พ่อลูกจิตอาสา ช่วยเหลือคนไร้บ้าน แล้วยังชวนพวกเขาไปกินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละครั้ง

พ่อลูกจิตอาสา ช่วยเหลือคนไร้บ้าน แล้วยังชวนพวกเขาไปกินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละครั้ง ในวันหยุดสุดสัปดาห์คุณพ่อทั่วไปอาจพาลูกชายออกไปเที่ยว แต่สำหรับ John Hansen และ  Chase Hansen พ่อลูกจิตอาสา คู่นี้ วันหยุดสุดสัปดาห์ของพวกเขาคือการชวนคนไร้บ้านไปกินอาหารกลางวันด้วยกัน กิจกรรมของสองพ่อลูกนี้เริ่มทำมาตั้งแต่เมื่อ 4 ปีก่อน เพื่อมอบอาหารให้คนไร้บ้าน พร้อมกับฟังเรื่องราวของพวกเขา และหาวิธีที่จะช่วยเหลือพวกเขาเท่าที่จะทำได้       จุดเริ่มต้นของโครงการนี้มาจากลูกชายของเขาตอนที่อายุ 4 ขวบ ได้เห็นคนไร้บ้านที่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เด็กน้อยสงสัยจึงถามคุณพ่อว่า “เขาเป็นใคร” คุณพ่อตอบว่า “คนไร้บ้าน”  จากนั้นเด็กน้อยได้ตั้งโครงการชื่อว่า “Empathy” ขึ้นเพื่อช่วยเหลือคนไร้บ้าน ซึ่งคุณพ่อได้ช่วยลูกชายด้วย เริ่มจากการมอบอาหาร และของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันแก่คนไร้บ้านจากเงินของตนเอง แล้วชวนคนไร้บ้านไปกินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละครั้ง ต่อมาจึงมีคนสนใจอยากร่วมช่วยเหลือโดยการบริจาคเงินและของใช้จำเป็นให้กับโครงการของเด็กน้อย โครงการเล็ก ๆ นี้จึงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา     เด็กชายและคุณพ่อ ได้ช่วยเหลือคนไร้บ้านมาแล้วกว่า 150 คน ซึ่งไม่ใช่แค่บริเวณที่สองพ่อลูกอาศัยอยู่เท่านั้น แต่ยังเดินทางไปเมืองต่าง ๆ ด้วย การทำความดีของเด็กชายทำให้หน่วยงานรัฐบาลมอบรางวัลเพื่อเป็นเกียรติให้กับเขาอีกด้วย   ที่มา :  […]

นางฟ้าที่มีลมหายใจ

ความสุขของฉันทุกวันนี้ นอกจากการดูแล “”สตีฟ”” ลูกชายวัย 14 ปีให้ดีที่สุดแล้ว ยังรวมไปถึงการทำหน้าที่เป็น “”พยาบาล””…นางฟ้า ใจดีของเหล่าคนไข้ ซึ่งเป็นอาชีพที่ฉันรักและใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก ในปี 1996 ฉันได้ย้ายมาประจำการในโรงพยาบาลเล็ก ๆ แถบชานเมืองนิวยอร์ก โรงพยาบาลแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ห่างจากแม่น้ำฮัดสัน (Hudson) มากนัก ฉันตัดสินใจซื้อบ้านหลังใหม่ในละแวกนั้น เพื่อความสะดวกในการเดินทาง แม่น้ำฮัดสันไหลผ่านชุมชนนี้เป็นช่วงสั้น ๆ แต่ด้วยสภาพภูมิประเทศที่สูงต่ำสลับกันเป็นระยะ จึงทำให้เกิดเกาะแก่งน้อย ๆ ขึ้น ส่งผลให้กระแสน้ำมีความเชี่ยวกรากมากกว่าบริเวณอื่น ๆ ลักษณะดังกล่าวเป็นอันตรายต่อชีวิตก็จริง แต่สำหรับกลุ่มวัยรุ่นแล้ว แม่น้ำสายนี้กลับเป็นสนามประลองความกล้าชั้นยอด สร้างความสนุกสนานให้พวกเขาทั้งจากการว่ายน้ำและการกระโดดจากสะพานที่มีความสูงถึง 60 ฟุต เพื่อดำดิ่งลงสู่ผิวน้ำเบื้องล่าง ทว่าในความสนุกสนาน ทุก ๆ ปีก็มักมีเรื่องเศร้าเกิดขึ้นอยู่เสมอ ประมาณกันคร่าว ๆ ว่า ชีวิตนับร้อยต้องสังเวยความเกรี้ยวกราดของสายน้ำนี้ แม้ว่าจะมีการป้องกันและมีการประกาศเตือนอยู่บ่อย ๆ ก็ตามที สำหรับตัวฉันเองก็กังวลในเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย และได้แต่ภาวนาขออย่าให้สตีฟเกิดความคึกคะนองแบบวัยรุ่นทั่วไปเลย แต่ฉันก็ไม่ได้ห้ามปรามลูกอย่างเด็ดขาดเสียทีเดียว เพราะกลัวว่ายิ่งห้ามจะเหมือนยิ่งยุ ไม่นาน…สิ่งที่ฉันกังวลมาตลอดก็เกิดขึ้น และเป็นสิ่งที่พวกเราไม่อาจอธิบายได้แน่ชัดจนทุกวันนี้ เย็นวันนั้นฉันออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้านตามปกติ และด้วยความเหน็ดเหนื่อย เมื่อถึงบ้านฉันจึงเผลอหลับไปบนโซฟาใหญ่…ไม่นานนักฉันก็ถูกปลุกด้วยเสียงร้อนรนของสตีฟพร้อม […]

สติ คือบอดี้การ์ดแห่งชีวิต – ภัทริน ซอโสตถิกุล

ต้นไม้ต้องการการรดน้ำอย่างสม่ำเสมอฉันใด…“การเจริญสติ” ก็ต้องการความสม่ำเสมอฉันนั้น (สติ) มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉัน (ภัทริน ซอโสตถิกุล) เจริญสติในรูปแบบคือ เดินจงกรม นั่งสมาธิน้อยลง จากการทำงานหนักและขาดวินัยที่ดีส่งผลให้ใจไม่ค่อยตั้งมั่น พอมีอะไรมากระทบ ใจก็กระเทือน ซัดส่ายขึ้นลง ทุกข์ง่าย ไม่นิ่ง และชิลต่อสิ่งเร้าเหมือนเคย คล้ายบททดสอบให้เห็นโทษจากความขี้เกียจของตัวเอง ด้วยปัญหาหลายอย่างเข้ามาพร้อมกัน ใจของฉันเป็นเหมือนหุ่นเชิดจากกิเลส ถูกเหวี่ยงโยนขึ้น – ลง ขึ้น – ลงจากสิ่งเร้ารอบตัว จนรู้สึกเหนื่อยใจ อ่อนแรง หมดพลัง หูตูบและหางตกอย่างที่ไม่เคยเป็น จนฉันต้องขอปลีกวิเวกอยู่กับตัวเองนิ่ง ๆ กลับมาดูกายและใจของตัวเอง พอใจขุ่นก็รู้ ใจฟูก็รู้ ดูและรู้ไปเรื่อย ๆ อย่างต่อเนื่องฉับพลัน…ความรู้สึกที่เคยเป็นก้อนอัดแน่นหน่วง ๆ อยู่ในอกก็หายวับไปอย่างน่าอัศจรรย์ กลายเป็นความสุขที่ซาบซ่านเข้ามาแทนที่ โปร่ง เบาสบาย สดชื่น และสวยงามแบบบรรยายไม่ถูก ความหมักหมม หน่วงหนักของใจฉันถูกชำระล้าง แทนที่ด้วยความสุขเบาเป็นอิสระ หากมองย้อนกลับไป ฉันว่านี่คือการที่ใจทำงานเอง ปล่อยวางของเขาเอง เราควบคุมหรือสั่งให้วางไม่ได้ เป็นการปล่อยวางที่ใจ ซึ่งต่างจากการปล่อยวางที่ปาก โดยที่ปัญหาต่าง ๆ […]

การกระทำของ ” ไอซ์ หีบเหล็ก ” เป็นเรื่องของกฎแห่งกรรมหรือไม่

การกระทำของ ” ไอซ์ หีบเหล็ก ” เป็นเรื่องของกฎแห่งกรรมหรือไม่ ข่าว ไอซ์ หีบเหล็ก กำลังเป็นที่สนใจและถูกตั้งคำถามต่อการกระทำของเขา ซีเคร็ตจึงเกิดข้อสงสัยเรื่องพฤติกรรมและการกระทำของไอซ์ หีบเหล็ก รวมไปถึงการหาทางแก้ปัญหาเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกด้วยธรรมะ ซีเคร็ตจึงได้ขอความเมตตาจากพระครูธรรมรัต (ธนัญชัย เตชปญฺโญ) แห่งวัดญาณเวศกวัน ช่วยตอบปัญหาธรรมนี้ ” การกระทำของไอซ์ หีบเหล็กถือว่าเป็นเรื่องของกฎแห่งกรรมหรือไม่ และถ้าเราเป็นไอซ์ หีบเหล็ก จะทำอย่างไรให้หลุดพ้นจากวิบากกรรมที่ต้องฆ่ากันไปฆ่ากันมาเช่นนี้ แล้วถ้าเราตกเป็นเหยื่อของฆาตกร ควรทำตัวอย่างไรให้รอดจากการถูกฆ่า และคดีนี้สอนหรือเตือนใจเราอย่างไรบ้างคะ พระอาจารย์ ”  พระอาจารย์ไขปัญหาธรรมดังนี้ : ก่อนตอบคำถาม ผู้เขียนขอชื่นชมผู้ถามสักเล็กน้อยว่า มีความเป็นนักศึกษาที่ดีที่สนใจใคร่ธรรมและรู้จักน้อมนำมาสู่วิถีชีวิต ชาวพุทธผู้ได้ชื่อว่า เป็นผู้ตื่น รู้ เบิกบาน ต้องเป็นนักศึกษาชนิดที่ใฝ่รู้ใฝ่สร้างสรรค์อย่างนี้ และเพื่อให้เกิดความยั่งยืนในความรู้ ชาวพุทธต้องจับหลักให้ได้ โดยเฉพาะหลักกรรม ซึ่งเป็นหลักสำคัญสำหรับการดำเนินชีวิตของมวลมนุษยชาติ แต่ก็ต้องเตือนตนบ่อยๆ ด้วยว่า แม้หลักกรรมจะสำคัญแต่ก็ยังมีหลักอื่นๆ ที่ต้องระลึกเสมอ ไม่เช่นนั้นจะเหมารวมไปหมดว่าอะไรๆ ที่เป็นไปนั้นเป็นเพราะกรรมเสียหมด อย่างนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า เป็นความเห็นผิดชนิดหนึ่ง ผู้สนใจพึงศึกษาเพิ่มเติมเรื่อง นิยาม ๕ (ได้ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ […]

4 ฮีโร่เสี่ยงชีวิตช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจากคดีโจรชิงร้านทองออโรร่า โรบินสัน ลพบุรี 

4 ฮีโร่เสี่ยงชีวิต ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจากคดีโจรชิงร้านทองออโรร่า โรบินสัน ลพบุรี เมื่อวันที่ 23 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา Thailand Vision ได้นำเสนอเรื่องราวของ 4 ฮีโร่เสี่ยงชีวิต เข้าไปช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์คนร้ายชิงทรัพย์ร้านทองออโรร่า ในห้างสรรพสินค้าโรบินสัน จังหวัดลพบุรี   ฮีโร่คนที่ 1: ส.ท.ชยพล พุทธิ นายสิบการช่างและทำลาย ชุดปฏิบัติการพิเศษ สังกัดกองพันรบพิเศษที่ 2 กรมรบพิเศษที่ 1 เขาให้สัมภาษณ์ว่า ขณะเกิดเหตุตนรับประทานอาหารอยู่ สังเกตว่าบริเวณหน้าร้านมีการวิ่งหนีอะไรสักอย่าง ไม่กี่อึดใจแม่น้องไทตัลวิ่งอุ้มน้องเข้ามาในร้าน เพื่อขอความช่วยเหลือ เมื่อได้ออกมาดูเหตุการณ์ที่บริเวณที่เกิดเหตุ พบสองสามี-ภรรยาที่ถูกยิง ตนจึงได้ทำการประเมิน เพื่อเข้าช่วยเหลือ ส.ท.ชยพล พุทธิ กล่าวภายหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ว่า ความรู้สึกที่ตนได้เข้าไปช่วยเหลือผู้ได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้ เนื่องจากเป็นสัญชาตญาณของทหารที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี ในการให้ทำการช่วยเหลือผู้ที่ได้รับบาดเจ็บในสถานการณ์ฉุกเฉิน และทำการปฐมพยาบาลขั้นต้น ก่อนนำส่งโรงพยาบาลจะทำให้ผู้ป่วยมีโอกาสรอดชีวิตสูง เหตุผลในการช่วยเหลือผู้ได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้ เพราะว่าตนเป็นทหารมีหน้าที่ในการให้การช่วยเหลือผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนตามที่ได้รับการปลูกฝังอุดมการณ์ทางทหารมา   ฮีโร่คนที่ 2 : นางสาววราภรณ์ วรภัฎ ตำแหน่ง: […]

เมื่อหลวงปู่หลุย จันทสาโรเจอพลังแห่งบุพเพสันนิวาส 

เมื่อ หลวงปู่หลุย จันทสาโรเจอพลังแห่งบุพเพสันนิวาส หลวงปู่หลุย ได้ออกธุดงค์แสวงหาความวิเวกในแถบจังหวัดเลย และจังหวัดเพชรบูรณ์ ระหว่างนี้ท่านก็ได้พบกัลยาณมิตรคือ พระขาว อนาลโย และพระชอบ ฐานสโม ในการธุดงค์นั้นท่านได้พบความสงัดแห่งป่าเขาลำเนาไพรอันเหมาะสมแก่การภาวนา การเดินแต่ละก้าวในป่าใหญ่ยิ่งทำให้ใจใกล้ชิดกับความสงบยิ่ง พระหลุยทำความเพียรท่ามกลางธรรมชาติที่ร่มเย็นจนกระทั่งได้ข่าวว่าบ้านญาติของท่านคนหนึ่งที่หล่มสักมีงานศพ ท่านจึงรับนิมนต์ไปสวดพระอภิธรรมในงานนั้นด้วย     หากแต่งานนี้กลับทำให้ท่านถูกบุพเพสันนิวาสที่มีมาแต่อดีตชาตินั้นเล่นงาน ในวันงาน พระหลุยได้สวดพระอภิธรรมตามปกติ ระหว่างการหยุดพักสวด ทางเจ้าภาพก็นำน้ำปานะมาถวาย ในขณะนั้นเองสายตาของท่านก็ไปสบสายตาคู่งามของสตรีผู้หนึ่ง เพียงแค่สบตาเท่านั้น ท่านก็แทบจะสิ้นสติสมประดีถึงกับจะล้มลงที่เดียว แต่โชคดีที่พระอาจารย์สิงห์ ขันตยาดโม เข้ามาประคองท่านไว้ทันราวกับทราบวาระจิตของท่านล่วงหน้า ส่วนฝ่ายหญิงเองก็สิ้นสติล้มลงจนญาติผู้ใหญ่ต้องเข้ามาช่วยประคองไว้เช่นกัน เหตุการณ์นี้ทำให้พระหลุยทราบว่า ท่านเคยตั้งปรารถนาพุทธภูมิไว้ และสตรีผู้นั้นคือคู่บารมีที่ได้ร่วมสร้างบุญบารมีร่วมกันมายาวนานหลายภพหลายชาติ     สตรีผู้นั้นเป็นกุลสตรีที่ได้รับการศึกษาและการอบรมมาอย่างดี จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีที่มีชื่อทางภาษาต่างประเทศ ขี่ม้าเก่ง รูปงาม แต่งตัวสวยแบบสาวชาวกรุง และมีชื่อเสียงในวงการหนังสือ จากเหตุการณ์นี้ทำให้พระหลุยแทบสิ้นสติ พระอาจารย์สิงห์จึงรีบพาท่านออกมาเพื่อหลีกภัยแห่งพรหมจรรย์อย่างเร็วที่สุด และทำให้เห็นว่าภพชาติที่ทำให้คนเราต้องเกี่ยวเนื่องกับบุคคลอื่นนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สิ้นสุด การไม่สิ้นภพชาติจึงถือเป็นภัยอย่างยิ่ง   ที่มา : หลวงปู่หลุย จันทสาโร อริยสงฆ์ผู้มักน้อย สันโทษ โดย พรชนก ชาติชำนิ สำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ […]

“พลังบวร” เมื่อวัดหันมาดูแลคนรอบวัด 

“พลังบวร” เมื่อวัดหันมาดูแล คนรอบวัด การทำให้วัดเป็นศูนย์กลางของชุมชนถือว่า เป็นเป้าหมายหลักของการปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา และในปัจจุบันมีหลายวัดได้ดำเนินการเข้าไปดูแล “ คนรอบวัด ”  เช่น การเยี่ยมเยียมผู้สูงอายุ, ดูแลผู้ป่วยติดเตียง หรือแม้กระทั่งซ่อมบ้านให้กับผู้มีรายได้น้อย ที่อาศัยอยู่รอบหรือใกล้เคียงกับวัด วัดยานนาวา เห็นความสำคัญจึงจัดกิจกรรม “พลังบวร” ขึ้นมาโดยให้วัดสามารถที่เป็นที่พึ่งพิงของชุมชนรอบและใกล้เคียงวัดได้ ซึ่งทางวัดเองได้จัดกิจกรรมนี้มาอย่างต่อเนื่อง     เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา  สมเด็จพระมหาธีราจารย์ กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดยานนาวา ในฐานะประธานคณะกรรมการฝ่ายสาธารณสงเคราะห์ ได้เป็นประธานในพิธีมอบเครื่องอุปโภคบริโภคแก่สาธุชนชุมชนเขตสาทรและชุมชนใกล้เคียง     โดยกิจกรรมในครั้งนี้ วัดยานนาวา ร่วมกับ บริษัท ทีโอเอ เพ้นท์ (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) และมูลนิธิคุณแม่ลี้กิมเกียว ตั้งคารวคุณ นำบุญ โดย คุณประจักษ์ – คุณละออ ตั้งคารวคุณ และครอบครัว พร้อมกัลยาณมิตร ได้มอบเครื่องอุปโภคบริโภคและปัจจัยขวัญถุง เป็นจำนวน 1,000 […]

“ด้วยรักและเมตตา” รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ธวัชชัย กฤษณะประกรกิจ

ผมมักสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับความจริงของโลก ชีวิต จิตวิญญาณ ศาสนา และศาสตร์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาตัวเองมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก (นายแพทย์ธวัชชัย กฤษณะประกรกิจ) อาจจะด้วยความที่เป็นเด็กช่างสงสัย ผมจึงไม่เคยหยุดที่จะหาคำตอบหรือยอมเชื่ออะไรง่าย ๆ จนกว่าจะลงมือปฏิบัติด้วยตัวเอง ในเรื่องการรู้แจ้งในความจริงของชีวิตก็เช่นกัน ผมจึงลงมือหาคำตอบด้วยการปฏิบัติธรรมตั้งแต่อายุ 12 – 13 ปี โดยฝึกสมาธิทุกวัน รวมทั้งอ่านคัมภีร์ทางศาสนา เช่น มิลินทปัญหา ซึ่งผมอ่านตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมและชอบหนังสือเล่มนี้มาก เพราะได้แสดงให้เห็นการปุจฉา – วิสัชนาอย่างลึกซึ้งตลอดทั้งเล่ม รวมไปถึงหนังสือ กรรมฐาน 40 ของหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ และหนังสือ คู่มือมนุษย์ ของท่านพุทธทาสภิกขุ ซึ่งถือได้ว่าเป็นหนังสือหลักของผู้ปฏิบัติธรรมทุกคน จากประสบการณ์ในวิปัสสนากรรมฐานทำให้ผมตระหนักรู้ในทุกข์คือตั้งแต่เกิดจนตาย ชีวิตของคนเราคือกองทุกข์ หายใจเข้าไม่หายใจออกก็ทุกข์ หายใจออกแล้วไม่ได้หายใจเข้าก็ทุกข์…ทุกข์นี้คือความจริง แต่ทุกข์นั่นเองที่เป็นเงื่อนไขสำคัญให้จิตพ้นทุกข์ อาจเรียกได้ว่าเป็น “ข้อดี” ของความทุกข์ก็น่าจะได้ เพราะทุกข์เป็นเครื่องช่วยให้เรามีความรักความเมตตาต่อทุกชีวิต และยังช่วยให้แสวงหาทางพ้นทุกข์ด้วยสติปัญญา ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง ผมจึงมักจะเฟ้นหาสถานที่ที่สงบเพื่อไปเก็บตัวปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิตามที่ต่าง ๆ หากมีเวลามากหน่อยก็ไปพักฝึกจิตใจที่วัดป่าสัก 3 – 4 วัน ถ้าไม่มีเวลาก็อาศัยการนั่งที่ข้างสระน้ำแถว […]

หลุยส์ แซมเปอรินี “ผู้ที่รอดชีวิตได้เพราะการให้อภัย”

คนที่เคยรู้จัก หลุยส์  แซมเปอรินี (Louis Zamperini) ตอนเด็ก ๆ มักคิดว‹า เขาจะต้Œองโตขึ้นมาเป็นอันธพาลแน่ ๆ‹ เพราะหลุยส์เป็นšเด็กที่เกเรมาก ชอบทะเลาะวิวาท และขี้ขโมย แต่หลุยส์ก็ไม่ได้กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ไม่ได้อย่างที่ใครหลายคนคิดไว้ เพราะพี่ชายได้ชักจูงให้เขาหันไปใช้พลังกับการ “วิ่ง” แทน ในปี ค.ศ. 1936 หลุยส์สามารถผ่านการคัดตัวเข้าไปแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เขาร่วมลงแข่งขันในรายการวิ่ง 5,000 เมตร และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 8 แม้จะไม่ได้ชัยชนะ แต่การเร่งสปีดอย่างรวดเร็วปานพายุในช่วง 56 วินาทีสุดท้ายได้ทำให้หลุยส์กลายเป็นที่จับตามองของคนทั่วโลก ไม่เว้นแม้แต่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ที่จริงแล้ว หลุยส์น่าจะคว้าเหรียญทองโอลิมปกิครั้งต่อไปได้อย่างไม่มีปัญหา ทว่าโอลิมปิกปี 1940 กลับถูกยกเลิกเนื่องจากสงคราม หลุยส์ต้องผันตัวเองจากนักวิ่งอาชีพไปเป็นนักบินประจำเครื่องบินทิ้งระเบิด และปฏิบัติการในพื้นที่แถบเกาะฮาวาย วันที่ 27 พฤษภาคม 1943 เครื่องบิน B-24 ที่หลุยส์ประจำการอยู่เกิดเครื่องยนต์ขัดข้องและตกลงในมหาสมุทร หลุยส์เล่าว่า เขาสำลักน้ำทะเลที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมัน ควันไฟ และเลือดของตัวเองอย่างแรง มันทำให้เขาทรมานมาก ทว่าเขาก็สามารถพาตัวเองออกมาจากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ได้สำเร็จ […]

น้ำใจครู อยากให้ลูกศิษย์ได้เรียนหนังสือ จึงอาสาช่วยเลี้ยงน้องชาย

น้ำใจครู อยากให้ลูกศิษย์ได้เรียนหนังสือ จึงอาสา ช่วยเลี้ยงน้องชาย พ่อแม่ของลูกศิษย์แยกทางกัน ทำให้คุณแม่ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัวแทน ไม่มีเวลาเลี้ยงลูกชายคนเล็ก พี่สาวต้องพาน้องชายมาเลี้ยงที่โรงเรียนแทน  คุณครูเห็นใจจึงรับอาสาเปลี่ยนเวรมา ช่วยเลี้ยงน้องชาย ของลูกศิษย์ ครูสาวจึงโพสต์บอกเล่าเรื่องราวลงในเฟซบุ๊กส่วนตัวของเธอ     เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา เฟซบุ๊กชื่อว่า “Pukpik Benjawan” ได้โพสต์ข้อความพร้อมรูปภาพว่า “ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้ เมื่อแม่กับพ่อแยกทางกัน แม่จะต้องหาเงินเพื่อมาเลี้ยงลูกอีก 2 คนทำให้ไม่มีใครเลี้ยงน้องชาย พี่สาวก็ต้องเอาน้องมาเลี้ยงที่โรงเรียนเพื่อให้แม่ไปทำงาน จะได้มีเงินมาซื้อข้าวกิน  ด้วยตัวเราเป็นครูประจำชั้นก็ต้องดูแลช่วยอีกแรง ทั้งครูที่อยู่ในสายมัธยมด้วยกันเปลี่ยนเวรกันดูแลเพื่อให้พี่สาวได้เรียนหนังสือ ชีวิตน่าสงสารในโลกใบนี้ยังมีคนที่ลำบากกว่าอีกเยอะแยะ แม่ครูพ่อครูช่วยหนูได้เท่านี้ ใครสงสารหรืออยากช่วยเหลือนม หรือแพมเพิร์สช่วยเหลือได้นะ หรือฝากกดแชร์เผื่อผู้ใจบุญอยากช่วยเหลือน้อง ๆ “     คุณครูสาวท่านนี้เป็นครูประจำชั้นของเด็กหญิง แสดงให้เห็นถึงน้ำใจของบรรดาครูที่มีต่อลูกศิษย์ เพราะอยากให้ลูกศิษย์ได้เรียนหนังสือ จึงสละเวลาส่วนตัวมาช่วยกันเลี้ยงน้องชาย เป็นภาพที่น่าประทับใจ สำหรับผู้ที่อยากช่วยเหลือสามารถติดต่อไปที่เฟซบุ๊กของคุณครูโดยตรง www.facebook.com/pukpik.benjawan สาธุ     ที่มาและภาพ : www.facebook.com/pukpik.benjawan บทความน่าสนใจ […]

ทำทุกอย่างเพื่อลูก! คุณพ่อหุ่นอวบยอมลดน้ำหนักเพื่อบริจาคตับให้ลูกน้อย

เมื่อถึงเวลาเปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิต คนเราจำเป็นต้องหาสิ่งกระตุ้นสักอย่างเป็นตัวช่วย สำหรับ ฌอน เคลลี่ (Sean Kelley) นั่นคือการช่วยชีวิต หนูน้อยซอว์เยอร์ (Sawyer) ลูกชายวัย 1 ขวบของเขา หลังจากที่ซอว์เยอร์ลงชื่อเข้าคิวรอปลูกถ่ายตับ ฌอนก็ตัดสินใจทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ตัวเองสามารถบริจาคตับส่วนหนึ่งให้ลูกได้ (บริจาคตับให้ลูกน้อย) ในเดือนตุลาคม 2018 หนูน้อยซอว์เยอร์เกิดมาพร้อมกับ Alagille syndrome ซึ่งเป็นความผิดปกติทางพันธุกรรมที่สามารถทำลายอวัยวะอย่างเช่นหัวใจและตับได้ และเคสของซอว์เยอร์มีอาการรุนแรง หากไม่ได้รับการปลูกถ่าย หนูน้อยอาจไม่มีโอกาสฉลองวันเกิดอายุ 2 ขวบก็เป็นได้ คุณหมอบอกฌอนและโจซี่ ผู้เป็นภรรยาว่า หากลูกน้อยยังต้องเข้าคิวในรายชื่อรอปลูกถ่ายอยู่แบบนี้ อาจไม่ได้รับบริจาคตับทันเวลา วิธีที่ดีที่สุดคือหาผู้บริจาคที่มีชีวิต (live donor) ดังนั้นระหว่างที่หนูน้อยซอว์เยอร์อยู่ในรายชื่อเข้าคิวรอรับบริจาค ฌอนจึงเช็คดูว่าตับของเขาสามารถเข้ากับลูกได้ไหม ปรากฏว่าเข้ากันได้ เพียงแต่ว่าเขาต้องลดค่าดัชนีมวลกาย (BMI) โดยลดน้ำหนักลง 40 ปอนด์ (ประมาณ 18.14 กิโลกรัม) จากน้ำหนักเดิม 259.5 ปอนด์ให้เหลือ 220 ปอนด์ ฌอนซึ่งเป็นคุณพ่อลูกเจ็ดจากนิวยอร์กเปิดใจว่า คนเป็นพ่อก็ย่อมต้องการเห็นลูกเจริญเติบโต ต้องการเห็นลูกมีความสุข ต้องการมอบโอกาสทั้งหมดทั้งมวลให้ลูกได้ประสบความสำเร็จในชีวิตเท่าที่พ่อคนหนึ่งสามารถทำได้ และนี่คือโอกาสที่เขาจะได้ทำให้ลูก […]

เทวดาตกนรกเพราะกรรมริษยา 

เทวดาตกนรก เพราะกรรมริษยา เคยสงสัยไหมว่า เทวดามีสิทธิ์ตกนรกเหมือนมนุษย์หรือไม่ ซีเคร็ตบอกได้ค่ะว่ามีสิทธิ์ไม่ต่างจากมนุษย์ ขอยกเรื่องเล่า เทวดาตกนรก มาเล่าสู่กันฟังจากหนังสือเรื่อง “เปลี่ยนเจ้ากรรมนายเวรให้เป็นมิตร” มาฝากค่ะ ในศาสนาของพระพุทธเจ้ากัสสปะ ซึ่งอุบัติก่อนหน้าศาสนาของพระพุทธจ้าองค์ปัจจุบัน มีพระสาวก 2 รูปอยู่จำพรรษาด้วยกัน รูปหนึ่งเป็นมหาถระ (พระผู้ใหญ่ที่บวชตั้งแต่ 20 พรรษาขึ้นไป) และอีกรูปหนึ่งเป็นพระอนุเถระ (พระผู้น้อย บวชได้ 10 พรรษา แต่ไม่ถึง ๒ พรรษา) ทั้งสองรูปต่างคุ้นเคยสนิทสนมเอื้ออาทรเหมือนพี่น้องท้องเดียวกัน แต่เมื่อทวดาองค์หนึ่งรู้เห็นวัตรปฏิบัติของท่านกลับเกิดจิตริษยา จึงหาโอกาสทำให้ท่านทั้งสองแตกกัน เจตนาร้ายของเทวดสำเร็จลงในวันอุโบสถหรือวันพระใหญ่ ขณะที่พระมหาเถระและพระอนุถระกำลังเดินทางไปยังวัตแห่งหนึ่ง เพื่อฟังการสวดพระปาติโมกข์ ซึ่งเป็นสังฆกรรมที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้ให้พระสาวกทำร่วมกัน ระหว่างทางพระอนุเถระเกิดปวดปัสสาวะ ท่านจึงบอกพระมหาเถระให้คอยอยู่ข้างทางก่อน ส่วนตัวท่านเองหลบเข้าไปถ่ายปัสสาวะริมพุ่มไม้ เทวดาเจ้าริษยาติดตามพระเถระทั้งสองรูปมาตลอดทาง เมื่อเห็นโอกาสที่จะทำลายความสามัคคีได้ จึงเนรมิตกายทิพย์ให้เป็นกายหยาบ แล้วแปลงกายเป็นหญิงสาวเดินตามหลังพระอนุเถระออกมาจากริมพุ่มไม้ที่ท่านเข้ไปถ่ายปัสสาวะ พร้อมทั้งแสดงกิริยาอาการจัดมวยผมและจัดผ้านุ่ง ส่อไปในทางที่ทำให้พระมหาเถระที่คอยอยู่เข้าใจผิดว่พระอนุถระกับเธอได้ทำสิ่งบัดสีด้วยกัน จากนั้นเทวดาจอมริษยาก็หายวับไป ปล่อยให้พระเถระทั้งสองมีเรื่องขัดใจกันอย่างรุนแรง “ท่านศีลขาดแล้ว…” สิ้นเสียงต่อว่าของพระมหาเถระ พระอนุถระก็รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด จึงย้อนถามอย่างมึนงงว่า “ทำไมหลวงพี่พูดอย่างนั้นเล่าครับ” “ก็เห็นทนโท่ว่ามีหญิงสาวเดินตามท่านออกมาจากพุ่มไม้ แถมยังจัดผ้าจัดผมยุ่งเหยิงไปหมด” พระมหาเถระยังคงเสียงแข็ง แม้พระอนุเถระจะพยายามพูดชี้แจงอย่างไร แต่พระมหาเถระก็ไม่ยอมเข้าใจ […]

ยกนิ้วให้ นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก โชว์ฝีมือประดิษฐ์เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่น PM 2.5

ยกนิ้วให้ นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก โชว์ฝีมือประดิษฐ์ เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่น PM 2.5 เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา ผู้จัดการออนไลน์และThaihitzได้นำเสนอข่าว นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก คิดประดิษฐ์ เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่น PM 2.5 ซึ่งพ่นได้สูงถึง 8 เมตร หมุนได้ 90 องศา แถมยังประหยัดไฟด้วยเพราะใช้โซลาร์เซลล์     ทุกวันนี้ฝุ่น PM 2.5 สร้างปัญหาให้กับคนไทยในหลายพื้นที่ ไม่ใช่แค่กรุงเทพฯและปริมณฑลเท่านั้น จังหวัดพิษณุโลกก็เป็นอีกแห่งที่ประสบปัญหานี้เช่นกัน นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก ระดับ ปวช. ชั้นปีที่ 3 ได้แก่ นางสาวกนิษย์ฐา พิมพ์บุญยัง, นายกิตวิทย์ สิงหเดช และนายนรวีย์ ครุฑอ่อง เห็นถึงปัญหานี้จึงได้ประดิษฐ์เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่นละอองในอากาศขึ้น เพื่อลดค่า PM 2.5 สิ่งประดิษฐ์นี้บรรจุน้ำได้ 100 ลิตร ถ้าใช้งานหนึ่งชั่วโมงจะใช้น้ำ […]

ปล่อยจิตให้เป็นโสด (บ้างเถอะ!) – ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ

คนเราทำอะไรต้องมีเป้าหมาย โดยเริ่มจากการตั้งหางเสือ แล้วพุ่งไปที่เป้าหมาย (ปล่อยจิตให้เป็นโสด) …ดังเช่นตัวผมตั้งเป้าที่จะไปนิพพาน ผมจึงปักธงชัยไว้ที่นิพพานแล้วเดินตามเส้นทางแห่งการหลุดพ้นไปเรื่อย ๆ เมื่อยก็พัก แต่ไม่เคยหยุด ทำให้ไม่ทุกข์ ไม่คาดหวัง แต่ไม่เลิก ฝึกไปเรื่อย ๆ โดยไม่ประมาท ถึงไม่ถึงเป็นเรื่องที่รู้ได้เฉพาะตน เหมือนการอิ่มข้าว ซึ่งเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ ผมใชัหลักการที่ว่า หากเส้นทางเดินถูกต้องตามที่พระพุทธองค์ได้ทรงชี้แนะไว้ อย่างไรก็ไม่หลงทาง ตราบใดที่เรามั่นใจในกระบวนการ ซึ่งระหว่างทางก็อาจทำเพื่อโลกบ้าง เพื่อธรรมบ้าง ตราบนั้นเราเดินทางถึงแน่นอน มีคนเคยถามผมว่า ทำไมผมถึงตั้งเป้าเช่นนั้น หากอุปมาก็เหมือนกับคนที่เคยกินมะม่วงแล้วพบว่า อร่อย ก็เลยกินต่อ กับคนเคยกินของบูดเน่าแล้วรู้ว่าไม่อร่อย เลยเข็ดขยาดไม่กินอีก…มะม่วงอร่อยที่กล่าวถึงคือความสุขทางธรรมระดับลึก ๆ ที่เกิดขึ้นกลางใจ ทำให้ใจโล่งโปร่งสบาย ซึ่งยิ่งใหญ่และลึกซึ้งกว่าความสุขแบบโลก (สุขทางเนื้อหนัง วัตถุ สิ่งสมมุติทั้งหลาย) อย่างไม่สามารถเปรียบเทียบได้ ดังนั้นการที่ผมตั้งเป้าหมายที่จะไปนิพพานจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่กระนั้นการที่ผมทำงานเยอะและหลากหลายทำให้ตัวเองไม่ค่อยมีเวลา ผมจึงใช้หลักการ “บวชอยู่กับงาน” ดังที่ท่านพระอาจารย์พุทธทาสเคยสอนว่า “งานคือธรรม ธรรมคืองาน” แทน…ในงานทั้งหลายที่เราจำเป็นต้องทำนั้น มีทั้งโจทย์และแบบฝึกหัดให้ฝึกสติมากมาย ตั้งแต่กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต จนถึงธรรมในธรรม ทุกวินาที ทุกอิริยาบถที่ผ่านไป […]

เป๊ก ผลิตโชคและแฟนคลับร่วมกันบริจาคเงินช่วยเหลือสัตว์ป่าจากไฟป่าออสเตรเลีย 1 ล้านบาท 

เป๊ก ผลิตโชคและแฟนคลับร่วมกันบริจาคเงิน ช่วยเหลือสัตว์ป่าจากไฟป่าออสเตรเลีย 1 ล้านบาท นักร้องหนุ่ม เป๊ก ผลิตโชค ร่วมกับบรรดานุช แฟนคลับ บริจาคเงิน ช่วยเหลือสัตว์ป่าจากไฟป่าออสเตรเลีย เป็นจำนวนเงินถึง 1 ล้านบาท เมื่อวันที่ 17 มกราคม 2563  ที่ผ่านมา ทวิตเตอร์ชื่อว่า  Peck PalitOfficial ได้โพสต์ข้อความพร้อมรูปภาพว่า  “ สวัสดีวันศุกร์ สุขใจ#เป๊กผลิตโชค มากกว่ากาย..ใจยังหล่อ ! ร่วมบริจาคเงิน  100,000บาท ให้กับ Koala Hospital Port Macquarie และ WIRES (Wildlife Rescue) เพื่อช่วยน้องหมีโคอาล่า และสัตว์ต่าง ๆ ที่ประสบภัยไฟป่าประเทศออสเตรเลีย #เลขาคิมรายงาน #peckpalitchoke #NuchesxKoalas #PFCSaveKoalas ”   https://twitter.com/Palit_Official/status/1218058049086078978?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1218058049086078978&ref_url=http%3A%2F%2Fhitz955.becteroradio.com%2Fnews%2F45737 ในวันเดียวกัน ทวิตเตอร์ชื่อว่า “30 up […]

การเดินทางของจิตดวงสุดท้าย

ทุกข์ใดของแม่ไม่เท่าทุกข์เพราะลูกตาย (จิตดวงสุดท้าย) ความตายของลูกไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน ล้วนโหดร้ายเกินใจแม่จะรับได้ เรื่องที่จะนำมาเล่าให้ฟังต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงจากปากของแม่ผู้สูญเสียลูกด้วยสาเหตุการตายที่เหลือเชื่อ และยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้ง่าย ๆ แม่ผู้นี้เป็นแม่ชีในพุทธศาสนา ท่านเป็นชาวนิวซีแลนด์และได้บวชมาเป็นพรรษาที่ยี่สิบแล้ว ท่านมีชื่อทางธรรมว่า Ani Kunzang เป็นภาษาทิเบตตามประเพณีการบวชแบบมหายาน แม่ชีเล่าว่า ก่อนปวารณาใช้ชีวิตนักบวช แม่ชีมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ลูกชายแม่ชีชื่อ ““ไบรอน”” อายุ 27 ปี เป็นลูกชายคนเดียวในบรรดาลูกห้าคน นอกนั้นเป็นลูกสาว ลูกคนนี้แม่ชีรักมาก ความผูกพันระหว่างแม่ชีกับลูกชายมีความพิเศษลึกซึ้งกว่าลูกคนอื่น ๆ ตอนที่ลูกยังเล็ก แม่ชีใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่บ้านนอกที่เกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์ สมัยนั้นบ้านแม่ชีไม่มีไฟฟ้าใช้ ค่ำลงแม่ชีก็เล่านิทานให้ลูกฟังก่อนนอน ไบรอนเป็นลูกช่างสงสัยมักถามคำถามเวลาเล่านิทานให้ฟังเสมอ ความผูกพันระหว่างแม่และลูกเหนียวแน่น เพราะไม่ถูกเกมคอมพิวเตอร์แย่งเวลาในครอบครัวเหมือนการเลี้ยงลูกสมัยนี้ ไบรอนมีโรคประจำตัวอย่างหนึ่งที่แก้ไม่หาย คือ โรคนอนละเมอ มีครั้งหนึ่งแม่ชีจำได้ว่า หลังจากที่ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว ทั่วทั้งฟาร์มมืดมิด ตกดึกแม่ชีตื่นขึ้นมามองไม่เห็นลูก (ปกติแม่ชีจะตื่นกลางดึกเป็นประจำเพื่อออกมาดูว่าไบรอนเดินละเมอออกนอกห้องหรือเปล่า) แม่ชีตกใจรีบปลุกสามีขึ้นมาจุดตะเกียงออกเดินตามหาลูก ตอนนั้นไบรอนอายุได้เจ็ดขวบ แม่ชีและสามีออกเดินตามหาไบรอนทั่วฟาร์ม ในที่สุดก็ไปพบลูกนอนหลับสนิทอยู่บนกองฟางข้างบ้านนั่นเอง เวลาผ่านไปยี่สิบปี โรคนี้เป็น ๆ หาย ๆ รักษาเท่าไรก็ไม่หายขาดจนแม่ชีทำใจว่า ถ้าลูกหมดกรรม ลูกคงหาย แต่ถ้าลูกหมดบุญและเกิดอันตรายใด […]

ไม่มีใครแก่เกินเรียน เจมส์ อาร์รูด้า เฮนรี่ เริ่มหัดอ่านเขียนเมื่ออายุเกือบร้อย

เจมส์ อาร์รูด้า เฮนรี่ (James Arruda Henry) ชาวอเมริกันเชื้อสายโปรตุเกส อายุกว่า 90 เกิดและเติบโตที่รัฐโรดไอแลนด์ เขาเป็นกัปตันเรือจับกุ้งล็อบสเตอร์ ซึ่งเป็นอาชีพที่เป็นหน้าเป็นตาของรัฐนี้ คุณตาเจมส์เป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือชุมชน และมีเพื่อนฝูงมากมาย ทว่าตลอดเวลาเกือบร้อยปีที่ใช้ชีวิตมา…คุณตากลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองไม่เคยมีตัวตน เหตุก็เพราะไม่ว่าจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนกับใคร คุณตาต้องคอยปกปิดความจริงที่ว่าตัวเองเป็นคนไม่รู้หนังสือ เวลาไปร้านอาหาร คุณตาก็จะรอให้คนอื่นสั่งอาหารก่อน ตัวเองจึงค่อยสั่งตาม เมื่อถึงเวลาเช็กบิล ก็จะแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์แทนการดูบิลค่าอาหาร และใช้วิธีถามเด็กเสิร์ฟว่ามื้อนี้ราคาเท่าไร แม้จะเซ็นชื่อของตัวเองได้ แต่คุณตาก็รู้สึกทรมานใจทุกครั้งที่ต้องเซ็นชื่อลงบนเอกสารที่ตัวเองอ่านไม่ออก! คุณตามีพ่อที่ติดเหล้า ชอบทุบตี และบังคับให้คุณตาออกจากโรงเรียนตั้งแต่อายุแค่ 9 ขวบ ตั้งแต่นั้นคุณตาก็ต้องทำงานหนักสารพัด แต่อาชีพที่ทำให้ตั้งตัวได้คืออาชีพชาวประมงจับกุ้งล็อบสเตอร์ คุณตาแต่งงานตั้งแต่อายุ 20 ต้น ๆ แต่ยังไม่กล้าบอกภรรยาว่าตัวเองอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ จนเวลาผ่านไปสองปี จึงสารภาพกับภรรยา เธอจึงเป็นคนเดียวที่รู้ความลับเรื่องนี้ ตอนหนุ่ม ๆ คุณตาทำงานหนักมากจนไม่ว่างพอจะกลับไปเรียนหนังสือ พอแก่ตัวก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเรียนไหว จึงต้องทนกล้ำกลืนเก็บความลับนี้ไว้กับตัวมาตลอด กระทั่งคุณตาอายุได้ราว 92 ปี ภรรยาก็ล้มป่วยลง หลานสาวคนหนึ่งนำหนังสือเรื่อง Life Is So Good […]

“สติมา…ปัญญาเกิด” – ดนัย จันทร์เจ้าฉาย

เคยมีคนมาตั้งข้อสังเกตว่าผมเคยโกรธบ้างไหม โดยเฉลี่ย 1 ปีผมจะโกรธจริง ๆ และแสดงออกไม่เกิน 5 ครั้ง แต่มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ผมจำได้ไม่ลืม ซึ่งทำให้ผมโกรธจนเกือบ “หลุด” ไปซะแล้ว สิบปีที่แล้วผมเห็นรถของตัวเองโดนกรีดยางจนแบนแต๋ทั้งสองล้อเพราะไปจอดรถทับที่ของคนอื่น ด้วยความที่เราเป็นคนรักรถจึงโกรธมาก…หากเป็นตัวผมเมื่อก่อนที่ยังไม่เคยปฏิบัติธรรมเจริญสติมาก่อนคงโวยวายและคิดหาวิธีการเอาคืน ผมพยายามปลอบใจตัวเองและห้ามความโกรธนั้น แต่ความโกรธไม่ยอมจากไปง่าย ๆ ระดับความโกรธยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ …แต่เพียงไม่เกิน 2 นาที สติก็เข้าไปจัดการโทสะด้วยการเห็นอารมณ์โกรธนั้นวิ่งขึ้นมากลางหน้าอก ไม่นานความโกรธที่มีก็หายวับไป…กลายเป็นความเย็นอกเย็นใจขึ้นมาแทนที่ น่าแปลก…ที่อยู่ดี ๆ ผมเกิดปัญญาขึ้นมาว่า ควรจัดการกับเหตุการณ์นี้อย่างไร ผมฝากให้เลขาฯหาชื่อเจ้าของที่จอดรถตรงนั้นโดยบอกด้วยว่า “หาเจอเมื่อไร รบกวนช่วยหาดอกไม้ให้ผมด้วย ผมจะไปขอโทษเขา” ผมมาทราบทีหลังว่าคนที่กรีดรถผมเป็นคนเยอรมัน เจ้าของบริษัทท่องเที่ยวยักษ์ใหญ่ และทำงานอยู่ในตึกเดียวกับผม ด้วยความที่เยอรมันเป็นชาติที่มีระเบียบวินัยสูง เขาจึงใช้วิธีการกรีดยางเพื่อเป็นการสั่งสอนคนไทยให้รู้จักมีวินัย ไม่จอดรถทับที่เขาอีก พอคนในบริษัทรู้ว่าผมโดนแบบนี้ ทุกคนโกรธแทนผมทันทีพร้อมกับช่วยกันหาวิธีการเอาคืนให้ ยามของบริษัทถึงกับบอกว่า จะเอาไม้ไปทุบรถคันนั้นให้บุบ ผมรีบห้ามไว้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ผมเอาดอกไม้ไปให้เขาเพื่อขอโทษด้วยตัวเอง แต่เขาไม่ออกมาพบกลับส่งผู้จัดการฝ่ายมาหาผมแทน ผมจึงฝากข้อความให้ไปบอกเจ้านายเขาว่า “เราอยู่ตึกเดียวกันน่าจะคุยกันได้” และอธิบายให้ฟังว่า สาเหตุที่ทำให้ผมต้องไปจอดรถในที่ของเขาก็เพราะผมต้องรีบไปงานศพ เมื่อคุยกันเรียบร้อย ผมก็ขอตัวกลับมาเคลียร์งาน ช่วงเที่ยงวันนั้นทั้งออฟฟิศกรี๊ดกร๊าดกันเกรียวกราว เพราะฝรั่งชาวเยอรมันคนนั้นส่งตะกร้าผลไม้ขนาดใหญ่มาให้พร้อมแชมเปญรวมแล้วราคาคงประมาณ 10,000 บาท […]

keyboard_arrow_up