ชีวิตคือสิ่งสมมุติของ ดา ชฎาพร รัตนากร

ชีวิตคือสิ่งสมมุติของ ดา ชฎาพร รัตนากร “สิ่งทั้งหลายในโลกนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งสมมุติที่เราสมมุติขึ้นมาเองทั้งสิ้น สมมุติ แล้วก็หลงสมมุติของตัวเอง เลยไม่มีใครวาง” เป็นคำกล่าวของ หลวงพ่อชา สุภัทโท ที่ คุณดา ชฎาพร รัตนากร นักแสดงมากฝีมือยึดมาเป็นหลักประจำใจ เธอมีผลงานการแสดงครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่องนายซีอุย แซ่อึ้ง หลังจากนั้นก็มีเรื่องอื่นๆ ตามมาไม่ขาดสาย และกลายเป็นนางเอกที่ดังเป็นพลุแตกในช่วงเวลาหนึ่ง แม้ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว เราก็คงพอจะคาดเดาได้ว่า เธอเป็นนักแสดงที่รักสันโดษมากคนหนึ่ง ดูได้จากน้อยครั้งที่เธอจะให้สัมภาษณ์พูดคุยผ่านสื่อต่างๆ อย่างไรก็ตาม ชีวิตของเธอก็ไม่ต่างจากปุถุชนทั่วไป ที่ผ่านทั้งเรื่องราวที่ดีและร้าย มีสุข มีทุกข์ มีสรรเสริญ มีนินทา มีผิดพลาด ผิดหวัง ฯลฯ แต่ทั้งหมดในวันนั้นกลับทำให้เธอกล้าแกร่งในวันนี้ และมองชีวิตด้วยความเข้าใจมากขึ้นว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงสิ่งสมมุติ สิ่งสมมุติที่ว่านั้นมีอะไรบ้าง…ไปฟังเธอเล่ากันเลยดีกว่า สมมุติว่าเป็น… ดาเข้ามาอยู่ในวงการบันเทิงแบบบังเอิญมากกว่าตั้งใจจะไขว่คว้า เพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนสวย ดาไม่เคยมองว่าตัวเองเป็นดารา แต่เป็นแค่นักแสดงที่ต้องทำงานและรับผิดชอบหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่านั้น โชคดีว่าค่ายหนังค่ายละครที่เราไปอยู่ตอนเข้าวงการใหม่ๆ ก็ทำให้เราเห็นว่าทุกคนเท่าเทียมกันไม่มีใครมาเป็นซุป’ตาร์อยู่ในกองที่ต้องดูแลเอาใจเป็นพิเศษ คำว่า “ดารา” มันหมิ่นเหม่กับการหลงระเริง พูดจริง ๆ นะว่า ดาไม่เคยสัมผัสกับความดังของตัวเอง เพราะตอนที่คนอื่นบอกว่าเราดัง ดาทำงานอยู่ในกองถ่ายตลอดเวลา และที่สำคัญ ลึกๆ […]

ถ้าไม่ถูก “หลอก” วันนั้น ผมก็คงไม่มีวันนี้ อั้ต อัษฎา พานิชกุล

ถ้าไม่ถูก “หลอก” วันนั้น ผมก็คงไม่มีวันนี้ อั้ต อัษฎา พานิชกุล     “ปิดเทอมนี้กลับไปเยี่ยมคุณยายที่เมืองไทยหน่อยนะลูก อั๊ตไม่ได้กลับไปหลายปีแล้วนะ” ด้วยคำขอของคุณแม่ทำให้ผม อั้ต อัษฎา พานิชกุล ต้องเก็บกระเป๋าบินเดี่ยวกลับเมืองไทยในอีกไม่กี่วันต่อมา โดยไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าการกลับมาเมืองไทยครั้งนี้จะ “เปลี่ยนชีวิต” ผมไปตลอดกาล ทันทีที่ถึงเมืองไทย ลุงกับป้าก็ยึดพาสปอร์ตของผมไปเก็บแบบเนียนๆ ด้วยเหตุผลว่ากลัวผมทำหาย ไม่ว่าจะพยายามทวงคืนอย่างไร ท่านก็ไม่ยอมคืนให้ ผมนึกเอะใจเลยโทร.ไปถามแม่ที่แคลิฟอร์เนีย แม่เฉลยความจริงให้ฟังว่า “อยากให้อั๊ตกลับมาอยู่เมืองไทย เพราะแม่กลัวว่าถ้ายังอยู่อเมริกาต่อไป ลูกจะมีความเป็นอเมริกันมากไปกว่านี้” พอรู้ว่าถูกหลอกให้กลับมาจริงๆ ผมรู้สึกโกรธจัด ขว้างโทรศัพท์ทิ้งต่อหน้าลุงกับป้าทันที เพราะอีกแค่ปีเดียวผมก็จะอายุ 18 ด้วยอายุขนาดนี้ ถ้าเป็นฝรั่งนั่นหมายความว่า ผมเป็นผู้ใหญ่สามารถย้ายออกมาใช้ชีวิตเองได้แล้ว แต่แม่กลับตัดโอกาสนั้นลงด้วยการส่งผมมาอยู่ที่เมืองไทยแทน ความรู้สึกตอนนั้นไม่ต่างจากคนถูกทิ้งเลยครับ เพราะที่นี่ผมไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม แม้แต่จะติดต่อกับเพื่อนๆ ที่นู่นก็ลำบากเพราะสมัยนั้นทำได้แค่เขียนจดหมาย ส่งโทรเลข และโทรศัพท์บ้านเท่านั้น ครั้นจะพูดคุยกับญาติๆ ที่นี่ กว่าจะพูดภาษาไทยออกมาได้สักประโยค ผมก็ต้องใช้เวลาเรียบเรียงอยู่นาน     ความอึดอัดเหล่านี้แสดงออกมาอย่างชัดเจนทั้งกิริยาท่าทาง คำพูดที่ก้าวร้าว บางทีก็อาละวาดโวยวาย แต่ถึงอย่างนั้นลุงกับป้าและญาติๆ ก็พยายามอดทนใจเย็น และไม่เคยปริปากบ่นสักคำ […]

ชีวิต “จริง” ของนางเอกสาวขาลุย ต่าย สายธาร นิยมการณ์

ชีวิต “จริง” ของนางเอกสาวขาลุย ต่าย สายธาร นิยมการณ์     เมื่อย้อนกลับไปราว 20 ปีที่แล้ว ในยุคที่หนังไทยวัยรุ่นแนวกระโปรงบานขาสั้นกำลังโด่งดังหลายคนคงประทับใจกับบทบาทของสาวน้อยหน้าใส ไว้ผมหน้าม้า ฉายา “แหม่ม จินตหรา 2” อยู่ไม่น้อย แม้วงการมายาจะมอบแต่บทบาทนางเอกที่ดูน่ารัก อ่อนหวานน่าทะนุถนอมให้กับ ต่าย สายธาร นิยมการณ์ อยู่เสมอ แต่ดูเหมือนในชีวิตจริงเธอจะไม่ได้สวยหวานเหมือนบทบาทเหล่านั้นด้วยบุคลิกทะมัดทะแมง พูดจาตรงไปตรงมา รักอิสระและความยุติธรรม จนเป็นที่มาของกระแสข่าวมากมาย ทั้งที่กล่าวว่าเธอท้อง ติดยาเสพติด มีเสี่ยเลี้ยง หรือแม้แต่คลิปที่เธอทะเลาะกับแท็กซี่ก็กลายเป็นเรื่องโด่งดังในสังคมออนไลน์ แต่ความ “จริง” ในชีวิตของเธอนั้นยังมีอีกหลากหลายมุมที่เราไม่รู้ ซึ่งเธอจะมาเผยใจอย่างหมดเปลือกให้เราฟัง… วัยเด็กผูกพันอยู่กับวัด ชีวิตวัยเด็กของต่ายโลดโผนมาก ต่ายเกิดและเติบโตที่อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ได้รับการเลี้ยงดูมาแบบเด็กผู้ชาย จึงมีนิสัยแก่นๆ ชอบออกไปวิ่งเล่น ปั่นจักรยานกับเพื่อนแถวบ้าน แต่สิ่งหนึ่งที่ต่ายจำได้ดีคือ พ่อกับแม่จะสอนให้ต่ายสวดมนต์ไหว้พระมาตั้งแต่เด็ก หากวัดผาสุการาม (หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดไม้ลุงขน) มีงานบุญ พ่อกับแม่ก็จะพาต่ายไปช่วยงานที่วัดเสมอ แต่ที่ทำให้ต่ายชอบการไปวัดคือ ขากลับท่านเจ้าอาวาสมักจะให้ขนมและผลไม้ติดไม้ติดมือกลับมาเป็นประจำ ดังนั้นแม้ว่ารอบบ้านของต่ายจะรายล้อมไปด้วยสถานเริงรมย์และบ่อนการพนัน แต่ต่ายกลับไม่เคยสนใจหรือข้องแวะกับการพนันและอาชีพขายบริการเลย หลายคนอาจมองว่าเด็กที่เติบโตมาในสภาพแวดลอ้ […]

“ธรรม” ที่พึ่งพิงของชีวิต บทความให้แง่คิด จาก พระไพศาล วิสาโล

“ธรรม” ที่พึ่งพิงของชีวิต บทความให้แง่คิด จาก พระไพศาล วิสาโล ที่พึ่งพิงของชีวิตของชีวิตไม่ใช่สิ่งใด แต่ความสุขที่แท้อยู่ที่การพึ่งตน ซึ่งที่จริงก็คือ การพึ่งธรรม ดำเนินชีวิตตามธรรม และอย่างถูกธรรมนั่นเอง

ขอบคุณความลำบากที่ทำให้มีทุกวันนี้จนเป็น เฮียนพ ธุรกิจหมูปิ้ง ร้อยล้าน

เฮียนพ - ชวพจน์ ชูหิรัญ เจ้าของธุรกิจ “หมูนุ่มเฮียนพ” ผู้ฝ่าฟันอุปสรรคความยากจน เริ่มต้นธุรกิจจากศูนย์จนกลายมาเป็นหมูปิ้งร้อยล้าน

Dhamma Daily: คุยกับแฟน เรื่องความตาย แต่เขาโกรธ ควรทำอย่างไรดีคะ

Dhamma Daily: คุยกับแฟน เรื่องความตาย แต่เขาโกรธ ควรทำอย่างไรดีคะ หนูเป็นคนไม่กลัวความตาย รู้สึกว่าความตายเป็นเรื่องธรรมชาติ ธรรมดา แต่พอหนูพยายามบอกแฟนว่า ให้วางแผนชีวิตดีๆ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือ ” ความกลัว ” บทความน่าคิดจาก พระไพศาล วิสาโล

ความกลัว คือสัจธรรมชีวิต การรู้เท่าทันมันด้วยสติ ตลอดจนเห็นคุณและโทษของมันหรือธรรมชาติของมันตามจริงด้วยปัญญา จะช่วยให้เราพ้นจากอำนาจของมันอย่างแท้จริง 

Dhamma Daily: ฆ่าหนู ที่สกปรกเพราะมากัดสายไฟ เป็นบาปหรือไม่

Dhamma Daily: ฆ่าหนู ที่สกปรกเพราะมากัดสายไฟ เป็นบาปหรือไม่ ถาม: ฆ่าหนู ที่สกปรกเป็นบาปหรือไม่ ไม่อยากทำ แต่มากัดสายไฟ พระอาจารย์มานพ อุปสโม ตอบคำถามนี้ไว้ว่า เราก็สกปรกนะ ไม่ใช่ไม่สกปรก ลองไม่อาบน้ำสักหนึ่งวันสิ หนูก็อาจคิดว่าอยากฆ่าคนสกปรกบ้าง

ผมเป็น จิตอาสา ไม่ใช่ขาโหด! เรื่องเล่ายิ้มๆ ของกลุ่มนักศึกษาช่วยสังคม

ผมเป็น จิตอาสา ไม่ใช่ขาโหด! เรื่องเล่ายิ้มๆ ของกลุ่มนักศึกษาช่วยสังคม     Secret มีโอกาสไปร่วมโครงการอบรม จิตอาสา  ศีลธรรมเฉลิมพระเกียรติถวายพ่อหลวง ค่ายพุทธบุตร วัดสามชุด จ.สุพรรณ บุรี ขณะที่ผู้ปฏิบัติธรรมเตรียมเข้าแถวรับอาหารเช้า มีกลุ่มนักเรียนชายใส่เสื้อช้อปขมีขมันยกอุปกรณ์สำหรับรับประ ทานอาหารมาจัดเรียงอย่างเรียบร้อย และเป็นผู้ตักข้าวให้กับผู้ปฏิบัติธรรม เมื่อได้พูดคุยกันก็พบว่าน้องๆ กลุ่มนี้ เป็นนักศึกษาในชมรมรักธรรม จิตอาสา พัฒนาชุมชน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ศูนย์สุพรรณบุรี จุดประสงค์ของชมรมคือ เป็น จิตอาสา ต้องการสร้างประโยชน์กับสังคมให้มากที่สุด  ว่าที่ร้อยตรีณัฐพล ประธานชมรมเล่าถึงเหตุที่ชอบทำกิจกรรมเพื่อสังคมว่า     “ผมทำเพื่อในหลวงครับ ผมมีความสุขที่ได้ช่วย สำหรับผมแค่ได้ให้ก็พอแล้ว”     น้องโอม พศธร หนึ่งในสมาชิกรักษ์ธรรมเล่าถึงความประทับใจในการทำกิจกรรม จิตอาสา เพื่อสังคมให้ฟังว่า “พวกเรามีโอกาสได้ช่วยเหลือชาวบ้านบนดอย ไปติดตั้งเครื่องผลิตไฟฟ้า หรือบางครั้งเจอชาวบ้านบางชุมชนเขาไม่มีเงินซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า แล้วพวกเราเข้าไปช่วย เขาบอกขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ผมแค่เห็นเห็นชาวบ้านยิ้มได้ ผมก็มีความสุขแล้วครับ”     หากใครที่ยังหาความสุขในชีวิตไม่เจอ ลองเป็นผู้ให้ดูสักครั้งแล้วคุณจะรู้ว่า ความสุขนั้นหาง่ายนิดเดียว บทความน่าสนใจ มีธรรมครองจิต ชีวิตยืนยาว […]

สงกรานต์ดั้งเดิม เสริมมงคลชีวิตรับปีใหม่ไทย

ทุกวันนี้เมื่อพูดถึงสงกรานต์ คนส่วนใหญ่คิดถึงแต่การสาดน้ำกันตั้งแต่เช้ายันค่ำ บางแห่งถึงกับปิดถนนสาดน้ำกันไปจนค่ำมืดดึกดื่น โดยอาจลืมประเพณีวัฒนธรรมและความหมายที่แท้จริงว่า “สงกรานต์” หรือ ปีใหม่ไทย เป็นช่วงเวลาที่ควรคิดถึงเรื่องดังต่อไปนี้

ต้นบุญธรรมสถาน สัปปายสถานของทุกเพศทุกวัย

จังหวัดชลบุรี นอกจากมีท้องทะเลเป็นดั่งสถานที่พักผ่อนหย่อนกายแล้วยังมี ต้นบุญธรรมสถาน สถานปฏิบัติธรรมซึ่งเป็นดั่งสถานที่พักผ่อนหย่อนจิตใจที่แสนสงบอยู่ด้วย

การให้โอกาส เป็นสิ่งที่ดี – ข้อคิดชีวิตเป็นสุข โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ

การให้โอกาสเป็นสิ่งที่ดี – ข้อคิดชีวิตเป็นสุข โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ
การให้โอกาสเป็นสิ่งที่ดี แต่อย่าคาดหวังว่าเราจะได้โอกาสไปตลอด บางครั้งโอกาสอาจมีเพียงครั้งเดียว เมื่อมีใครให้โอกาสจงเห็นคุณค่าของโอกาสนั้น จะได้ตั้งใจทําในสิ่งที่ดี ๆ ยิ่งขึ้นไป

ถ้าไม่เคย “ล้ม” ผมคงไม่รู้ว่าการลุกขึ้นมามีค่าแค่ไหน กิก ดนัย จารุจินดา

ถ้าไม่เคย “ล้ม” ผมคงไม่รู้ว่าการลุกขึ้นมามีค่าแค่ไหน กิก ดนัย จารุจินดา “จมไม่ลง” ผม กิก ดนัย จารุจินดา ไม่เคยเข้าใจความหมายของคำคำนี้มาก่อน กระทั่งวันที่ผมต้องกลั้นใจยืมเงินเพื่อนสนิทเป็นครั้งแรกในชีวิต เพื่อจะรักษาภาพลักษณ์เท่ๆ หรูๆ ที่เคยมีเอาไว้ให้ได้ วันนั้นเองที่ผมเข้าใจอย่างลึกซึ้ง!

“วันเฉลิม” นอกจอ…เรื่องจริงของชายผู้ เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกเป็นได้

“วันเฉลิม” นอกจอ…เรื่องจริงของชายผู้ เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกเป็นได้   ผมนั่งดูละครเรื่อง “ทองเนื้อเก้า” ทางโทรทัศน์แล้วก็ย้อนมองชีวิตของตัวเอง ชีวิตของผมก็ไม่ต่างกับเด็กชายวันเฉลิมตรงที่เราเกิดมา เลือกเกิดไม่ได้ แต่เราก็สามารถเติบโตเป็นคนดีได้ แต่นอกจากนั้น ดูเหมือนชีวิตจริงจะไม่ได้เหมือนในนิยาย เพราะผมไม่ได้เป็นคนที่มีความกตัญญูสูงเท่าเด็กชายวันเฉลิม ผมยากที่จะยอมรับกับการมีแม่ติดการพนันจนต้องขายสมบัติทุกอย่างของครอบครัว และมีพ่อที่ติดเหล้าจนไม่สนใจลูกเมีย ทั้งคู่ทำให้คำว่า “ครอบครัว” พังทลายลงก่อนที่ผมจะโต และกว่าที่ผมจะเรียนรู้คำว่า “ให้อภัย” ทุกอย่างก็เกือบจะสายเกินไป แต่ในความโชคร้ายผมก็เจอปาฏิหาริย์ในชีวิต ได้พบเจอเพื่อนที่ดี ทำให้ผมเข้าใจความรักแบบที่ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ เรื่องราวของครอบครัวผมเริ่มต้นมาจากคุณตามีภรรยาหลายคน ทำให้ยายของผมช้ำใจ ทั้งคู่แยกทางกันตอนที่แม่ยังเด็ก ยายเป็นคนเลี้ยงดูแม่และมีอาชีพเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงอยู่ในกรมป่าไม้ ผมไม่รู้ว่ายายลำบากมากแค่ไหนในการเลี้ยงดูแม่ รู้แต่ว่าท่านพยายามส่งเสียแม่ให้เรียนสูงๆ แต่แม่เรียนยังไม่ทันจบปวช. ก็หนีตามพ่อไป และกลับมาขอขมายายในภายหลัง ครั้งหนึ่งยายเคยให้เงินแม่ไว้ก้อนหนึ่งสำหรับสร้างเนื้อสร้างตัว แต่พ่อนำไปลงทุนทำอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็เจ๊งไม่เป็นท่า ทำให้ยายไม่ชอบขี้หน้าลูกเขยที่ไม่เอาถ่านคนนี้เอาเสียเลย ครอบครัวของเราอาศัยอยู่ในเพิงสังกะสีที่กั้นเป็นห้องนอนในบริเวณกรมป่าไม้ นาน ๆ ทีพ่อถึงจะมาหาพวกเรา พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยจนต้องแยกกันอยู่ แต่ละครั้งที่พ่อมาหา ผมมักจะได้ยินแต่การทะเลาะโต้เถียงด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ  จนกระทั่งกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ผมไม่เคยเห็นพ่อกับแม่แสดงความรักกันด้วยความอ่อนโยน เห็นแต่ความหงุดหงิดโมโหที่ต่างฝ่ายต่างก็ระบายใส่กัน ผมโตมาได้ก็เพราะยาย เนื่องจากแม่เอาแน่เอานอนไม่ได้ เมื่อผมขึ้นป.4 […]

Dhamma Daily: ทำอย่างไร อยากแก้ไข สิ่งที่เคยทำไม่ดีกับคนตาย

หลายคนอาจะเคยทำ บาป หรือทำ สิ่งที่เคยทำไม่ดีกับคนตาย แม้วันนี้จะสำนึกได้แล้ว แต่ก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ มาหาทางแก้ไขความรู้สึกผิดที่ติดค้างในใจกันดีกว่านะคะ

ภูเขาทอง สวรรค์ใกล้เกาะรัตนโกสินทร์

ซีเคร็ตอาสาพาคุณ ๆ ไปสร้างศรัทธาให้จิตใจผ่อนคลายสบายใจด้วยการเดินทางไปสู่สวรรค์ แต่ที่สำคัญสวรรค์ที่ว่านั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแค่ใกล้ ๆ เกาะรัตนโกสินทร์รอบนอกเท่านั้น ที่นี่คือ ภูเขาทอง นั่นเอง

Dhamma Daily : ทำอย่างไรจึง เอาชนะความเกลียด ที่แค่ได้ยินเสียงก็เกลียดแล้ว

Dhamma Daily : ทำอย่างไรจึง เอาชนะความเกลียด ที่แค่ได้ยินเสียงก็เกลียดแล้ว ไม่ได้เห็นหน้าตาก็เกลียด เกลียดแบบขนลุกขนพอง เกลียดชัง อยากเอา ชนะความเกลียดนี้ให้ได้ เพื่อให้ใจเป็นสุข

ดำเนินชีวิตด้วยหลักคิดของธรรมะ หลิน - มชณต สุวรรณมาศ

จากที่เคยเป็นคนใจร้อน มาวันนี้ หลิน - มชณต สุวรรณมาศ สามารถนำธรรมะมาเปลี่ยนร้อนเป็นเย็นได้มากขึ้น

keyboard_arrow_up