุกข์สุกดิบ…เพื่อนคนนั้นก็คงไม่ต่างไปจากของขวัญล้ำค่าที่คุณไม่อาจลืมเลือน (เพื่อนรักของฉัน) แอมเบอร์ เด็กสาวชาวอเมริกัน เป็นคนหนึ่งที่เข้าใจความรู้สึกนี้ได้ดี และพยายามหาคำตอบให้ตัวเองเสมอมา แม้เหตุการณ์นั้นจะล่วงผ่านมานานกว่า 8 ปีแล้วก็ตาม 8 ปีที่แล้ว ครอบครัวเบลีย์ ตัดสินใจส่ง แอมเบอร์ ลูกสาวผู้ขี้อายเป็นที่สุดไปเข้าค่ายศิลปะร่วมกับเด็ก ๆ จากต่างเมือง ด้วยหวังว่าศิลปะและเพื่อนใหม่จะผลักดันให้แอมเบอร์มีความกล้าและมั่นใจในตัวเองยิ่งขึ้น ทว่าสำหรับแอมเบอร์แล้ว เธอกลับวิตกกังวลกับเวลา 12 วันต่อจากนี้ คิดไปต่าง ๆ นานา เช่น เธอจะถูกเพื่อนกลั่นแกล้งและล้อเลียนเหมือนที่โรงเรียนไหม เธอจะวาดรูประบายสีได้ไหม และที่สำคัญ เธอจะมีเพื่อนบ้างไหม แทบไม่น่าเชื่อว่าที่ค่ายศิลปะนี้กลับไม่มีใครล้อเลียนหรือแกล้งเธอเลย แม้แต่บรรดาเด็กตัวแสบต่างก็เพิกเฉยกับแอมเบอร์ ส่วนเด็กคนอื่น ๆ ก็แทบจะไม่สนใจแอมเบอร์เลย พูดคุยกับเธอเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น ยิ่งเมื่อต้องทำงานเป็นคู่ แอมเบอร์ก็มักเป็นคนเดียวที่ “เหลือเลือก” เสมอ ทำให้เธอต้องทำงานคนเดียวอยู่บ่อย ๆ สำหรับแอมเบอร์แล้ว แม้จะถือเป็นข้อดีที่ไม่ถูกกลั่นแกล้ง แต่นั่นกลับเป็นการเปิดช่องให้ความเหงา ความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจน้อย ๆ มากขึ้นทุกวัน ๆ…เวลา 5 วันที่ผ่านไปจึงดูเนิ่นนานไม่ต่างไปจาก 5 ปี […]

นางฟ้าสี่ขา!

คุณเคยเชื่อเรื่องสัญชาตญาณพิเศษหรือ sense ของสัตว์ไหม ถ้าคําตอบคือ ไม่ คุณก็คือคนประเภทเดียวกับผม แต่เสียใจด้วยนะครับถ้าจะขอบอกว่า หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คําตอบของผมก็เปลี่ยนเป็น “เหลือเชื่อ” จริง ๆ ครับ แต่ไหนแต่ไรมาผมเป็นคนไม่ถูกชะตากับเจ้าหน้าขน ไม่ว่าเจ้าตูบหรือเจ้าเหมียว แต่แล้วในที่สุดโชคชะตาก็เล่นตลกกับผม เมื่อผมตกหลุมรักแมรี่ ผู้หญิงที่รักสัตว์อย่างเหลือเกินเข้าให้ และตกลงใจแต่งงานกัน ใจผมตอนนั้นอาจจะมีต่อต้านบ้าง แต่คิดไปคิดมา ในเมื่อผมรักเธอแล้วก็ต้องรักลูก ๆ ของเธอด้วย “Love her, love her dog.” บ้านหลังน้อยของเราจึงเต็มไปด้วยลูกรักของแมรี่ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าไมค์ เจ้ามินนี่ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ เจ้าชูว์ เจ้าโชวี่ สุนัขพันธุ์ดัลเมเชียน เบ็ดเสร็จเมื่อรวมกับตัวผมและแมรี่ มนุษย์พันธุ์คอเคซอยด์เข้าไป บ้านน้อยหลังนี้ก็มีสมาชิก 2 คนกับอีก 4 ตัว แมรี่พยายามสร้างสัมพันธ์ให้ผมกับเพื่อนสี่ขาด้วยวิธีต่าง ๆ นานา ทั้งลงทุนทิ้งผมอยู่บ้านตามลําพังกับเจ้าพวกนี้ 3 วันบ้าง 4 วันบ้าง หรือบางครั้งแมรี่ก็จะเล่าเรื่องความพิเศษของเจ้าพวกนี้ให้ฟังบ่อย ๆ หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นก็มี เรื่องความมหัศจรรย์ของเจ้าเหมียวที่โรม […]

ปาฏิหาริย์ที่เป็นจริง เด็กน้อยฟื้นจากความตาย ทั้งที่หมดลมหายใจไปนานแล้ว

การฟื้นคืนชีวิตเป็นปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นจริง และไม่อาจหาข้อพิสูจน์ใดๆ ได้มากไปกว่าจะยกให้เเป็นความมหัศจรรย์ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ เด็กน้อยฟื้นจากความตาย เดือนธันวาคม ปี ค.ศ.2005 ณ ประเทศอังกฤษ ขณะที่ จอห์น และ คาเรน แลนเดอร์ (John & Karen Lander) กําลังซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้าน พวกเขาสังเกตเห็นลูกชายวัย 2 สัปดาห์ตัวซีดขาวและหนาวสั่น จึงรีบโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลเป็นการด่วน หนูน้อย วู้ดดี้ แลนเดอร์ (Woody Lander) ถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล ลีดส์เจเนอรัล (Leeds General Infirmary) ในทันที แต่หลังจากไปถึงโรงพยาบาลได้ไม่นาน หนูน้อยก็หยุดหายใจ… แพทย์พยายามช่วยเหลือหนูน้อยวู้ดดี้อย่างสุดความสามารถเป็นเวลานานถึง 30 นาที แตไม่เป็นผล วู้ดดี้ยังคงนอนแน่นิ่งเช่นเดิม แพทย์จึงตัดสินใจบอกเรื่องเศร้าสลดนี้แก่ผู้เป็นพ่อแม่ นายแลนเดอร์ผู้เป็นพ่อเปิดเผยว่า ตลอดเวลา 30 นาทีของการรอคอยนั้นเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก มันยาวนานราวกับไม่มีวันจะสิ้นสุด พอหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน คําพูดที่ออกจากปากของหมอมีเพียง “หมอทําดีที่สุดแล้ว” จากนั้นพยาบาลก็ค่อยๆดึงท่อออกซิเจนออกจากปากของวู้ดดี้ และมอบหนูน้อยคืนสู่อ้อมแขนของพ่อและแม่ที่หัวใจแทบสลายด้วยความโศกเศร้า เพื่อให้ทั้งสองจูบลาลูกชายคนแรกของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย แต่แล้ว…ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น มีเสียงไอจากร่างเล็กๆ […]

สตีเฟน วิลต์เชียร์ “มนุษย์กล้องถ่ายรูป” ศิลปินออทิสติกสุดยอดอัจฉริยะ

บางสิ่งที่เรียกว่าความมหัศจรรย์นั้นบางครั้งก็อยู่ใกล้ตัวเราอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างเรื่องของ สตีเฟน วิลต์เชียร์ (Stephen Wiltshire) ชายผู้ได้รับสมญานามว่า มนุษย์กล้องถ่ายรูป (The Human Camera) ผู้นี้ สตีเฟน วิลต์เชียร์ เกิดในปี 1974 แม่ของเขาเป็นชาวอินเดีย ส่วนพ่อเป็นชาวบาร์เบโดส เขามีพี่สาวอายุมากกว่าเขาสองปีหนึ่งคน ทั้งหมดอาศัยอยู่ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ แรกเริ่มเดิมทีนั้นเจ้าหนูสตีเฟนไม่ยอมพูดจากับใคร มีพัฒนาการช้าและแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดตลอดเวลา เมื่ออายุ 3 ขวบสตีเฟนก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเด็กออทิสติก หลังจากนั้นไม่นานพ่อของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สตีเฟนจึงกลายเป็นเด็กเก็บตัวมากยิ่งขึ้น สิ่งเดียวที่สตีเฟนชอบทำก็คือการวาดรูป แม้จะเข้าโรงเรียนสำหรับเด็กพิเศษเมื่ออายุ 4 ขวบ เขาก็ยังคงอยู่ในโลกที่มีแต่กระดาษและดินสอตามลำพัง สตีเฟนเล่าว่า สมัยนั้นเขาวาดรูปโดยอัตโนมัติ วาดแล้วก็แล้วกัน ไม่ได้รู้สึกชื่นชมผลงานของตัวเอง แต่สิ่งที่น่าสนใจคือภาพของเขามีมิติ แสงเงา และความสมจริง       อย่างไรก็ดี เมื่ออายุ 5 ขวบ ครูสังเกตเห็นพรสวรรค์ของสตีเฟน และกระตุ้นให้เขาถ่ายทอดความรู้สึกผ่านการวาดภาพเพื่อสื่อสารกับคนรอบข้าง สตีเฟนจึงวาดรูปสัตว์ รถยนต์ ตึกรามบ้านช่อง และผู้คนในอิริยาบถต่าง ๆ แล้วนำไปให้ใครต่อใครดู […]

keyboard_arrow_up