ไม่มีใครแก่เกินเรียน เจมส์ อาร์รูด้า เฮนรี่ เริ่มหัดอ่านเขียนเมื่ออายุเกือบร้อย

เจมส์ อาร์รูด้า เฮนรี่ (James Arruda Henry) ชาวอเมริกันเชื้อสายโปรตุเกส อายุกว่า 90 เกิดและเติบโตที่รัฐโรดไอแลนด์ เขาเป็นกัปตันเรือจับกุ้งล็อบสเตอร์ ซึ่งเป็นอาชีพที่เป็นหน้าเป็นตาของรัฐนี้ คุณตาเจมส์เป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือชุมชน และมีเพื่อนฝูงมากมาย ทว่าตลอดเวลาเกือบร้อยปีที่ใช้ชีวิตมา…คุณตากลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองไม่เคยมีตัวตน เหตุก็เพราะไม่ว่าจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนกับใคร คุณตาต้องคอยปกปิดความจริงที่ว่าตัวเองเป็นคนไม่รู้หนังสือ เวลาไปร้านอาหาร คุณตาก็จะรอให้คนอื่นสั่งอาหารก่อน ตัวเองจึงค่อยสั่งตาม เมื่อถึงเวลาเช็กบิล ก็จะแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์แทนการดูบิลค่าอาหาร และใช้วิธีถามเด็กเสิร์ฟว่ามื้อนี้ราคาเท่าไร แม้จะเซ็นชื่อของตัวเองได้ แต่คุณตาก็รู้สึกทรมานใจทุกครั้งที่ต้องเซ็นชื่อลงบนเอกสารที่ตัวเองอ่านไม่ออก! คุณตามีพ่อที่ติดเหล้า ชอบทุบตี และบังคับให้คุณตาออกจากโรงเรียนตั้งแต่อายุแค่ 9 ขวบ ตั้งแต่นั้นคุณตาก็ต้องทำงานหนักสารพัด แต่อาชีพที่ทำให้ตั้งตัวได้คืออาชีพชาวประมงจับกุ้งล็อบสเตอร์ คุณตาแต่งงานตั้งแต่อายุ 20 ต้น ๆ แต่ยังไม่กล้าบอกภรรยาว่าตัวเองอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ จนเวลาผ่านไปสองปี จึงสารภาพกับภรรยา เธอจึงเป็นคนเดียวที่รู้ความลับเรื่องนี้ ตอนหนุ่ม ๆ คุณตาทำงานหนักมากจนไม่ว่างพอจะกลับไปเรียนหนังสือ พอแก่ตัวก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเรียนไหว จึงต้องทนกล้ำกลืนเก็บความลับนี้ไว้กับตัวมาตลอด กระทั่งคุณตาอายุได้ราว 92 ปี ภรรยาก็ล้มป่วยลง หลานสาวคนหนึ่งนำหนังสือเรื่อง Life Is So Good […]

“สติมา…ปัญญาเกิด” – ดนัย จันทร์เจ้าฉาย

เคยมีคนมาตั้งข้อสังเกตว่าผมเคยโกรธบ้างไหม โดยเฉลี่ย 1 ปีผมจะโกรธจริง ๆ และแสดงออกไม่เกิน 5 ครั้ง แต่มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ผมจำได้ไม่ลืม ซึ่งทำให้ผมโกรธจนเกือบ “หลุด” ไปซะแล้ว สิบปีที่แล้วผมเห็นรถของตัวเองโดนกรีดยางจนแบนแต๋ทั้งสองล้อเพราะไปจอดรถทับที่ของคนอื่น ด้วยความที่เราเป็นคนรักรถจึงโกรธมาก…หากเป็นตัวผมเมื่อก่อนที่ยังไม่เคยปฏิบัติธรรมเจริญสติมาก่อนคงโวยวายและคิดหาวิธีการเอาคืน ผมพยายามปลอบใจตัวเองและห้ามความโกรธนั้น แต่ความโกรธไม่ยอมจากไปง่าย ๆ ระดับความโกรธยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ …แต่เพียงไม่เกิน 2 นาที สติก็เข้าไปจัดการโทสะด้วยการเห็นอารมณ์โกรธนั้นวิ่งขึ้นมากลางหน้าอก ไม่นานความโกรธที่มีก็หายวับไป…กลายเป็นความเย็นอกเย็นใจขึ้นมาแทนที่ น่าแปลก…ที่อยู่ดี ๆ ผมเกิดปัญญาขึ้นมาว่า ควรจัดการกับเหตุการณ์นี้อย่างไร ผมฝากให้เลขาฯหาชื่อเจ้าของที่จอดรถตรงนั้นโดยบอกด้วยว่า “หาเจอเมื่อไร รบกวนช่วยหาดอกไม้ให้ผมด้วย ผมจะไปขอโทษเขา” ผมมาทราบทีหลังว่าคนที่กรีดรถผมเป็นคนเยอรมัน เจ้าของบริษัทท่องเที่ยวยักษ์ใหญ่ และทำงานอยู่ในตึกเดียวกับผม ด้วยความที่เยอรมันเป็นชาติที่มีระเบียบวินัยสูง เขาจึงใช้วิธีการกรีดยางเพื่อเป็นการสั่งสอนคนไทยให้รู้จักมีวินัย ไม่จอดรถทับที่เขาอีก พอคนในบริษัทรู้ว่าผมโดนแบบนี้ ทุกคนโกรธแทนผมทันทีพร้อมกับช่วยกันหาวิธีการเอาคืนให้ ยามของบริษัทถึงกับบอกว่า จะเอาไม้ไปทุบรถคันนั้นให้บุบ ผมรีบห้ามไว้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ผมเอาดอกไม้ไปให้เขาเพื่อขอโทษด้วยตัวเอง แต่เขาไม่ออกมาพบกลับส่งผู้จัดการฝ่ายมาหาผมแทน ผมจึงฝากข้อความให้ไปบอกเจ้านายเขาว่า “เราอยู่ตึกเดียวกันน่าจะคุยกันได้” และอธิบายให้ฟังว่า สาเหตุที่ทำให้ผมต้องไปจอดรถในที่ของเขาก็เพราะผมต้องรีบไปงานศพ เมื่อคุยกันเรียบร้อย ผมก็ขอตัวกลับมาเคลียร์งาน ช่วงเที่ยงวันนั้นทั้งออฟฟิศกรี๊ดกร๊าดกันเกรียวกราว เพราะฝรั่งชาวเยอรมันคนนั้นส่งตะกร้าผลไม้ขนาดใหญ่มาให้พร้อมแชมเปญรวมแล้วราคาคงประมาณ 10,000 บาท […]

เพื่อนรักของฉัน…ของขวัญจากแดนไกล

คุณเคยถูกความเหงาและความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจเมื่อไกลบ้านบ้างไหม นาทีนั้นหากมีเพื่อนสักคนอยู่ข้างกาย ร่วมแบ่งปันสารทุกข์สุกดิบ…เพื่อนคนนั้นก็คงไม่ต่างไปจากของขวัญล้ำค่าที่คุณไม่อาจลืมเลือน (เพื่อนรักของฉัน) แอมเบอร์ เด็กสาวชาวอเมริกัน เป็นคนหนึ่งที่เข้าใจความรู้สึกนี้ได้ดี และพยายามหาคำตอบให้ตัวเองเสมอมา แม้เหตุการณ์นั้นจะล่วงผ่านมานานกว่า 8 ปีแล้วก็ตาม 8 ปีที่แล้ว ครอบครัวเบลีย์ ตัดสินใจส่ง แอมเบอร์ ลูกสาวผู้ขี้อายเป็นที่สุดไปเข้าค่ายศิลปะร่วมกับเด็ก ๆ จากต่างเมือง ด้วยหวังว่าศิลปะและเพื่อนใหม่จะผลักดันให้แอมเบอร์มีความกล้าและมั่นใจในตัวเองยิ่งขึ้น ทว่าสำหรับแอมเบอร์แล้ว เธอกลับวิตกกังวลกับเวลา 12 วันต่อจากนี้ คิดไปต่าง ๆ นานา เช่น เธอจะถูกเพื่อนกลั่นแกล้งและล้อเลียนเหมือนที่โรงเรียนไหม เธอจะวาดรูประบายสีได้ไหม และที่สำคัญ เธอจะมีเพื่อนบ้างไหม แทบไม่น่าเชื่อว่าที่ค่ายศิลปะนี้กลับไม่มีใครล้อเลียนหรือแกล้งเธอเลย แม้แต่บรรดาเด็กตัวแสบต่างก็เพิกเฉยกับแอมเบอร์ ส่วนเด็กคนอื่น ๆ ก็แทบจะไม่สนใจแอมเบอร์เลย พูดคุยกับเธอเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น ยิ่งเมื่อต้องทำงานเป็นคู่ แอมเบอร์ก็มักเป็นคนเดียวที่ “เหลือเลือก” เสมอ ทำให้เธอต้องทำงานคนเดียวอยู่บ่อย ๆ สำหรับแอมเบอร์แล้ว แม้จะถือเป็นข้อดีที่ไม่ถูกกลั่นแกล้ง แต่นั่นกลับเป็นการเปิดช่องให้ความเหงา ความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจน้อย ๆ มากขึ้นทุกวัน ๆ…เวลา 5 วันที่ผ่านไปจึงดูเนิ่นนานไม่ต่างไปจาก 5 ปี […]

ประสบความสำเร็จเพราะค่อย ๆ พัฒนา “เจ๊โอว ข้าวต้มเป็ด” แต่ดังมาม่าโอ้โห ขายได้วันละ 100 หม้อ 

ประสบความสำเร็จเพราะค่อย ๆ พัฒนา ” เจ๊โอว ข้าวต้มเป็ด ” แต่ดังมาม่าโอ้โห ขายได้วันละ 100 หม้อ เมื่อพูดถึง “ เจ๊โอว ” ภาพมาม่าต้มหม้อใหญ่ ๆ แน่นไปด้วยเครื่องแบบจัดหนัก และยำปลาแซลมอนเนื้อนุ่ม ๆ ลอยมาเลยทีเดียว เพราะเป็นเมนูเด็ดของร้านนี้ “เจ๊โอว ข้าวต้มเป็ด” ถึงเธอจะเป็นที่รู้จักและประสบความสำเร็จมีรายได้เข้าร้านตกล้านต่อเดือน แต่เมื่อมองย้อนกลับไปในจุดเริ่มต้นของผู้หญิงคนนี้ พูดได้เลยว่า กว่าเธอจะมีวันที่ลืมตาอ้าปากได้อย่างวันนี้ต้องผ่านมรสุมชีวิตและปัญหาหนี้สินมากมาย     เจ๊โอว หรือคุณหมวย แซ่ฉั่ว เติบโตมาในครอบครัวคนจีนที่ยากจนในชุมชนตลาดสามย่าน เธอไม่ได้เรียนหนังสือเหมือนคนอื่น เพราะต้องช่วยครอบครัวค้าขาย ทำให้เธออ่านหนังสือไม่ออกและเขียนไม่ได้ เธอแต่งงานตอนอายุเพียง 18 ปี ชีวิตคู่ไม่ราบรื่นเพราะสามีติดเที่ยว และครอบครัวต้องเป็นหนี้ล้มละลาย เหลือเงินอยู่แค่ 200 บาท ก่อนจะมาเป็นร้านเจ๊โอว ข้าวต้มเป็ดอย่างทุกวันนี้ เธอช่วยครอบครัวของสามีขายข้าวต้มเป็ด และเป็ดพะโล้ ตอนนั้นยังไม่มีร้านก็หาบขายไปเรื่อย พอมีร้านก็ค่อย ๆ พัฒนาเมนูขึ้นมาทีละอย่าง 2 อย่าง […]

เด็กหญิง 2 ขวบ ที่ถูกแม่บังเกิดเกล้าทิ้ง ตอนนี้มีผู้ใหญ่ใจดีรับไปอุปการะแล้ว

เด็กหญิง 2 ขวบ ที่ถูกแม่บังเกิดเกล้าทิ้ง ตอนนี้มีผู้ใหญ่ใจดีรับไปอุปการะแล้ว ทราบกันดีว่า เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวจังหวัดลพบุรี พา เด็กหญิง 2 ขวบ เข้าแจ้งความกับตำรวจภูธรเมืองลพบุรีว่า คุณแม่ของเด็กขับมอเตอร์ไซค์พาลูกมาที่หน้าบ้านพักฯ และกดกริ่งเรียก เจ้าหน้าที่คิดว่าเป็นคนมาติดต่อราชการปกติ จึงกดรีโมทเปิดประตูบ้านให้ แต่ขณะประตูเลื่อนออกเห็นแม่เด็กหยิบถุงพลาสติกขนาดใหญ่จากตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซค์ให้ลูก และผลักลูกให้เดินเข้ามาในบ้านพักฯ และเธอก็รีบขับรถมอเตอร์ไซค์หนีไป เจ้าหน้าที่พยายามขับรถตามแต่ก็ตามไม่ทัน     เด็กหญิงวัย 2 ขวบ มีจดหมายของผู้เป็นแม่ติดตัวมาด้วย ในจดหมายมีใจความว่า ยกลูกให้ สาเหตุเพราะมีที่อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง สามีใหม่ไม่ยอมรับ และไม่อยากเลี้ยงเพราะลูกหน้าตาเหมือนสามีเก่าที่เลิกกันไป เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา นางชญาณ์พิมพ์ ชินปิติวงษ์ เป็นผู้อาสารับเลี้ยงเด็กหญิงคนนี้ เธอเปิดใจว่า หลังจากเห็นข่าวเด็กหญิงถูกทิ้งแล้ว ตนคิดอยู่  2 วัน ก่อนจะตั้งใจเดินทางมาทำเรื่องขอรับเลี้ยงเด็กด้วยตัวเอง ซึ่งตนตั้งใจจะเลี้ยงดูให้ดีเหมือนลูก และจะให้ใช้ชีวิตในสังคมได้ตามปกติ พร้อมทั้งให้ได้รับการศึกษาอย่างดีที่สุด     […]

‘ท็อป’ หนุ่มพลเมืองดี วิ่งตามจับลูกแมว ที่ตกลงมาจากรถ เพื่อไม่ให้มันได้รับอันตราย 

‘ท็อป’ หนุ่มพลเมืองดี วิ่งตามจับลูกแมว ที่ตกลงมาจากรถ เพื่อไม่ให้มันได้รับอันตราย คลิปหนุ่มพลเมืองดีคนหนึ่ง วิ่งตามจับลูกแมว บนท้องถนน เพื่อไม่ให้มันได้รับอันตรายจากรถยนต์ กลายเป็นคลิปที่ได้รับการแชร์เป็นจำนวนมาก และเป็นที่ชื่นชมของกลุ่มคนรักสัตว์อีกด้วย คลิปนี้ได้โพสต์เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา โดยผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อว่า A’aoy Rattiroad พร้อมข้อความว่า  “เหตุเกิดก่อนถึงหน้าเซ็นทรัลเวสต์เกต ช่วงเวลา 16.00 น. รถกำลังไหลไปเรื่อยๆ ตอนแรกที่เห็นนึกว่าถุงติดใต้ท้องรถ ขับไปได้หน่อย #อ้าวมีลูกแมวหล่นลงมาจากใต้ท้องรถคันสีทอง ไม่มีป้ายทะเบียน น้องหล่นลงมาโดนรถเหยียบหางอีก ร้องลั่นเลย นึกว่าตายซะแล้ว แต่นางก็วิ่งต่อได้ แล้วก็เกิดเหตุการณ์ตามคลิปนี้ค่ะ ถ้าแฟนวิ่งไปไม่ทันเจ้าแมวโดนรถอีกคันทับแน่ๆค่ะ #วิ่งสู้ฟัดทาสแมวคุณชายท็อป 1 ชีวิตมีค่าเสมอไม่ว่าเขาจะเป็นสัตว์หรือเป็นอะไร ช่วยเขาให้รอด ก็ดีใจที่สุดแล้วค่ะ #เก่งมากคุณท็อป ”   เหตุเกิดก่อนถึงหน้าเซนทรัลเวสเก็ต ช่วงเวลา 16.00 น. รถกำลังไหลไปเรื่อยๆ ตอนแรกที่เห็นนึกว่าถุงติดใต้ท้องรถ ขับไปได้หน่อย… Posted by A'aoy Rattiroad on Saturday, January 11, […]

“ชีวิตมีขึ้นก็ต้องมีลง” จากเจ้าของอู่ต่อเรือที่มีลูกน้องเป็นร้อยมาเป็นพนักงานห้างสรรพสินค้า

“ชีวิตมีขึ้นก็ต้องมีลง” จากเจ้าของอู่ต่อเรือที่มีลูกน้องเป็นร้อยมาเป็น พนักงานห้างสรรพสินค้า “มีขึ้นก็ต้องมีลงเป็นเรื่องธรรมดาของโลก” บางครั้งเรื่องรอบตัวของเราก็สอนสัจธรรมชีวิตได้เช่นกัน ดังเรื่องต่อไปนี้ เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา ผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อว่า “พลากร เทศนำ” ได้โพสต์ข้อความโดยตั้งชื่อเรื่องว่า “พนักงานอาวุโส” พร้อมกับรูปถ่ายคู่กับ พนักงานห้างสรรพสินค้า แห่งหนึ่งที่มีอายุมากแล้ว คุณพลากรถ่ายทอดบทสนทนาระหว่างเขากับพนักงานอาวุโสว่า “ ผมพบกับคุณลุงประชา พนักงานของห้างใกล้บ้าน รู้สึกแปลกใจที่คุณลุงอายุมากแล้วยังต้องมาทำงานเป็นพนักงานขาย กะด้วยสายตาต้อง เจ็ดสิบกว่าแน่ ๆ วันนี้ผมเดินหาซื้อของใช้ในห้าง คุณลุงเดินมาถามว่าต้องการรถเข็นไหม ผมก็กำลังมองหาพอดี เลยถือโอกาส สนทนากับคุณลุง “คุณลุงครับ ยังต้องมาทำงานอีกเหรอ” ผมถามแก “ก็ท้องมันหิวทำไงได้ล่ะ” ลุงตอบ “ดีน่ะที่นี่ผู้จัดการเขาสงสารผมก็เลยรับเข้าทำงาน ผมทำงานทุกวันตั้งแต่เก้าโมงเลิกหนึ่งทุ่ม ผมทำแบบนี้ทุกวัน ไม่เคยหยุด” คุยกันไปลุงก็เช็ดจานชามไป “ผมหยุดไม่ได้ เพราะเขาให้เงินเราทุกวินาที ทุกวินาทีจริง ๆ คุณคิดดูสิเวลาผ่านไปทุกวินาทีเป็นเงินทั้งนั้น” “ พอคุยกันถูกคอ คุณลุงเล่าว่าเมื่อก่อนนั้น เคยเป็นเจ้าของอู่ต่อเรือ มีลูกจ้างสองร้อยกว่าคน มีเพื่อนฝูงมากมาย แล้วพอธุรกิจเจ๊ง เพื่อนหายหมด ไปกดกริ่งหน้าบ้านใครก็ไม่เปิดประตูต้อนรับ […]

ครอบครัวบริจาคอวัยวะของน้องวอส ช่วยเหลือคนให้รอด 3 ชีวิต

ครอบครัวบริจาคอวัยวะของ น้องวอส ช่วยเหลือคนให้รอด 3 ชีวิต เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา ผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อว่า Nicha Cha Cha Nirasawong ได้โพสต์ข้อความและภาพถ่ายเรื่องราวของ น้องวอส นายกฤษณะ อินทร์คง วัย 22 ปี เด็กหนุ่มที่ประสบอุบัติเหตุและบาดเจ็บสาหัสสมองตายว่า “น้องวอส” ประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ชนกับรถกระบะ ได้รับบาดเจ็บสาหัส เมื่อวันที่ 2 มกราคม 2563 ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเกาะสมุย และถูกส่งต่อไปที่โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี แพทย์ได้พยายามช่วยอย่างเต็มที่     แต่เนื่องจากสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง สมองตายไม่สามารถฟื้นคืนได้ แต่หัวใจยังปกติ ญาติจึงได้ปรึกษากัน และแจ้งความประสงค์บริจาคอวัยวะที่สามารถใช้ได้ให้กับสภากาชาดไทย เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยรายอื่น ๆ ประกอบด้วย หัวใจ ดวงตา และไต โดยมีนายอนุทิน ชาญวีระกุล รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ขับเครื่องบินส่วนตัวนำทีมแพทย์ผ่าตัดหัวใจจากโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และทีมผ่าตัดอวัยวะจากโรงพยาบาลรามาธิบดีเดินทางมาผ่าตัดอวัยวะที่โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี ใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมงจึงแล้วเสร็จ […]

น้องพกเงินออมที่หยอดกระปุกมาซื้อโทรศัพท์มือถือ

น้องพก เงินออม ที่หยอดกระปุกมาซื้อโทรศัพท์มือถือ จะภูมิใจแค่ไหนถ้าของชิ้นนั้นซื้อด้วย เงินออม ของเราเอง เมื่อวันที่ 7 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา เพจ ไพศาล ไอที เซอร์วิส อำนาจเจริญ ได้โพสต์ภาพของลูกค้า 2 ท่านที่เข้ามาซื้อโทรศัพท์มือถือในร้าน พร้อมกับข้อความที่อ่านแล้วชวนยิ้มว่า “ วันนี้มีเรื่องน่าภูมิใจมาเล่า คือน้องในภาพมาพร้อมกับยาย เข้ามาตอนร้านเกือบจะปิด มาดูมือถืองบไม่เกิน 5,000 บาท ร้านก็ได้แนะนำมือถือในราคางบประมาณที่น้องมีคือ vivo Y17 ให้ซึ่งราคา 4,999 บาท และน้องเคยใช้ Y53 มาก่อนหน้านี้ น้องเลยเลือกเป็น vivo Y17 แต่พอถึงเวลาจ่ายเงินน้องก็เหมือนจะอาย ๆ นิด ๆ บอกเพียงเบา ๆ ว่ามีแต่เหรียญนะครับ     ” พนักงานเราไม่ได้ยินยายเลยบอกว่า มีแต่เหรียญ น้องหยอดกระปุกออมสินสะสมเพื่อที่จะซื้อมือถือ ซึ่งมีแม่ช่วยหยอดด้วย ” พร้อมยกกระเป๋าสะพายผ้าเก่า […]

20 เทคนิค เติมแรงบันดาลใจ สร้างความคิดสร้างสรรค์จากสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเรา

20 เทคนิค เติมแรงบันดาลใจ สร้างความคิดสร้างสรรค์จากสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเรา เติมแรงบันดาลใจ สร้างความคิดสร้างสรรค์ได้ง่าย ๆ ด้วยการทำ 20 กิจกรรม ที่ทำได้ง่ายในชีวิตประจำวัน นอกจากจะเป็นการพักผ่อน ช่วยให้เราได้ผ่อนคลายนอกเหนือจากเวลางานแล้ว ยังช่วยเติมไอเดียใหม่ ๆ ให้กับชีวิตของเราอีกด้วย ถ้าพร้อมกันแล้ว เราไปดู 20 กิจกรรมกันเลยค่ะ ลองเดินอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ทำใจให้สงบ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา ทำสมาธิ หรือ ฝึกโยคะ ท่ามกลางบรรยากาศที่สงบ ลองใช้เวลาอยู่กับเด็กๆ เล่น และพูดคุยกัน เผื่อเราจะค้นพบไอเดียดีๆ ที่ไม่คาดคิดมาก่อน นั่งมองสัตว์เลี้ยงของเราวิ่งเล่น แล้วจินตนาการ ออกไปถ่ายรูปเล่น เก็บภาพสิ่งต่างๆ ตามที่ใจเราต้องการ ฝึกหายใจเข้าลึกๆ และผ่อนลมหายใจออกยาวๆ ในขณะที่ฟังเสียงธรรมชาติไปด้วย วาดภาพ หรือ จดบันทึกสิ่งที่เรามองเห็นนอกหน้าต่าง หาสารคดีเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม ธรรมชาติ สัตว์ป่า โลกใต้ทะลมาดูในยามว่าง ค้นหาภาพธรรมชาติในอินเทอร์เน็ตไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย วาดภาพอะไรก็ได้ออกมา โดยที่ไม่ต้องใช้เหตุผลใดๆ แค่นึกอยากวาดก็วาดออกมาเลย ค้นหาแฮชแท็ก […]

นางฟ้าสี่ขา!

คุณเคยเชื่อเรื่องสัญชาตญาณพิเศษหรือ sense ของสัตว์ไหม ถ้าคําตอบคือ ไม่ คุณก็คือคนประเภทเดียวกับผม แต่เสียใจด้วยนะครับถ้าจะขอบอกว่า หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คําตอบของผมก็เปลี่ยนเป็น “เหลือเชื่อ” จริง ๆ ครับ แต่ไหนแต่ไรมาผมเป็นคนไม่ถูกชะตากับเจ้าหน้าขน ไม่ว่าเจ้าตูบหรือเจ้าเหมียว แต่แล้วในที่สุดโชคชะตาก็เล่นตลกกับผม เมื่อผมตกหลุมรักแมรี่ ผู้หญิงที่รักสัตว์อย่างเหลือเกินเข้าให้ และตกลงใจแต่งงานกัน ใจผมตอนนั้นอาจจะมีต่อต้านบ้าง แต่คิดไปคิดมา ในเมื่อผมรักเธอแล้วก็ต้องรักลูก ๆ ของเธอด้วย “Love her, love her dog.” บ้านหลังน้อยของเราจึงเต็มไปด้วยลูกรักของแมรี่ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าไมค์ เจ้ามินนี่ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ เจ้าชูว์ เจ้าโชวี่ สุนัขพันธุ์ดัลเมเชียน เบ็ดเสร็จเมื่อรวมกับตัวผมและแมรี่ มนุษย์พันธุ์คอเคซอยด์เข้าไป บ้านน้อยหลังนี้ก็มีสมาชิก 2 คนกับอีก 4 ตัว แมรี่พยายามสร้างสัมพันธ์ให้ผมกับเพื่อนสี่ขาด้วยวิธีต่าง ๆ นานา ทั้งลงทุนทิ้งผมอยู่บ้านตามลําพังกับเจ้าพวกนี้ 3 วันบ้าง 4 วันบ้าง หรือบางครั้งแมรี่ก็จะเล่าเรื่องความพิเศษของเจ้าพวกนี้ให้ฟังบ่อย ๆ หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นก็มี เรื่องความมหัศจรรย์ของเจ้าเหมียวที่โรม […]

เอ็นโคซี่ จอห์นสัน ฮีโร่ตัวจิ๋วกับภารกิจพลิกชีวิตผู้ป่วยโรคเอดส์

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมๆ กับ “โรคร้าย” ที่ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้…และมีเวลาเหลืออยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่เกิน 10 ปี คุณคิดว่านี่คือ “ความโชคดีหรือความโชคร้าย” ชะตากรรมของเด็กชายชาวแอฟริกาใต้นามว่าโซลานี่ เอ็นโคซี่ (Xolani Nkosi) เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 นับตั้งแต่เขาลืมตาดูโลก เพราะนอกจากเด็กชายจะไม่รู้ว่า “ผู้เป็นพ่อ” ของตนเองคือใครแล้ว เด็กชายยังติดเชื้อเอชไอวีแต่กำเนิดอีกด้วย! (ติดเชื้อในกลุ่มจากมารดาสู่บุตร) หลังออกจากโรงพยาบาล แม้ว่า ดาฟเน่ (Daphne) ผู้เป็นแม่จะพยายามปกปิดอาการป่วยของเธอกับลูกชายไม่ให้คนในหมู่บ้านรู้ เพื่อป้องกันนานาปัญหาที่อาจตามมา แต่เธอทำได้เพียงสองปีเท่านั้น ความลับก็เปิดเผย ด้วยความรังเกียจและหวาดกลัว ชาวบ้านจึงพากันขับไล่สองแม่ลูกออกจากหมู่บ้านอย่างไร้ความปราณี ดาฟเน่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหอบหิ้วโซลานี่ไปฝากไว้ที่ศูนย์พักพิงสำหรับผู้ป่วยโรคเอดส์ ที่นี่เองที่โซลานี่ได้พบกับ กาอิล จอห์นสัน (Gail Johnson) ผู้อำนวยการศูนย์ฯ หลังจากได้รับรู้เรื่องราวของโซลานี่ กาอิลเกิดความสงสารสองแม่ลูกขึ้นมาอย่างจับใจ เธอจึงตัดสินใจขอรับเด็กชายโซลานี่เป็นบุตรบุญธรรม พร้อมกับมอบชื่อให้ใหม่ว่า เอ็นโคซี่ จอห์นสัน (Nkosi Johnson) คุณแม่คนที่สอง หรือที่เอ็นโคซี่เรียกว่า “มอมมี่” ดูแลเด็กชายดุจดังเธอเป็นแม่แท้ๆ ก็ว่าได้ เธอทั้งคลุกคลี […]

“300 ดวงตาเทียม 300 ดวงใจ” โครงการดี ๆ จากศิริราช ตอนนี้มีดวงตาเทียมช่วยเหลือคนอีก 200 ดวง 

“300 ดวงตาเทียม 300 ดวงใจ” โครงการดี ๆ จาก ศิริราช ตอนนี้มีดวงตาเทียมช่วยเหลือคนอีก 200 ดวง “ 300 ดวงตาเทียม 300 ดวงใจ ” เป็นโครงการที่จัดขึ้นระหว่างศูนย์บริการตาเทียม โรงพยาบาล ศิริราช และมูลนิธิไลอ้อนส์แห่งประเทศไทย เพื่อมอบตาเทียมให้กับผู้สูญเสียดวงตาจำนวน 300 คน โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ  สยามบรมราชกุมารี ซีเคร็ตเคยนำเสนอข่าวโครงการดารกุศลนี้แล้วในบทความเรื่อง “300 ดวงตาเทียม 300 ดวงใจ ” โครงการดี ๆ ของศิริราช ถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้าฯ” ซึ่งเป็นโครงการที่มีริเริ่มมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 ซึ่งขณะนี้ตาเทียมมียอดคงเหลืออีกกว่า 200 ดวง     ผู้ที่สนใจสามารถติดต่อสอบถามรายละเอียดได้ที่ศูนย์บริการตาเทียม โรงพยาบาลศิริราช โทร. 098-984-7714 ในวันเวลาราชการ ทั้งนี้ผู้อยากร่วมบริจาคสามารถบริจาคได้ทุกวันที่ศิริราชมูลนิธิ เพื่อสมทบกองทุน “ตาเทียม” รหัสกองทุน […]

หลวงพี่นักบุญ บิณฑบาตส่งอาหารให้ผู้ป่วยติดเตียง-โรงเรียนมานานกว่า 4 ปี

ในพื้นที่เทศบาลเมืองโพธาราม จ.ราชบุรี มีพระสงฆ์รูปหนึ่งปฏิบัติกิจวัตรประจำวันคือ นำอาหารสดที่ได้จากการบิณฑบาตไปให้กับผู้ป่วยติดเตียงที่อยู่ในพื้นที่เทศบาลเมืองโพธาราม ซึ่งทำมานานร่วม 4 ปีแล้ว นอกจากนั้นยังนำอาหารแห้งที่ได้จากการบิณฑบาตมาจัดเป็นชุด แล้วนำไปแจกจ่ายให้กับโรงเรียนที่ขาดแคลน ผู้สื่อข่าวจึงลงพื้นที่ตรวจสอบจนทราบว่า หลวงพี่นักบุญ รูปนั้นคือ พระชัยวัฒน์ อายุ 59 ปี เป็นพระลูกวัดบ้านวัดดีบอน ต.บ้านเลือก อ.โพธาราม จ.ราชบุรี และภายหลังได้ไปปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมชาติ หมู่ 10 ต.คลองตาคต อ.โพธาราม พระชัยวัฒน์เล่าว่า ก่อนหน้านี้เคยเป็นนักการเมือง เป็นอดีตสมาชิกสภาเทศบาล (สท.) เมืองโพธาราม จ.ราชบุรี และได้บวชเป็นพระมากว่า 4 ปีแล้ว เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พ่อหลวง รัชกาลที่ 9 โดยบวชที่วัดดีบอน หลังจากนั้นได้มุ่งมั่นศึกษาหลักธรรมคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก่อนจะออกมาปฏิบัติธรรมอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมชาติ ช่วงที่ออกบิณฑบาต เห็นว่าบรรดาชาวบ้านมาใส่บาตรมากมาย จนรู้สึกว่าอาหารที่โยมใส่มาให้นั้นมากเกิน จึงได้นำอาหารที่ได้จากการบิณฑบาตไปแบ่งให้กับผู้ป่วยติดเตียงที่อยู่ในพื้นที่ ทำแบบนี้ทุกวัน ส่วนของแห้งประเภท มาม่า นมกล่อง ขนม และน้ำดื่ม ก็จะนำกับไปจัดเป็นชุด เพื่อนำไปบริจาคให้เด็กนักเรียนตามโรงเรียนต่าง ๆ ที่ขาดแคลน ส่วนน้ำดื่มก็แจกให้กับหน่วยงานราชการต่าง […]

พระ-เณรวัดศรีบุญชุมร่วมมือกับปราชญ์ชาวบ้านสร้างสวนผักปลอดสารพิษของชุมชน ดำเนินตามรอยเศรษฐกิจพอเพียงของรัชกาลที่ 9 

พระ-เณร วัดศรีบุญชุม ร่วมมือกับปราชญ์ชาวบ้านสร้างสวนผักปลอดสารพิษของชุมชน ดำเนินตามรอยเศรษฐกิจพอเพียงของรัชกาลที่ 9 น่าชื่นชมพระภิกษุและสามเณร วัดศรีบุญชุม จังหวัดพะเยา ร่วมมือกับปราชญ์ชาวบ้านน้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของรัชกาลที่ 9 มาพัฒนาพื้นที่ว่างเปล่าให้กลายเป็นสวนผักปลอดสารพิษที่ใคร ๆ ก็สามารถเข้ามาเก็บไปกินได้ฟรี       ในพื้นที่ทั้งในและนอกวัดศรีบุญชุม รวมทั้งพื้นที่ในบ้านและรั้วของนายสมนัด มูลยะเทพ ปราชญ์ชาวบ้าน วัย 64 ปี ซึ่งอยู่ติดกับวัดแห่งนี้ กลายเป็นสวนผักปลอดสารพิษของชุมชน นายสมนัด บอกว่า ผักที่เขาปลูกในบริเวณบ้านจะสอดคล้องกับสวนผักภายในวัดศรีบุญชุม เพื่อให้ชาวบ้านตลอดจนผู้ที่สนใจสามารถเข้ามาเก็บผักไปใช้ประกอบอาหารได้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ       พระครูประยุตสีลสุนทร เจ้าอาวาสวัดศรีบุญชุม  หรือที่ชาวบ้านเรียกท่านว่า “พระนักเล็ง” กล่าวว่า  พระภิกษุและสามเณรวัดศรีบุญชุมได้แนวทางการปลูกพืชผักสวนครัวรั้วกินมาจากนายสมนัด มูลยะเทพ โดยนำมะนาวพันธุ์ตาฮิติ กับมะนาวพันธุ์แป้นดกพิเศษมาปลูกทั้งในและนอกบริเวณวัดมานานกว่า 3 ปี หากเวลาที่วัดมีงานบุญ งานกุศล หรือชุมชนมีงานอื่น ๆ ต้องใช้มะนาวในการปรุงอาหาร ชาวบ้านสามารถเก็บมะนาวในวัดไปใช้ฟรีได้ หรือจะเป็นคนนอกชุมชนก็สามารถเข้ามาเก็บไปใช้ได้เช่นกัน       นายสมนัด […]

สุดซาบซึ้ง! ชายหนุ่มโพสต์บอกลาวันสุดท้ายของชีวิตลูกจ้างโรงงาน

โลกโซเชียลต่างประทับใจกับโพสต์ของผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อ วันชัย จันทา ซึ่งบอกเล่าความในใจเป็นการสั่งลาชีวิต ลูกจ้างโรงงาน วันสุดท้าย ใครอยากได้กำลังใจสู้ชีวิตต้องลองอ่านดูค่ะ   #คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่ผมจะใช้ชีวิตในโรงงานแห่งนี้ เหนื่อยมากครับกับการหาเส้นทางชีวิตของตัวเองมาหลายปี อดทนกับแรงกดดันต่างๆนาๆมาหลายปี ลองผิดลองถูกมาก็เยอะ เก็บเงินลงทุนกับอะไรหลายๆอย่างมาก็เยอะแต่ล้มเหลวหมด กว่าจะลุกขึ้นมาลงทุนได้แต่ละทีก็ต้องใช้เวลานานเหมือนกัน จนบางครั้งต้องก้มหน้าก้มตาทำงานไปร้องให้ไปเพราะสงสารตัวเอง #แต่ชีวิตคนเรา “ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น” ยิ่งลองผิดลองถูกมามากเท่าไหร่ ยิ่งเห็นพรสวรรค์ตัวเองมากขึ้นเท่านั้น ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตลูกจ้าง ขอบคุณเพื่อนร่วมงาน ขอบคุณหัวหน้างานทุกคน ในวันที่ผมสูญเสีย ในวันที่ผมไม่เหลือใคร พวกคุณยังคอยช่วยกันพยายามดึงสติผมกลับมาได้ทุกครั้ง ขอบคุณความจริงใจที่ทุกคนคอยดูแลผมเสมอมา… ผมตัวคนเดียวมาตั้งแต่เกิด กว่าจะเข้าโรงงานนี้ได้ต้องไปรับจ้างล้างจานในร้านหมูกระทะเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนให้จบ กศน.ม.3 เพราะครอบครัวผมจนมาก เลยไม่มีใครส่งเรียนให้จบ ป.6 แต่กว่าจะเข้าโรงงานนี้ได้มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่ผมคิดไว้เลย จบทหารมาเอาใบผ่านศึกกับวุฒ กศน.ไปสมัคร ครั้งแรก เพื่อนที่ไปสมัครด้วยกันถูกเรียกไปหมด ยกเว้นผมคนเดียวที่ไม่ถูกเรียก เดือนที่ 2 ผมกลับไปสมัครใหม่ เขาก็ไม่เรียก เดือนที่ 3 ผมไปสมัครอีก เขาก็ไม่เรียก ผมถึงได้รู้ว่าวุฒ กศน.เขาเอาไว้ท้ายๆ เดือนที่ 4 ผมไปสมัครอีก เขาก็ไม่เรียกเหมือนเดิม เดือนที่ 5 […]

ร้านกาแฟ “คอฟฟี่เมรุ” จิบกาแฟชมเมรุ สอนใจให้ปลงชีวิต

ร้านกาแฟแปลกแหวกแนวไม่เหมือนใคร “คอฟฟี่เมรุ” อยู่ภายในบริเวณวัดอุทกเขปสีมาราม ใกล้เมรุเผาศพ ค่ากาแฟแล้วแต่ศรัทธา จุดประสงค์เพื่อให้คนเข้าวัดได้มีการแฟดื่ม ท่ามกลางธรรมชาติและบรรยากาศของเมรุเผาศพ สอนใจให้ปลงชีวิต ส่วนขนมได้จากการบิณฑบาตของพระลูกวัด วัดอุทกเขปสีมาราม หรือวัดน้ำ ตั้งอยู่ที่ ม.4 ต.วัดโบสถ์ อ.พนัสนิคม จ.ชลบุรี ได้เปิดร้านกาแฟให้ชาวบ้านกินฟรี แล้วแต่ผู้มีจิตศรัทธาจะหยอดตู้บริจาค ร้านตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันสวยงามและตกแต่งภายในร้านด้วยเครื่องจักสานและวัสดุเหลือใช้ โดยมีความพิเศษคือ ร้านนี้ตั้งอยู่ใกล้กับเมรุเผาศพ เมนูกาแฟเหมือนร้านทั่วไป แต่ที่แตกต่างจากร้านอื่นคือ ไม่คิดค่าบริการแถมยังมีขนมรับประทานเล่นที่ได้จากการออกบิณฑบาตของพระลูกวัด เพื่อให้ผู้มาใช้บริการได้รับประทานฟรีอีกด้วย ดร.พระชลญาณมุนี เจ้าอาวาสวัดอุทกเขปสีมาราม เผยว่า ร้านกาแฟ “คอฟฟี่เมรุ” เพิ่งเปิดให้บริการได้เพียง 11 วัน ร้านแห่งนี้เกิดจากแรงศรัทธาของญาติโยมที่ช่วยกันคิดช่วยกันทำ จนมีการตั้งชื่อเรือนการเวกให้เป็นชื่อร้านคอฟฟี่เมรุ เนื่องจากอยู่ใกล้เมรุเผาศพ โดยมีจุดประสงค์ต้องการให้ผู้ที่ผ่านไปมาแวะดื่มกาแฟ ได้รู้สึกถึงการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ว่าเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต และจะทำให้คนหันเข้าหาวัด ธรรมชาติและธรรมะมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นภายในร้านยังได้เตรียมหนังสือธรรมะไว้ให้ผู้ที่เข้ามาใช้บริการได้อ่าน ทางร้านไม่เน้นเรื่องของรายได้ และในวันข้างหน้าอาจจะมีการเพิ่มเมนูเครื่องดื่ม เช่น ชาน้ำเหลืองและกาแฟเถ้าถ่าน ชมพูนุช ศรีงาม อายุ 23 ปี พนักงานร้านกาแฟ […]

วีซ่าเพื่อชีวิต ของ ชิอุเนะ สึกิฮาร่า

ชิอุเนะ สึกิฮาร่า (Chiune Sugihara) กงสุลใหญ่ญี่ปุ่นประจำประเทศลิทัวเนีย จำได้ดีว่า เช้าวันหนึ่งปลายเดือนกรกฎาคม ปี 1940 จู่ ๆ ก็มีชาวยิวมายืนล้อมรอบกำแพงสถานกงสุลเต็มไปหมด คนเหล่านี้มาหาชิอุเนะด้วยเหตุผลเดียว นั่นคือ ต้องการให้เขาออกวีซ่าสำหรับนักท่องเที่ยวให้ ทว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่วีซ่าเพื่อการพักผ่อนอย่างที่ระบุไว้ในเอกสาร แต่เป็นวีซ่าเพื่อการรอดชีวิต ช่วงเวลานั้นมีชาวลิทัวเนียและชาวโปแลนด์เชื้อสายยิวจำนวนมากต้องการอพยพหนีออกนอกประเทศ เพราะลิทัวเนียตกอยู่ในอาณัติของสหภาพโซเวียตและถูกบีบบังคับให้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง ลิทัวเนียต้องรับมือในการสู้รบกับกองทัพนาซีที่แข็งแกร่งและกำลังจะพ่ายแพ้ ซึ่งถ้าแพ้ก็หมายความว่าชาวยิวในลิทัวเนียจะถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และหากไม่มีวีซ่าพวกเขาก็จะไม่สามารถเดินทางออกนอกประเทศอย่างปลอดภัยได้เป็นอันขาด “แม้แต่นายพรานก็ยังไม่สังหารนกที่บินมาหลบภัย” สุภาษิตของซามูไรบทนี้ปรากฏชัดขึ้นในใจของชิอุเนะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้ตัวว่าเขาคือนายพรานที่ฝูงนกบินมาพักอาศัย ชิอุเนะโทรเลขปรึกษากระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่นเพื่อขออนุญาตออกวีซ่าให้ชาวยิวเป็นกรณีพิเศษถึง 3 ครั้ง เพราะชาวยิวส่วนใหญ่ไม่มีเอกสาร ไม่มีพาสปอร์ต และไม่มีแม้แต่เงินค่าเดินทาง….แต่ทุกครั้งได้รับการปฏิเสธ…เวลาหนีเหลือน้อยลงทุกที ผู้คนมาเข้าแถวรอหน้าสถานกงสุลมากขึ้นเรื่อย ๆ ชิอุเนะจึงปรึกษายูกิโกะ ภรรยาของเขา ในที่สุดก็ตัดสินใจว่า เขาจะออกวีซ่าให้ชาวยิวทุกคน แม้ไม่ได้รับอนุญาตก็ตาม! ตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม – 28 สิงหาคม ปีนั้น ชิอุเนะและภรรยาช่วยกันออกวีซ่าซึ่งต้องเขียนด้วยมือตามระเบียบของกระทรวงฯ วันละ 18 – 20 ชั่วโมง และทั้ง ๆ ที่โซเวียตสั่งให้สถานทูตทุกแห่งปิด แต่ชิอุเนะก็ทำเรื่องขอเปิดดำเนินการต่ออีก […]

keyboard_arrow_up