“ลงโทษด้วยความรัก” บทความที่อยากให้พ่อแม่ทุกคนได้อ่าน

วันหนึ่ง มัดหมี่ เด็กหญิงอายุ 12 ปี ไปโรงเรียนในตอนเช้าด้วยความร่าเริงแจ่มใสตามปกติ แต่ตกเย็นวันนั้น มัดหมี่เดินลงจากรถโรงเรียนด้วยสีหน้ากังวลใจและเต็มไปด้วยความทุกข์  ลงโทษด้วยความรัก มัดหมี่เดินเข้าบ้าน ไม่พูดไม่จาอะไร เนื่องจากในใจประหวั่นพรั่นพรึงว่าจะต้องถูกดุ หรืออาจถูกตีแน่ๆ มัดหมี่นั่งลงที่โซฟา กําลังคิดว่าจะเริ่มต้นพูดกับพ่ออย่างไรดี มัดหมี่เอามือล้วงลงไปในกระเป๋าและหยิบผลการสอบออกมาช้าๆ อย่างลังเล มองหน้าพ่อแล้วส่งให้ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “พ่อ…หนูสอบตกสองวิชา” สิ่งที่พ่อทําในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นกลับตาลปัตร แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุมัดหมี่ หรือแม้แต่ตําหนิความไม่ใส่ใจในการเรียน พ่อกลับนั่งลง ยิ้มที่มุมปากแล้วถามมัดหมี่ว่า “ทุกข์ไหมลูก” มัดหมี่มองหน้าพ่อแล้วพยักหน้า พ่อจึงอ้าแขนออก มัดหมี่เดินเข้าไปหา แล้วพ่อลูกก็กอดกันแน่น พ่อพูดต่อว่า “พ่อไม่ต้องพูดอะไรใช่ไหม” มัดหมี่ตอบว่า “ไม่ต้องค่ะ” (ทั้งสองรู้กันดีว่า หมายถึงพ่อคงไม่ต้องดุใช่ไหม) พ่อเห็นแล้วว่า ทุกข์ที่กําลังเกิดขึ้นกับมัดหมี่นั้นยิ่งกว่าการดุเสียอีก “อย่าทุกข์ไปเลยลูก ไม่คุ้มกันเลย เรื่องมันผ่านไปแล้ว หนูคงรู้อยู่แล้วว่าต้องทําอย่างไรต่อไป” มัดหมี่เริ่มดูแลตัวเองมากขึ้น หลังจากวันนั้น มัดหมี่สอบได้ที่สองติดกันสองครั้ง ได้คะแนนห่างจากที่หนึ่งเพียง 1 คะแนนและสุดท้ายขึ้นมาเป็นที่ 1 ของห้องอย่างภาคภูมิใจ นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตยามที่กําลังทุกข์ กําลังใจหรือคําด่าทอ ลองมองย้อนดูตัวคุณเอง ในแต่ละวันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้เสมอ […]

บทเรียนชีวิตจาก คุณยายโรส นักศึกษาวัยไม้ใกล้ฝั่งที่ใคร ๆ ก็หลงรัก

บทเรียนชีวิตจาก คุณยายโรส นักศึกษาวัยไม้ใกล้ฝั่งที่ใคร ๆ ก็หลงรัก วันเปิดภาคเรียนเทอมแรก หลังจากที่อาจารย์ได้แนะนำตัวเองแล้ว ได้ขอให้เราทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมชั้นที่เรายังไม่รู้จัก วินาทีนั้นผมยืนขึ้นและหันมองไปรอบ ๆ ว่าคนไหนที่ผมยังไม่เคยรู้จัก ขณะนั้นเองก็มีมือมือหนึ่งเอื้อมมาแตะไหล่ผมอย่างนุ่มนวล ผมหันไปพบหญิงชราร่างเล็กใบหน้าเหี่ยวย่นกำลังยิ้มให้ รอยยิ้มของเธอสดใสเสียจนทำให้โลกดูสว่างไสวขึ้นมาทันที “สวัสดีจ้ะพ่อหนุ่มรูปหล่อ ฉันชื่อโรส อายุ 87 ปี” เธอแนะนำตัว “ขอฉันกอดเธอหน่อยได้ไหม” ผมหัวเราะและตอบเธออย่างกระตือรือร้น “ได้เลยครับ” แล้วเธอก็กอดผมเสียแน่น “ทำไมคุณยายถึงได้มาเข้ามหาวิทยาลัยตอนยังวัยรุ่นอย่างนี้ล่ะครับ” ผมแหย่ “ฉันมาเรียนเพื่อมองหาสามีรวย ๆ สักคน แต่งงาน แล้วก็มีลูกน่ารัก ๆ สักสองสามคน พอเกษียณแล้วจะได้ออกท่องเที่ยวไง” เธอตอบติดตลก “อย่าพูดเล่นซีครับ” ผมขอร้อง ด้วยความอยากรู้ว่าปูนนี้แล้วอะไรทำให้เธอเกิดอยากเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมา “ฉันฝันอยากเรียนมหาวิทยาลัยมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็เลยได้ทำตามความฝันเสียที” หลังเลิกเรียนเราพากันเดินไปหาช็อกโกแลตมิลค์เชคดื่มกันที่ศูนย์นักศึกษา เราสนิทกันในเวลาอันรวดเร็ว ตลอดสามเดือนต่อมาเราออกจากห้องเรียนพร้อมกันแล้วคุยกันไม่หยุดปาก ผมมักตะลึงฟังเธอเล่าเรื่องราวย้อนยุคซึ่งเป็นประสบการณ์ของเธอ เรื่องราวที่เธอเล่าแสดงให้เห็นความฉลาดเฉลียวอันน่าทึ่ง ตลอดหลักสูตรปีนั้น คุณยายโรสกลายเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะย่างกรายไปไหน เธอก็เป็นเพื่อนกับเขาไปทั่ว คุณยายโรสชอบแต่งตัวสวย จึงทำให้ใคร ๆ ในมหาวิทยาลัยสนอกสนใจ… เธอเป็นหญิงชราผู้มีชีวิตชีวาจริง ๆ […]

keyboard_arrow_up