สัตวแพทย์หญิง วารีย์ ลิ้มรุ่งสุโข หรือ หมอมนคนสวย ช่วยชีวิตเด็กทารกแรกเกิด จนเด็กปลอดภัย

สัตวแพทย์หญิง วารีย์ ลิ้มรุ่งสุโข หรือ หมอมนคนสวย ช่วยชีวิตเด็กทารกแรกเกิด จนเด็กปลอดภัย สัตวแพทย์หญิง วารีย์ ลิ้มรุ่งสุโข หรือ หมอมน หมอประจำคลินิกรักษาสัตว์แห่งหนึ่งในย่านตลิ่งชัน ได้เข้า ช่วยชีวิตเด็กทารกแรกเกิด จนน้องปลอดภัย เพราะเธอบอกว่า “เด็กออกมาแล้ว ควรมีชีวิตต่อ” เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2562 หมอมน หรือ สัตวแพทย์หญิง วารีย์ ลิ้มรุ่งสุโข กลายเป็นที่รู้จักในโลกโซเชียลผ่านการโพสต์ข้อความ และคลิปวิดีโอที่หมอมนได้ทำการช่วยเหลือเด็กทารกของเฟซบุ๊กชื่อ Min K Wg     เฟซบุ๊กMin K Wg โพสต์ข้อความว่า ตอนประมาณ 1 ทุ่ม พาแอร์ฟอร์ซมาหาหมอมน อยู่ดีดีก็มีผู้ชายวิ่งเข้ามาหาหมอบอกหมอครับ ๆ ช่วยไปทำคลอดหน่อย มีผู้หญิงคลอดลูกอยู่ที่กลางซอย (ห๊ะลูกคนนะคะ) หมอต้องไปนะครับถ้าไม่ไปเด็กตายแน่ๆ เด็กนิ่งแล้ว เท่านั้นหล่ะหมอวิ่งไปดูเด็กทันที….ให้คลิปเล่าเหตุการณ์แทนแล้วกันนะ ยังตื่นเต้นอยู่เลย ดีใจและภูมิใจแทนหมอมนมาก หมอน่ารักมากอะไม่ปฏิเสธและทำอย่างเต็มที่ ไม่ว่าหมอจะเป็นหมอรักษาอะไรก็ช่วยรักษาชีวิตน้อยๆ […]

เรื่องจริงของ การโกรธ เขา แล้วตัวเรามีแต่ความทุกข์

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้เขียนโดยตรงเกี่ยวกับความโกรธ เลยอยากนำมาเล่าสู่กันฟังให้ผู้อ่านทุกๆ ท่าน เผื่อใครกำลังโดนไฟโทสะสุมทรวง และมี ความทุกข์

“บุญ…ครั้งสุดท้าย” เรื่องเล่าของหญิงสาว ผู้บริจาคอวัยวะ

ผู้บริจาคดวงตา คนนี้มีเจตนาจะทำบุญครั้งสุดท้าย เธอมาเข้าฝันคุณพ่อ บอกว่า เธอกำลังจะไปเป็นเทวดา ไม่รู้ว่าเพราะบุญครั้งนี้หรือไม่ แต่ผู้เป็นพ่อ เชื่อสุดหัวใจ

เพราะหัวใจ … ไม่เคยยอมแพ้ จากลูกชาวนาสู่นักเรียนทุนออสเตรเลีย

ดิฉันชื่อกําไรทอง เจน หอกกิ่ง เกิดในครอบครัวชาวนาที่ยากจน มีพี่น้องร่วมท้องเดียวกันถึงเก้าคน ชีวิตสมัยเด็กลําบากมาก เวลาหิวก็ต้องให้น้องกินก่อน เวลาหนาวเราก็ไม่มีผ้าห่ม ป่วยไม่มีเงินไปรักษา แต่ดิฉัน ไม่เคยยอมแพ้ เพราะมีความศรัทธาในพระพุทธเจ้า ทุกครั้งที่ลําบากกายหรือใจจะอธิษฐานให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองเป็นกําลังใจให้ตัวเองอยู่ต่อ ดิฉันคิดว่าชีวิตเป็นสิ่งสวยงามที่สุด การดํารงชีวิตอย่างมีสติ ไม่กลัวหรือตื่นตระหนกเมื่อเผชิญกับปัญหาใดๆ และการใช้ชีวิตอย่างสมถะ เป็นส่วนหนึ่งที่ทําให้ดิฉันพบความสําเร็จที่แท้จริงและอยู่อย่างมีความสุขบนโลกใบนี้ สมัยเป็นเด็ก ดิฉันจะนั่งสมาธิก่อนนอนทุกคืน และจะเข้านอนก่อนใคร เพื่อตื่นมาอ่านหนังสือในเวลาที่สงบ จุดมุ่งหมายตอนนั้นเพียงแค่อยากมีความรู้เพื่อจะได้สอนคนอื่นได้และทําชีวิตให้ดีขึ้น พ่อบอกให้ดิฉันเลิกเรียนเมื่อจบการศึกษาขั้นประถมศึกษา ดิฉันหัวใจสลาย เพราะเชื่อเหลือเกินว่าการศึกษาจะนํามาซึ่งความสําเร็จในหลายๆ ด้าน พ่อให้เหตุผลสั้นๆ ว่า “เป็นผู้หญิงจะเรียนไปทําไม” ตอนนั้นสวดมนต์ภาวนาทุกคืนขอให้คนมีความเสมอภาคกัน ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ ให้เราฟังความคิดเห็นและมุมมองที่ต่างมีความสําคัญเหมือนกัน คําว่า “พหูสูต” ที่พระพุทธเจ้าเคยตรัสไว้ มีความหมายลึกซึ้งและเป็นสัจธรรม “ฟังด้วยดีย่อมได้ปัญญา” นี่คือสิ่งที่ดิฉันถือปฏิบัติมาจนทุกวันนี้ และการรู้จักเลือกสรรแต่สิ่งที่ดีที่เหมาะสมต่อตัวเรา คนเราเลือกที่จะเป็นอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ให้เกินความสามารถ จะได้ไม่พบทุกข์ซึ่งเกิดจากความทะเยอทะยาน เวลามีอารมณ์ที่เป็นทุกข์ จงอย่าไปโทษคนอื่นหรือสิ่งรอบข้าง ตัวเราเองต่างหากที่ยอมให้ความทุกข์นั้นเกิด คําภาวนา กอปรกับความเมตตาและการเสียสละของพี่ชาย ทําให้ดิฉันได้เรียนต่อ แต่ก็ต้องต่อสู้กับความลําบาก ไม่มีเงินซื้ออาหารเที่ยง บางวันแทบไม่มีเงินค่ารถ บางวันมีค่ารถเที่ยวเดียว จึงต้องรับจ้างทําการบ้านบ้าง […]

ปรุงชีวิตให้กลมกล่อม แบบ พล ตัณฑเสถียร

เชื่อไหมว่า นอกจากเราจะปรุงรสชาติอาหารให้ถูกปากลงตัวแล้ว “ชีวิต” ก็ปรุงรสได้เช่นกัน อย่างที่ พล ตัณฑเสถียร ได้ทำและสำเร็จ

คุณแม่ลูกสามทิ้งงานเงินดี หันมาอุทิศตนช่วยเหยื่อการค้ามนุษย์

การค้ามนุษย์ กำลังเป็นปัญหาที่รุนแรงหนักหนาขึ้นเรื่อย ๆ ในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก เฉพาะในรัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา ก็มีเด็กที่ตกเป็นเหยื่อ การค้ามนุษย์ กว่า 79,000 คน ส่งผลให้เท็กซัสเป็นรัฐที่มีการค้ามนุษย์มากเป็นอันดับที่ 2 ในสหรัฐฯ เรื่องเศร้าคือเหยื่อส่วนใหญ่เป็นเด็กอายุระหว่าง 12 – 14 ปี ที่ถูกลักพาตัวมาจากพื้นที่ชนบทห่างไกล สถานการณ์ร้ายแรงนี้ ทำให้ อลิเซีย บุช (Alicia Bush) คุณแม่ลูกสามชาวดัลลัส ซึ่งมีอาชีพเป็นเซลล์ขายอุปกรณ์ห้องผ่าตัดของศัลยแพทย์มานานถึง 11 ปี ตัดสินใจว่าเธอต้องลงมือทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ อลิเซียจึงลาออกจากงานรายได้งามเพื่อมาทำงานด้านนี้อย่างเต็มตัว แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะช่วยอย่างไร เธอสวดมนต์ภาวนานานนับเดือนเพื่อหาหนทางว่าจะทำอย่างไรต่อไป   และแล้วในเช้าวันหนึ่ง สามีของอลิเซียซึ่งทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างเล่าให้ฟังว่า เขาได้มีโอกาสไปรับประทานอาหารกับนักพูดคนหนึ่ง ซึ่งมาเปิดการบรรยายในเมือง ปกติจะมีการบรรยายเดือนละครั้ง และจะมีหัวข้อที่น่าสนใจหลากหลายแล้วแต่นักพูดแต่ละคนที่ถูกเชิญมา สำหรับนักพูดรายนี้ได้คุยถึงปัญหาการค้ามนุษย์ซึ่งได้ลุกลามเข้ามาถึงพื้นที่ละแวกบ้านแล้ว นั่นเป็นการจุดประกายให้อลิเซียตัดสินใจก่อตั้งมูลนิธิ Treasured Vessels ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร มีเป้าหมายในการสร้างบ้านพักพิงให้แก่เหยื่อที่รอดจากการค้ามนุษย์     บ้านพักพิงแห่งนี้จะเป็นสถานที่อันปลอดภัยสำหรับเด็กหญิงอายุระหว่าง 11 – 17 […]

(ไม่) ทุกข์เพราะสามีทิ้ง – บทความดีๆ เพื่อคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

หลายคนคงเคยรู้สึกเจ็บปวดมากเหมือนฉันที่ สามีทิ้ง ไป ฉันจมอยู่กับความสงสัยว่าฉันทําอะไรผิด ลูกๆ ต้องรับผลจากการกระทําของพ่อ ต้องทนทุกข์กับเรื่องราวที่เราไม่เคยเตรียมใจไว้ก่อน (สามีทิ้ง) หลังจากล้มลุกคลุกคลานกับเรื่องราวต่างๆ ของตัวเองจนชินและชาแล้ว ฉันเริ่มคิดว่าตัวเองช่างโชคดีเหลือเกินที่ผ่านเรื่องต่างๆ มาได้โดยที่ยังเป็นคุณแม่ของลูกๆ อีกสองคน และเขาสองคนรักฉัน เมื่อสองปีก่อน วันที่พ่อของลูกเดินถือกระเป๋าออกจากบ้าน ในขณะที่ฉันและลูกยืนร้องไห้ ลูกรู้แต่เพียงว่าพ่อและแม่ทะเลาะกัน และพ่อกําลังจะไป ฉันไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ พี่สาวคนโตต้องเดินมาปลอบใจ ภาพลูกร้องไห้สะอึกสะอื้นกับความเสียใจของฉันที่ไม่สามารถยึดเขาไว้กับครอบครัวยังแจ่มชัด ฉันกินไม่ได้ นอนไม่หลับ เหมือนผีตนหนึ่งที่ไม่สามารถหลุดจากความทุกข์ได้ เวลานี้เองที่ทําให้รู้จักความทุกข์ว่าเป็นอย่างไร พี่สาวของฉันยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือดูแลเด็กๆ ให้ ในเวลาที่ฉันควบคุมความโศกเศร้าไม่ได้ ฉันตีลูก เห็นน้ำตาลูกไหลโดยไม่สะอึกสะอื้น ฉันช่างเป็นแม่ที่ใจร้ายเหลือเกิน น้องที่บริษัทคอยให้กําลังใจเป็นเพื่อนทุกเวลาที่ฉันรู้สึกแย่กับเรื่องของสามี ทั้งปลอบ ทั้งให้แง่คิด ตอนที่เราทุกข์ เรามักมองอะไรไม่เห็น เหมือนตาถูกปิดไว้ให้มองเห็นแต่เรื่องเลวร้ายของตัวเอง คําแนะนําที่ทําให้ฉันยังคงยืนหยัดอยู่ได้ คือ มันคงเป็นกรรม และเมื่อกรรมมาถึงเราก็ต้องใช้กรรมนั้นให้หมด เมื่อหมดกรรมก็จะพบกับความสุข พี่สาวแนะนําให้อ่านหนังสือธรรมะ สวดมนต์ พาฉันไปพบปะผู้คน คอยถามไถ่ทุกข์สุข โทรศัพท์มาคุยด้วยทุกวัน เพื่อช่วยให้ความรู้สึกที่ว่าตัวฉันเองไม่มีค่าอะไรค่อยๆ หมดไป น้องที่บริษัทและเพื่อนๆ พาฉันไปทําบุญ ฉันเริ่มหันมาอ่านหนังสือธรรมะ หนึ่งในนั้นก็คือนิตยสาร Secret […]

ฝันร้ายของแม่ เรื่องจริงไม่อิงนิยาย ของแม่ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลูก

ฝันร้ายที่แสนทรมานของคนเป็นแม่ แม่ทุกคนต้องการให้ลูกมีร่างกายแข็งแรง เติบโตมีอนาคตที่สดใส  ทว่าชะตาพาให้ลูกสาวสุดที่รักของเธอ ต้องป่วยเป็นมะเร็งต่อมหมวกไต

ใช้ชีวิตให ้“สนุก” แล้วความสุขก็จะตามมา (เอง) – เต๋อ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี

เวลาที่ต้องทำในสิ่งที่ตนเองไม่ชอบ เวลาเจอะเจอปัญหา ชีวิตสะดุด หลายคนมักจะบ่นว่า ทำไมชีวิตมันยากจัง เหนื่อย หนัก น่าเบื่อ ไม่ไหวแล้ว ฯลฯ  เต๋อ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี ทว่าสำหรับผู้ชายคนนี้ เต๋อ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี หนุ่มมาดทะเล้นที่พกความสามารถทางภาพยนตร์มารอบตัว ทั้งการเขียนบทภาพยนตร์ ฝีมือการแสดงที่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ชีวิตที่ผ่านมาของเขาแทบจะไม่เคยหยิบยกคำเหล่านี้ขึ้นมาใช้เลย นั่นเป็นเพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ เขาคนนี้จะใช้คำว่า “สนุก” นำหน้าไว้ก่อนเสมอ สนุกกับการเรียน สนุกกับการทำงาน หรือแม้แต่ถ้ามี “ปัญหา” เข้ามา เขาคนนี้ก็จะพยายามเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเรื่องสนุกได้เหมือนกัน…สนุกกับการแก้ปัญหา เมื่อไรที่ใช้ชีวิตอย่างสนุก ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องกดดัน…ความสุขก็จะตามมาเอง   แรงบันดาลใจจากขอบสนาม แรกเริ่มทีเดียวผมรู้จัก เรจจี้ มิลเลอร์ (Reggie Miller) ในฐานะสุดยอดนักบาสเอ็นบีเอที่ยิงได้แม่นสุดๆ ยิ่งพอได้รู้ประวัติของมิลเลอร์เข้า ผมก็ยิ่งทึ่งมากขึ้น เพราะเขาเคยเป็นโปลิโอมาก่อน!   ถึงจะเดินไม่ค่อยถนัดเพราะต้องใส่เหล็กช่วยดามขา แต่มิลเลอร์ก็ฝันอยากจะเป็นนักบาสเอ็นบีเอให้ได้ พอเพื่อนๆ รู้เข้า ก็พากันพูดกันว่า “เป็นไปไม่ได้” แต่มิลเลอร์ก็ไม่สน เขาเริ่มฝึกเดินจนคล่อง […]

หนุ่มเลือดร้อน ต้องสยบเมื่อพบธรรม ไนกี้ - นิธิดล ป้อมสุวรรณ

หนุ่มเลือดร้อน ต้องสยบเมื่อพบธรรม ไนกี้ นิธิดล ป้อมสุวรรณ นักแสดงหนุ่มมากความสามารถเคยเป็นหนุ่มเลือดร้อนไม่เคยเกรงกลัวใคร

“ปล่อยวางได้ก็เป็นสุข” คารา พลสิทธิ์

คารา  พลสิทธิ์  ในยุคหนึ่งเป็นที่รู้จักมีชื่อเสียงโด่งดัง เธอเป็นนางแบบลูกครึ่งไทย - นิวซีแลนด์ที่ฮอตมาก งานพรีเซ็นเตอร์โฆษณาสินค้าทางโทรทัศน์วิ่งเข้ามามากมาย เรียกว่ามีชื่อเสียงพอๆ กับซุปตาร์ในยุคนี้เลยทีเดียว นอกจากเคยเป็นนางแบบสุดฮอตแล้ว เธอยังเคยเป็นพิธีกรรายการ ฟุดฟิดฟอไฟ  ฒ.ไม่เฒ่า  เช้านี้ที่ช่อง 5  ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลพิธีกรดีเด่น  รางวัลโทรทัศน์ทองคำในปี 2544  และรางวัลพิธีกรยอดเยี่ยมจาก Elle Style Awards และผลงานที่ทำให้เธอเป็นที่จดจำมาจนทุกวันนี้คือบท คุณหญิงกีรติ ในภาพยนตร์เรื่อง ข้างหลังภาพ  ซึ่งเธอยังคว้ารางวัลพระสุรัสวดี สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในปี 2544  จากการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกและเรื่องเดียวในชีวิต ชีวิตของเธอไม่ได้สวยหรูราบรื่นมาตลอด เธอต้องผ่านความผิดหวังและยากลำบากทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะอยางยิ่งในเรื่องความรัก ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงที่อาชีพนางแบบกำลังรุ่งโรจน์ ตอนนั้นคาราได้โกอินเตอร์ รับงานเดินแบบหลายประเทศ จนกระทั่งได้ไปเดินแบบที่ญี่ปุ่น ในเวลานั้นเองที่ความรักของเธอมาถึงจุดพลิกผัน…   หัวใจที่พังทลาย ดิฉันไม่รู้เลยว่าการไปญี่ปุ่นครั้งนั้นจะเปลี่ยนชีวิตรักของตัวเองอย่างไม่มีวันหวนคืน  เพราะเมื่อกลับมาทำงานเดินแบบต่อที่ประเทศไทย  แฟนหนุ่มสจ๊วร์ดซึ่งเป็นอดีตนายแบบที่คบหาดูใจกันมานานนับปีก็เริ่มมีพฤติกรรมเปลี่ยนไป  จนทำให้ดิฉันต้องตัดสินใจทำบางอย่างทั้งน้ำตา หลังจากไปทํางานถ่ายแบบเดินแบบที่ญี่ปุ่นได้ 2 เดือน ดิฉันก็เดินทางกลับเมืองไทยโดยไม่ล่วงรู้เลยว่ามีข่าวที่ทําให้เสียใจรออยู่ แฟนหนุ่มอดีตนายแบบแอบไปคบคนอื่นนานแค่ไหนแล้ว ดิฉันไม่ทราบแต่ทราบอีกทีก็ต่อเมื่อเดินทางกลับจากญี่ปุ่นแล้ว ดิฉันช็อกมากเพราะแม้เราจะไม่เคยพูดเรื่องแต่งงานกันแต่ดิฉันคิดมาตลอดว่าเขาคือคนที่เราจะใช้ชีวิตด้วย แต่เมื่อเหตุการณ์เป็นแบบนี้ ดิฉันจําต้องบอกเลิกกับเขาและใช้ชีวิต 2 ปีให้หลังทั้งน้ำตา ร้องไห้ทุกครั้งที่มีใครพูดถึงเขา แถมช่วงนั้นด้วยความเสียใจทําให้ตอบปฏิเสธงานจากเอเจนซี่ญี่ปุ่นที่ติดต่อมาอีกครั้งด้วย ตอนนี้มาย้อนคิด ดิฉันพบว่าการกระทําของตัวเองไร้สาระมาก เสียใจจนไม่เป็นอันทํางานทําการ ทั้งที่ความจริงเป็นเรื่องธรรมดา ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเวลาเห็นเขาโดยบังเอิญ ดิฉันก็ยังน้ำตาไหลแต่จะให้ไปรักอีกก็ไม่รักแล้วเพราะเขาก็มีครอบครัวของเขา หลังจากนั้นดิฉันเคยมีแฟนบ้างแต่เลิกรากันไปหมดเพราะดิฉันชอบทําอะไรคนเดียว มีความรู้สึกว่าคล่องตัวมากกว่า ความจริงมีแฟนก็มีความสุขไปอีกแบบแต่สุดท้ายก็รู้สึกอึดอัดไม่สามารถทําอะไรที่อยากทํา อย่างเรื่องง่ายๆ แค่ให้อาหารหมาที่บ้านซึ่งเลี้ยงไว้หลายตัว ดิฉันจะใช้เวลาคลุกข้าวเป็นชั่วโมง พอมีแฟนเขาก็จะรู้สึกว่าทําไมให้อาหารหมานานจัง หรือเขาชอบไปเดินจตุจักรดูคอนเสิร์ต แต่ดิฉันไม่ชอบไปในที่ร้อนๆ หรือที่ที่มีคนเยอะๆ เราเลยไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน ทําให้ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่าดิฉันน่าจะไม่เหมาะกับการมีแฟน ไม่ใช่เพราะอกหักเข็ดกับความรักแต่เป็นเพราะมีแฟนแล้วรู้สึกว่าชีวิตไม่ค่อยเป็นอิสระ     ชีวิตสาวโสดที่มีความสุข ทุกวันนี้ดิฉันมีความสุขที่ได้อยู่บ้าน  ได้อยู่กับหมา  แมว […]

การเดินทางเพื่อหาจุดกึ่งกลางของชีวิต ธนากร โปษยานนท์

ถ้าชีวิตที่สมดุลคือชีวิตที่มีจุดกึ่งกลาง ชีวิตของผู้ชายคนนี้ก็คงจัดอยู่ในกลุ่มที่ “สุดขั้ว” เพราะเขาเป็นคนที่มีอารมณ์ทั้งซ้ายสุดและขวาสุดรวมอยู่ด้วยกัน ไม่ค่อยมีตรงกลาง… ธนากร โปษยานนท์ หรือ อู๋ คือนักแสดงหนุ่มมากความสามารถ ซึ่งแจ้งเกิดจากละครแอ๊คชั่นสุดมันเรื่อง โปลิศจับขโมย ในบทของนายตํารวจมือปราบเมื่อ พ.ศ. 2539 ในบรรดาเครือญาติซึ่งสืบทอดรับราชการมาแต่สมัยรัชกาลที่ 6 อู๋ถือเป็นคนแรกของตระกูลที่พลิกเส้นทางชีวิตเข้าสู่การเป็นนักแสดง ระยะแรกแม้ว่าอู๋จะต้องต่อสู้กับแรงกดดันทั้งด้านการเรียนและการทํางานที่ต้องแบ่งเวลาทําควบคู่กันไป แต่ในที่สุดอู๋ก็คว้าปริญญารัฐศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มาครองได้สําเร็จ พร้อมกับก้าวขึ้นสู่ทําเนียบนักแสดงชั้นนําในเวลาต่อมา   เมื่อทะเลไม่มีคลื่น สมัยก่อนผมเป็นคนใจร้อนมาก เรียกว่าถามอะไรไม่พอใจขึ้นมาก็สามารถระเบิดออกได้เดี๋ยวนั้นเลย ซึ่งหลายครั้งพอคิดย้อนกลับไป ผมก็เสียใจอยู่เหมือนกันว่า “เราไม่น่าทําอย่างนั้น” วันเวลาผ่านไป ด้วยวัยและประสบการณ์ที่เพิ่มมากขึ้นมีส่วนช่วยให้ผม “ลด” ความใจร้อนลงได้บ้าง โดยเฉพาะช่วงที่ได้บวชเรียน ผมได้ทําและได้เห็นหลายๆ อย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน เช่น นอนบนผ้าห่อศพที่เต็มไปด้วยคราบเลือดน้ำเหลือง ได้เห็นวาระสุดท้ายของชีวิต เข้าใจความรู้สึกของคนที่ใกล้ตาย นั่นคือหนึ่งในกลวิธีการสอนของพระอาจารย์ว่า “ชีวิตคือความไม่แน่นอน” และ “อย่ายึดติด” เพราะคนเราจะตายวันตายพรุ่งอย่างไรไม่มีใครรู้ ฉะนั้นเราจะเก็บเอาทุกอย่างมาเป็นอารมณ์ทําไม เราจะยึดติดกับสิ่งเหล่านั้นทําไม เพราะแท้จริงแล้วในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นของเราเลย แม้แต่ร่างกายของเรา ตายแล้วเราก็เอาไปด้วยไม่ได้ ผมรู้สึกสงบกับชีวิตในช่วงนั้นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนทะเลที่ไม่มีคลื่น และตั้งใจจะนําความเข้าใจเหล่านี้ไปใช้ในทางโลกให้ได้ (บ้าง)…แม้จะไม่ดีที่สุดแต่จะพยายามทําให้ได้มากที่สุด   ในโลกนี้มี […]

เพื่อนบ้านตัวแสบ ! ประสบการณ์รับมือเพื่อนบ้านด้วยความเมตตา

บ้านของฉันเป็นทาวน์เฮ้าส มีเพียงกําแพงกั้นระหว่างบ้านแต่ละหลัง หากจะมีพื้นที่นิดหน่อยก็ตรงหน้าบ้านซึ่งใช้เป็นที่จอดรถ และจัดเป็นมุมสวนเล็กๆ ไว้  เพื่อนบ้าน บรรยากาศโดยทั่วไปก็สงบดี เพื่อนบ้าน เป็นมิตรกันเกือบทุกหลัง ยกเว้นหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่ผูกมิตรกับใคร แถมยังสร้างอริเพิ่มอีกต่างหาก โชคไม่ดีเลยที่บ้านหลังนั้นอยู่ติดกับบ้านของฉันเอง บ้านหลังนั้นมีผู้ชายวัยกลางคนอาศัยอยู่กับหมาอีกสองตัว ไม่เคยมีใครเห็นว่ามีคนมาหาเขาเลยสักครั้ง แต่สิ่งที่ทําให้พวกเรา หมายถึงฉันกับบรรดาบ้านหลังอื่นๆ เห็นต้องกันก็คือ นิสัยใจคอที่ไม่น่ารักของเขา เริ่มตั้งแต่เช้าเขาจะปล่อยหมาทั้งสองตัวออกจากรั้วบ้าน จากนั้นก็พยายามให้หมาทั้งสองเดินไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่หน้าบ้านของตัวเอง คงรู้ใช่ไหมคะ เช้าๆ หมามีนิสัยที่ต้องอึต้องฉี่ ไม่แปลกหรอกค่ะถ้าหมาทั้งสองตัวของเขาทําอย่างนั้นแล้วเจ้าของคอยจัดการเก็บตามหลังให้เรียบร้อย แต่เขาไม่เคยทําเลย แม้จะมีบางบ้านที่อดทนไม่ไหวเคยเจรจาดีๆ แต่ก็เปล่าประโยชน์ แถมยังเจอแต่ความเฉยชาของเขาอีก คิดๆ แล้วบางทีก็นึกอยากจะรวบรวมก้อนอึพวกนั้นไปวางไว้หน้าบ้านเขาเหมือนกัน! นอกจากเรื่องนี้แล้ว อีกเรื่องที่แสดงความเห็นแก่ตัวของเขาก็คือ เขามักจะจอดรถคันใหญ่นอกบ้านเป็นประจํา ถึงเวลาค่ำคืนก็ไม่ยอมเอารถตวเองเข้าบ้าน คงจอดทิ้งขวางทางอยู่อย่างนั้น คงพอทราบใช่ไหมคะ ว่าบ้านทาวน์เฮ้าส์ส่วนใหญ่มักมีถนนแคบๆ พอที่รถยนต์ธรรมดาจะวิ่งสวนกันได้ แต่ถ้าเป็นรถคันใหญ่ๆ จะสวนกันลําบาก โดยเฉพาะรถเก็บขยะที่เข้ามาเก็บขยะเป็นประจํา พอเขาไม่สามารถขับเข้าไปถึงบ้านที่อยู่ท้ายๆ ซอยได้(บ้านที่อยู่เป็นซอยตัน) พวกที่อยู่ท้ายซอยก็เลยเจอปัญหาขยะเต็มล้นหน้าบ้าน เคยมีคนไปบอกเขาให้ช่วยถอยรถให้หน่อย ก็กลับถูกตะคอกออกมาว่าคนกําลังนอน กลายเป็นคนที่ไปบอกไม่มีมารยาทเสียอย่างนั้น ความไม่เห็นแก่จิตใจเพื่อนบ้านทําให้เขากลายเป็นคนที่ไม่มีใครอยากคบหาสมาคมด้วย แน่นอนขนาดที่บ้านยังเป็นอย่างนี้แล้วที่ทํางานล่ะ เพื่อนของฉันทํางานอยู่ที่เดียวกับเขาในตําแหน่งที่ต่ำกว่า แต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นลูกน้องของเขาโดยตรง เพื่อนบอกฉันว่า เขาเป็นคนอย่างนี้แหละ ที่ทํางานก็ไม่มีใครอยากคบหาสมาคมด้วยเช่นกัน เพราะความเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจแบบที่เขาเป็น […]

แค่กล้าตัดสินใจ “โลกใบใหม่” ก็อยู่แค่เอื้อม “ จินนี่ -ธนิดา กาญจนวัฒน์”

ด้วยความที่ จินนี่ เป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงสักเท่าไหร่ ไม่แต่งหน้า ไม่หวาน ชอบแต่งตัวลุย ๆ แล้วก็เดินขากาง ๆ แขนแกว่ง ๆ เพื่อนผู้ชายจึงมักประณามว่า “แมน” อย่างนี้ จะมีแฟนเหมือนคนอื่นเขาไหม ลำพังถ้าได้ยินแค่ครั้งหรือสองครั้งจินนี่คงไม่ติดใจอะไร คิดว่าเพื่อนคงแซวเล่นสนุกปาก แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เพราะตลอดสองปีที่อยู่เอแบค จินนี่ได้ยินพวกเพื่อนตัวแสบพูดทำนองนี้ใส่หูแทบทุกวัน บ่อยเข้า ๆ ก็ชักหงุดหงิดเหมือนกัน แต่จินนี่ก็พยายามอดทนเพราะรู้ดีว่าพูดไปก็เท่านั้น ถ้าเราไม่อยากฟังก็เดินหนี หรือไม่ก็พิสูจน์ให้เห็นไปเลยว่าจินนี่ก็เป็นผู้หญิงได้ (เหมือนกัน) จินนี่ไม่เพียงแต่เลือกข้อหลังเท่านั้นนะคะ แต่ยังเลือก “ท้าทายตัวเอง” ด้วยการทำในสิ่งที่แตกต่างกับตัวเองแบบสุดขั้ว นั่นก็คือ การประกวดนางงามค่ะ คิดว่าวิธีนี้น่าจะช่วยให้จินนี่ดูเป็นผู้หญิงขึ้นมาได้บ้าง จินนี่จึงตัดสินใจสมัครมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2005 ค่ะ ลองดู เป็นไงเป็นกัน! เพียงแค่วันแรกที่เริ่มกิจกรรมเก็บตัว ชีวิตจินนี่ก็เริ่มเปลี่ยนทันทีค่ะ จากที่ไม่เคยตื่นเช้า (นอกจากเวลาไปปฏิบัติธรรม) คราวนี้ต้องตื่นตีสี่เพื่อแต่งหน้าทำผม กว่าจะเสร็จใช้เวลาเป็นชั่วโมง ๆ พอจะออกงานก็ต้องใส่รองเท้าส้นสูงปรี๊ด ซึ่งนั่นถือเป็นงานหนักของจินนี่ที่ต้องหัดเดินบนส้นสูงให้เป็น ที่สำคัญ ต้องเดินหลังตรง ขาชิดด้วย เพราะจินนี่เป็นคนเดินไหล่ห่อ ขากาง จากนั้นก็ต้องฝึกยิ้มด้วย เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นนางงาม […]

“ลงโทษด้วยความรัก” บทความที่อยากให้พ่อแม่ทุกคนได้อ่าน

วันหนึ่ง มัดหมี่ เด็กหญิงอายุ 12 ปี ไปโรงเรียนในตอนเช้าด้วยความร่าเริงแจ่มใสตามปกติ แต่ตกเย็นวันนั้น มัดหมี่เดินลงจากรถโรงเรียนด้วยสีหน้ากังวลใจและเต็มไปด้วยความทุกข์  ลงโทษด้วยความรัก มัดหมี่เดินเข้าบ้าน ไม่พูดไม่จาอะไร เนื่องจากในใจประหวั่นพรั่นพรึงว่าจะต้องถูกดุ หรืออาจถูกตีแน่ๆ มัดหมี่นั่งลงที่โซฟา กําลังคิดว่าจะเริ่มต้นพูดกับพ่ออย่างไรดี มัดหมี่เอามือล้วงลงไปในกระเป๋าและหยิบผลการสอบออกมาช้าๆ อย่างลังเล มองหน้าพ่อแล้วส่งให้ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “พ่อ…หนูสอบตกสองวิชา” สิ่งที่พ่อทําในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นกลับตาลปัตร แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุมัดหมี่ หรือแม้แต่ตําหนิความไม่ใส่ใจในการเรียน พ่อกลับนั่งลง ยิ้มที่มุมปากแล้วถามมัดหมี่ว่า “ทุกข์ไหมลูก” มัดหมี่มองหน้าพ่อแล้วพยักหน้า พ่อจึงอ้าแขนออก มัดหมี่เดินเข้าไปหา แล้วพ่อลูกก็กอดกันแน่น พ่อพูดต่อว่า “พ่อไม่ต้องพูดอะไรใช่ไหม” มัดหมี่ตอบว่า “ไม่ต้องค่ะ” (ทั้งสองรู้กันดีว่า หมายถึงพ่อคงไม่ต้องดุใช่ไหม) พ่อเห็นแล้วว่า ทุกข์ที่กําลังเกิดขึ้นกับมัดหมี่นั้นยิ่งกว่าการดุเสียอีก “อย่าทุกข์ไปเลยลูก ไม่คุ้มกันเลย เรื่องมันผ่านไปแล้ว หนูคงรู้อยู่แล้วว่าต้องทําอย่างไรต่อไป” มัดหมี่เริ่มดูแลตัวเองมากขึ้น หลังจากวันนั้น มัดหมี่สอบได้ที่สองติดกันสองครั้ง ได้คะแนนห่างจากที่หนึ่งเพียง 1 คะแนนและสุดท้ายขึ้นมาเป็นที่ 1 ของห้องอย่างภาคภูมิใจ นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตยามที่กําลังทุกข์ กําลังใจหรือคําด่าทอ ลองมองย้อนดูตัวคุณเอง ในแต่ละวันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้เสมอ […]

True story : ชีวิตจริงของ ‘ซินเดอเรลล่า’ เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย

ฉันชื่อ แก้ว  เกิดและเติบโตที่หมู่บ้านเล็กๆ ในจังหวัดปราจีนบุรี แม่เสียตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก ส่วนพี่ๆ มีครอบครัวกันไปหมดแล้ว ตั้งแต่จำความได้มีเพียงพ่อที่ดูแลฉันอย่างดีฉันไม่เคยเหงาเพราะได้รับความรักความอบอุ่นอย่างเต็มที่ มีเพียงสิ่งเดียวที่พ่อไม่มีให้คือ เงิน

True Story : ความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเข้าใจ ความทุกข์ของผู้ป่วยด้วยโรคสะเก็ดเงิน

ความเจ็บปวด ทางกาย กับความปวดร้าวในใจ คุณว่าอย่างไหนทรมานกว่ากัน เรื่องราวความทุกข์กายระทมใจที่หนักหนาสาหัสที่ยากจะทำใจยอมรับ

True Story : เราคือผู้ ลิขิตชีวิตเอง เรื่องจริงของผู้หญิงที่กำลังต่อสู้อยู่กับกรรม

แม้เลือกเกิดไม่ได้ แต่เธอคนนี้รู้ดีว่า เธอสามารถ ลิขิต และกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองได้ แม้ชีวิตที่ผ่านมาจะลำบากเพียงใด แต่ไม่เคยกล่าวโทษโชคชะตาเลย

keyboard_arrow_up