ผู้หญิงคนนี้ที่ฉันอยากบอกรัก…คุณบอกรักแม่ของคุณหรือยัง

“สวัสดีจ้ะ แม่จ๋า หนูรักแม่ที่สุดในโลก” วันแรกที่ลืมตาได้มองเห็นโลกใบนี้ ถ้าสามารถพูดเป็นประโยคที่ถ่ายทอดความรู้สึกรักได้ นี่จะเป็นประโยคแรกที่ฉันจะพูดออกมา ฉันอยากบอกให้แม่รู้ในวันแรกที่ได้พบกันเลยว่า “หนูรักแม่จ้ะ”   ผู้หญิงคนนี้ วันนี้ขอพักจากการจับพู่กันสร้างภาพแล้วจุ่มลงไปในแก้วน้ำล้างสี มาจับดินสอเหลาใหม่แหลมเปี๊ยบเขียนบรรยายบอกรักแม่ผ่านศิลปะไทยประดิษฐ์ที่เรียกว่าอักษรนี้สักครั้ง ปกติแล้วฉันไม่เคยมีเวลาว่างเลย ทำงานวาดรูปทั้ง 7 วันเต็ม ทำตัวเหมือนว่ายุ่งตลอดตั้งแต่สมัยเรียน ไม่ค่อยมีเวลาให้แม่สักเท่าไร นอกจากจะเรียนไกลบ้านแล้วสุดสัปดาห์ก็ยังเอาแต่เที่ยวกับเพื่อนจนลืมว่ามีแม่คอยอยู่ อย่างดีก็แค่แวะกลับเข้าบ้านสักพักเดียว แล้วก็กลับไปหอพักเพื่อเริ่มเรียนในสัปดาห์ต่อไป ชีวิตหมุนวนอยู่แบบนี้จนจบการศึกษา พอได้งานทำก็ยังคงมีพฤติกรรมซ้ำซากกับการทำตัวยุ่ง ๆ เหมือนเดิม ไม่เคยสนใจคำบ่นของแม่ถึงอาการเจ็บป่วยตรงโน้นตรงนี้ คิดว่าร่างกายของแม่อาจจะอ่อนกำลังลงไปบ้างตามวัยที่สูงขึ้น และจากการทำงานบ้านโดยไม่ค่อยยอมหยุดพัก (เพราะฉันเองก็ไม่เคยช่วยแบ่งเบาภาระแม่เลยแม้แต่ในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ) แม่ของฉันได้รับการตรวจร่างกายเป็นประจำทุกเดือนตามที่หมอนัด ในขณะที่ฉันผู้เป็นลูกมักจะทำตัวยุ่งอยู่เสมอ ไม่เคยไปเป็นเพื่อนแม่เลย แม่ต้องเดินทางไปโรงพยาบาลคนเดียว รอตรวจแบบเหงา ๆ และแต่ละครั้งก็ใช้เวลานานกว่าจะเดินทางกลับถึงบ้าน ทุกครั้งที่กลับมาแม่ก็จะมีขนมมาฝากฉันเสมอ เพราะกลัวลูกอยู่บ้านแล้วจะหิว แต่ฉันก็ไม่เคยอยู่รอกินขนมของแม่เลย หาเรื่องออกจากบ้านได้ทุกครั้ง เท่าที่จำความได้ ตั้งแต่เด็กจนโต ปิดหรือเปิดเทอมจนถึงวัยทำงาน ฉันก็ยังคงมีธุระต้องทำอย่างสม่ำเสมอ เช้าวันหนึ่งของวันที่ชีวิตอยากหยุดพัก สายตาของฉันสะดุดเข้ากับกล่องเก็บรูปใต้โต๊ะ ซึ่งปกติก็เห็นอยู่ทุกวันว่านี่คือกล่องเก็บรูปเก่าที่ตั้งอยู่อย่างนั้นมานาน ฉันเปิดกล่องออกดูเพราะความอยากรู้ว่าจะมีรูปฉันอยู่บ้างไหม เพราะจำได้ว่าแม่เคยหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปฉันตอนเด็ก ๆ แม่เอารูปนั้นขึ้นมาแนบอกแล้วยิ้มออกมาอย่างสุดซึ้ง […]

บริษัทเบียร์อิตาลีเปิดบริการใหม่ Deliver-A-Nonna ส่งคุณย่าไปทำอาหารถึงบ้าน!

บริษัทเบียร์อิตาลีเปิดบริการใหม่ Deliver-A-Nonna  ส่งคุณย่าคุณยายไปทำอาหารถึงบ้านคุณ! ต้องเรียกว่าเป็นความแปลกใหม่ในวงการผู้ให้บริการจัดส่งอาหารเลยทีเดียว เมื่อบริษัทเบียร์แห่งหนึ่งเปิดบริการใหม่ ซึ่งเป็นการยกระดับบริการฟู้ดเดลิเวอรี่ขึ้นไปอีกขั้น Deliver-A-Nonna บริษัทนี้คือ Birra Morretti ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ Heineken เบียร์ชื่อดังระดับโลก ได้เปิดบริการใหม่ Deliver-A-Nonna จัดส่งคุณย่าชาวอิตาเลียน ให้ไปปรุงอาหารรสเลิศถึงบ้าน คุณย่าจะเดินทางไปด้วยรถของมอร์เรตติ พรั่งพร้อมไปด้วยวัตถุดิบที่คุณย่าจะใช้ในการปรุงอาหารอิตาเลียนแท้ ๆ รสชาติดั้งเดิม ทั้งบ้านจะอบอวลไปด้วยความทรงจำในการทำอาหารอิตาเลียนแบบโฮมเมด คุณย่าจะแปลงวัตถุดิบที่สดใหม่ให้เป็นอาหารรสเลิศสามมื้อ และจะเสิร์ฟอาหารแต่ละมื้อให้แขกราวกับเป็นโต๊ะอาหารที่บ้านของคุณย่าเอง สำหรับในรายที่อยากแสดงฝีมือเป็นเชฟ คุณย่าคุณยายที่เปี่ยมล้นด้วยฝีมือการปรุงอาหาร ก็ยินดีที่จะถ่ายทอดเคล็ดลับการปรุงอาหารสูตรดั้งเดิมให้อีกด้วย แถมยังช่วยสอนให้เจ้าของบ้านสามารถปรุงกินเองได้อีกในอนาคต บริการนี้เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ “ทำให้คนหันมานั่งกินอาหารร่วมกันที่โต๊ะอาหารเพิ่มขึ้นในปี 2019” ตอนนี้บริการคุณย่าเดลิเวอรี่ให้บริการเฉพาะในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษเท่านั้น ไอเดียธุรกิจนี้ได้ประโยชน์หลายอย่าง นอกจากจะได้กินอาหารอิตาเลียนแท้สูตรดั้งเดิมแสนอร่อยแล้ว ยังสร้างความอบอุ่นในบ้าน ราวกับคุณย่าคุณยายของเรามาปรุงอาหารให้กินที่บ้าน จากที่เคยต่างคนต่างกินก็ได้มีโอกาสมานั่งโต๊ะอาหารร่วมกัน แถมคุณย่าคุณยายยังได้มีงานทำ ไม่นั่งเหงาที่บ้านอีกแล้ว   เรียบเรียง  ชนาฉัตร ที่มา  Insider ภาพ  ilgrandeinvito.birramoretti.com Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine บทความน่าสนใจ คุณยายลุยเก็บขยะชายหาด 52 […]

รู้ซึ้งในวันที่เรากลายเป็นแม่ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา

รู้ซึ้งในวันที่เรากลายเป็นแม่ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา เมื่อซีเคร็ตถามคุณ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา ว่า “คุณเบนซ์พอจะนิยามความเป็นคุณแม่ในตัวคุณเบนซ์ให้ฟังหน่อยได้ไหม” คำตอบที่ได้คือ “อธิบายไม่ถูกเลยค่ะ”  จบลงด้วยการไร้คำนิยามความเป็นคุณแม่ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคุณแม่ท่านนี้ กับรอยยิ้มน่ารักสดใสของน้องปริม และน้องปรางที่นั่งอยู่บนตักคุณแม่ไม่ยอมห่าง มารู้จักกับอดีตนางเอกสาวในบทบาทของคุณแม่ลูกสองกันค่ะ   ความสุขที่เกิดขึ้นเมื่อมีน้องอยู่ในท้อง โชคดีที่ตอนท้องเราอารมณ์ดี ไม่ค่อยอยากจะโกรธใคร เพราะอยากให้ลูกมีความสุข และมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น ปกติเบนซ์เป็นคนแข็ง ๆ ถ้าเมื่อก่อนคุยโทรศัพท์กับพี่มิค ‘ตอนนี้พี่ทำอะไรอยู่’ แต่พอเราท้อง ‘ตอนนี้พี่ทำอะไรอยู่คะ จะกลับหรือยัง’ กลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรก็ไม่รู้เหมือนกัน และเราอยากให้ลูกเกิดมาเป็นคนดี เบนซ์เลยคิดแต่สิ่งดี ๆ ตลอดเวลา  และอวยพรลูกในท้องตลอดเวลาเช่นกัน จะประคบประหงมลูก พี่มิคคอยระวังและเตือนเสมอ ‘คุณแม่อย่าใส่ส้นสูงนะ อันตราย’ เราดูแลเขาเป็นอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และอีกอย่างที่เราคอยระวังคือเรื่องของอารมณ์ เพราะทุกคนมักพูดว่าตอนที่ท้อง เรามีอารมณ์แบบไหน ลูกก็จะอารมณ์แบบนั้น เช่น ถ้าเราโมโหบ่อย ๆ  ลูกก็กลายเป็นคนขี้โมโห เราเลยทำตัวให้มีความสุขตลอดเวลา เพราะอยากให้ลูกมีความสุขในขณะที่อยู่ในท้องของแม่   เลี้ยงลูกโดยไม่ยึดตนเองเป็นจุดศูนย์กลาง เบนซ์จะไม่อ่านหนังสือและคู่มือเลี้ยงลูกเลย เพราะกลัวว่าเราจะเครียด […]

เด็กประถมสร้างห้องสมุดในโรงรถ เพื่อกระตุ้นเด็กอื่นให้หันมาอ่านหนังสือ

ทันทีที่โรงเรียนปิดเทอมภาคฤดูร้อน เด็กส่วนใหญ่จะทิ้งหนังสือและบทเรียนไว้ที่โรงเรียน แล้วไปสนุกสนานเพลิดเพลินกับอิสรภาพที่เพิ่งได้รับยาวไปอีก 2 – 3 เดือน แต่ไม่ใช่สำหรับ เพเนโลเป้ โดรเอเก้ (Penelope Droege) วัย 10 ขวบ เธอเป็นเด็กหญิงที่กระหายวิชาความรู้และปรารถนาจะเผยแพร่ให้เด็กอื่น ๆ ด้วย นั่นคือเหตุผลที่ในช่วงปิดภาคฤดูร้อน เพเนโลเป้ยุ่งอยู่กับภารกิจส่วนตัวของเธอเองคือ การกระตุ้นให้เด็กอื่น ๆ สนใจการอ่าน โดยเริ่มที่โรงรถที่บ้านของเธอ เรื่องเริ่มต้นเมื่อเพเนโลเป้ นักเรียนโรงเรียนประถมศึกษาฟอร์ทเวิร์ธ รัฐเท็กซัส บอกแม่ว่า เธออยากทำงานตอนช่วงปิดซัมเมอร์ ไอเดียแรกเธอคิดว่าจะรับจ้างจูงสุนัขไปเดินเล่น แต่ไอเดียต่อมานั้นเป็นอะไรที่เข้าท่ากว่าการรับจ้างจูงสุนัขเยอะเลย ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อและแม่ นักอ่านตัวน้อยอย่างเพเนโลเป้ก็ตัดสินใจทำห้องสมุดในละแวกบ้านของเธอเอง โดยใช้หนังสือของเธอและของน้องชายอีกสามคน รวมทั้งของคุณพ่อด้วย ไบรอัน พ่อของเธอเป็นครูสอนชั้นเกรด 4 อยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษา Kay Granger ซึ่งคุณพ่อปลื้มใจกับไอเดียของลูกสาวมาก และมีความสุขล้นปรี่ที่ได้ให้ลูกยืมหนังสือจากห้องสมุดในชั้นเรียนของคุณพ่อเอง ด้วยหนังสือเหล่านั้นบวกกับหนังสือที่ได้รับบริจาคมาก ก็สามารถนำมาทำเป็นห้องสมุดได้แล้ว เพเนโลเป้และครอบครัวของเธอเริ่มเปิด ห้องสมุดในโรงรถ วันละ 2 – 3 ชั่วโมง ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ […]

True Story of Mom : ความรักของแม่คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง

True Story of Mom : ความรักของแม่ คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง เพราะ ความรักของแม่ ปาฏิหาริย์จึงเกิด เรื่องราวของคุณสุนทร งามบุญชื่น เจ้าหน้าที่ประจำโรงพยาบาลวชิรพยาบาล เธอไม่คาดคิดเลยว่าสภาพของผู้ป่วยที่ประสบอุบัติเหตุขั้นโคม่าที่เธอเห็นจนชินตานั้น จะมาเกิดกับลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ในวันนั้นปาฏิหาริย์กลายเป็นสิ่งที่ไกลตัวเธอเหลือเกิน ” เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2560 ตอนประมาณตี 2-3 ลูกชายประสบอุบัติเหตุที่แยกพระราม 5 มอเตอร์ไซค์ชนกับรถแท็กซี่หลังจากขับไปส่งเพื่อน อาการโคม่ามาก คุณหมอไม่ให้ความหวังอะไรเลย คุณหมอบอกว่าคนไข้อาจจะไม่รอด เพราะอาการหนักมาก กระดูกเชิงกรากแตก ลำไส้ทะลุ ขาข้างซ้ายเละเทะมาก คุณหมอก็ระดมแพทย์ทุกแผนกมาช่วย คุณหมอไม่ได้ให้ความหวังอะไรกับพ่อแม่ว่าคนไข้จะรอดนะ หมอพยายามช่วยกันเต็มที่ ผ่าตัดตั้งแต่เช้าจนถึงสองทุ่ม คุณหมอไม่ให้ความหวังเลย เราเห็นอาการของลูกแล้วน่าจะไม่รอด ตอนนั้นทำใจไม่ได้เพราะเรามีลูกเพียงคนเดียว มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดอย่างกระทันหัน ตอนนั้นก็เตือนเขาแล้วว่าขับรถระวังนะลูกนะ     ” เราเคยเห็นสภาพคนไข้ที่มาหาหมอแล้ว แต่เราก็ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดกับเรา ตอนแรกยอมรับไม่ได้เลย ร้องไห้ทุกวัน เพื่อนร่วมงานก็คอยปลอบให้ใจเย็น ๆ ทุกครั้งที่เข้าไปเยี่ยมลูก คุณหมอก็บอกทุกครั้งว่าให้เราทำใจ ” ภาพที่เห็นคือลูกของเรามีเหล็กดามเสียบตามตัวเขาเต็มไปหมด […]

ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง ทูลเกล้าถวายที่ดินแด่กรมสมเด็จพระเทพฯ เพื่อสร้างอาคารบริจาคโลหิต

ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง ทูลเกล้าถวายที่ดินแด่กรมสมเด็จพระเทพฯ เพื่อสร้างอาคารบริจาคโลหิต คุณจิราวุฒิ แซ่ตั้ง ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง จำกัด สำนึกคุณของแผ่นดิน ถวายโฉนดที่ดินจำนวน 4 ไร่ ทูลเกล้าถวาย สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เพื่อสร้างอาคารภาคบริการโลหิตแห่งชาติที่ 4 จังหวัดราชบุรี สภากาชาดไทย นายจิราวุฒิ แซ่ตั้ง วัย 44 ปี และคุณแม่คือ นางสาวอารีย์ บวรพัฒนานนท์ วัย 66 ปี เตรียมนำโฉนดที่ดินขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี อุปนายิกาผู้อำนวยการสภากาชาดไทย เพื่อสร้างอาคารภาคบริการโลหิตแห่งชาติที่ 4 จังหวัดราชบุรี สภากาชาดไทย ในการเสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารภาคบริการโลหิตแห่งชาติที่ 4 จังหวัดราชบุรี สภากาชาดไทย ในวันที่ 7 สิงหาคม 2562               คุณจิราวุฒิ คิดว่า เราเกิดมาบนแผ่นดินไทย มีพ่อหลวง […]

ขอบคุณน้ำใจคนไทยที่ช่วยเหลือ สองแม่ลูกชาวลาว ได้กระเป๋าสตางค์คืนแล้ว 

ขอบคุณน้ำใจคนไทยที่ช่วยเหลือ สองแม่ลูกชาวลาว ได้กระเป๋าสตางค์คืนแล้ว เป็นเรื่องราวดี ๆ น่าประทับใจที่เกิดขึ้นบนสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส เมื่อ สองแม่ลูกชาวลาว นั่งรถไฟฟ้าไปหาเพื่อนที่ตลาดพลู แล้ววันนั้นแทนที่จะเป็นวันที่สองแม่ลูกมีความสุข กลับกลายเป็นวันที่โชคร้ายวันหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพจ “รถไฟฟ้าบีทีเอส” ได้โพสต์เรื่องที่สร้างความประทับใจให้แก่ผู้อ่านไม่น้อย เรื่องมีอยู่ว่า   จำภาพแม่ลูกชาวลาว ที่ยืนกอดกันร้องไห้บนสถานีบีทีเอส เพราะทำกระเป๋าสตางค์หายได้ไหมครับ?ในเรื่องร้ายยังมีดี… Posted by รถไฟฟ้าบีทีเอส on Tuesday, August 6, 2019   คุณฮาย หลวงวงศา ชาวสปป.ลาวที่เข้ามาทำงานเป็นแม่บ้านที่ศูนย์อาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ พาลูกสาวที่มาจากประเทศลาว นั่งรถไฟฟ้าบีทีเอสไปหาเพื่อนของเธอที่ตลาดพลู โดยขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ นี่คือการขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรกของทั้งคู่ และต้องเปลี่ยนขบวนรถไฟฟ้าที่สถานีสยาม เพื่อขึ้นรถไฟฟ้าสายสีเขียวไปยังสถานีตลาดพลู แต่แล้วความโชคร้ายก็มาเยือน เมื่อคุณฮายพบว่ากระเป๋าสตางค์ที่มีเงินเดือนทั้งเดือนจำนวนแปดพันบาทได้หายไปเสียแล้ว ตอนนั้นเธอทำอะไรไม่ถูก เมื่อรถไฟฟ้าจอดเทียบสถานีแห่งหนึ่ง เธอตัดสินใจพาลูกสาวออกจากรถไฟฟ้าทันที     เธอและลูกสาวกอดกันร้องไห้ เพราะเธอตั้งใจจะนำเงินบางส่วนจากเงินเดือนของเธอใช้เป็นค่าเดินทางส่งลูกกลับสปป.ลาว ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังตกที่นั่งลำบากอยู่นั้น พลเมืองดีคนหนึ่งชื่อ คุณกบ ได้เข้ามาสอบถามถึงสาเหตุที่สองแม่ลูกยืนร้องไห้อยู่ตรงนี้ เมื่อคุณกบทราบเหตุการณ์ทั้งหมดก็พาคุณฮายและลูกสาวไปพบเจ้าหน้าที่ประจำสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส เพื่อแจ้งให้ทราบว่าเกิดเหตุทรัพย์สินหายขึ้น เจ้าหน้าที่ผู้นั้นคือ คุณมังกร สุทธิยาพิวัฒน์ ตำแหน่งนายสถานีกรุงธนบุรี […]

พระเอกโป๊ป-ธนวรรธน์ ชวนบริจาคช่วยเหลือโรงเรียนที่ขาดแคลน ในก่อการดีครั้งที่ 2

พระเอกโป๊ป-ธนวรรธน์ ชวนบริจาคช่วยเหลือโรงเรียนที่ขาดแคลน ในก่อการดีครั้งที่ 2 กลับมาอีกครั้งกับก่อการดีครั้งที่ 2 พระเอกโป๊ป-ธนวรรธน์ พระเอกใจกุศล ขวัญใจมหาชน มีงานการกุศลออกมาอย่างต่อเนื่อง ได้ชักชวนเพื่อนพ้องในวงการและผู้มีจิตศรัทธาช่วยเหลือโรงเรียนขาดแคลนตามต่างจังหวัด เมื่อไม่กี่วันมานี้ พระเอกหนุ่มได้เปิดรับทุนบริจาค โดยครั้งนี้เลือกช่วยเหลือโรงเรียนที่จังหวัดราชบุรีและกาญจนบุรี โดยโป๊ป-ธนวรรธน์ โพสต์ในอินสตาแกรมส่วนตัวว่า “ปลายปี 62 นี้ผมและเพื่อน ๆ นักเเสดงจะร่วมทำบุญกันด้วยการไปสร้างอาคารเรียนใหม่ ซ่อมอาคารที่ชำรุด ทรุดโทรมสร้างห้องนำ้ให้กับโรงเรียนที่ขาดเเคลน และ ถ้าได้เงินมากพอเราจะนำไปซื้ออุปกรณ์การเเพทย์ด้วย โดยปีนี้เราจะไปทำกันที่ราชบุรี เเละกาญจนบุรี ครับผม (ใครอยากร่วมบุญโอนมาที่บัญชี กสิกรไทย 049-8-02858-6 นาย ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ *บัญชีเดียวเท่านั้นครับ*) #ก่อการดี#ปี2“   View this post on Instagram ปลายปี62นี้ผมและเพื่อนๆนักเเสดงจะร่วมทำบุญกันด้วยการไปสร้างอาคารเรียนใหม่ ซ่อมอาคารที่ชำรุด ทรุดโทรมสร้างห้องนำ้ให้กับโรงเรียนที่ขาดเเคลน และ ถ้าได้เงินมากพอเราจะนำไปซื้ออุปกรณ์การเเพทย์ด้วย โดยปีนี้เราจะไปทำกันที่ราชบุรี เเละกาญจนบุรี ครับผม (ใครอยากร่วมบุญโอนมาที่บัญชี กสิกรไทย 049-8-02858-6 นาย ธนวรรธน์ […]

นายอำเภอหัวใจรักษ์โลก ปั่นจักรยานเก็บขยะ หวังให้ประชาชนรักษ์สิ่งแวดล้อม

นายอำเภอหัวใจรักษ์โลก ปั่นจักรยานเก็บขยะ หวังให้ประชาชนรักษ์สิ่งแวดล้อม ขอขอบคุณสำนักข่าวไทยที่นำเรื่องดี ๆ น่าประทับใจมาฝาก – ตามปกติชาวอำเภอรัษฎา จังหวัดตรังจะเห็นภาพของนายอนันต์ พรหมเพียรพงศ์ ปั่นจักรยานเก็บขยะ ไปตามท้องถนนมานานหลายปีจนกลายเป็นภาพที่ชินตา แต่ก็แอบอดชื่นชมไม่ได้เพราะเป็นภาพที่แสดงถึงการอุทิศตนเพื่อสังคม นายอนันต์ พรหมเพียรพงศ์ จะปั่นจักรยานคู่ใจไปทำงาน โดยจะออกจากบ้าน ตั้งแต่ 06.00 น. ระหว่างทางถ้าเจอขยะก็จะแวะเก็บไปด้วย หลังเลิกงานตอน 17.00 น. ระหว่างทางกลับบ้านถ้าเจอขยะก็ไม่นิ่งดูดายที่จะเก็บไปทิ้งเช่นกัน นับว่าเป็นบุคคลตัวอย่างที่น่าชื่นชมมากคนหนึ่ง วันหยุดก็ปั่นจักรยานไปเก็บขยะวันละ 3-4 ชั่วโมง ล่าสุดคุณอนันต์พบถุงใส่อุจจาระทิ้งอยู่ข้างทาง ก็วอนขอร้องชาวอำเภอรัษฎาอย่าทิ้งขยะแบบนี้ให้กระทบต่อสิ่งแวดล้อมอีกเลย     แต่เมื่อทราบประวัติของคุณอนันต์แล้วต้องประหลาดใจ เพราะคุณอนันต์มีหน้าที่การงานเป็นถึงนายอำเภอรัษฎาแห่งนี้นั่นเอง การที่นายอำเภอทำแบบนี้เพราะต้องการเป็นแบบอย่าง และให้ชาวอำเภอรัษฎาตระหนักถึงการทิ้งขยะในที่สาธารณะว่าเป็นสิ่งไม่ควรทำอย่างยิ่ง ระยะหลังมานี้นายอำเภอสังเกตได้ว่าประชาชนเริ่มมีจิตสำนึกและให้ความร่วมมือมากขึ้น โดยเริ่มมีคนออกมาเก็บขยะกันบ้างแล้ว แต่ปริมาณขยะพลาสติกก็ยังไม่ลดลง และส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของอำเภอรัษฎาอย่างต่อเนื่อง คุณอนันต์ยังมีผลงานด้านอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจนเป็นที่ประจักษ์มาอย่างต่อเนื่องก่อนมาเป็นนายอำเภอที่นี่ เช่น ตอนเป็นนายอำเภอหาดสำราญ ได้จัดให้มีการสำรวจโคลนหาดสำราญเพื่อนำมาทำสปา เป็นการสร้างอาชีพของคนในชุมชน และกระตุ้นการท่องเที่ยวของอำเภอหาดสำราญอีกด้วย ทั้งยังจัดการปัญหาขยะของอำเภอหาดสำราญ ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดตรัง ขยะส่วนมากเป็นกาบมะพร้าว เพราะชาวบ้านในบริเวณนั้นประกอบอาชีพขายมะพร้าว ต้องปอกเปลือกมะพร้าวก่อนที่จะนำมะพร้าวไปขาย     นายอำเภอจึงแก้ปัญหากาบมะพร้าวโดยการจัดซื้อเครื่องย่อยกาบมะพร้าว […]

คุณลุงตาบอด ผู้เด็ดเดี่ยวยึดมั่นความซื่อสัตย์และความอดทนตลอดชีวิต 

คุณลุงตาบอด ผู้เด็ดเดี่ยวยึดมั่นความซื่อสัตย์และความอดทนตลอดชีวิต ขอขอบคุณไทยรัฐออนไลน์ และสยามรัฐที่นำเรื่องราวดี ๆ ของคนสู้ชีวิตมาเล่าสู่กันฟัง คุณลุงตาบอด วัย 74 ปี สู้ชีวิตตามลำพังโดยไร้ญาติขาดมิตร เล่าชีวิตรันทดในวัยหนุ่มหลังจากสูญเสียคุณแม่ไป อาศัยกำลังที่มีทำงานรับจ้างเลี้ยงชีพ ท่ามกลางโลกมืด แต่กลับมีจิตใจที่เด็ดเดี่ยว ปราศจากความกลัวใดใด คุณลุงผู้นี้คือ นายสังเวช เทียมเสมอ อายุ 74 ปี อยู่บ้านเลขที่ 139 หมู่ 6 ต.เจ็ดเสมียน อ.โพธาราม จ.ราชบุรี ซึ่งเป็นบ้านหลังเก่าทรุดโทรมของผู้ใจบุญคนหนึ่งที่ให้คุณลุงอยู่อาศัย     คุณลุงเล่าว่า สูญเสียการมองเห็นตั้งแต่ตอนอายุ 8 ขวบ เพราะเกิดอาการปวดและบวมบริเวณดวงตาจนอักเสบ และมีหนองออกมา พยายามรักษาอย่างไรก็ไม่หาย ทำให้กลายเป็นคนตาบอดในที่สุด คุณพ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่คุณลุงยังเล็กมาก ส่วนคุณแม่ก็ด่วนจากไปตอนคุณลุงอายุได้ 14 ปี สุดท้ายไม่เหลือใครจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปหางานทำที่กรุงเทพฯ ยึดอาชีพยกเข่งผลไม้ ถึงจะเป็นคนพิการแต่ก็ได้รับน้ำใจจากเพื่อนร่วมงานค่อยช่วยเหลือเสมอ บ้านไม่มีก็อาศัยแผงผักในตลาดเป็นที่หลับนอน ต่อมาเร่ร่อนทำงานไปตามที่ต่าง ๆ เป็นเวลากว่า 15 ปี     […]

เอเดรียน่า เมเซียส ถึงเธอจะไม่มีแขนก็เป็นดีไซเนอร์ได้ 

เอเดรียน่า เมเซียส ถึงเธอจะไม่มีแขนก็เป็นดีไซเนอร์ได้ เมื่อค้นพบตัวเองแล้วอย่าหยุดที่จะพัฒนา เอเดรียน่า เมเซียส สาวพิการไร้แขนทั้งสองข้าง วัย 41 ปี คนนี้ แสดงให้เราเห็นว่า เส้นทางการเป็นดีไซเนอร์ ไม่ยากหากรักที่จะพัฒนาศักยภาพตนเอง เอเดรียน่า เมเซียสก้าวเข้าสู่เส้นทางดีไซเนอร์จนมีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตนเอง เพราะว่าเป็นสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด เธอเล่าว่าที่จริงแล้วเธอมีความฝันอยากเป็นทนายความ เธอจึงเลือกเรียนนิติศาสตร์ เมื่อจบการศึกษาแล้วก็พยายามอย่างมากที่จะสมัครเข้าทำงานในสำนักงานกฎหมายสักแห่ง     แต่ไม่มีที่ไหนรับเธอเข้าทำงานเลย เธอคิดว่าไม่มีใครต้องการจ้างเธอ ทุกคนคิดว่าเธอเป็นตัวประหลาด หรือแม้กระทั่งทำให้คนตกใจเมื่อเธอก้าวเข้าไปในออฟฟิศ แล้วถอดรองเท้าออก เพื่อใช้เท้าเขียนใบสมัครงาน เธอได้พับความฝันนั้นเก็บไว้ แล้วผันตัวเองมาเป็นนักเขียน ทำให้เธอมีผลงานตีพิมพ์เป็นหนังสือถึง 3 เล่ม กับบทละครอีก 1 เรื่อง และยังเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจอีกด้วย งานอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้เธอได้ใช้ความคิดที่สร้างสรรค์ และเท้าทั้งสองข้างอย่างอิสระคือ การออกแบบเสื้อผ้า ใช่แล้ว…เธอเป็นดีไซเนอร์ด้วย     เริ่มมาจากตัวเธอเองที่พบว่าเสื้อผ้าของคนธรรมดาสวมใส่ได้ยากสำหรับเธอ จึงคิดว่าถ้ามีเสื้อผ้าที่สวย ๆ ไม่ตกเทรนด์สำหรับผู้พิการ และที่สำคัญคือสวมใส่ได้ง่าย น่าจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว     เมื่อเดือนเมษายน 2562 ที่ผ่านมา เมเซียสได้เปิดตัวชุดเสื้อผ้าที่เธอออกแบบอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรกในงานสัปดาห์แฟชั่นเม็กซิโก […]

“บทเรียนจากความตาย” อุทาหรณ์เตือนใจสำหรับลูกทุกคน

พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ก่อนที่พระองค์จะทรงละสังขารจากโลกนี้ไป ให้เราทุกคนตั้งอยู่ในความไม่ประมาท ซึ่งดิฉันรู้สึกว่าคำสอนของพระองค์ครอบคลุมการใช้ชีวิตได้อย่างดีมาก เพราะความประมาทเป็นบ่อเกิดของความเสียหายทั้งปวง โดยเฉพาะเรื่องบางเรื่องที่ไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเราจะไม่มีโอกาสได้แก้ไขมันอีก ดิฉันเองเป็นคนหนึ่งที่เคยประมาทกับเรื่องที่ไม่ควรประมาท เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณพ่อของดิฉันค่ะ ท่านเป็นโรคหัวใจและเคยผ่านการทำบายพาสมาครั้งหนึ่ง คุณหมอบอกว่า หลังจากที่ท่านผ่าตัดบายพาสสำเร็จ ท่านจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานทีเดียว ซึ่งดิฉันก็เชื่อคำพูดของคุณหมอ เพราะไม่ว่าคุณพ่อของดิฉันจะป่วยและเข้าออกห้องไอซียูเป็นว่าเล่นแค่ไหน ทุกครั้งท่านก็โชคดีและรอดมาได้เสมอ จนใคร ๆ ต่างพากันบอกว่าท่านเป็นคนดวงแข็ง ทำให้ดิฉันซึ่งเป็นลูกพลอยคิดไปว่า ท่านคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเหมือนที่คุณหมอพูดไว้เป็นแน่ แต่คำว่านานของคุณหมอกับคำว่านานของดิฉันคงจะไม่เหมือนกัน เพราะวันหนึ่งขณะที่ดิฉันกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานตามปกติ เสียงโทรศัพท์มือถือของดิฉันดังขึ้น พอดิฉันรับสาย เสียงของนางพยาบาลที่ดูแลคุณพ่อก็บอกว่าท่านมีอาการหัวใจหยุดเต้น และตอนนี้หมอกำลังปั๊มหัวใจอยู่ ดิฉันตกใจมาก แต่ในใจลึก ๆ บอกกับตัวเองว่าคุณพ่อของดิฉันต้องไม่เป็นอะไรอีกเหมือนที่ผ่าน ๆ มา ซึ่งท่านก็รอดมาได้ราวปาฏิหาริย์ทุกครั้ง ดิฉันรีบรุดไปที่โรงพยาบาลทันที และระหว่างที่ดิฉันเดินทางไปหาคุณพ่อนั้น ดิฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากนางพยาบาลคนเดิมว่าตอนนี้คุณพ่อกลับมาหายใจได้ตามปกติแล้ว หลังจากใช้เวลาปั๊มหัวใจอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ทำให้ในใจของดิฉันยิ่งแน่ใจว่าคุณพ่อของดิฉันจะต้องไม่เป็นอะไร เมื่อมาถึงโรงพยาบาล คุณพ่อนอนอยู่ในห้องไอซียูเพื่อรอดูอาการ ท่านนอนอยู่อย่างไม่ได้สติ ดิฉันมองผ่านกระจกห้องไอซียู เห็นหน้าอกท่านกระเพื่อมแสดงถึงการเต้นของหัวใจ ทำให้ดิฉันใจชื้นขึ้นอย่างมาก วันรุ่งขึ้นดิฉันและพี่น้องทุกคนตัดสินใจย้ายท่านไปอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ซึ่งเป็นโรงพยาบาลประจำที่คุณพ่อรักษาโรคหัวใจมานาน ถึงจะย้ายโรงพยาบาลและเปลี่ยนเป็นหมอที่รักษากันประจำ ท่านก็ยังต้องอยู่ในห้องไอซียูเหมือนเดิม หลังจากนั้นท่านก็ได้สติบ้าง แต่พูดไม่ได้ เนื่องจากท่อออกซิเจนยังคงคาอยู่ในปากตลอดเวลา ทุกครั้งที่ดิฉันเห็นท่านลืมตาตื่นขึ้นมามองดิฉันและพี่น้องของดิฉัน สายตาของท่านดูเหมือนอยากจะเล่าอะไรมากมาย แต่ท่านก็พูดไม่ได้ ดิฉันได้แต่พร่ำบอกว่าดิฉันรักท่านมากแค่ไหน […]

ครูบัญชีอาสาหนี้สินท่วมตัว สามารถปลดหนี้ได้ด้วยปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

ครูบัญชีอาสา หนี้สินท่วมตัว สามารถปลดหนี้ได้ด้วยปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ครูบัญชีอาสา คุณขนิษฐา มะโนสมบัติ หรือ ครูรุ่ง อายุ 47 ปี ครูบัญชีดีเด่น รองชนะเลิศอันดับ 2 ประจำปี 2558 จากจังหวัดเชียงราย สามารถปลดหนี้สินที่มีมากมายให้หมดสิ้นได้ โดยการน้อมนำปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มาใช้ในการทำมาหาเลี้ยงชีพ และแก้ไขปัญหาในการดำเนินชีวิต ครูรุ่งได้นำระบบบัญชีมาใช้เป็นเครื่องมือให้เข้าถึงแก่นแท้ของความพอเพียง และวิเคราะห์ข้อมูลทางบัญชีบริหารจัดการทำเกษตรทฤษฎีใหม่ บนพื้นที่พักอาศัยจำนวน 53 ตารางวา ผลิตอาหารปลอดภัยที่มั่นคงในครัวเรือนและขยายผลเป็นแนวทางในการสร้างแหล่งอาหารปลอดภัยของชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ประสบความสำเร็จในอาชีพ มีเงินเป็นล้าน รายได้เดือนละหลายหมื่นบาท ก่อนหน้านี้ครูรุ่งเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูก 3 คน สามีทำงานอยู่ต่างประเทศและส่งเงินมาให้ใช้อย่างสุขสบายเดือนละหลายหมื่นบาทโดยไม่ยอมให้ภรรยาออกไปทำงาน ขอให้อยู่บ้านเลี้ยงลูกเท่านั้น แต่ครูรุ่งไม่ได้บริหารจัดการเงิน เวลาว่างตอนที่ลูกไปโรงเรียนเธอจะเข้าบ่อนเล่นการพนัน แถมยังใช้จ่ายฟุ่มเฟือย หมดไปกับข้าวของและอาหารราคาแพง เงินจึงไม่พอใช้ และไม่มีเหลือเก็บ ทุกสิ้นเดือนต้องไปยืมเงินชาวบ้านหรือไม่ก็นำสร้อยทองไปจำนำ ยิ่งไปกว่านั้น อาการติดการพนันก็เป็นหนักถึงขั้นลงไม้ลงมือกับลูกถ้าวันไหนเล่นเสีย หรือไล่ตะเพิดเวลาลูกมากวนใจ ช่วงนั้นครูรุ่งเครียดหนัก คิดมากจนป่วยทั้งกายและใจ ทำให้ต้องไปหาหมอทุกเดือน ซึ่งโรคทางกายต่าง ๆ ก็มาจากการที่กินอาหารไม่เป็นเวลาเพราะมัวแต่เล่นการพนัน และมีอาการป่วยทางจิตเป็นโรคเครียด มีอาการซึมเศร้า […]

คุณตาใช้เวลา 2 ปี ปลูกดอกไม้นับพันเพื่อให้ภรรยาตาบอดยิ้มได้อีกครั้ง

คุณตาคุโรกิ ใช้เวลา 2 ปี ปลูกดอกไม้นับพันเพื่อให้ภรรยาตาบอดยิ้มได้อีกครั้ง เมื่อภรรยาต้องกลายเป็นคนตาบอด คุณตาคุโรกิ (Kuriki) ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถดึงภรรยาออกจากวังวนแห่งความสิ้นหวังท้อแท้ได้หรือไม่ แต่ทว่าเธอคือรักแท้และแม่ของลูก ๆ ทั้งสองของเขา เขาจะต้องพยายามให้ถึงที่สุด คุณตาและคุณยายคุโรกิ (ในข่าวไม่ได้บอกชื่อ บอกแต่เพียงนายและนางคุโรกิ) แต่งงานกันในปี 1956 หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันและทุ่มเททำฟาร์มโคนมของตัวเองอย่างหนักในเมืองชินโตมิ ประเทศญี่ปุ่นมานานถึง 30 ปี ทั้งคู่ก็มีแผนในช่วงวัยเกษียณบั้นปลายชีวิตว่า จะเดินทางท่องเที่ยวทั่วประเทศ ซึ่งเป็นเป้าหมายใหญ่ที่คุณตาและคุณยายตื่นเต้นมาก แต่แล้วทุกสิ่งก็เปลี่ยนไปเมื่อคุณยายต้องกลายเป็นคนตาบอดด้วยวัยเพียง 52 ปี ซึ่งเป็นผลมาจากโรคเบาหวานที่กำลังเป็นอยู่ นับแต่นั้นมาใบหน้าของคุณยายก็ไม่มีรอยยิ้มอีกเลย เมื่อแผนการเดินทางท่องเที่ยวสูญสลายหายวับไปกับตา คุณยายคุโรกิก็ยิ่งตกอยู่ในภวังค์ความหดหู่เศร้าหมอง และปิดตัวเองจากโลกภายนอก คุณตาแทบจะสิ้นหวังกับการทำให้ภรรยากลับมาสดใสร่าเริงได้อีกครั้ง แล้ววันหนึ่งคุณตาคุโรกิก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา เมื่อสังเกตเห็นว่า คนที่ผ่านไปมามักจะแวะมาชื่นชมสวนเล็ก ๆ ที่ปลูกดอกชิบะซากุระอันงามสะพรั่งของคุณตาเป็นประจำ คุณตาจึงคิดว่า ถ้าปลูกเพิ่มขึ้นอีกเยอะ ๆ ก็น่าจะดึงดูดผู้คนให้เข้ามาชมมากขึ้น ซึ่งคนเหล่านี้อาจช่วยให้ภรรยาเลิกปิดตัวเอง หันมาพูดคุยกับคนอื่นบ้าง  และถึงแม้เธอจะมองไม่เห็นสีชมพูอันสวยหวานของดอกไม้ แต่เธอต้องได้กลิ่นหอมชื่นใจของมันอย่างแน่นอน ดังนั้นคุณตาคุโรกิจึงปลูกดอกชิบะซากุระเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และในเวลา 2 ปีต่อมาคุณตาก็มีดอกไม้หลายพันดอกรายล้อมรอบบ้านเต็มไปหมด โดยที่คุณตาไม่ได้นึกเลยว่าอีกสิบปีให้หลัง การทุ่มเทให้ภรรยาด้วยความรักนี้จะกลายมาเป็นจุดปักหมุดยอดนิยมที่นักท่องเที่ยวหลั่งไหลมาชื่นชมความงดงามของดอกชิบะซากุระอย่างไม่ขาดสาย ปัจจุบันนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาญี่ปุ่นไม่ได้แค่เพียงมายืนดูดอกไม้เท่านั้น […]

“รักลูกดังดวงใจ” แดง ระย้าแห่งค่ายรถไฟดนตรี โพสต์ความประทับใจที่มีต่อลูกชายผู้จากไป

“รักลูกดังดวงใจ” แดง ระย้า แห่งค่ายรถไฟดนตรี โพสต์ความประทับใจที่มีต่อลูกชายผู้จากไป เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 2562 ที่ผ่านมา คุณโน้ต – ภัทร์นฤน พงษ์ธนานิกร บุตรชายคนเล็กของคุณ แดง ระย้า หรือนายประเสริฐ พงษ์ธนานิกร ผู้บริหารค่ายเพลง“บริษัท รถไฟดนตรีจำกัด” ประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ชนกับราวสะพานข้ามแยกคลองตันถนนเพชรบุรีตัดใหม่ มุ่งหน้าถนนพัฒนาการ แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพฯ     ด้วยความโศกเศร้าของผู้เป็นพ่อ แดง ระย้า – ประเสริฐ พงษ์ธนานิกร ได้โพสต์ข้อความสุดเศร้าถึงบุตรชายที่ด่วนจากไปในเฟซบุ๊กชื่อว่า “Raya MusicTrain” โดยตั้งชื่อเรื่องข้อความนี้ว่า “ลูกชายของพ่อหล่อเหลือเกิน“ เชื่อว่าใครที่ได้อ่านต้องซาบซึ้ง และระลึกถึงคุณโน้ตด้วยความรักอย่างแน่นอน เพราะเรื่องราวต่อไปนี้ที่คุณแดง ระย้าเล่าเป็นเรื่องดี ๆ ของบุตรชายคนแรกที่บันทึกไว้ในความทรงจำของคุณแดง ระย้าเสมอมา     ” ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ลูกมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ ได้ทำทุกสิ่งที่รักได้ใช้ชีวิตทุกอย่างตามที่ต้องการ แต่ลูกไม่เคยทำตัวเหลวไหลให้พ่อแม่หนักใจ ลูกทำงานอย่างหนัก พยายามสร้างตัวขึ้นมาให้ได้ด้วยตัวเอง […]

ในวันที่ความมั่นใจ พังทลาย ปอนด์ ภริษา ยาคอปเซ่น

ในวันที่ความมั่นใจพังทลาย ปอนด์ ภริษา ผู้ประกาศข่าวช่อง Workpoint ฉันเคยเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองสูง แต่แล้วเมื่อต้องเผชิญกับโรคประหลาดความมั่นใจท

มด – ดวงกมล ถิระวัฒน์ บิวตี้บล็อกเกอร์ ชื่อดังกับเรื่องราวเมคอัพเปลี่ยนชีวิต

หลายคนอาจคิดว่า เส้นทางการเป็น บิวตี้บล็อกเกอร์ ที่มีคนติดตามหลักแสน รวมถึงการเขียนหนังสือเกี่ยวกับความสวยความงามอย่าง เปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ให้สวยแซ่บ ต้องเริ่มต้นจากนิสัยรักสวยรักงาม แต่สำหรับมด – ดวงกมล ถิระวัฒน์ นั้นไม่ใช่ เด็กสาวส่วนมากมักเริ่มรักสวยรักงามช่วงมัธยม สำหรับมด อย่าว่าแต่เรื่องแต่งหน้าทาปากเลยค่ะ แม้แต่ครีมกันแดดก็ยังไม่เคยสัมผัส ผมเผ้าปล่อยหยิก ธรรมชาติให้มาอย่างไรก็ปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น เป็นคนลุย ๆ สนุกกับการทำกิจกรรม ตอนนั้นไม่รู้ว่าจะสวยไปเพื่ออะไร ในเมื่อเรียนโรงเรียนหญิงล้วน ไม่จำเป็นจะต้องสวยไปอวดใคร พอเรียนมหาวิทยาลัยก็มีแฟน คบกันเกือบปี ผู้ชายขอเลิกด้วยเหตุผลที่ทำให้มดอึ้งมาก เขาบอกว่า “สำหรับผม มดสวยไม่พอ เราเลิกกันเถอะ” หลังจากได้ยินประโยคนี้ มดไม่ได้ร้องไห้เป็นนางเอกละครนะคะ แต่ช็อกมากกว่า คำพูดในหัวตอนนั้นคือ แล้วต้องสวยขนาดไหนถึงจะเรียกว่าสวยพอ ตอนนั้นมดคิดเลยว่า คอยดูเถอะ สักวันฉันจะสวยให้เธอต้องตะลึง การทำให้ตัวเองสวยขึ้น หลาย ๆ คนคงคิดถึงเรื่องศัลยกรรมเป็นอันดับแรก มดก็เช่นกันค่ะ อยากเสริมจมูกให้โด่งขึ้น แต่พอคุณแม่คุณพ่อรู้เรื่องนี้ก็บอกว่า “มดไม่อยากรู้สึกว่ามีส่วนหนึ่งของแม่กับพ่ออยู่ในร่างกายเหรอ” ได้ยินแบบนี้มดหยุดความคิดเรื่องศัลยกรรมทันที และเปลี่ยนมาคิดหาวิธีแต่งหน้าเพื่อกลบข้อด้อยบนใบหน้าแทน  เมื่อตั้งใจว่าจะสวยด้วยการแต่งหน้าจึงฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ ใช้วิธีไปเวิร์คชอปกับแบรนด์เครื่องสำอางที่เป็นสมาชิก บางครั้งก็ศึกษาจากพี่ ๆ ช่างแต่งหน้าที่รู้จักกัน เข้าเว็บไซต์ของต่างประเทศเพื่อศึกษาเทคนิคการแต่งหน้าหลาย ๆ รูปแบบ มดลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง และยึดหลักว่าอย่าฟังคนอื่นเยอะ ถ้าเพื่อนบอกว่าแกทาปากสีแดงไม่ได้หรอก มดจะเกิดคำถามว่าทำไมถึงทาไม่ได้ แล้วมดก็จะทา พอลองทา มันก็ทาได้ ไม่มีปัญหาอะไร มดว่าในชีวิตหนึ่งเราต้องลองทำอะไรหลาย ๆ แบบ เพราะถ้าคุณไม่ลอง คุณจะไม่มีทางรู้เลยว่ามันดีกับเราหรือไม่ หลังจากฝึกฝนแต่งหน้าจนเชี่ยวชาญ มดมีโอกาสได้เจอแฟนเก่า เขาตกใจมากกับมดในโฉมใหม่ เขาบอกว่า  “มดเปลี่ยนไปมาก สวยขึ้นจนน่าตกใจ” ยิ่งเห็นปฏิกิริยาของเขาที่ดูช็อกกับภาพลักษณ์ใหม่ของเรา ก็คิดในใจเลยว่าฉันชนะแล้ว! แต่เราไม่ได้กลับไปคบกันนะคะ มันเป็นแค่ความรู้สึกอยากเอาชนะแบบเด็ก ๆ ตอนนั้นแค่เห็นเขาอึ้งมดก็สะใจและเพียงพอแล้ว แต่สิ่งที่เราพบมากกว่านั้นคือ ถ้าอยากเปลี่ยนตัวเอง อย่าเปลี่ยนเพื่อใคร แต่ให้เปลี่ยนเพื่อตัวเอง จะได้มีความสุขกับตัวเองอย่างแท้จริง เมื่อทำสำเร็จ มดจึงอยากจะแบ่งปันสิ่งที่รู้มาจากการทดลองด้วยตัวเองและเคล็ดลับการแต่งหน้าต่าง ๆ ที่สามารถใช้ในชีวิตจริง จึงเริ่มเขียนบล็อก IG: cinnamongal เพราะเชื่อว่าสังคมปัจจุบัน ภาพลักษณ์ คือสิ่งสำคัญไม่แพ้สิ่งอื่น และสามารถเปิดโอกาสดี ๆ ให้กับเราได้หลาย ๆ อย่าง สำหรับใครที่คิดว่าไม่สวย ภาพลักษณ์ไม่ดีแล้วได้แต่บ่น มดอยากให้คุณก้าวออกมาจากกรอบความคิดเดิม ๆ ลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง ทั้งการแต่งหน้า การแต่งตัว ทรงผม แล้วคุณจะเห็นโลกในมุมที่ต่างออกไป จำไว้นะคะ “อย่าเชื่อ ถ้าคุณยังไม่ได้ลองด้วยตัวเอง”  บิวตี้บล็อกเกอร์ Secret BOX คุณจะไม่มีวันเจอผลลัพธ์ ถ้าคุณไม่ลงมือทำ – ดวงกมล ถิระวัฒน์ –   ที่มา:  นิตยสาร Secret เรื่อง: ดวงกมล ถิระวัฒน์ เรียบเรียง: อุรัชษฎา ขุนขำ  ภาพ: เฟซบุ๊ก Cinnamongal Secret Magazine […]

แม่จ๋า หนูขอโทษ ต่อไปหนูจะไม่ทำให้แม่เสียใจอีกแล้ว

แม่จ๋า หนูขอโทษ ต่อไปหนูจะไม่ทำให้แม่เสียใจอีกแล้ว “…มีสตางค์นี่นะช่างดีเหลือเกิน มีสตางค์จะทำอะไรก็เพลินจะตาย ไม่ต้องดิ้นต้องรน จะนกจะไม้ จะเอาอะไรก็ชี้ มีสตางค์ก็คงจะดีนะเออ เพียงแต่คนอย่างเรานะมันไม่ค่อยจะมี พยายามประคับประคอง สุดท้ายก็ได้เท่านี้…” ฉันหลับตาฟังเพลงนี้ซ้ำไปซ้ำมานานนับสิบชั่วโมง ตั้งแต่รถโดยสารเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ จวบจนใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางคืออำเภอเชียงคานแล้ว แต่ฉันก็ยังคงฟังเพลงเดิมอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย เพราะเนื้อหาของเพลงช่างตรงกับความทุกข์ภายในใจของฉันเสียเหลือเกิน ย้อนไปช่วงเย็นของเมื่อวาน ฉันกำลังช่วยแม่ปิดร้านก๋วยเตี๋ยวเหมือนเช่นทุกวัน ผู้ชายคุ้นหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านแล้วพูดกับแม่ของฉันว่า “ป้าแต๋วครับ ลูกชายผมกำลังจะเข้าอนุบาลเดือนหน้าแล้วครับ แต่ผมยังไม่มีเงินเลย หายืมที่ไหนก็ไม่มีใครให้ ผมขอยืมเงินป้าแต๋วสักสามพันได้ไหมครับ ต้นเดือนหน้าผมจะคืนให้…ช่วยผมสักครั้งเถอะนะครับ ผมจะไม่ลืมพระคุณเลย” พูดจบเขาก็ยกมือไหว้แม่ แม่ตอบด้วยน้ำเสียงเห็นใจว่า “ได้สิกอล์ฟ เดี๋ยวป้าไปหยิบให้นะ มีเงินเมื่อไหร่ค่อยเอามาใช้ป้าก็ได้จ้ะ” ฉันเห็นเหตุการณ์โดยตลอด และจำได้ดีว่าผู้ชายคนนี้เคยยืมเงินแม่มาแล้วครั้งหนึ่งแต่ก็ยังคืนเงินไม่ครบ ฉันโกรธแม่มากพลางคิดในใจว่า ทำไมแม่ถึงได้ใจดีแบบนี้นะ หลังจากที่ผู้ชายคนนั้นกลับไป ฉันถามแม่ด้วยน้ำเสียงกระด้างว่า “ทำไมแม่ต้องให้คนอื่นยืมเงินตลอดเลย ทั้งที่เราช่วยกันทำงานอย่างหนัก เราจะช่วยกันเก็บเงินไว้ปลูกบ้านไม่ใช่เหรอ บางวันหนูต้องอดมื้อกินมื้อ แต่แม่เอาแต่สงสารคนอื่น ไม่เคยสงสารหนูบ้างเลยรึไง” สิ้นเสียงของฉัน แม่ร้องไห้ด้วยความเสียใจ วินาทีนั้นฉันรู้สึกโมโหมาก ฉวยกระเป๋าเงินได้ก็วิ่งไปโบกรถแท็กซี่ให้ไปส่งที่สถานีขนส่งหมอชิตทันที ในใจคิดว่าคอยดูนะ ฉันจะไม่อยู่กับแม่อีกแล้ว ฉันจะหนีออกจากบ้าน เมื่อมาถึงอำเภอเชียงคาน ฉันเดินหาที่พักที่หรูหราที่สุด เพราะอยากประชดแม่ด้วยการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย หลังจากได้ที่พักราคาหลายพันบาทต่อคืนแล้ว […]

keyboard_arrow_up