ฝรั่งตาน้ำข้าว วัย 59 ปี เลื่อมใสในพระพุทธศาสนาและหลงรักเมืองไทย – Secret

ฝรั่งตาน้ำข้าว วัย 59 ปี เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา และ หลงรักเมืองไทย – Secret ขอบคุณเหยี่ยวข่าว คอลัมน์ คนดีของสังคม ของเดลินิวส์ค่ะที่แชร์เรื่องราวดี ๆ แบบนี้ให้ได้อ่าน เรื่องที่ซีเคร็ตนำมาฝากนี้ ใครที่มาไหว้พระ-ทำบุญที่วัดเขาชี จังหวัดพิษณุโลก จะพบเห็น ฝรั่งตาน้ำข้าว วัย 59 ปี  กำลังตกแต่งคริสตัลบนรูปปั้นพระสยามเทวาธิราชอย่างตั้งอกตั้งใจ หนุ่มใหญ่ชาวสวิสฯคนนี้มีชื่อว่า “แอล โซแลนด์” เขารู้จักเมืองไทยมาตั้งแต่ทำงานด้านสื่อโฆษณาอยู่ที่บ้านเกิด นอกจากนั้นยังทำงานด้านศิลปะที่สหรัฐฯ อีกด้วย สุดท้ายเขาก็คิดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ จึงออกเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทยด้วย เขาสนใจการนั่งสมาธิมาก จึงทำให้เขาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาในที่สุด และแวะเวียนไปในประเทศต่าง ๆ ที่นับถือพระพุทธศาสนา เช่น อินเดีย มาเลเซีย และอินโดนีเซีย ด้วย     เขาได้รู้จักกับสาวไทยคนหนึ่งและคบหาดูใจกันเป็นเวลา 1 ปี จึงตัดสินใจคบหาเป็นแฟนกัน เขาจึงไป ๆ มา ๆ […]

บทเรียนชีวิตที่ดาราดังอย่าง เจมี่ ฟ็อกซ์ ได้จากน้องสาวดาวน์ซินโดรม – SECRET

บทเรียนชีวิตที่ดาราดังอย่าง เจมี่ ฟ็อกซ์ ได้จากน้องสาวดาวน์ซินโดรม เจมี่ ฟ็อกซ์ (Jamie Foxx) นักแสดงผิวสีระดับท็อปของฮอลลีวู้ด มีน้องสาวคนสุดท้องเป็นดาวน์ซินโดรมชื่อ ดีออนดร้า ดิ๊กซัน (DeOndra Dixon) วัย 34 ปี ซึ่งเจมี่รักน้องสาวคนนี้มาก เขาเคยพูดว่า “ผมเป็นพี่ชายคนโต การที่น้องมีความต้องการพิเศษไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย น้องยังเป็นน้องน้อยของผมเสมอ” ดาราดังวัย 51 ปี บอกว่า เขากับน้องสาวสนิทกันมาก ดีออนดร้าเป็นคนที่ช่วยให้เขาอยู่กับร่องกับรอยเสมอ เขาสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่า ดีออนดร้าเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขาตั้งแต่เธอลืมตาดูโลก เธอสอนให้เขาเรียนรู้การใช้ชีวิต ด้วยความที่เขาเป็นดารามีชื่อเสียง หลายสิ่งหลายอย่างก็ประดังประเดเข้ามาในโลกของฮอลลีวู้ด ทำให้ไขว้เขวได้ง่าย ซึ่งสิ่งเหล่านั้นไม่มีความหมายเลย ดีออนดร้าจะดึงเขากลับมาให้ตระหนักไว้ว่า ชีวิตคืออะไร ดีออนดร้าย้ายมาอยู่กับพี่ชายตั้งแต่เธอเรียนจบมัธยมปลายในปี 2002 ปัจจุบันเธอเป็น global ambassador ให้กับมูลนิธิ Global Down Syndrome Foundation (GDSF) เป็นองค์กรที่ไม่แสวงหากำไร มีภาระกิจหลักคือ ปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยดาวน์ซินโดรม ผ่านการวิจัยศึกษา การให้บริการทางการแพทย์ การให้ความรู้ และการให้ความช่วยเหลือทางกฎหมาย […]

เก่งจริงนะตัวแค่นี้ เด็กประถมเขียนแอปหาเงินช่วยมูลนิธิทางการศึกษา

เก่งจริงนะตัวแค่นี้ เด็กประถมเขียนแอป หาเงินช่วยมูลนิธิทางการศึกษา ย้อนไปในปี 2011 โทมัส ซัวเรส (Thomas Suarez) เด็กชายวัย 12 ปีซึ่งหลงใหลคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีเป็นอย่างมาก สามารถสร้างแอปพลิเคชันสำหรับ Apple Store ได้สำเร็จ เด็กประถมเขียนแอป ผลงานแอปพลิเคชันของโทมัสคือ Earth Fortune เป็นแอปดูดวง ที่จะแสดงโลกสีต่าง ๆ ขึ้นกับดวงของแต่ละคน และแอป BustinJieber เป็นเกมตีตัวตุ่นรูป จัสติน บีเบอร์  ซึ่งเป็นแอปที่เขาชอบมากและสร้างชื่อให้เขาเป็นอย่างมาก ไอเดียสร้างแอปนี้มาจากการที่เพื่อน ๆ ในโรงเรียนไม่ค่อยชอบ จัสติน บีเบอร์ กันสักเท่าไหร่ เขาจึงปิ๊งไอเดียเขียนเกมนี้ขึ้นมา โทมัสเริ่มเขียนโปรแกรมและปล่อยออกมาในปี 2010 โทมัสบอกว่า ทุกวันนี้เด็กๆ ชอบเล่นเกมกันอยู่แล้ว แต่น้อยคนจะรู้วิธีการสร้างโปรแกรมได้เอง ถ้าอยากเล่นฟุตบอลก็แค่เข้าทีมฟุตบอล หรืออยากเล่นดนตรีก็ลงเรียนดนตรีที่สนใจ แต่ถ้าอยากเขียนโปรแกรม เราจะหาวิธีการเขียนโปรแกรมได้จากไหน โทมัสจึงเรียนรู้การเขียนโปรแกรมโดยเริ่มจากการฝึกเขียนโปรแกรมหลาย ๆ ภาษาไปพร้อมกัน เพื่อจะได้เข้าใจพื้นฐานการเขียนโปรแกรมให้ได้มากที่สุด เช่น ภาษา Python, ภาษา […]

5 ดาราพาลูกเข้าวัด หัดสร้างบุญแต่เล็กแต่น้อย – SECRET

5 ดาราพาลูกเข้าวัด หัดสร้างบุญแต่เล็กแต่น้อย การเข้าวัดทำบุญเป็นสิ่งที่พุทธศาสนิกชนปฏิบัติเป็นประจำอย่างสม่ำเสมอ ไม่เว้นแม้แต่เหล่าซุป’ตาร์คนดังที่นอกจากจะมีใจฝักใฝ่ในทางพุทธศาสนาแล้ว ก็ยังพาลูกเข้าวัดทำบุญใส่บาตรเป็นประจำ เรียกว่าหัดให้ลูกปลูกต้นบุญกันตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อยเลยทีเดียว มาดูโมเมนต์การทำบุญเข้าวัดของดาราดังกับลูก ๆ กันค่ะ  ดาราพาลูกเข้าวัด   แอฟ ทักษอร ภักดิ์สุขเจริญ กับ น้องปีใหม่ เราจะเห็นภาพคุณแม่แอฟสุดสตรองพาน้องปีใหม่เข้าวัดทำบุญเป็นประจำในโอกาสต่าง ๆ มีทั้งไปกับคุณตาคุณยายและญาติ ๆ ด้วย น้องปีใหม่จึงเกิดความเคยชิน สามารถตื่นแต่เช้ามืดเพื่อไปทำวัตรเช้าได้โดยไม่งอแง บางครั้งจะเป็นคนมาปลุกคุณแม่เลยด้วยซ้ำ แถมยังช่วยจัดโต๊ะและเตรียมอาหารถวายเพลอย่างแข็งขัน นอกจากนั้นน้องปีใหม่ยังชอบสวดมนต์อีกด้วย เพราะแม่แอฟสอนให้สวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน อย่างไรก็ตามด้วยความเป็นดาราดัง บางครั้งแม่แอฟติดภาระกิจ คุณตาคุณยายก็จะเป็นผู้พาน้องปีใหม่เข้าวัดไหว้พระทำบุญแทน ด้วยความที่น้องปีใหม่เกิดวันที่ 1 มกราคม จึงกลายเป็นธรรมเนียมของครอบครัว คือ ทุกคนจะมาร่วมทำบุญเลี้ยงพระเนื่องในวันเกิดของน้องปีใหม่ทุกปี ถือเป็นการทำบุญไหว้พระรับพรวันขึ้นปีใหม่พร้อมกันไปเลย ภาพจาก  [email protected]_taksaorn   ชาคริต แย้มนาม กับ น้องโพธิ์ พระเอกชาคริต แย้มนาม มักจะพาน้องโพธิ์เข้าวัดเข้าวาทำบุญทำทานอยู่เสมอ ล่าสุดน้องโพธิ์ทำบุญวันคล้ายวันเกิดของคุณพ่อคุณแม่อย่างมีความสุข โดยพ่อชาคริตเปลี่ยนหลอดไฟในกุฏิ เพื่อเป็นสิริมงคลนำแสงสว่างมาสู่ครอบครัว ซึ่งในวันเกิดของน้องโพธิ์เมื่อปลายเดือนเมษายนที่ผ่านมา น้องโพธิ์ก็ได้ไปทำบุญเลี้ยงพระเพล ร่วมกับคุณพ่อคุณแม่ คุณตาคุณยาย […]

กฎ 10 นาที ที่น่าลองทำ แล้วชีวิตคุณจะเปลี่ยนไปดั่งฝัน

กฎ 10 นาที ที่น่าลองทำ แล้วชีวิตคุณจะเปลี่ยนไปดั่งฝัน จะมีอะไรดีไปกว่า การใช้เวลาสั้น ๆ แค่ 10 นาที ต่อวัน เท่านั้น แล้วทำให้ชีวิตของคุณเปลี่ยน มาทำความรู้จักและนำไปใช้กันเถอะค่ะ กับ กฎ 10 นาที หลายคนมีความคิดอยู่ในหัวเสมอว่า จะพัฒนาตนเอง ให้เก่ง ให้ดีขึ้น อย่างนั้น อย่างนี้ เช่น ฉันจะมีกล้ามหน้าท้องที่สวยงามสำหรับอวดในช่วงฤดูร้อน ฉันจะเขียนงานให้เก่งและสมูทขึ้น ฉันจะทำงานให้ไวและมีประสิทธิภาพ ฉันจะพรีเซ็นต์งานเจ้านายและลูกค้าให้ดีขึ้น สุดท้ายก็ไปไม่ถึงดวงดาวเพราะ “ขอพักไว้ก่อน” “ยังหาเวลาไม่ได้” มนุษย์เงินเดือนทำงานเต็มวัน ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ได้หยุดพักแค่ 2 วัน ก็อยากพักผ่อนให้เต็มที่ ตามจริงแล้วมนุษย์ไม่ได้ต้องการพักผ่อนตลอดทั้งวันขนาดนั้น หากมีความต้องการขนาดนั้น คงไม่มีการพาออกไปเที่ยว หรือนัดพบปะเพื่อนฝูง งานปาร์ตี้ บลา ๆๆๆๆ ความรู้สึกนี้ยิ่งทำให้ถอยห่างจากความประสบความสำเร็จไปทุกที ๆ ขอเพียงแค่ 10 นาที เท่านั้น คิดว่าไม่น่ามากหรือน้อยเกินไป     […]

“ขอบคุณที่ทำให้มีวันนี้” ผู้ใหญ่ใจดีแห่อุดหนุน บาริสต้าเด็กพิเศษ จนเครื่องชงกาแฟพัง – Secret

“ขอบคุณที่ทำให้มีวันนี้” ผู้ใหญ่ใจดีแห่อุดหนุน บาริสต้าเด็กพิเศษ จนเครื่องชงกาแฟพัง – Secret หลังจากมีนักข่าวไทยพีบีเอสใจดี โพสต์ภาพร้านกาแฟเชียงรายปัญญานุกูล ศูนย์ฝึกอาชีพ บาริสต้าเด็กพิเศษ ของโรงเรียนปัญญานุกูล ทำให้มีผู้ใหญ่ใจดีแห่มาอุดหนุนกันยกใหญ่จนเครื่องชงกาแฟพังไปแล้วหนึ่งเครื่อง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2562 ที่ผ่านมา ผู้สื่อข่าวของไทยพีบีเอสคือ คุณจิราพร ใช้ชื่อเฟซบุ๊คว่า “แป๋ว แว๋ว”  โพสต์ภาพและข้อความเล่าถึงร้านกาแฟแห่งหนึ่งชื่อว่า ร้านเชียงรายปัญญานุกูล ซึ่งเป็นศูนย์ฝึกอาชีพการเป็นบาริสต้าของเด็กพิเศษ ตั้งอยู่หลังวัดร่องขุ่น     เธอโพสต์เล่าว่า ร้านกาแฟแห่งนี้ไม่มีลูกค้าเข้ามาอุดหนุนเลย พนักงานเป็นเด็กพิเศษเกือบทั้งหมด น้อง ๆ บอกว่าเมื่อวานขายไม่ได้เลย ขายได้แค่ 30 บาท พอมีรถลูกค้าขับเข้ามาจอด น้อง ๆ ก็ออกไปต้อนรับลูกค้ากันน่ารักมาก คุณจิราพรถามน้องว่า “วันนี้ขายได้กี่แก้วแล้ว”  บาริสต้า หรือน้องอ้อยหวานตอบว่า “เพิ่งได้  2 แก้วค่ะ” คุณจิราพรบอกว่า น้อง ๆ ช่วยกันทำงานดี อีกคนชง อีกคนตักน้ำแข็ง อีกคนใส่หลอด  […]

รวยแล้วไม่ลืมกัน เศรษฐีอดีตดาราตกอับกลายเป็นคนเร่ร่อน เปิดบริษัทจ้างงานคนเร่ร่อน

รวยแล้วไม่ลืมกัน เศรษฐีอดีตดาราตกอับกลายเป็นคนเร่ร่อน เปิดบริษัทจ้างงาน คนเร่ร่อน ชีวิตของ ดรูว์ กู๊ดเดลล์ (Drew Goodall) ทุกวันนี้ร่ำรวยสุขสบายด้วยรายได้ปีละ 250,000 ปอนด์ จากความสำเร็จของบริษัท Sunshine Shoeshine ที่เขาก่อตั้งเองมากับมือ และบริษัทนี้รับพนักงานเป็นคนเร่ร่อนและบุคคลพิเศษทั้งหมด ถึงแม้ว่า ณ วันนี้ดูเหมือนดรูว์มีชีวิตน่าอิจฉา แต่เขาไม่เคยลืมวันเวลาที่เคยตกอับ ชีวิตดำดิ่งถึงจุดต่ำสุด คนเร่ร่อน ย้อนอดีตไปตอนที่เขาอายุ 20 กว่า ๆ ดรูว์กำลังไต่เต้าอยู่ในวงการบันเทิง เขาดูจะมีแววไปได้ดีกับอาชีพนักแสดง เพราะได้เล่นหนังดังที่มีรายได้ถล่มทลายอย่าง Snatch และ About a Boy ได้มีโอกาสร่วมงานกับดาราระดับเอ-ลิสต์อย่าง แบรด พิตต์ และ ฮิวห์ แกรนท์ ดรูว์ใฝ่ฝันจะเป็นนักแสดงมืออาชีพให้จงได้ เขาทุ่มเทอย่างหนัก แต่แล้วกลับได้รับคำวิจารณ์ในแง่ลบที่รุนแรงมาก ถึงขั้นทำลายความมั่นใจและทำลายอาชีพการแสดงของเขาจนแทบไม่มีงานเข้ามาเลย ดรูว์จึงรู้สึกว่าเขาไม่มีความสุขกับอาชีพนี้อีกต่อไปแล้วจึงหยุดไม่คิดจะกลับไปแสดงอีก พอไม่มีงานก็ไม่มีเงิน ครั้นจะให้ดรูว์บากหน้ากลับไปหาพ่อกับแม่ บอกว่าไม่สามารถทำตามความฝันได้ เขาก็ทำไม่ลง ไป ๆ มา ๆ ดรูว์ก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าบ้านจึงถูกไล่ออกจากบ้าน […]

9 เคล็ด(ไม่)ลับสร้างความสุข ง่าย ๆ ทำได้ด้วยตัวเอง

9 เคล็ดลับสร้างความสุข หลายคนเคยบอกว่า “เงินสามารถซื้อความสุขได้”แต่จะดีแค่ไหนกันล่ะคะ ถ้าหากเราสามารถสร้างความสุขได้ด้วยตัวเองได้โดยไม่ต้องใช้เงิน

ความสุขที่ไม่เคยหายไป – ประสบการณ์ชวนให้มองความสุขใกล้ตัวที่ไม่ต้องซื้อหา

ผมมีแรงบันดาลใจอยากเป็นอาสาสมัครมาตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ซึ่งหลังจากที่ได้เข้าไปทำจริง ๆ ก็ส่งผลให้ผมได้เห็นโลกที่กว้างขึ้นกว่าสังคมของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเพียงสังคมเดียว ความสุขที่ไม่เคยหายไป แต่ยังมีอีกหลายสังคมที่ผมยังไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้ กลายเป็นความอยากรู้อยากเห็น รวมทั้งอยากเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่ได้สัมผัสชีวิตคน ทำให้รู้ว่าทุกที่ย่อมมีปัญหา หากแต่ปัญหาก็สามารถแก้ไขได้ด้วยความรัก ความเอื้ออาทร และความจริงใจ ผ่านมาหลายปีจนถึงวันนี้ สิ่งหนึ่งที่ผมยังยึดมั่นอยู่เสมอก็คือการแบ่งเวลาส่วนหนึ่งให้การเป็นอาสาสมัครเพื่อสังคม ในขณะที่ยังคงทำงานในสายอาชีพที่อยู่ในวงโคจรธุรกิจแบบสุดโต่ง เพื่อบอกกับตัวเองว่าเงินไม่ใช่ความสุขทั้งหมด หากความสุขจากการให้นั้นต่างหากที่จีรัง การได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง ช่วยกล่อมเกลาจิตใจได้บางส่วน แม้จะไม่ทั้งหมด แต่ก็สร้างความรู้สึกดี ๆ กลับคืนมา ทำให้เรามองโลกเชิงบวก ไม่ได้มีมุมมองที่หวังแต่จะเอาประโยชน์อย่างเดียว และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ผมอยากเป็นคนเล็ก ๆ ที่จุดประกายให้คนอื่น ๆ ได้เห็นว่า ความดี ความรัก ความจริงใจต่างหากที่สังคมเราต้องการไม่ใช่เงิน ครั้งหนึ่งผมมีโอกาสได้เข้าไปสัมผัสอีกเสี้ยวหนึ่งของชีวิตเล็ก ๆ ในมุมที่น้อยคนนักจะได้เจอ เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการเข้าไปสัมผัสชีวิตของผู้ป่วยเรื้อรังระยะสุดท้าย ถ้าไม่ใช่ญาติหรือเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้ป่วยเรื้อรังระยะสุดท้ายที่เป็นเหล่าเด็กน้อยซึ่งชีวิตยังเปี่ยมไปด้วยความฝัน ที่นั่น…ตึก สก 16 โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ผมได้รู้จักน้อง ๆ ที่น่ารักกลุ่มหนึ่งในโครงการดูแลผู้ป่วยเด็กเรื้อรังระยะสุดท้าย น้อง ๆ กลุ่มนี้ก็เหมือนกับเด็ก ๆ ทั่วไปที่ยังคงคุยสนุก หัวเราะเสียงดัง ชอบวาดภาพ […]

หนุ่ม วัย 26 ปี กระเตงลูกน้อย น้องภูติ วัย 5 เดือน ส่งอาหาร กลายเป็นภาพที่ใคร ๆ ต้องบอกว่าน่ารัก – Secret

หนุ่ม วัย 26 ปี กระเตงลูกน้อย น้องภูติวัย 5 เดือน ส่งอาหาร กลายเป็นภาพที่ใคร ๆ ต้องบอกว่าน่ารัก – Secret เป็นข่าวที่สร้างความประทับใจอีกหนึ่งข่าว เมื่อหนุ่มวัย 26 ปี ขับมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารหารายได้พิเศษ แล้วพาลูกน้อย น้องภูติ ขึ้นมอเตอร์ไซค์ไปด้วย กลายเป็นภาพที่น่ารัก และสร้างรอยยิ้มให้กับผู้ที่พบเห็น เชื่อว่าหลายคนคงเห็นข่าวนี้กันมาบ้างแล้ว คุณพ่อวัย 26 ปี คือ คุณภานุวัฒน์ มานะศรี ขับมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารเพื่อเป็นรายได้เสริม เขาและภรรยาแบ่งเวลากันเลี้ยงลูก เพราะภรรยาทำงานประจำเป็นผู้ช่วยพยาบาล 5 วัน เวลาที่ตนต้องออกไปส่งอาหารวันละ 1-2 ชั่วโมง จะพาน้องภูติไปด้วย มีหลายคนเป็นห่วงความปลอดภัยของน้อง แต่คุณภานุวัฒน์ดูแลเอาใจใส่ความปลอดภัยของน้องเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะหมวกกันน็อค และเป้อุ้มเด็กที่เขาสะพายน้องไว้ข้างหน้าเสมอ     คุณพ่อบอกว่า ตอนพาน้องออกไปด้วย น้องไม่งอแงเลย แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสกับลูกค้าที่มารับอาหารอีกด้วย ลูกค้าก็ชอบเพราะได้เล่นกับน้องภูติ พอส่งกันจนเป็นลูกค้าประจำ ก็ซื้อของสำหรับเด็กเล็กมาให้น้องด้วย ทุกครั้งที่ตนบอกว่าจะพาไปข้างนอก น้องภูติจะยิ้มหวาน มีบางครั้งแฟนเลี้ยงลูกอยู่บ้าน […]

“สงครามโลกพรากเราจากกัน” 75 ปีต่อมาคู่รักได้กลับมาพบกันอีกครั้งอย่างหวานชื่น

“สงครามโลก พรากเราจากกัน” 75 ปีต่อมาคู่รักได้กลับมาพบกันอีกครั้งอย่างหวานชื่น คุณยายชาวฝรั่งเศสได้กลับมาพบกับคนรักชาวอเมริกันที่ไม่ได้เจอเจอะมานานถึง 75 ปี ตั้งแต่เมื่อครั้งตกหลุมรักกันในช่วง สงครามโลก ครั้งที่ 2 นายทหารหนุ่มชาวอเมริกัน เค.ที. ร็อบบินส์ (K.T. Robbins) และสาวฝรั่งเศสแสนสวย จีนนายน์ กานาเย (Jeannine Ganaye) ตกหลุมรักกันตอนที่ร็อบบินส์ไปประจำการในฝรั่งเศสเมื่อ 75 ปีที่แล้ว แต่ความรักของทั้งคู่นั้นช่างแสนสั้น ร็อบบินส์อายุ 24 ปี จีนนายน์อายุ 18 ปี เขารับราชการให้กับกองทัพสหรัฐฯ และถูกส่งไปประจำการที่หมู่บ้านของเธอซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส ทั้งสองปลูกต้นรักกันอย่างหวานชื่นตามประสาหนุ่มสาวท่ามกลางบรรยากาศสงครามอันร้อนระอุ แต่แล้วความรักก็ต้องสะดุดเมื่อร็อบบินส์ถูกส่งไปอยู่แนวหน้าทางฝั่งตะวันออก เขาจึงมีเวลาบอกลาสาวคนรักอย่างปัจจุบันทันด่วน ทั้งสองคุยกันเรื่องที่เขาจะกลับมาหาเธอ และเขาถ่ายรูปเธอไว้เป็นที่ระลึกอีกด้วย หลังจากวันนั้น ทั้งคู่ก็ไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย ร็อบบินส์ถูกส่งกลับอเมริกาทันทีหลังสงครามสงบ เขาแต่งงานมีครอบครัวและเปิดร้านขายฮาร์ดแวร์ ส่วนจีนนายน์ก็เดินหน้าต่อไปเช่นกัน เธอแต่งงานและมีลูก 5 คนอยู่ในฝรั่งเศส จริง ๆ แล้วในช่วงที่สงครามยังไม่สงบ ทั้งคู่ยังมีความคิดที่จะกลับมาเจอกันอีก จีนนายน์ถึงขนาดเริ่มเรียนภาษาอังกฤษเพราะหวังว่าร็อบบินส์จะกลับมาในวันใดวันหนึ่ง แต่เมื่อเส้นทางชีวิตแยกไปคนละทาง ความหวังทุกอย่างจึงจบลง แล้วยิ่งต่างฝ่ายต่างแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ก็ยิ่งยากที่จะกลับมาเจอกันอีก […]

อุดมการณ์กับความจริงเป็นสิ่งสวนทาง…จริงหรือ?

“อุดมการณ์ กับความจริงเป็นสิ่งที่สวนทาง” คือคำพูดของใครคนหนึ่งที่ฉันจำได้ขึ้นใจ และเชื่อมั่นอย่างนั้นมาตลอด ตั้งแต่เด็ก ฉันคิดเสมอว่าอาชีพครูอย่างพ่อเป็นอาชีพกิน อุดมการณ์ ทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อแลกกับเงินเดือนอันน้อยนิด ฉันเคยรบเร้าให้พ่อเลิกสอนหนังสือ แล้วรีบ ๆ เออร์ลี่รีไทร์ จะได้ไม่ต้องทำงานตัวเป็นเกลียวให้เสียสุขภาพ เพราะฐานะทางบ้านเราก็พอมีพอกินอยู่แล้ว แต่พ่อไม่เคยคิดจะเลิก พ่อบอกเสมอว่า มันคือหน้าที่ บ่อยครั้งฉันนึกน้อยเนื้อต่ำใจที่พ่อทำงานหนักเสียจนไม่มีเวลาพาไปเที่ยววันหยุดเหมือนครอบครัวคนอื่น พ่อเอาแต่บอกว่า “เหนื่อยแล้ว อยากนอนพักผ่อนอยู่เฉย ๆ ที่บ้าน” และตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันมักมองพ่อด้วยความไม่เข้าใจ ฉันนั่งจ้องพ่อขณะพ่อกำลังขับรถพาฉันและแม่กลับบ้านในเวลาเลิกงาน คิ้วพ่อขมวดติดกัน สีหน้าเคร่งเครียด ไม่พูดไม่จา เป็นภาพที่ฉันเห็นจนชินตา คงเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการสอนเด็กนักเรียนมาทั้งวัน ปีนี้พ่อดูแก่ขึ้นมาก ผมของพ่อเริ่มมีสีดอกเลาแซมขึ้นจนเห็นชัดเจน แขนที่ใช้จับชอล์กเขียนกระดานวันนี้ดูเหี่ยวลงถนัดตา สภาพร่างกายพ่อโรยรากว่าที่ฉันเคยสังเกตเห็น ฉันทำลายความเงียบบนรถด้วยการถามพ่อถึงเด็ก ๆ ที่โรงเรียน…รอยย่นที่ชิดติดกันบนหน้าผากพ่อคลายออก พ่อยิ้มตาหยีเล่าเรื่องเด็กให้ฟังด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ… เจ้าตัวแสบ เด็กนักเรียนหลังห้องที่พ่อสู้อุตส่าห์เคี่ยวเข็ญมานมนาน วันนี้สอบติดมหาวิทยาลัยได้ตามที่วาดฝันไว้แล้ว สร้างความปลื้มใจให้ครอบครัวได้ไม่น้อย แม่น้องหิ้วขนมนมเนยมาเต็มมือเพื่อมาขอบคุณพ่อฉันถึงที่โรงเรียน…พ่อบอกกับฉันว่า พ่อไม่เคยต้องการสิ่งตอบแทนอะไรจากเด็ก เพียงแค่ได้ส่งเขาไปให้ถึงฝั่งฝันเท่านั้นก็ถือว่าพ่อได้ทำหน้าที่ของครูอย่างเต็มกำลังแล้ว…พ่อเงียบไปพร้อมทิ้งรอยยิ้มเล็ก ๆ ไว้ที่มุมปาก อารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาของพ่อแบบนี้ทำให้หลายครั้งฉันเองก็อดแปลกใจไม่ได้ จนกระทั่งไม่นานมานี้ ฉันมีโอกาสได้ไปสอนพิเศษที่สถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่ง ไม่ปฏิเสธว่าเหตุผลเดียวที่ไปสอนก็เพียงเพื่อ “เงิน” ฉันไม่เคยหาเงินได้มากเท่านี้มาก่อนในชีวิต เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ยังดีที่ได้ค่าตอบแทนเป็นกอบเป็นกำ […]

เจ. เค. โรว์ลิ่ง แม่มดใจบุญแห่งเกาะอังกฤษ

ใครจะนึกว่าวรรณกรรมเด็กในศตวรรษที่ 20 อย่างแฮร์รี่ พอตเตอร์ จะโด่งดังเทียบชั้นวรรณกรรมคลาสสิกได้สำเร็จ แถมตัวผู้เขียนยังกลายเป็นคนที่มั่งคั่งที่สุดบนเกาะอังกฤษไปแล้ว เจ. เค. โรว์ลิ่ง เจ. เค. โรว์ลิ่ง มีชื่อจริงว่า โจแอนน์ โรว์ลิ่ง (Joanne Rowling) แม้พ่อแม่จะเป็นชาวลอนดอนโดยกำเนิด แต่เพราะการที่แม่อุ้มท้อง 5 เดือนเข้าโบสถ์ไม่ใช่สิ่งที่คนยุค 60 ยอมรับได้ พ่อซึ่งเป็นราชนาวีจึงจำใจลาออก และย้ายครอบครัวมาตั้งรกรากในแถบชนบทแทน แม้จุดเริ่มต้นจะไม่สวย ฐานะไม่ร่ำรวย แต่ครอบครัวโรว์ลิ่งก็อบอุ่น พ่อแม่ให้ความสำคัญกับการศึกษา และชอบอ่านนิทานให้ ””โจ”„ และ ””ได”„ ลูกสาวฟัง เจ. เค. ในวัยเด็กมีบุคลิกเคร่งขรึม ชอบยกมือตอบในห้องเรียนไม่ต่างจากตัวละครเฮอร์ไมโอนี่ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ช่างฝันและร่าเริงเมื่ออยู่กับเพื่อนสนิท เจ. เค. ชอบแต่งนิยายที่มีเพื่อน ๆ เป็นตัวเอก ซึ่งแสดงถึงพรสวรรค์ด้านการเขียนซึ่งเป็นอาชีพในฝันของเธอ ขณะเรียนมหาวิทยาลัย เจ. เค. เลือกเรียนภาษาฝรั่งเศสตามคำแนะนำของพ่อ และตัดสินใจละทิ้งเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่มาชั่วชีวิตหลังจากเรียนจบ เธอพยายามมองหาโลกใบใหม่ของตัวเองที่เมืองแมนเชสเตอร์และลอนดอน แต่แล้วก็พบว่าต้องใช้ชีวิตลุ่ม ๆ […]

โฮวาร์ด ชูลท์ส ชายผู้ทำให้ สตาร์บัคส์ ร้านกาแฟนางเงือก เป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก

โฮวาร์ด ชูลท์ส ชายผู้ทำให้ สตาร์บัคส์ ร้านกาแฟนางเงือก เป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก สตาร์บัคส์ ร้านกาแฟที่ใคร ๆ ก็ชื่นชอบ เพราะใช้วัตถุดิบชั้นดีในการชงเป็นเครื่องดื่ม แต่กว่าร้านกาแฟสตาร์บัคส์ จะกลายเป็นร้านกาแฟยอดนิยมในสหรัฐอเมริกาและยังมีสาขาในต่างประเทศด้วย มีจุดเริ่มต้นมาจากผู้ชายที่มีชื่อว่า “โฮวาร์ด ชูลท์ส” เขาโตมาในแถบยากจนของบรุกลิน นิวยอร์ก ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียนมหาวิทยาลัย จากนั้นก็ย้ายไปซีแอตเทิลในรัฐวอชิงตัน พร้อมกับเชอรี ภรรยาของเขา เพื่อไปรับงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของบริษัทกาแฟเล็ก ๆ ที่มีชื่อว่าสตาร์บัคส์     เขาใช้เวลาช่วงสัปดาห์แรก ๆ ทำงานที่ร้านสาขาไพค์เพลส เรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับกาแฟ คอยตักเมล็ดกาแฟสดให้ลูกค้า แล้วปิดผนึกในถุงเล็ก ๆ แต่แล้วการเดินทางไปดูงานที่อิตาลีก็ทำให้เขาได้ค้นพบความปรารถนาอันแท้จริงของตัวเองอย่างไม่คาดฝัน ขณะที่แวะไปตามบาร์เอสเพรสโซ่เล็ก ๆ ทั้งในมิลานและเวโรนา เขาประทับใจอย่างยิ่งกับพลังอำนาจแห่งการดื่มด่ำกลิ่นรสของกาแฟแก้วเล็ก ๆ ง่าย ๆ ที่สามารถเชื่อมโยงผู้คนและสร้างชุมชนในกลุ่มพวกเขาได้ นับจากชั่วขณะนั้น เขาเกิดความมุ่งมั่นที่จะนำกาแฟระดับโลก และความเย้ายวนของบาร์เอสเพรสโซ่แบบอิตาลีมาสู่สหรัฐอเมริกา นั่นเป็นประสบการณ์ที่เขาเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าจะทำให้ชีวิตผู้คนดีขึ้น แต่หลายคนกลับไม่เชื่อวิสัยทัศน์ของเขาเลย   คลิกเลข 2 ด้านล่าง เพื่ออ่านเส้นทางชีวิตของโฮวาร์ด ชูลท์ส  

เป็นผู้หญิงทำมาหากิน สุนารี ราชสีมา ขายน้ำพริกและหมี่โคราชไกลถึงเนเธอร์แลนด์

เป็นผู้หญิงทำมาหากิน สุนารี ราชสีมา ขายน้ำพริกและหมี่โคราชไกลถึงเนเธอร์แลนด์ นักร้องลูกทุ่งชื่อดัง สุนารี ราชสีมา ทุกคนยังจดจำเธอจากเพลง กราบเท้าย่าโม ได้เป็นอย่างดี ล่าสุดเธอกับสามีหนุ่มไปเที่ยวพักผ่อน ณ บ้านเกิดสามีที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ แถมยังเอาน้ำพริกและหมี่โคราชไปขายที่นั่นด้วย สุนารีพร้อมด้วยสามีหนุ่มเดินทางไปพักผ่อนที่บ้านเกิดฝ่ายผู้ชาย เป็นเวลาสองสัปดาห์ พบกับวิถีชีวิตที่เรียบง่าย ธรรมชาติและพืชสวนที่เจริญเติบโตเพราะดินที่ไร้สารเคมี     เมื่อประมาณวันที่ 17 มิถุนายน 2562 ที่ผ่านมา ลูกทุ่งหญิงสุนารี ราชสีมา ยังเอาน้ำพริกและหมี่โคราชไปส่งให้กับน้องคนหนึ่งที่ทักมาทางไอจี ระหว่างที่นั่งรถไปส่งของตามที่สั่ง โดยมีวาวเตอร์ สามีหนุ่มเป็นสารถี เธอได้บันทึกวิดีโอระยะสั้น ๆ แล้วอัพขึ้นอินสตาแกรม พร้อมแคปชั่นว่า ” ไม่นอนตื่นสาย ไม่อายทำกิน ไม่หมิ่นเงินน้อย ไม่คอยวาสนา กำลังไปส่งน้ำพริก ” แคปชั่นนี้ทำให้ชาวโซเชียลพากันชื่นชมมากมาย   https://www.instagram.com/p/By42uepHW7k/ หลังจากนั้นก็โพสต์แคปชั่นอีกว่า เอาละอยู่ที่ไหน ก็ทำให้มีรายได้เกิดขึ้น “ไม่นอนตื่นสาย” ไม่อายทำกิน” ไม่หมิ่นเงินน้อย”ไม่คอยวาสนา” “ผู้หญิงทำมาหากิน”      นอกจากนั้นสะใภ้ฮอลแลนด์ยังทำหมี่โคราชให้คนในครอบครัวสามีกิน […]

“สาโรจน์ ตั้งตฤษณกุล” จิตรกรไร้มือ เขาคือแรงบันดาลใจของทุกคน

สาโรจน์ ตั้งตฤษณกุล จิตรกรไร้มือ เขาคือแรงบันดาลใจของทุกคน สาโรจน์ ตั้งตฤษณกุล ครูสอนศิลปะ และจิตรกรไร้มือ เขาคือไอดอลของผู้พิการ และยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคนที่มีร่างกายปกติอีกด้วย เขาคือบทพิสูจน์ว่าความพิการไม่ใช่อุปสรรค ปัจจุบันเขาเป็นศิลปินฝีมือเยี่ยม และสามารถสร้างผลงานมีมูลค่าถึงหลักแสนบาท อ.สาโรจน์พิการมาแต่กำเนิด ตอนเด็ก ๆ อ.สาโรจน์ ไม่ได้ชอบศิลปะเป็นพิเศษ พอเรียนจบ ม.3 ต้องเลือกเส้นทางว่าจะไปสายอาชีพหรือสายสามัญ แต่เนื่องจากร่างกายเป็นตัวบังคับ ทำให้ไม่สามารถเรียนพิมพ์ดีด หรือเรียนช่างเทคนิคพวกนั้นได้ จึงตัดสินใจเรียนศิลปะเพราะคิดว่า สามารถทำได้ดีกว่าทางเลือกอื่น ๆ เนื่องจากปกติต้องใช้สองมือเขียน จึงคิดว่าสำหรับการวาดรูปก็น่าจะใช้สองมือเขียนได้ นั่นคือจุดเริ่มต้นของการเรียนศิลปะ เมื่อมาเข้าเรียนที่วิทยาลัยอาชีวะลำปาง อ.สาโรจน์เรียนได้ที่โหล่ เพราะเรียนสู้คนอื่นไม่ได้ แรก ๆ ใช้ปลายแขนเขียนรูป แต่เพราะช่วงแขนสั้นทำให้ใบหน้าและสายตาไปชิดกับกระดาษเกินไป ภาพจึงออกมาไม่ดี เขาจึงหาวิธีเขียนด้วยมือข้างเดียว โดยใช้อุปกรณ์ช่วย คือเอาหนังยางรัดด้ามพู่กันกับเนื้อบริเวณปลายแขน เพราะใช้นิ้วเดียวถือพู่กันไม่ได้ หลังจากนั้นผลการเรียนจากอันดับบ๊วยก็ขึ้นมาติด 1 ใน 10 ของโรงเรียน จนได้เป็นตัวแทนของวิทยาลัยมาแข่งวาดภาพที่ จ.เชียงใหม่ จากนั้นก็เป็นตัวแทนภาคเหนือมาแข่งที่กรุงเทพฯ แต่ก็ยังไม่ได้รางวัล จนกระทั่งขึ้นปี 3 ได้เป็นตัวแทนภาคเหนือมาแข่งอีกครั้ง คราวนี้ได้ที่ […]

วอร์เรน บัฟเฟตต์ อัครมหาเศรษฐีตัวจริง

วอร์เรน บัฟเฟตต์ อัครมหาเศรษฐีตัวจริง เมื่อเอ่ยถึง วอร์เรน บัฟเฟตต์ สิ่งแรกที่คนส่วนใหญ่นึกถึงก็คือวิธีการสร้างเนื้อสร้างตัวอันแสนเหลือเชื่อ เพราะเขาสามารถทำนายราคาขึ้นลงในตลาดหุ้นได้อย่างแม่นยำจนได้รับฉายาว่า ““เทพพยากรณ์แห่งโอมาฮา”” นี่ยังไม่รวมถึงวิธีการดำเนินชีวิตที่ธรรมดาและเรียบง่ายจนน่าประทับใจ วอร์เรน บัฟเฟตต์ (Warren Buffett) เกิดวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1930 ในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองโอมาฮา รัฐเนแบรสกา สหรัฐอเมริกา บิดาของเขาทำอาชีพนายหน้าค้าหุ้นและเป็นสมาชิกสภาล่างของสหรัฐอเมริกา ส่วนมารดาเป็นครู ทั้งคู่ร่วมกันปลูกฝังคุณธรรมและความซื่อสัตย์ให้ลูก ๆ ยึดถือเป็นสรณะตลอดชีวิต บัฟเฟตต์กระตือรือร้นที่จะเรียนรู้เรื่องของตลาดหุ้นจากบิดา เขาเริ่มซื้อขายหุ้นครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 11 ขวบ ซึ่งเจ้าตัวบ่นเสียดายว่า“ “ช้าเกินไป!”” เขาต้องกรอกแบบฟอร์มขอคืนภาษีครั้งแรกเมื่ออายุ 13 ปี เพราะมีรายได้จากการส่งหนังสือพิมพ์ เขารวบรวมเงินที่ได้ไปซื้อฟาร์มเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเมื่ออายุเพียง 14 ปี ช่วงวัยหนุ่ม บัฟเฟตต์ตัดสินใจย้ายหน่วยกิตไปเรียนที่โรงเรียนธุรกิจโคลอมเบียเพื่อฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของเบนจามิน แกรห์ม เพราะก่อนหน้านั้นเขาได้อ่านตำราของแกรห์มแล้วเกิดความรู้สึกเลื่อมใสจับใจ ภายหลังแกรห์มได้เสนองานตำแหน่งสูงในบริษัทของเขาแก่บัฟเฟตต์ ตลอดสองปีที่ทำงานร่วมกัน บัฟเฟตต์ได้ดูดซับกลยุทธ์และศึกษาวิธีการทำธุรกิจของแกรห์มอย่างละเอียด จนสามารถมองเห็นข้อบกพร่องของแกรห์มได้ บัฟเฟตต์เห็นด้วยที่จะลงทุนในหุ้นที่ราคาต่ำกว่าความเป็นจริงเท่านั้น แต่ไม่เห็นด้วยที่แกรห์มไม่สนใจองค์ประกอบทางธุรกิจเลย เพราะเขาเชื่อว่า ถ้าหากนำข้อมูลอื่น ๆ […]

ปาฏิหาริย์แห่งการเจริญเทวตานุสติ

เวลาประมาณห้าโมงเย็นของวันหนึ่งในปลายฤดูฝนต้นฤดูหนาว ผู้เขียนและเพื่อนเดินทางไปกราบสักการะพระอนุสาวรีย์พระราชชายา เจ้าดารารัศมี พระมเหสีองค์หนึ่งในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระตําหนักดาราภิรมย์ ค่ายดารารัศมี อําเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ การเจริญเทวตานุสติ เมื่อผู้เขียนจุดธูปเทียนบูชาเรียบร้อยแล้วก็นั่งพับเพียบ ยกมือไหว้ พร้อมทั้งครุ่นคิดถึงพระกรณียกิจนานัปการที่พระองค์ทรงมีต่อนครเชียงใหม่ ตั้งแต่ทรงเสียสละอย่างใหญ่หลวงด้วยการจากนครเชียงใหม่ไปถวายตัวรับราชการฝ่ายใน ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่มีพระชันษาเพียง 13 ปี ในฐานะองค์สายสัมพันธ์ของสองแผ่นดิน คือ สยามกับนครเชียงใหม่ และประทับ ณ พระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร เป็นเวลา 23 ปีเศษ พร้อมทั้งคิดคํานึงถึงพระกรณียกิจทั้งทางด้านศาสนา การศึกษา ศิลปวัฒนธรรม และการพัฒนาการเกษตรที่มีต่อนครเชียงใหม่ และแล้วผู้เขียนก็สะดุดตาเมื่อมองเห็นผ้าสไบแบบภาคกลางมีตัวอักษรปักชื่อนายทหารคนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้นํามาถวายและห่มพระอนุสาวรีย์ไว้ ผู้เขียนรู้สึกทันทีว่าไม่สมควรและพระองค์จะต้องไม่โปรด เพราะถ้าจะทรงห่มสไบแบบภาคกลางก็คงทรงห่มมาตั้งแต่สมัยนั้นแล้ว จากการศึกษาพระประวัติพบว่า พระราชชายาทรงอนุรักษ์การแต่งกายแบบชาวเหนือไว้ตลอดพระชนมชีพ วัฒนธรรมกรุงเทพฯไม่สามารถกลืนความเป็นเจ้านายฝ่ายเหนือผู้ทรงอนุรักษนิยมล้านนาไปได้ ผู้เขียนใคร่ครวญแล้วจึงตัดสินใจขอประทานพระอนุญาตนําสไบออกจากพระอนุสาวรีย์ แล้วนํามาพับวางไว้ใกล้ ๆ กับพระบาท ในตอนนั้นเอง ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ เกิดมีสายฝนเป็นละอองฝอยโปรยลงมาเบา ๆ ผู้เขียนและเพื่อนหันมามองหน้ากันและเกิดอาการขนลุกน้ำตาไหลคลอที่เบ้าตา ต่างรีบก้มลงกราบแทบพระบาทของพระอนุสาวรีย์ ผู้เขียนรับรู้ด้วยจิตว่า พระองค์ทรงสื่อสารมาถึงเราว่าทําถูกต้องแล้ว และละอองฝนเป็นเสมือนการพรมน้ำมนต์ให้นั่นเอง ที่ผู้เขียนรู้สึกอัศจรรย์ใจมากยิ่งขึ้นก็คือ ขณะนั่งอยู่ที่ลานพระอนุสาวรีย์นั้น […]

keyboard_arrow_up