“โชคดี” สร้างได้ …ไม่ต้องรอโชคชะตา

โชคดี สร้างได้ …ไม่ต้องรอโชคชะตา โชคดี สร้างได้ – ผู้คนส่วนใหญ่หากทำอะไรแล้วล้มเหลว ไม่ประสบความสำเร็จ ก็มักจะ “อ้าง” ว่าเป็นเพราะโชคชะตากำหนด  ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว  โชคจะดีหรือไม่  เราสามารถสร้างหรือกำหนดขึ้นได้ด้วยตัวเอง ศาสตราจารย์ริชาร์ด  ไวส์แมน (RichardWiseman) แห่งสถาบันจิตวิทยา  มหาวิทยาลัยเฮิร์ตฟอร์ดเชียร์ (University of Hertfordshire)  อังกฤษ ผู้ศึกษาวิจัยเรื่อง “ความโชคดี” มานับสิบปีได้ข้อสรุปว่า “ความโชคดีไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน แต่มักจะเกิดขึ้นกับคนที่มีลักษณะพิเศษ” คนลักษณะพิเศษที่พูดถึง ได้แก่ ผู้ที่มีทักษะในการสร้างโอกาสและมองเห็นโอกาส  ผู้ที่ตัดสินใจอย่างชาญฉลาดโดยไม่ได้อาศัยแค่บรรทัดฐานของตนเองเพียงอย่างเดียว  มีความคาดหวังในด้านบวก และมีทัศนคติที่ยืดหยุ่น  นอกจากนั้นยังพบว่า  ผู้คนที่อับโชคมักเป็นคนเคร่งเครียด มองโลกในแง่ร้าย  ไม่กล้าเปิดใจรับสิ่งใหม่ ๆ สนใจแต่เรื่องเดิม ๆ  สิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้พวกเขามักจะพลาดโอกาสต่าง ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย เมื่อศาสตราจารย์ริชาร์ดทดลองให้ผู้คนที่อับโชคเข้ารับการฝึกฝนคุณลักษณะต่าง ๆ ของคนที่โชคดีเป็นเวลาหนึ่งเดือน  ผลการทดลองก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า  อาสาสมัครกว่าร้อยละ 80 รู้สึกว่าตนเองเริ่มโชคดีมากขึ้น 10 อุปนิสัยแห่งความโชคดี ดักลาส  มิลเลอร์ (Douglas Miller)  นักเขียน นักพูด นักฝึกอบรม  และโค้ชด้านอาชีพชื่อดัง  เป็นอีกคนหนึ่งซึ่งเชื่อว่า  โชคดีไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ เขาเขียนหนังสือ “THE LUCK HABIT” ซึ่งระบุถึงปัจจัยแห่งความโชคดีไว้ดังนี้คือ 1 รู้จักตนเอง รู้ว่าอะไรที่สำคัญกับชีวิตบ้างเพื่อจะได้ทุ่มเทใช้ชีวิตไปให้ถูกทาง 2  มีเป้าหมาย ทั้งระยะสั้นและระยะยาว เพื่อให้เกิดแรงจูงใจและมีทิศทางในการใช้ชีวิตอย่างชัดเจน 3  กระตือรือร้น สดชื่นอยู่เสมอ ใส่ใจกับทุกสิ่งที่ทำ อยากรู้อยากเห็นสนใจเปิดรับเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆเสมอ 4 เชื่อมั่น “ทำได้”  และ “จะทำ” การมีความรู้และทักษะต่าง ๆ แม้จะก่อให้เกิดความมั่นใจ  แต่ยังไม่พอ  ต้องสร้างแรงจูงใจว่า “อยากทำ” ด้วย  เพราะความเชื่อมั่นและแรงจูงใจจะช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต 5 อย่าขี้เกียจ ต้องทำงานหนัก  การทำงานหนักหมายถึงหมั่น “ตรวจสอบ” ตัวเองอยู่เสมอว่ามีอะไรที่ต้องปรับปรุงหรือพัฒนา  จากนั้นจึงฝึกฝนทักษะใหม่ ๆ นั้นให้เชี่ยวชาญ 6 อย่ากลัวอย่ากังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิด เพราะความกดดันอาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้  คิดไว้เสมอว่า  ทุกปัญหาสามารถแก้ไขได้โดยการจัดการอย่างมีสติและเป็นขั้นเป็นตอน 7 ล้มบ้างก็ได้  แพ้บ้างก็ดี เรียนรู้จากความล้มเหลวหรือความพ่ายแพ้เพื่อไม่ให้เกิดซ้ำอีก 8 เปิดกว้างรับฟังความคิดเห็น ให้คิดว่าทั้งคำชมและคำวิจารณ์  ถือเป็น “ของขวัญ” และ “โอกาส” ในการพัฒนาตนเอง 9 สัมพันธภาพเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่แค่หมั่น “สร้าง” ให้เพิ่มขึ้น  แต่ต้องหมั่น“รักษา” สิ่งที่มีอยู่ไม่ให้ขาดหาย  ยิ่งคุณรู้จักผู้คนมากเท่าไหร่  ก็ยิ่งเป็นประโยชน์มากเท่านั้น 10 มองเห็นโอกาส ไม่รอให้โอกาสมาหา  แต่ขวนขวายสร้างโอกาสให้ตัวเอง  ขณะเดียวกันต้องเตรียมความพร้อมในด้านต่าง ๆ อยู่เสมอ  เช่นพัฒนาความรู้ความสามารถและทักษะเพื่อสร้างโอกาสนั้นให้เป็นจริง  อย่าสร้างอุปสรรคปลอม ๆ มาบั่นทอนความมั่นใจของตนเอง เช่น  ฉันทำไม่ได้หรอก  ฉันไม่เก่ง “คนที่มีอุปนิสัยแห่งความโชคดีจะให้ความสำคัญกับการสร้างความโชคดีเสมอ และไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลยอย่างแน่นอน ”   เรื่องจาก : นิตยสาร Secret […]

“มด” ตัวนิด แต่ชีวิตไม่น้อย เรื่องราวกฎแห่งกรรม จากผู้อ่าน

เรื่องราวกฎแห่งกรรม นี้มีอยู่ว่า ถึงแม้ มด จะเป็นเพียงชีวิตเล็กๆ แต่มนุษย์ก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลกใบนี้เช่นกัน เราล้วนอยู่ในโลกแห่งกรรม

เมื่อ ความผิดหวัง เป็นคุณต่อชีวิตเราอย่างน่าอัศจรรย์ บทความสำหรับคนผิดหวังในรัก

ชีวิตมนุษย์มีของคู่กันเสมอ เหมือนมีหญิงคู่ชาย มีพระอาทิตย์คู่พระจันทร์ มีกลางวันคู่กลางคืน มีสุขคู่ทุกข์ มีนินทาคู่สรรเสริญ มีความสมหวังคู่ ความผิดหวัง 

ทำไมเมืองไทยเป็นเมืองพุทธ แต่กลับมีคนชอบโกงกินอยู่มากมาย

ทำไม คนชอบโกงกิน จึงมีอยู่มากมาย เราจะทำอย่างไรให้ทุกคนรู้จักผิดชอบชั่วดีได้ เรื่องนี้ท่าน ว.มีคำอธิบาย และมีนิทานพุทธปรัชญาสนุกๆ มาเล่าให้ฟังค่ะ

บทความให้กำลังใจ “ป่วยกายแต่ใจไม่ป่วย” เรื่องเล่าของผู้ป่วยระยะสุดท้าย

บทความให้กำลังใจ ต่อไปนี้ เป็นเรื่องของความงดงามและเข้มแข็งของจิตใจมนุษย์ที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ในที่นี้คือความเจ็บป่วยทั้งหลาย

เอริน กรูเวลล์ ครูผู้เปลี่ยนเด็กเกเรให้กลายเป็นนักเขียนเพื่ออิสรภาพ

เอริน กรูเวลล์ (Erin Gruwell) รู้ดีว่าการปลุกปั้นเด็กสักคนนั้นยากเย็นขนาดไหน ฤดูใบไม้ร่วงปี 1994 เอรินเริ่มงานสอนครั้งแรกที่ วู้ดโรว์ วิลสัน ไฮสกูล แคลิฟอร์เนีย ห้อง 203 ที่เธอรับผิดชอบประกอบด้วยเด็กอายุราว 14 – 15 ปีหลายเชื้อชาติ เช่น แอฟริกัน-อเมริกัน ละตินอเมริกัน กัมพูชา เวียดนาม และอเมริกัน เด็กๆ จับกลุ่มกันเป็นแก๊งตามเชื้อชาติ หลายคนในห้องนี้เคยอยู่ในสถานกักกัน ครอบครัวแตกแยก พกอาวุธ เสพยา และถูกผู้ใหญ่ตราหน้าว่า ““เหลือขอจนหมดทางสอน”” ทุกๆ วันเมื่อเดินออกจากโรงเรียน พวกเขาต้องเจอกับคู่อริที่พร้อมจะหยุดทุกปัญหาด้วยลูกกระสุน เอรินอดทนสอนอะไรต่อมิอะไรอย่างที่ครูประจำวิชาภาษาอังกฤษควรสอน แม้จะไม่ค่อยมีใครตั้งใจฟัง แต่แล้ววันหนึ่งความอดทนของเธอก็สิ้นสุด เมื่อนักเรียนพากันส่งกระดาษวาดภาพล้อเลียนเพื่อนที่เป็นคนผิวดำไปทั่วห้องอย่างสนุกสนาน เธอเล่าด้วยเสียงปวดร้าวว่า นาซีก็ใช้วิธีเผยแพร่ภาพชาวยิวที่มีจมูกงองุ้มเพื่อสร้างความเกลียดชัง ก่อนจะนำไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวผู้บริสุทธิ์นับล้าน เอรินช็อกมากยิ่งขึ้นเมื่อนักเรียนเกือบทั้งห้องไม่รู้จักว่า ““การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์”” คืออะไร ทั้งที่เกือบทุกคนยอมรับว่าเคยถูกไล่ยิง   หลังจากวันนั้นเอรินพยายามหาวิธีใหม่ๆ นอกกรอบมาสอนเด็กๆ เช่น เล่นเกมที่ทำให้พวกเขาค่อยๆ เข้าใจว่า แม้คนเราจะแตกต่างกัน แต่ก็มีความเป็นมนุษย์เหมือนกัน […]

อ้วน เด่นคุณ จากเด็กขี้แยสู่พระเอกละคร

ใครจะคิดว่าเด็กขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้เวลาถูกเพื่อนแกล้งจะกลายมาเป็นพระเอกละครในวันนี้  อ้วน เด่นคุณ ผมเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งแต่เด็ก ๆ ผมไม่ชอบเดินตามใคร ไม่ชอบทำตามเพื่อน ซึ่งพอไม่ทำตามเพื่อน นอกจากจะไม่มีใครคบแล้ว เพื่อน ๆ ยังรวมหัวแกล้งผมตลอด อย่างตอนพักเที่ยง ผมตักข้าวใส่ถาดเสร็จ เพื่อนเอาดินสอหลาย ๆ แท่งมาปักในข้าวผมแล้วร้องเพลงแฮ็ปปี้เบิร์ธเดย์ ข้าวก็เลอะคราบดินสอ กินไม่ได้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว บางครั้งเพื่อนก็เอาถาดใส่ข้าวมายัดใส่กระเป๋าผมตอนเผลอ คือหาเรื่องแกล้งได้ไม่เว้นแต่ละวัน ผมร้องไห้กลับบ้านทุกวัน ผมโกรธนะที่เพื่อนแกล้ง แต่ไม่กล้าตอบโต้เพราะไม่มีพวกเหมือนคนอื่น พอขึ้นมัธยมปลาย ผมไม่อยากถูกแกล้งอีก จึงเริ่มทำตัวกลมกลืนกับเพื่อน เริ่มเลียนแบบเพื่อน จนถึงขั้นเสเพล มีเรื่องท้าตีท้าต่อยไม่เว้นแต่ละวัน แต่ไม่ว่าจะเกเรขนาดไหน ผมก็มีความฝัน นั่นคือการเป็นนักดนตรี ผมเดินตามความฝันก้าวแรกโดยการเป็นนักดนตรีวงโยธวาทิตของโรงเรียน ทุกวันที่ผมเดินเข้าโรงเรียน ผมจะไหว้ศาลหน้าโรงเรียนแล้วขอพรว่า  “สาธุ ขอให้ผมได้เป็นนักดนตรีดัง ๆ ด้วยเถิด”     เวลานั้นเรื่องการเป็นดาราไม่อยู่ในความคิดของผมเลยแม้แต่น้อย มันคือสิ่งที่ห่างไกลกับเด็กต่างจังหวัดมาก เวลาผมดูโทรทัศน์ ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก ชอบมากแต่ไม่เคยคิดว่าเราจะไปยืนในจุดนั้น แต่แล้วสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น วันนั้นภาพยนตร์เรื่อง ฮักนะ สารคาม มาเปิดรับนักแสดงที่โรงเรียน โดยแต่ละห้องต้องส่งตัวแทนเพื่อไปคัดเลือกนักแสดง ผมไม่ได้สนใจเพราะไม่ใช่ทางของผม แต่หัวหน้าห้องส่งชื่อผมไปโดยไม่บอกก่อน พอถึงวันทดสอบการแสดง ซึ่งตรงกับวันเสาร์ ปกติแล้วทุกวันเสาร์ผมจะสอนดนตรีน้อง ๆ ที่บ้าน เพราะแม่ไม่ให้ออกจากบ้านไปไหน แต่ครั้งนี้หัวหน้าห้องมัดมือชก โทร.บอกแม่ว่ามีสอบภาษาไทย แล้วมาบอกผมว่าให้ไปเป็นหน้าเป็นตาให้เพื่อนในห้องหน่อย ผมจึงตกกระไดพลอยโจนต้องไปทดสอบการแสดงในที่สุด เมื่อไปถึงที่ทดสอบการแสดง คนอื่นแต่งตัวกันมาดีมาก แต่ผมไม่คิดจะทำงานเส้นทางสายนี้อยู่แล้วจึงใส่เสื้อผ้าสไตล์ตัวเอง เสื้อขาด ๆ กางเกงยีนตัดขา ไม่น่าเชื่อว่าผมผ่านการคัดเลือกและได้เป็นหนึ่งในนักแสดงภาพยนตร์เรื่องนั้น เพราะทีมงานต้องการคาแร็คเตอร์จน ๆ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป     เมื่อเริ่มเข้าวงการบันเทิง ชีวิตไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด ผมต้องหยุดเรียนไปถ่ายภาพยนตร์ พอกลับมาเรียน สอบตกเกือบทุกวิชา ตอนนั้นเรียน ม.6 แล้ว โชคดีที่โรงเรียนมีระยะเวลาให้นักเรียนสอบซ่อม ผมกลับมาดูหนังสืออย่างหนักจนสอบผ่านทุกวิชาและจบพร้อมเพื่อนในที่สุด เมื่อเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ทำงานในวงการเต็มตัว จากเด็กที่ไม่มีความรับผิดชอบก็รับผิดชอบมากขึ้น แม้การได้เป็นนักแสดงจะเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แต่เมื่อได้โอกาสแล้วก็ต้องตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ สิ่งที่ผมยึดเป็นหลักในการทำงานมาตลอดคือสติ ต้องมีสติติดตัวอยู่เสมอ เพราะถ้ามีสติ เราจะไม่ทำเรื่องที่ไม่ควรทำ หรือสิ่งใดที่เคยทำแล้วไม่ดี เราก็ไม่ทำอีก ผมเชื่อว่าหากมีสติ ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร เราก็สามารถผ่านมันไปได้ครับ   Secret BOX ไม่มีคำพูดใครชี้ชะตาเราได้เท่าเราลงมือทำด้วยตัวเอง เพราะสุดท้ายแล้ววันหนึ่งถ้าเราทำดีหรือทำชั่ว มันก็มาจากการตัดสินใจของเรา โทษคนอื่นไม่ได้ อ้วน – เด่นคุณ งามเนตร   ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 183 เรื่อง เด่นคุณ งามเนตร เรียบเรียง อุรัชษฎา ขุนขำ ภาพ สรยุทธ พุ่มภักดี Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine

วิธีบำบัดโรคที่ผู้ให้และผู้รับได้บุญร่วมกัน ปูเป้-อรปวีณ เมืองเกษม

วิธีบำบัดโรคที่ผู้ให้และผู้รับได้บุญร่วมกัน ปูเป้–อรปวีณ เมืองเกษม ปูเป้-อรปวีณ เมืองเกษม เป็นผู้ป่วยโรคลมชักและเคยเข้ารับการผ่าตัดสมองตอนอายุ 18 ปี จึงมีอาการป่วยทางจิตเวช แต่โชคดีที่ไม่รุนแรง ปูเป้รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี หลังจากนั้นพักฟื้นโดยการฝากเลี้ยงในสถานที่ดูแลต่าง ๆ ปัจจุบันย้ายมาอยู่ที่ศูนย์พัฒนพงศ์ เนอร์สซิ่งโฮม ซึ่งเป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยพักฟื้นของอาจารย์บุษยา พัฒนพงศ์ เธอเล่าให้ฟังว่า “  หลังจากผ่าตัดสมองมา การบำบัดอาการของปูเป้ต้องอาศัยกิจกรรมที่ทำให้เกิดสมาธิ เมื่อปูเป้บำบัดอาการด้วยการถักผ้าพันคอซึ่งเรียนรู้มาจากคุณแม่ ปูเป้จำได้ว่าผ้าพันคอผืนแรกที่ปูเป้ตั้งใจถักเป็นผืนสีขาว-เหลือง ถักเพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับจิตแพทย์ที่ดูแลเราตอนรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี คือ รศ.นพ.ศิริไชย หงษ์สงวนศรี เพราะท่านเคยช่วยเหลือชีวิตเราเอาไว้ ปูเป้จึงอยากตอบแทนพระคุณ “ หลังจากนั้นก็ย้ายไปพักฟื้นอยู่หลายแห่ง แต่ยังรักษาที่โรงพยาบาลรามาธิบดีอยู่ เพราะยังต้องรักษาโรคลมชักให้หายขาด ทำให้ห่างหายจากการถักผ้าพันคอไป จนกระทั่งที่บ้านย้ายปูเป้มาพักที่ศูนย์พัฒนพงศ์ เนอร์สซิ่งโฮม เราจึงได้มีโอกาสกลับมาถักผ้าพันคออีกครั้ง ปูเป้ดีใจมากเพราะมีความสุขทุกครั้งที่ถัก ทำให้ปูเป้มีสมาธิ และไม่เครียด อีกอย่างนอกจากการถักผ้าพันคอ ปูเป้ก็จะสวดมนต์และนั่งสมาธิ ซึ่งพี่จ๋า ลูกสาวของคุณยายที่พักอยู่ในศูนย์นี้เป็นคนสอน พี่จ๋าให้ปูเป้กำหนดลมหายใจเข้า-ออก และคอยสังเกตสภาพอารมณ์บ้างในบางครั้ง “ ระหว่างที่ปูเป้พักอยู่ที่นี่ได้ช่วยเหลือพี่ ๆ พยาบาลดูแลผู้สูงอายุ อาบน้ำ วัดความดัน และทำกิจกรรมบำบัด พูดคุยกับคุณตา-คุณยาย เราเป็นเด็กคนเดียวในศูนย์แห่งนี้ […]

“ชีวิตดั่งกาแฟรสเลิศ” บทความช่วยให้มีชีวิตที่ดี จาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล  

กาแฟในถ้วยพลาสติกช่างรสชาติดีและหอมกรุ่นไม่ต่างจากกาแฟในถ้วยเซรามิกที่หรูหรา บทความดีๆ จากนายแพทย์ชวโรจน์

Dhamma Daily : แนะวิธีการปฏิบัติธรรมฉบับมนุษย์เงินเดือนที่มีเวลาไม่มาก

ชื่อว่ามนุษย์เงินเดือนส่วนใหญ่ก็อยากปฏิบัติธรรม แต่อาจมีเวลาไม่มากนัก แล้วจะทำอย่างไรดี ซีเคร็ตมีเคล็ดลับ การปฏิบัติธรรมแบบมนุษย์เงินเดือน มากฝากค่ะ

นุ่น วรนุช – ต๊อด ปิติ และครอบครัวภิรมย์ภักดี สร้างศาลาปฏิบัติธรรม วัดป่าธรรมคีรี (จันดีอนุสรณ์)

นุ่น วรนุช – ต๊อด ปิติ และครอบครัวภิรมย์ภักดี สร้างศาลาปฏิบัติธรรม วัดป่าธรรมคีรี (จันดีอนุสรณ์) นุ่น วรนุช และต๊อด ปิติ สามี พร้อมด้วยครอบครัวภิรมย์ภักดี สร้างศาลาปฏิบัติธรรม “อภิวรธรรมศาลา” ถวายวัดป่าธรรมคีรี (จันดีอนุสรณ์) ได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ และยกเสาเอก เสาโท ไปเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2562 (ที่ผ่านมา)   ครอบครัวภิรมย์ภักดีสร้างศาลาปฏิบัติธรรม วัดป่าธรรมคีรี เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2562 เวลาประมาณ 18.00 น. เพจ วัดป่าธรรมคีรี ได้โพสต์ข้อความและภาพถ่ายถึงพิธีวางศิลาฤกษ์ และยกเสาเอก เสาโท ศาลาปฏิบัติธรรม วัดป่าธรรมคีรี (จันดีอนุสรณ์) ตำบลปากช่อง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2562 ที่ผ่านมา ว่า   […]

ไม่กลัวความตายแต่กลัวการเกิด โบวี่ - อัฐมา ชีวนิชพันธ์

คนเราแต่ละคนมีความกลัวต่างๆ กันไป บางคนกลัวความสูง บางคนกลัวความมืด บางคนกลัวความทุกข์ แต่สิ่งที่ โบวี่ – อัฐมา ชีวนิชพันธ์ กลัวที่สุดคือการเกิด

จุ๋ย วรัทยา นิลคูหา ความดีไม่มีคำว่า “รอ”

จุ๋ย วรัทยา นิลคูหา นักแสดงสาวและพิธีกรมากความสามารถ เป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่าการทำความดีไม่ควรต้องรอและสามารถเริ่มต้นจากตัวเราเอง

การบรรยายครั้งสุดท้ายของ แรนดี้ พอสช์ ผู้เขียน The Last Lecture

เคยคิดเล่นๆ ไหมว่า ถ้าเหลือเวลาบนโลกเพียงไม่กี่เดือน คุณจะทำอะไร แรนดี้ พอสช์ ดอกเตอร์แรนดี้ พอสช์ (Randy Pausch) ไม่ได้แค่คิด เมื่อทราบจากหมอว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 2 – 3 เดือนเท่านั้น เนื่องจากมะเร็งตับอ่อนลุกลามไปทั่วร่างกายแล้ว เพียงไม่กี่อาทิตย์ต่อมา คือในวันที่ 18 กันยายน 2550 แรนดี้ได้จัดการบรรยายต่อหน้าผู้ฟังกว่า 400 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน และอดีตลูกศิษย์ที่เดินทางมาจากทั่วประเทศ เพื่อมาฟังเลกเชอร์ครั้งสุดท้ายของครูที่พวกเขารัก               การบรรยายโดยคนที่รู้กำหนดเวลาตายของตัวเองอย่างแรนดี้ภายใต้หัวข้อ “”จงทำความฝันสมัยเด็กให้เป็นจริง”„ ไม่ใช่เรื่องความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่เขามีส่วนสำคัญในการบุกเบิก แต่กลับเป็นเรื่องของชีวิตที่เรารู้กันอยู่แล้ว เช่น คุณค่าของความฝัน การมองโลกในแง่ดี การฝ่าฟันอุปสรรค… “”เราไม่สามารถเปลี่ยนไพ่ที่จั่วขึ้นมา แต่เราเปลี่ยนวิธีเล่นได้„” ””ไม่มีใครที่เลวไปเสียทุกด้าน ทุกคนมีด้านดี แค่เพียงต้องรอจนกว่าด้านที่ดีจะแสดงตัวออกมา”„ “”เมื่อไรก็ตามที่คุณทำสิ่งที่แย่ๆ และคนรอบข้างไม่อยากตักเตือนคุณอีกต่อไป นั่นแหละคือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะการที่มีคนคอยวิพากษ์วิจารณ์คุณ แปลว่าเขายังรักและห่วงใยคุณอยู่„” บางครั้งแรนดี้เองถึงกับต้องปาดน้ำตาร่วมไปกับผู้ฟัง แต่เขาก็ยังยิ้มแย้ม […]

ปั๊บ – พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข กับการทำสงครามภายในเพื่อเอาชนะความกลัว

ปั๊บ – พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข กับการทำสงครามภายในเพื่อเอาชนะความกลัว ปั๊บ-พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข หรือ ปั๊บ Potato นักร้องเพลงร็อคขวัญใจวัยรุ่น มีงานอดิเรกที่เขาโปรดปรานเอามาก ๆ ซึ่งช่วยพลิกชีวิต และมีผลดีต่อการทำงานของเขา งานอดิเรกนี้เกิดมาจากความเป็น “เจ้าหนูจำไม” สงสัยในทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเขา นอกจากนี้เขายังบอกกับซีเคร็ตว่าทุกวันนี้เขายังต้องต่อสู้และทำสงครามอยู่… เขากำลังสู้รบอยู่กับใคร มาติดตามกัน   ทราบว่านั่งสมาธิเป็นงานอดิเรกด้วย เป็นงานอดิเรกที่จริงจัง เรียกได้ว่าสนุกดีกว่าครับ จะเรียกว่าจริงจังไหม มันแล้วแต่ช่วงครับ แต่จะทำให้สนุกและเพลิดเพลินมากกว่า ไม่ได้เข้มงวดอะไร   เป็นมาอย่างไรจึงสนใจนั่งสมาธิ บ้านผมนับถือศาสนาพุทธ แต่ผมเรียนโรงเรียนคริสต์มาตั้งแต่เด็ก และได้เรียนวิชาพระพุทธศาสนาอย่างเป็นเรื่องเป็นราวตอนขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพราะย้ายมาเรียนที่โรงเรียนรัฐ ตอนนั้นก็เรียนแบบรู้ผ่าน ๆ ไม่ได้จริงจังอะไร ที่มาสนใจและได้นั่งสมาธิอย่างจริงจังคือตอนมาเรียนการแสดงกับหม่อมน้อย – หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล ตอนที่ผมเล่นภาพยนตร์เรื่องขอบคุณที่รักกัน ตอนนั้นเรียนอยู่กับท่านถึง 20 ครั้ง ในแต่ละครั้งช่วงท้ายคาบท่านจะสอนให้นั่งสมาธิทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ บังเอิญช่วงนั้นผมมีปัญหาเรื่องความคิดในการทำงาน กลายเป็นคนคิดมาก ขี้กังวล คิดไปก่อน ด้วยว่างานที่ผมทำอยู่เป็นงานที่อยู่ในแวดวงของมายาคติ ต้องมีการปรุงแต่งเพื่อให้เกิดจินตนาการ เพื่อให้เราทำงานต่อไปได้ […]

การใส่ใจสิ่งแวดล้อมก็เป็นธรรมะ ศศวรรณ จิรายุส

การใส่ใจสิ่งแวดล้อม ก็เป็นธรรมะ ศศวรรณ จิรายุส เชื่อว่ามีหลายคนที่เคยเห็นคลิปงานแต่งงานที่จัดขึ้นภายในหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ เมื่อหลายเดือนก่อน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย แต่เจ้าตัว คุณแอน-ศศวรรณ จิรายุส หัวหน้าฝ่ายสื่อสารองค์กร หอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ กลับไม่เรียกงานนี้ว่า งานแต่งงาน แต่เรียกว่า งานบุญเริ่มต้นชีวิตคู่ ทำให้เราเห็นถึงงานแต่งงานแบบวิถีพุทธอย่างแท้จริง และยังเป็นงานแต่งงานที่ใส่ใจสิ่งแวดล้อมอีกด้วย วันนี้ซีเคร็ตมาพูดคุยกับคุณแอนว่าทำไมจึงจัดงานแบบนี้ และ การใส่ใจสิ่งแวดล้อม เป็นธรรมะอย่างไร   งานบุญเริ่มชีวิตคู่หัวใจสีเขียว ” เราไม่อยากจัดงานแต่งงาน จึงเรียกงานนี้ว่า “งานบุญเริ่มต้นชีวิตคู่” และเราก็ไม่อยากให้เป็นงานที่ติดพิธีการมากเกินไป อยากให้เรียบง่าย และออกแบบงานนี้ให้เป็นงานบุญ ตั้งแต่ร่วมกันตักบาตร ร่วมกันปลูกต้นไม้ และร่วมกันช่วยลดขยะ เพื่อเป็นการรบกวนสิ่งแวดล้อมให้น้อย  อีกเรื่องที่สำคัญก็คือ คุณทอม-สุรชัย ตรงงาม เลขาธิการ มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม ( Enlaw ) สามี ก็เป็นทนายสิ่งแวดล้อม จึงเหมาะอย่างยิ่งที่จัดงานแต่งงานแบบนี้     ” หากลองสังเกตดูว่าในงาน ๆ หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยง […]

“ใส่บาตรครั้งแรก” บทความดี ๆ โดย ดังตฤณ

เหตุการณ์ในชีวิตคนเรามักถูกหลงลืมมากกว่าถูกจดจำ คุณอุตส่าห์ฝันตั้งเป็นชั่วโมง แต่ทั้งหมดมักถูกลบเกลี้ยงเพียงด้วยวินาทีแห่งการตื่นนอน และนั่นก็เป็นทำนองเดียวกับชีวิตเก่าที่อุตส่าห์ผ่านร้อนผ่านหนาวยาวนานหลายสิบปี กลับถูกลืมไม่เหลือ เพียงด้วยช่วงเก้าเดือนของการอยู่ในท้องแม่ ใส่บาตรครั้งแรก ผมจะลืมตาที่โรงพยาบาลหรือที่บ้านกี่ครั้งก็ไม่รู่ ้ แต่ความทรงจำของผมตั้งต้นด้วยการลืมตาขึ้นมาเห็นภูเขาและท้องฟ้า นั่นคือจิตดวงแรกที่สามารถรับรู้ได้อย่างเต็มตื่น กับทั้งประทับแน่น ไม่ลืมเลือนมาจนถึงทุกวันนี้ ผมจำได้ว่า หลังจากเมียงมองภูเขาและท้องฟ้าด้วยความคิดทำนองว่า “”ได้เห็นอะไรอย่างนี้อีกแล้ว” ” ครู่หนึ่งก็อ่อนแรงและหลับใหลลงตามเดิม ภูเขาและท้องฟ้าอันเป็นภาพความทรงจำแรกคือละแวกบ้านพักพนักงานไทยออยล์ จังหวัดชลบุรี ที่คุณพ่อของผมทำงานอยู่ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมจำได้ถึงความรู้สึกอยากได้อ้อมกอดจากแม่ จำได้ถึงภาวะอ่อนแอที่ขับดันให้อยากร้องไห้หาแม่ จำได้ถึงน้ำเสียงปลอบประโลมของแม่ แม่อยู่กับผมทั้งวัน ส่วนพ่อเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่จะกลับมาบ้านในตอนเย็น ตอนหนึ่งขวบผมแยกแยะได้ชัดเจนว่าพ่อเป็นอย่างไร แม่เป็นอย่างไร พี่สาวอีกสองคนเป็นอย่างไร และในวันครบหนึ่งขวบเต็มนั่นเอง มหากุศลจิตก็เกิดขึ้นเป็นดวงแรกในชีวิต เช้าวันนั้นพ่ออุ้มผมออกมาหน้าบ้าน อากาศสดชื่น ผมเห็นแม่และใครอีกคนจัดโต๊ะเล็ก มีขันข้าวและมีถุงกับข้าวหลายถุง ผมระลึกได้ว่าก่อนหน้านั้นเคยเห็นพ่อแม่เอาโต๊ะออกไปตั้งหน้าบ้านหลายหนแล้ว เพื่อรอคนที่พ่อแม่เรียกว่า ““พระ”” เดินมารับ ผมเห็นแม่ถือกล้องถ่ายรูป ยิ้มแย้ม และพยายามเรียกให้ผมหันไปมอง ผมจำเสียงหัวเราะดีใจของตัวเองได้เมื่อเห็นแม่กดชัตเตอร์ถ่ายรูปผมไว ้ และผมก็ดีใจมากด้วยที่พ่ออุ้มผมไว้ตลอด ไม่วางเลย ถึงเวลาพระมา พ่อพนมมือไหว้ทั้งยังมีผมอยู่ในอ้อมแขน แล้วตักข้าวใส่บาตรให้ดู จากนั้นจึงถามผมว่าอยากใส่เองไหม ผมรู้สึกตื่นเต้นและเห็นเป็นเรื่องท้าทาย เนื่องจากรู้สึกถึงมือที่เล็กเมื่อเทียบกับด้ามทัพพี แล้วก็รู้สึกถึงกำลังแขนที่ยังน้อยอยู่ ชวนให้ไม่แน่ใจว่า จะสามารถยกทัพพีตักข้าวใส่บาตรพระไหวหรือเปล่า […]

อิงวาร์ คัมปราด จากเด็กขายไม้ขีดไฟสู่เจ้าของอาณาจักรเฟอร์นิเจอร์

เมื่อเอ่ยชื่อ อิงวาร์ คัมปราด (Ingvar Kamprad) คนที่รู้จักเขาคงจะนึกถึง หนึ่ง อาณาจักรเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่ IKEA สอง ความร่ำรวย เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ยอมรับ แต่นิตยสารฟอร์บส์จัดอันดับให้อิงวาร์เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของโลก และสาม ความมัธยัสถ์ ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ควรจะรีบดำเนินรอยตามโดยด่วน อิงวาร์ คัมปราด เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1926 เขาเติบโตในฟารม์ ที่ชื่อว่า Elmtaryd ใกล้หมู่บ้าน Agunnaryd ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน   อิงวาร์มีอาการของโรคการเขียนอ่านบกพร่อง (Dyslexia) แต่เขากลับมีหัวการค้ากว่าเด็กวัยเดียวกันมาก เขาเริ่มทำธุรกิจครั้งแรกด้วยการใช้โรงเก็บของในสวนเปิดเป็นร้านขายเมล็ดพันธุ์พืช เด็กชายใช้เวลาเพียงปีเดียวก็สามารถเก็บเงินซื้อรถจักรยานของตัวเองได้ หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มธุรกิจใหม่ด้วยการซื้อไม้ขีดไฟแบบเหมายกลังแล้วนำมาแยกขายเป็นกลักๆ ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาด โดยใช้จักรยานคู่ใจเป็นพาหนะ เขาพบว่า แม้จะขายไม้ขีดไฟในราคาถูก แต่หากขายจำนวนมากก็ได้กำไรดี เมื่ออิงวาร์อายุได้ 17 ปี พ่อได้ให้เงินขวัญถุงเป็นรางวัลในวันที่เขาเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ซึ่งอิงวาร์ได้ใช้เงินก้อนนี้ในการตั้งต้นธุรกิจ เขาตั้งชื่อร้านว่า ไอเกีย (IKEA) โดยตัวไอ (I) […]

keyboard_arrow_up