วิธีบำบัดโรคที่ผู้ให้และผู้รับได้บุญร่วมกัน ปูเป้-อรปวีณ เมืองเกษม

วิธีบำบัดโรคที่ผู้ให้และผู้รับได้บุญร่วมกัน ปูเป้–อรปวีณ เมืองเกษม ปูเป้-อรปวีณ เมืองเกษม เป็นผู้ป่วยโรคลมชักและเคยเข้ารับการผ่าตัดสมองตอนอายุ 18 ปี จึงมีอาการป่วยทางจิตเวช แต่โชคดีที่ไม่รุนแรง ปูเป้รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี หลังจากนั้นพักฟื้นโดยการฝากเลี้ยงในสถานที่ดูแลต่าง ๆ ปัจจุบันย้ายมาอยู่ที่ศูนย์พัฒนพงศ์ เนอร์สซิ่งโฮม ซึ่งเป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยพักฟื้นของอาจารย์บุษยา พัฒนพงศ์ เธอเล่าให้ฟังว่า “  หลังจากผ่าตัดสมองมา การบำบัดอาการของปูเป้ต้องอาศัยกิจกรรมที่ทำให้เกิดสมาธิ เมื่อปูเป้บำบัดอาการด้วยการถักผ้าพันคอซึ่งเรียนรู้มาจากคุณแม่ ปูเป้จำได้ว่าผ้าพันคอผืนแรกที่ปูเป้ตั้งใจถักเป็นผืนสีขาว-เหลือง ถักเพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับจิตแพทย์ที่ดูแลเราตอนรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี คือ รศ.นพ.ศิริไชย หงษ์สงวนศรี เพราะท่านเคยช่วยเหลือชีวิตเราเอาไว้ ปูเป้จึงอยากตอบแทนพระคุณ “ หลังจากนั้นก็ย้ายไปพักฟื้นอยู่หลายแห่ง แต่ยังรักษาที่โรงพยาบาลรามาธิบดีอยู่ เพราะยังต้องรักษาโรคลมชักให้หายขาด ทำให้ห่างหายจากการถักผ้าพันคอไป จนกระทั่งที่บ้านย้ายปูเป้มาพักที่ศูนย์พัฒนพงศ์ เนอร์สซิ่งโฮม เราจึงได้มีโอกาสกลับมาถักผ้าพันคออีกครั้ง ปูเป้ดีใจมากเพราะมีความสุขทุกครั้งที่ถัก ทำให้ปูเป้มีสมาธิ และไม่เครียด อีกอย่างนอกจากการถักผ้าพันคอ ปูเป้ก็จะสวดมนต์และนั่งสมาธิ ซึ่งพี่จ๋า ลูกสาวของคุณยายที่พักอยู่ในศูนย์นี้เป็นคนสอน พี่จ๋าให้ปูเป้กำหนดลมหายใจเข้า-ออก และคอยสังเกตสภาพอารมณ์บ้างในบางครั้ง “ ระหว่างที่ปูเป้พักอยู่ที่นี่ได้ช่วยเหลือพี่ ๆ พยาบาลดูแลผู้สูงอายุ อาบน้ำ วัดความดัน และทำกิจกรรมบำบัด พูดคุยกับคุณตา-คุณยาย เราเป็นเด็กคนเดียวในศูนย์แห่งนี้ […]

จุ๋ย วรัทยา นิลคูหา ความดีไม่มีคำว่า “รอ”

จุ๋ย วรัทยา นิลคูหา นักแสดงสาวและพิธีกรมากความสามารถ เป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่าการทำความดีไม่ควรต้องรอและสามารถเริ่มต้นจากตัวเราเอง

การบรรยายครั้งสุดท้ายของ แรนดี้ พอสช์ ผู้เขียน The Last Lecture

เคยคิดเล่นๆ ไหมว่า ถ้าเหลือเวลาบนโลกเพียงไม่กี่เดือน คุณจะทำอะไร แรนดี้ พอสช์ ดอกเตอร์แรนดี้ พอสช์ (Randy Pausch) ไม่ได้แค่คิด เมื่อทราบจากหมอว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 2 – 3 เดือนเท่านั้น เนื่องจากมะเร็งตับอ่อนลุกลามไปทั่วร่างกายแล้ว เพียงไม่กี่อาทิตย์ต่อมา คือในวันที่ 18 กันยายน 2550 แรนดี้ได้จัดการบรรยายต่อหน้าผู้ฟังกว่า 400 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน และอดีตลูกศิษย์ที่เดินทางมาจากทั่วประเทศ เพื่อมาฟังเลกเชอร์ครั้งสุดท้ายของครูที่พวกเขารัก               การบรรยายโดยคนที่รู้กำหนดเวลาตายของตัวเองอย่างแรนดี้ภายใต้หัวข้อ “”จงทำความฝันสมัยเด็กให้เป็นจริง”„ ไม่ใช่เรื่องความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่เขามีส่วนสำคัญในการบุกเบิก แต่กลับเป็นเรื่องของชีวิตที่เรารู้กันอยู่แล้ว เช่น คุณค่าของความฝัน การมองโลกในแง่ดี การฝ่าฟันอุปสรรค… “”เราไม่สามารถเปลี่ยนไพ่ที่จั่วขึ้นมา แต่เราเปลี่ยนวิธีเล่นได้„” ””ไม่มีใครที่เลวไปเสียทุกด้าน ทุกคนมีด้านดี แค่เพียงต้องรอจนกว่าด้านที่ดีจะแสดงตัวออกมา”„ “”เมื่อไรก็ตามที่คุณทำสิ่งที่แย่ๆ และคนรอบข้างไม่อยากตักเตือนคุณอีกต่อไป นั่นแหละคือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะการที่มีคนคอยวิพากษ์วิจารณ์คุณ แปลว่าเขายังรักและห่วงใยคุณอยู่„” บางครั้งแรนดี้เองถึงกับต้องปาดน้ำตาร่วมไปกับผู้ฟัง แต่เขาก็ยังยิ้มแย้ม […]

ปั๊บ – พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข กับการทำสงครามภายในเพื่อเอาชนะความกลัว

ปั๊บ – พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข กับการทำสงครามภายในเพื่อเอาชนะความกลัว ปั๊บ-พัฒน์ชัย ภักดีสู่สุข หรือ ปั๊บ Potato นักร้องเพลงร็อคขวัญใจวัยรุ่น มีงานอดิเรกที่เขาโปรดปรานเอามาก ๆ ซึ่งช่วยพลิกชีวิต และมีผลดีต่อการทำงานของเขา งานอดิเรกนี้เกิดมาจากความเป็น “เจ้าหนูจำไม” สงสัยในทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเขา นอกจากนี้เขายังบอกกับซีเคร็ตว่าทุกวันนี้เขายังต้องต่อสู้และทำสงครามอยู่… เขากำลังสู้รบอยู่กับใคร มาติดตามกัน   ทราบว่านั่งสมาธิเป็นงานอดิเรกด้วย เป็นงานอดิเรกที่จริงจัง เรียกได้ว่าสนุกดีกว่าครับ จะเรียกว่าจริงจังไหม มันแล้วแต่ช่วงครับ แต่จะทำให้สนุกและเพลิดเพลินมากกว่า ไม่ได้เข้มงวดอะไร   เป็นมาอย่างไรจึงสนใจนั่งสมาธิ บ้านผมนับถือศาสนาพุทธ แต่ผมเรียนโรงเรียนคริสต์มาตั้งแต่เด็ก และได้เรียนวิชาพระพุทธศาสนาอย่างเป็นเรื่องเป็นราวตอนขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพราะย้ายมาเรียนที่โรงเรียนรัฐ ตอนนั้นก็เรียนแบบรู้ผ่าน ๆ ไม่ได้จริงจังอะไร ที่มาสนใจและได้นั่งสมาธิอย่างจริงจังคือตอนมาเรียนการแสดงกับหม่อมน้อย – หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล ตอนที่ผมเล่นภาพยนตร์เรื่องขอบคุณที่รักกัน ตอนนั้นเรียนอยู่กับท่านถึง 20 ครั้ง ในแต่ละครั้งช่วงท้ายคาบท่านจะสอนให้นั่งสมาธิทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ บังเอิญช่วงนั้นผมมีปัญหาเรื่องความคิดในการทำงาน กลายเป็นคนคิดมาก ขี้กังวล คิดไปก่อน ด้วยว่างานที่ผมทำอยู่เป็นงานที่อยู่ในแวดวงของมายาคติ ต้องมีการปรุงแต่งเพื่อให้เกิดจินตนาการ เพื่อให้เราทำงานต่อไปได้ […]

การใส่ใจสิ่งแวดล้อมก็เป็นธรรมะ ศศวรรณ จิรายุส

การใส่ใจสิ่งแวดล้อม ก็เป็นธรรมะ ศศวรรณ จิรายุส เชื่อว่ามีหลายคนที่เคยเห็นคลิปงานแต่งงานที่จัดขึ้นภายในหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ เมื่อหลายเดือนก่อน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย แต่เจ้าตัว คุณแอน-ศศวรรณ จิรายุส หัวหน้าฝ่ายสื่อสารองค์กร หอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ กลับไม่เรียกงานนี้ว่า งานแต่งงาน แต่เรียกว่า งานบุญเริ่มต้นชีวิตคู่ ทำให้เราเห็นถึงงานแต่งงานแบบวิถีพุทธอย่างแท้จริง และยังเป็นงานแต่งงานที่ใส่ใจสิ่งแวดล้อมอีกด้วย วันนี้ซีเคร็ตมาพูดคุยกับคุณแอนว่าทำไมจึงจัดงานแบบนี้ และ การใส่ใจสิ่งแวดล้อม เป็นธรรมะอย่างไร   งานบุญเริ่มชีวิตคู่หัวใจสีเขียว ” เราไม่อยากจัดงานแต่งงาน จึงเรียกงานนี้ว่า “งานบุญเริ่มต้นชีวิตคู่” และเราก็ไม่อยากให้เป็นงานที่ติดพิธีการมากเกินไป อยากให้เรียบง่าย และออกแบบงานนี้ให้เป็นงานบุญ ตั้งแต่ร่วมกันตักบาตร ร่วมกันปลูกต้นไม้ และร่วมกันช่วยลดขยะ เพื่อเป็นการรบกวนสิ่งแวดล้อมให้น้อย  อีกเรื่องที่สำคัญก็คือ คุณทอม-สุรชัย ตรงงาม เลขาธิการ มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม ( Enlaw ) สามี ก็เป็นทนายสิ่งแวดล้อม จึงเหมาะอย่างยิ่งที่จัดงานแต่งงานแบบนี้     ” หากลองสังเกตดูว่าในงาน ๆ หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยง […]

อิงวาร์ คัมปราด จากเด็กขายไม้ขีดไฟสู่เจ้าของอาณาจักรเฟอร์นิเจอร์

เมื่อเอ่ยชื่อ อิงวาร์ คัมปราด (Ingvar Kamprad) คนที่รู้จักเขาคงจะนึกถึง หนึ่ง อาณาจักรเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่ IKEA สอง ความร่ำรวย เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ยอมรับ แต่นิตยสารฟอร์บส์จัดอันดับให้อิงวาร์เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของโลก และสาม ความมัธยัสถ์ ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ควรจะรีบดำเนินรอยตามโดยด่วน อิงวาร์ คัมปราด เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1926 เขาเติบโตในฟารม์ ที่ชื่อว่า Elmtaryd ใกล้หมู่บ้าน Agunnaryd ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน   อิงวาร์มีอาการของโรคการเขียนอ่านบกพร่อง (Dyslexia) แต่เขากลับมีหัวการค้ากว่าเด็กวัยเดียวกันมาก เขาเริ่มทำธุรกิจครั้งแรกด้วยการใช้โรงเก็บของในสวนเปิดเป็นร้านขายเมล็ดพันธุ์พืช เด็กชายใช้เวลาเพียงปีเดียวก็สามารถเก็บเงินซื้อรถจักรยานของตัวเองได้ หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มธุรกิจใหม่ด้วยการซื้อไม้ขีดไฟแบบเหมายกลังแล้วนำมาแยกขายเป็นกลักๆ ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาด โดยใช้จักรยานคู่ใจเป็นพาหนะ เขาพบว่า แม้จะขายไม้ขีดไฟในราคาถูก แต่หากขายจำนวนมากก็ได้กำไรดี เมื่ออิงวาร์อายุได้ 17 ปี พ่อได้ให้เงินขวัญถุงเป็นรางวัลในวันที่เขาเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ซึ่งอิงวาร์ได้ใช้เงินก้อนนี้ในการตั้งต้นธุรกิจ เขาตั้งชื่อร้านว่า ไอเกีย (IKEA) โดยตัวไอ (I) […]

ความสําเร็จของ ริชาร์ด แบรนสัน

ริชาร์ด แบรนสัน (Richard Branson) รู้ดีว่า ถ้าหากเขาต้องการมีชีวิตที่สนุกแล้วละก็ เขาต้องทําตัวเองให้สนุกเสียก่อน มารู้จักสูตรความสําเร็จที่มาจากความสนุกของเจ้าของอาณาจักรเวอร์จิ้นผู้นี้กันดีกว่า ริชาร์ด ชาร์ลส์ นิโคลัส แบรนสัน เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1950 ในครอบครัวชนชั้นสูงของอังกฤษ แต่โชคร้ายที่เขามีอาการที่เรียกว่า ภาวะการเรียนรู้บกพร่อง (Dyslexia) คือทุกครั้งที่เรียนหนังสือ เขาจะมองเห็นตัวหนังสือกระโดดไปมาราวกับเล่นตลก ซึ่งทําให้เด็กชายริชาร์ดต้องใช้เวลานานมากกว่าจะอ่านออกเขียนได้เหมือนเด็กอื่น       ผลจากอาการป่วยทําให้ริชาร์ดครองตําแหน่งที่โหล่อยู่เสมอ เขาจึงลาออกจากโรงเรียนขณะอายุเพียง 16 ปี และหันมาทําธุรกิจกับเพื่อนๆ ด้วยการเปิดนิตยสาร Student แทน ผลจากการทํานิตยสารครั้งนั้นทําให้ริชาร์ดมีชื่อเสียงพอตัวในหมู่วัยรุ่นของกรุงลอนดอน ต่อมาเขาจึงเริ่มหันมาทําธุรกิจ“เปิดท้ายขายเทป” โดยเลือกหยิบดนตรีแนวที่เขาชอบไปปักหลักขายอยู่ริมถนน โดยมีการให้ส่วนลดพิเศษที่แตกต่างจากร้านเทปทั่วไป       ริชาร์ดพบว่า ในปีค.ศ. 1970 นั้น แม้ว่าความบันเทิงที่ผู้คนหาซื้อได้จะอยู่ในรูปของเทปเพลงหรือแผ่นเสียงเท่านั้น แต่ตลาดเทปเพลงกลับไปอยู่ในมือของนักธุรกิจกลุ่มใหญ่ๆ เพียงไม่กี่กลุ่ม ซึ่งไม่เคยคิดจะลดราคาเทปเพลงลงอย่างที่ควรจะเป็น เขามีความใฝ่ฝันว่า อยากทําให้ค่ายเทปต่างๆ ปรับราคาเทปเพลงให้เป็นธรรมมากขึ้น และแม้ว่าความฝันนี้จะดูห่างไกล เพราะเทียบไปแล้วเขาเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ […]

เต้ย จรินทร์พร จุนเกียรติ กับ “ความดี” ที่ใครๆ ก็ทำได้ “ง่าย” นิดเดียว

เต้ย จรินทร์พร จุนเกียรติ ดาราสาวร่างเล็กที่ยิ้มทีไรโลกก็สดใสทันที เปิดฉากบทสนทนากับ Secret ด้วยแนวคิดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตและการทำความดีในแบบเต้ยให้ฟัง

กฎ 10,000 ชั่วโมง ไม่ว่าอะไรก็ทำได้

นอกจากการทุ่มเทอย่างยาวนานแล้ว ผู้ที่ประสบความสำเร็จอย่างน่ามหัศจรรย์มักจะคิดเสมอว่า “วันนี้ต้องดีกว่าเมื่อวานและชั่วโมงนี้ต้องดีกว่าชั่วโมงที่ผ่านมา”

ทนง ลี้อิสสระนุกูล นักธุรกิจหมื่นล้าน ผู้บริหารธุรกิจตามรอยพระยุคลบาท

ทนง ลี้อิสสระนุกูล กรรมการผู้จัดการ บริษัทสิทธิผล 1919 จำกัด และบริษัทในเครือ เป็นที่รู้กันในวงการยานยนต์ว่า บริษัทสิทธิผล 1919 จำกัด และบริษัทในเครือเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมผลิตและจำหน่ายอะไหล่รถยนต์ลำดับต้น ๆ ของเมืองไทย  แม้คุณ ทนง ลี้อิสสระนุกูล จะเป็นทายาทผู้บริหารรุ่นที่ 3 แล้ว  แต่ยังทันเห็นว่าบรรพบุรุษที่มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบนั้นก่อร่างสร้างตัวมาอย่างไร “คุณปู่และคุณย่าของผม (คุณกนกและคุณโสภา ลี้อิสสระนุกูล) เป็นชาวจีนที่มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบตอนที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาอาศัยอยู่ในประเทศไทย  และรักที่นี่เสมือนเป็นแผ่นดินเกิด ตอนผมยังเด็ก คุณปู่เปิดร้านซ่อมจักรยานและปะยางเล็ก ๆ อยู่ใต้ต้นโพธิ์หน้าวัดญวน ตลาดน้อย  ก่อนไปโรงเรียน คุณปู่ให้ผมช่วยซ่อมจักรยาน ได้เงินคันละ 3 บาท ถือว่าเป็นเงินเยอะมากถ้าเทียบกับเด็กสมัยนั้นซึ่งได้เงินไปโรงเรียนแค่วันละ 1 บาท  จำได้ว่าผมขยันมาก ซ่อมได้วันละ 3 คัน ได้เงิน 9 บาทไปโรงเรียนเป็นประจำ “ธุรกิจของคุณปู่เติบโตขึ้นจากที่นั่น  จากร้านเล็ก ๆ ในบริเวณวัด ด้วยความขยัน อดทน และอดออม ท่านเริ่มขยับขยายออกมาเปิดร้านขายจักรยานเล็ก ๆ  ซึ่งขายดีขึ้นเรื่อย ๆ จนสามารถขยายร้านให้ใหญ่ขึ้น  และค่อย ๆ ขยายธุรกิจออกไปอีกหลายอย่าง  จากรุ่นคุณปู่ตกทอดมายังรุ่นคุณพ่อและสู่รุ่นผม  ปัจจุบันธุรกิจในกลุ่มสิทธิผลขยายออกเป็นหลายสาขา  เช่น  กิจการผลิตอะไหล่ยานยนต์  กลุ่มพลังงาน  กลุ่มยาง  กลุ่มเหล็ก  กลุ่มวิจัยและพัฒนา  กลุ่มการตลาด  ตลอดจนถึงกลุ่มอุปกรณ์ส่องสว่างและชิ้นงานพลาสติก  โดยทุกผลิตภัณฑ์ของกลุ่มสิทธิผลให้ความสำคัญเรื่องคุณภาพและมีราคายุติธรรม “ผมบริหารธุรกิจโดยเดินตามรอยพระยุคลบาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ผู้ทรงประกอบด้วยทศพิธราชธรรม  คือ  ศีล  บริจาค ความซื่อตรง ความอ่อนโยน ความเพียร ความไม่โกรธ  ความไม่เบียดเบียน  ความอดทนและความเที่ยงธรรม  เพราะผมพิสูจน์แล้วว่าทุกคำสอนของพระองค์ท่านเป็นความจริงที่ประชาชนควรนำมาปฏิบัติ “หากผมจะลงมือทำอะไร ผมจะวางแผนเอาไว้หลาย ๆ แผนเพื่อป้องกันความผิดพลาด เรียกว่าแพลนเอ แพลนบีและแพลนซี  ถ้าลงมือทำตามแพลนเอไม่สำเร็จ  ก็มีแผนสำรองเป็นแพลนบีเอาไว้เสมอ  แล้วถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็ต้องใช้แพลนซี  แต่ถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็ต้องยกเลิกไปก่อน  เพราะอาจมีปัจจัยหลายอย่างที่ไม่พร้อม  จึงไม่ประสบความสำเร็จทั้งที่วางแผนเอาไว้อย่างรัดกุมแล้ว “ความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจตามแบบฉบับของผมคือ การเติบโตอย่างมั่นคง ผมไม่ชอบการเติบโตอย่างก้าวกระโดด  เพราะถ้าขึ้นเร็วก็มักจะลงเร็วด้วยเช่นกัน  ทุกวันนี้คนที่ผมแคร์มากที่สุดในบริษัทคือลูกน้องหรือพนักงานของผมซึ่งมีมากกว่าสองหมื่นครอบครัว รวมแล้วน่าจะเกือบหนึ่งแสนคนที่จะได้รับผลกระทบจากการตัดสินใจของผมไปด้วย ดังนั้นก่อนตัดสินใจหรือลงทุนทุกครั้ง  ผมคิดถึงพนักงานก่อนเสมอ “ผมโชคดีที่ได้ทำงานที่รัก จึงทำงานอย่างมีความสุขและเต็มที่ทุกวัน ผมคิดเสมอว่า ถ้าวันนี้ผมไม่อยู่แล้วบริษัทก็ยังเดินหน้าต่อไปได้  เพราะผมได้วางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้ว ดังนั้นงานหลักของผมทุกวันนี้คือการทำบุญและตอบแทนสังคมมากกว่า “ผมมีความสุขมากที่ได้ทำบุญ ผมเริ่มจากการทำบุญกับคนใกล้ตัวที่สุดอย่างพนักงานก่อน โดยให้พนักงานส่งชื่อโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือ  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโรงเรียนที่พนักงานร่ำเรียนมา เราจะบริจาคสิ่งที่โรงเรียนขาดแคลนให้เช่น  คอมพิวเตอร์  อุปกรณ์การศึกษา รวมถึงทุนการศึกษาด้วย  แล้วให้พนักงานคนนั้นเป็นคนนำกลับไปมอบให้โรงเรียนของตัวเอง  เพื่อให้เขาได้เป็นฮีโร่ของโรงเรียน นอกจากนั้นผมยังจัดกิจกรรมออกบูธรับบริจาคอวัยวะร่วมกับศูนย์รับบริจาคอวัยวะสภากาชาดไทย แน่นอนว่าผมบริจาคอวัยวะทุกส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว กิจกรรมบริจาครถเข็นให้กับคนพิการ กิจกรรมมอบจักรยานให้คุณครูในท้องถิ่นทุรกันดาร  และอีกกิจกรรมที่ผมทำทุกปีคือ การมอบผ้าห่มคลายหนาวให้กับเด็กและประชาชนตามต่างจังหวัด  โดยเฉพาะภาคเหนือที่มีอากาศหนาวเป็นพิเศษ” หลักการบริหารธุรกิจด้วย “คุณภาพคู่คุณธรรม” จึงไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มสิทธิผลเจริญเติบโตอย่างมั่นคงมายาวนานเกือบศตวรรษ   ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 174 เรื่อง  กองบรรณาธิการนิตยสาร Secret ภาพ  วรวุฒิ วิชาธร Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine

ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค”

“ทิโมธี เรย์ บราวน์” ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค” ในปี พ.ศ. 2538 ชายชาวอเมริกันผู้หนึ่งทราบผลการตรวจว่าตัวเองติดเชื้อไวรัสเอชไอวี

อายุไม่ได้เป็นเพียงตัวเลข บทความชวนคิดจาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล

สิ่งที่สำคัญกว่าคือ อายุ ที่ไม่เป็นเพียงตัวเลขคืออายุที่หมายถึงพลังชีวิตนั่นเองครับ การมีพลังชีวิตสูง คือมีความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

“ฉันดี ฉันเก่ง ฉันดัง ฉันรวย” แต่ทำไมฉันไม่มีความสุข น้ำผึ้ง - ณัฐริกา ธรรมปรีดานันท์

น้ำผึ้ง เริ่มทำงานในวงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 14 - 15 พออายุ 17 ก็ได้เป็นนางเอกละคร และเพียงแค่เรื่องแรกเท่านั้น ชื่อของน้ำผึ้งก็ขึ้นแท่นนางเอกเบอร์ต้นๆ ของวงการ…ชีวิตเปลี่ยนทันที!

ดนตรีสร้างชีวิต สงกรานต์-รังสรรค์ ปัญญาเรือน

ผมเกิดและเติบโตที่จังหวัดลำปาง พ่อแม่แยกทางกันตอนผมอยู่ ป.1 ในวัยเด็กผมเป็นเพียงเด็กเกเรคนหนึ่งที่มีใจรักการเล่นกีตาร์เท่านั้น รังสรรค์ ปัญญาเรือน ผมเรียนอยู่ที่ลำปางจนถึง ม.5 แล้วย้ายมาอยู่กับน้าที่จังหวัดนครราชสีมา น้าของผมเปิดโรงเรียนสอนดนตรี ผมจึงได้ฝึกเล่นกีตาร์คลาสสิกอย่างจริงจัง โดยน้าคอยสอนคอยชี้แนะให้อย่างใกล้ชิด ผมฝึกซ้อมอย่างหนักจนสุดท้ายก็ฝีมือดีพอจะเป็นครูสอนกีตาร์คลาสสิกให้เด็ก ๆ ในโรงเรียนสอนดนตรีของน้าได้ ช่วงม.ปลาย ผมตั้งวงดนตรีกับเพื่อน เริ่มแกะเพลงไปจนถึงเขียนเพลงเอง แล้ววันหนึ่งผมกลับรู้สึกว่ากีตาร์คลาสสิกไม่ใช่ทางของผม แม้จะรู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่เล่นเพลงใหม่ ๆ ได้ แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่า “ทำไมเราเครียดจังวะ ทำไมเราเล่นแล้วไม่มีความสุขเลย” วันหนึ่งผมจึงบอกน้าว่าอยากไปเรียนกีตาร์บลูส์ น้าโมโหมาก เพราะเขาสอนกีตาร์คลาสสิกให้ผมมาตั้งแต่แรก จากนั้นเราก็ทะเลาะกันใหญ่โต จนผมออกจากบ้านน้ามาเช่าบ้านอยู่เอง เพียงเพราะคิดว่า “ไม่ว่าเส้นทางชีวิตข้างหน้าจะลำบากแค่ไหน เราก็ขอเลือกอนาคตและความสุขของตัวเอง” จากวันนั้นชีวิตของผมก็เริ่มจากศูนย์ ผมยังคงต้องเรียนเพื่อให้จบม.6 แต่ผมไม่มีเงินติดตัวเลย จึงต้องรับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อให้มีเงินพอกินพอใช้ ช่วงนั้นตอนกลางคืนผมเล่นกีตาร์ที่ร้านอาหารพอให้มีรายได้เลี้ยงตัวเอง หลังจากเรียนจบม.6 มาได้อย่างทุลักทุเล ผมก็เดินหน้าทำงานอย่างจริงจัง โดยหวังว่าสักวันจะต้องทำงานหาเลี้ยงแม่และยายให้ได้ ผมทำงานทุกอย่างตั้งแต่พนักงานขายรองเท้าในห้างสรรพสินค้า เด็กเสิร์ฟ เด็กจัดโต๊ะ ทำขนมรังผึ้งขาย ทอดลูกชิ้นขาย แล้วแต่โอกาสจะพาไป   แต่งานหนึ่งที่ผมทำมาตลอดและไม่เคยทิ้งเลยคือ การเล่นดนตรี อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังทอดลูกชิ้นขาย “มีน” เพื่อนสนิทของผมซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกวงดนตรี […]

จอห์น พอล โจนส์ เดอโจเรีย จากคนไร้บ้านสู่มหาเศรษฐีพันล้าน

คนส่วนใหญ่เมื่อล้มเหลวมักรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง ไร้กำลังใจ และละทิ้งความฝันไว้กลางทางแต่ไม่ใช่กัลเขาคนนี้ จอห์น พอล โจนส์ เดอโจเรีย

เรื่องเล่าของชายขาหักที่สร้างสุขให้โลกใบนี้ โดย นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล  

“หักอีกแล้วเหรอครับลุง”  ผม ( นายแพทย์ชวโรจน์ ) เริ่มต้นด้วยคำถามตั้งแต่เห็นคุณลุง ซึ่งเป็นผู้ป่วยที่อาจจะเรียกได้ว่ามาโรงพยาบาลบ่อยที่สุดเดินเข้ามา

ถึง “ไทม์แมชีน” จะมีจริงก็ไม่มีความหมาย : มิค บรมวุุฒิ หิรัณยัษฐิติ

มิค-บรมวุฒิ ถือหลักในการดำเนินชีวิตสั้นๆ ว่า “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด” ส่วนหลังจากนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่ขอย้อนกลับไปแก้ไขแน่นอนเพราะได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว ณ เวลานั้น

ขนมปังเทวดา ขนมปังนึ่งที่หอมหวานด้วยน้ำใจ สมชาย-กองศักดิ์ จันทะสี

ขนมปังเทวดา ขนมปังนึ่งที่หอมหวานด้วยน้ำใจ สมชาย-กองศักดิ์ จันทะสี ท่ามกลางอากาศที่ร้อนยามบ่ายหน้าคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และโรงพยาบาลสงฆ์ ชายคนหนึ่งกำลังขายขนมปังนึ่งอย่างขะมักเขม้น อยู่หน้าเตาร้อน ๆ ที่มีควันพวยพุ่งตลอดเวลา ลูกค้าแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย กลิ่นหอมของขนมปังไม่ได้หอมจากวัตถุดิบที่คุณสมชาย-กองศักดิ์ จันทะสี เลือกคัดสรรแต่ของดี ๆ เท่านั้น แต่เป็นความหอมที่มาจากน้ำใจที่มีแต่ให้ของเขาด้วย ขนมปังเทวดา   0 จุดเริ่มต้นของการแจกขนมปังฟรี   เริ่มแรกผมขายผลไม้ดองก่อน แล้วเปลี่ยนมาขายไส้กรอกอีสาน จนกระทั่งมาจบที่ลูกชิ้นนึ่ง ผมยึดอาชีพเหล่านี้มาตลอด 20 ปี พบเจอเรื่องราวและเหตุการณ์มามากมายสารพัด ผมจึงเข้าใจคนที่ไม่ได้รับโอกาสและขาดแคลน พอเปลี่ยนมาขายขนมปังนึ่งก็เริ่มแจกให้คนท้อง คนแก่ และคนป่วยกินฟรี ตอนแรกก็แจกเพราะว่าอยากให้ พอแจกไปเรื่อย ๆ ก็กลายเป็นความสุข พอให้คนอื่น แล้วมีความสุข เลยทำให้อยากทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ที่ผมมาสนใจและมีความสุขกับการให้ มาจากการที่เราได้ไปปฏิบัติธรรมกับพระอาจารย์สมชาติ ธัมฺมโชโต  แห่งสำนักปฏิบัติแสงธรรมส่องชีวิต จังหวัดสระบุรี ท่านสอนให้เราเข้าใจธรรมะมากขึ้น เมื่อปฏิบัติมากก็อยากลดทิฏฐิมานะและกิเลสลง เพราะเมื่อก่อนผมเป็นผู้ชายที่ไม่ดีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เหมือนวัยรุ่นทั่วไป ถ้าดูเผิน ๆ ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร แต่ถ้าเทียบกับปัจจุบันนี้ […]

keyboard_arrow_up