คุณแม่ลูก 6 ทำอาหารกลางวัน 100 ชุดแจกเด็กยากไร้ในชุมชนทุกวัน

เป็นที่รู้กันดีว่าอาหารที่มีคุณประโยชน์นั้นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเด็กที่กำลังเจริญเติบโต แต่ก็ยังมีเด็ก ๆ มากมายที่ได้รับอาหารไม่เพียงพอ ที่น่าเศร้าไปกว่านั้นคือ มีเด็กจำนวนมากที่ไม่รู้ว่าตัวเองสามารถร้องขอความช่วยเหลือในเรื่องนี้ได้ หรือไม่รู้จะไปพูดคุยปัญหากับใคร คุณแม่ลูก 6 แชมเพล แอนเดอร์สัน (Champale Anderson) รู้ดีว่า ทุกวันยังมีเด็กจำนวนมากที่ยากไร้ไม่มีอาหารกลางวันรับประทาน ดังนั้นตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา เธอได้ทำสิ่งที่สร้างความแตกต่างให้แก่ชุมชนของเธอในเมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี่ สิ่งที่เธอทำนั้นน่าชื่นชมเกินคำบรรยาย นั่นคือ ทุกวันเธอจะแพ็คถุงอาหารกลางวันกว่า 100 ถุง ซึ่งในนั้นบรรจุของกินที่มีประโยชน์กับเด็ก เช่น แซนวิชเจลลี่และเนยถั่ว ผลไม้ ผักนานาชนิด น้ำผลไม้ คุกกี้ ฯลฯ และเธอยังมีนโยบาย “เปิดประตูต้อนรับ” อีกด้วย ในทางกลับกัน เด็ก ๆ สามารถแวะมาก่อนเข้าเรียนหรือหลังเลิกเรียนได้ เพื่อรับถุงอาหารและพูดคุยกับผู้ใหญ่สักคน โดยไม่มีการซักถามจู้จี้หรือขอสิ่งใดตอบแทน บางครั้งแชมเพลก็สร้างความสนุกสนานให้เด็ก ๆ ดังนั้นเวลาที่เด็กลงจากรถโรงเรียน ก็จะพากันวิ่งมาที่บ้านเธอ เพื่อจะมาลุ้นว่าวันนี้เธอใส่อะไรไว้ในถุง แชมเพลบอกว่า เธอจะใส่อะไรที่พิเศษสลับไปสลับมา ซึ่งเด็ก ๆ ชอบกันมาก สิ่งที่แชมเพลริเริ่มทำมาตลอดหลายปีนี้ประสบความสำเร็จมาก ทำให้เธอหวังจะขยายโครงการนี้ไปยังชุมชนอื่นที่ขัดสนเช่นกัน เธอกำลังหาเงินบริจาคเพื่อให้โครงการช่วยเหลือเด็ก […]

ธารน้ำใจศิลปินดาราสู้ภัยน้ำท่วมอุบลราชธานี

ธารน้ำใจศิลปินดาราสู้ภัย น้ำท่วมอุบลราชธานี ตอนนี้ประเทศไทยกำลังประสบกับภัยน้ำท่วม โดยสถานการณ์หนักคือ น้ำท่วมอุบลราชธานี แม้ปริมาณน้ำจะมากขนาดไหนแต่ดูเหมือนธารน้ำใจจะมากยิ่งกว่ากระแสน้ำท่วมเสียอีก เพราะมีเหล่าศิลปิน ดารา และคนดังหลายคนให้ความช่วยเหลือโดยการลงพื้นที่และบริจาคเงินไปช่วยเหลือเป็นจำนวนมาก ลองมาดูกันค่ะว่ามีใครบ้าง       ต่าย-เพ็ญพักตร์ ศิริกุล ได้เปิดระดมทุนเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย โดยเธอและบรรดาเพื่อนๆ ร่วมมือร่วมใจกันบรรจุถุงยังชีพ และลงพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานีเพื่อให้ความช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้วย เธอได้โพสต์ความเคลื่อนไหว และความคืบหน้าเรื่องสถานการณ์น้ำท่วมผ่านอินสตาแกรมส่วนตัวของเธอเสมอ         ได๋-ไดอาน่า จงจินตนาการ ดาราสาวอีกคนที่ลงพื้นที่ให้ความช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมที่อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี พร้อมด้วยข้าวของเครื่องใช้ และยาสามัญประจำบ้านที่จำเป็น สำหรับผู้ประสบภัยที่ขาดแคลนอาหาร เครื่องนอน และป่วยด้วยอาการเท้าเปื่อย ได๋-ไดอาน่ายังถ่ายทอดสดผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว ว่ากำลังเดินทางเข้าไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยพร้อมกับเจ้าหน้าที่ ซึ่งทำให้เห็นถึงปริมาณน้ำที่ท่วมสูง ซึ่งดาราสาวก็ได้ทำการช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างสุดกำลัง ทั้งยังพูดให้กำลังใจคนในพื้นที่อีกด้วย       คนในวงการบันเทิงอีกคนที่น่าชื่นชม บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ เขาได้มีโอกาสลงพื้นที่และสัมผัสกับความทุกข์ของผู้ประสบภัยที่ต้องอพยพมาอยู่ที่ศูนย์ผู้อพยพ เขาจึงได้เห็นความเดือดร้อนของชาวอุบลราชธานีและรู้สึกเห็นใจจนถึงกับร้องไห้ออกมา เขาสัมผัสได้ถึงความยากลำบากเพราะอยู่กับผู้ประสบภัยที่อำเภอวารินชำราบมาร่วมสัปดาห์ เขาเผยว่า ความเป็นอยู่ของผู้อพยพหนีน้ำท่วมที่นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ช่วงนี้ฝนตกหนัก ทั้งยังมีลมพัดกรรโชกแรง ทำให้ผู้อพยพนอนไม่ได้ อีกทั้งถุงยังชีพที่เข้าไปมากมาย น่าจะเกินความต้องการด้วย […]

“ผู้หญิงคิดบวก” เธอคือกำลังใจของฉัน

เคยบ้างไหมที่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าจากการทำงาน แต่พอได้นึกถึงหรือคิดถึงใครบางคน กลับทำให้ความเหน็ดเหนื่อยนั้นจางหายไปได้ บางคนคิดถึงคนที่รัก บางคนคิดถึงคนในครอบครัว สำหรับฉันเวลามีปัญหากลับคิดถึงผู้ป่วยหลาย ๆ คนที่เคยไปเยี่ยมบ้าน เพราะผู้ป่วยเหล่านี้ทำให้รู้สึกว่ายังมีใครอีกหลายคนที่กำลังเจอปัญหาที่หนักหนากว่าเรา หรือคิดง่าย ๆ ว่า ชีวิตฉันยังมีโอกาสที่ดีมากกว่าอีกหลายล้านคนบนโลกใบนี้ ลูกสาวของผู้ป่วยคนหนึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน แต่ความคิดเกินอายุ เธออาศัยอยู่กับพ่อและแม่ในชุมชนแออัดเล็ก ๆ ที่เรียกว่า “สลัม” เธอและแม่ไม่ได้มาเยี่ยมพ่อซึ่งรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลบ่อยนัก หรือแทบจะเรียกได้ว่าไม่เคยมาเลยมากกว่า เพราะเหตุผลจำเป็นที่ต้องหาเลี้ยงชีพในแต่ละวัน แม่ของเธอหาบเร่ขายของ ส่วนเธอเป็นลูกจ้างร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้บ้าน ซึ่งไม่สามารถขาดงานได้เลย การหยุดงานหมายถึงการขาดรายได้ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมทิ้งรายได้เดือนละ 7,000 บาทมาดูแลพ่อ เพราะแม่ก็มีปัญหาสุขภาพเช่นเดียวกัน วันที่ฉันพบเธอเป็นครั้งแรกคือวันที่พ่อของเธอกลับบ้าน ฉันสอนและแนะนำเกี่ยวกับการดูแลพ่อ เรื่องที่จำเป็นต้องรู้ ซึ่งเธอก็สามารถเรียนรู้ได้ดี หลังจากพ่อเธอกลับบ้าน ฉันตามไปเยี่ยมบ้านซึ่งอยู่ในชุมชนแออัดหรือสลัมแห่งนั้น ถึงแม้สภาพแวดล้อมภายนอกบ้านอาจดูไม่ดีนัก แต่เมื่อเข้าไปในบ้านกลับพบว่าเธอจัดบ้านได้สะอาดและเป็นระเบียบทีเดียว โดยเฉพาะในส่วนที่พ่อของเธออยู่ หลังจากให้คำแนะนำเรื่องต่าง ๆ ก็มีโอกาสได้คุยเรื่องอื่น ๆ “ทำไมถึงไม่แต่งงานล่ะคะ” ฉันถามเพราะเธอเคยเล่าให้ฟังว่ามีคนที่รัก “คุณพยาบาลคะ ถ้าหนูแต่งงานก็จะไม่มีคนดูแลพ่อ หนูเลือกพ่อเพราะหนูมีพ่อเพียงคนเดียว ถ้าหนูไม่ดูแลพ่อตอนนี้ แล้วหนูจะมีโอกาสไปดูแลพ่อตอนไหน คนรักจะมีเมื่อไหร่ก็ได้ แต่หนูมีพ่อคนนี้คนเดียว หนูหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว […]

ชื่นชมหนูน้อยวัย 12 ไม่อยากเป็นภาระแม่ รับจ้างตัดหญ้าหาเงินเรียนมหาวิทยาลัย

ด้วยเหตุที่ค่าเล่าเรียนในระดับมหาวิทยาลัยนั้นสูงไม่ใช่เล่น ดังนั้นพ่อแม่จึงมักออมเงินเป็นทุนการศึกษาให้ลูกตั้งแต่คลอดออกมาลืมตาดูโลกเลยทีเดียว แม้แต่ลูก ๆ เองก็ยังหางานพิเศษทำในช่วงที่เรียนมัธยม เพื่อเก็บเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ จะได้ไม่ไปเป็นหนี้เงินกู้ยืมทางการศึกษาตอนเรียนมหาวิทยาลัย เจย์ลิน ไคลเบิร์น (Jaylin Clyburn) หนูน้อยวัย 12 ปี ก้าวไปไกลกว่าการเก็บออมเงินเพื่อเรียนต่อ ช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมาเขาตัดสินใจก่อตั้งธุรกิจ รับจ้างตัดหญ้า เป็นของตัวเอง เพื่อเริ่มเก็บออมเงินเรียนมหาวิทยาลัย โดยที่ไม่นึกเลยว่าความมุ่งมั่นตั้งใจจริงของเขาจะกลายเป็นไวรัลฮือฮาในโลกโซเชียล แถมยังได้ลูกค้าระดับไฮ-เอนอีกด้วย สาเหตุที่เจย์ลินตัดสินใจ รับจ้างตัดหญ้า เพื่อออมเงินเรียนต่อนี้ เป็นเพราะเขาไม่อยากให้แม่มารับภาระในเรื่องค่าเล่าเรียนของเขา เขาจึงตัดสินใจรับจ้างตัดหญ้าอย่างน้อยก็เป็นการช่วยเหลือชุมชนให้เป็นระเบียบดูสะอาดตา และยังมีรายได้ไว้เก็บออมด้วย หนูน้อยเริ่มต้นเหมือนเด็กอื่น ๆ คือลงโฆษณาบริการของเขาในเฟซบุ๊ก บังเอิญโฆษณานี้ไปเตะตาผู้ชายคนหนึ่งชื่อ โจ ลาลิโน (Joe Lalino) เข้า โจจึงตัดสินใจยื่นมือมาช่วยเหลือด้วยการจ้างหนูน้อยเจย์ลินมาดูแลสนามของเขา เจย์ลินใช้เวลา 4 ชั่วโมงทำให้สนามของโจเนี๊ยบเรียบกริบสมบูรณ์แบบสุด ๆ สำหรับการมาให้บริการครั้งแรก นับแต่นั้นมาโจและเจย์ลินก็กลายเป็นเพื่อนซี้ปึ๊กทันที   ยิ่งไปกว่านั้นโจยังช่วยให้ธุรกิจของเจย์ลินไปโลดด้วยการสอนหนูน้อยให้ติดโฆษณาไว้ทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าบนบานประตู ในตู้ขายหนังสือพิมพ์ บนกระจกรถ ทุกที่ที่คิดว่าจะได้ลูกค้าใหม่ โจต้องการช่วยเจย์ลินให้ประสบความสำเร็จ ซึ่งได้ผลเพราะในเวลาต่อมาเรื่องราวของเจย์ลินหนูน้อยผู้แสนขยันก็กลายเป็นข่าวดัง และช่วยยกระดับธุรกิจของหนูน้อยขึ้นไปอีก หนึ่งในลูกค้าใหม่ที่เจ๋งสุด ๆ ของเจย์ลินคือ […]

พรพล สุวรรณมาศ : ชีวิตหลังลาสิกขากับทุกลมหายใจนี้เพื่อคุณแม่

พรพล สุวรรณมาศ : ชีวิตหลังลาสิกขากับทุกลมหายใจนี้เพื่อคุณแม่ หลายท่านอาจคุ้นเคยกับภาพของพระพรพล ปสันโน ( พรพล สุวรรณมาศ ) หรือหลวงพี่โบ๊ท พระอาจารย์หนุ่มแห่งวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก ปัจจุบันท่านได้สละเพศบรรพชิตแล้ว เพื่อดูแลคุณแม่ที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวมัลติเพิลมัยอิโลมา (Multiple myeloma) ซีเคร็ตจึงมาคุยถึงอัพเดทชีวิตหลังสึกของหลวงพี่โบ๊ท และสุขภาพของคุณแม่ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง   หลังจากลาสิกขา ต้องปรับตัวอยู่นานไหมกว่าจะเข้ากับวิถีชีวิตฆราวาส “ ปรับตัวไม่มากเท่าไรครับ เพราะยังอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่คุ้นเคย ผมยังแวะเวียนไปที่วัดเพื่อช่วยงานพระธรรมบัณฑิต เจ้าอาวาสวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก และพระราชญาณกวีอยู่เสมอ ที่บ้านมีแต่ญาติ ๆ ก็ไม่ต้องปรับอะไรกันมาก พอสึกก็ลาออกจากตำแหน่งที่เคยดูแลในตอนที่บวช พระธรรมบัณฑิตท่านก็เมตตา ถึงผมจะเป็นฆราวาสแล้วก็ให้ทำหน้าที่นี้ต่อ โดยแจ้งทางมูลนิธิให้เปลี่ยนจากพระเป็นนายแทน ผมจึงยังบริหารงานทั้ง 4 มูลนิธิต่อคือ มูลนิธิโรจนธรรม มูลนิธิแผ่นดินธรรมในพระสังฆราชูปถัมภ์ มูลนิธิส่งเสริมการบริหารจิตในพระสังฆราชูปถัมภ์ และมูลนิธิส่งเสริมสามเณรในพระสังฆราชูปถัมภ์  และเป็นที่ปรึกษาให้กับรัฐมนตรีและปลัดฯที่กระทรวงแรงงาน เพราะท่านทั้งสองเคยบวชที่วัดพระราม 9 ฯมาก่อน และนับถือผมเป็นอาจารย์ ยังเรียกผมติดปากว่า “พระอาจารย์” อยู่เลย (หัวเราะ) และเวลาที่ผมไปกระทรวงก็มีแต่คนเรียกผมว่า […]

เรื่องเล่าจากปลายดินสอ

ครั้งหนึ่งสมัยยังเด็ก ฉันซื้อ ดินสอ มา 1 แท่ง และถือมีดทำครัวออกมาเตรียมตั้งท่าจะเหลา บังเอิญคุณป้าที่กำลังทำกับข้าวมาเห็นเข้าและกลัวว่าฉันจะเถือนิ้วตัวเองจนกุดเสียก่อน คุณป้าจึงยื่นมือเข้ามาช่วยเหลาดินสอให้ เหลาไปก็สอนไปว่าให้จับดินสอแน่น ๆ ชี้ปลายออกนอกตัว จับมีดให้มั่น แล้วใช้นิ้วชี้รองไว้ใต้ไส้ดินสอ ไส้จะได้ไม่หัก แต่ถึงอย่างไรการเหลาดินสอด้วยมีดก็เป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับเด็กเล็ก ๆ อยู่ดี คุณป้าเล่าว่า สมัยป้าเด็ก ๆ ไม้ที่ใช้ทำดินสอเป็นไม้เนื้อดีมาก เวลาเหลาจะได้กลิ่นหอมของเนื้อไม้ “ฮ้อม…หอม” ป้าพูดแล้วอมยิ้มเป็นภาพที่ฉันยังจำได้ ตั้งแต่สมัยรุ่นคุณป้ามาจนถึงรุ่นฉันที่ผ่านพ้นวัยเด็กมาเกือบยี่สิบปี ทุกวันนี้ดินสอแทบจะไม่มีบทบาทในชีวิตประจำวันอีกแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่ากลิ่นของมันได้เปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน! มีเรื่องเกี่ยวกับ ดินสอ ที่ฉันจำติดใจตั้งแต่ตอน ป.1 ไม่ใช่ฉันเอาดินสอไปจิ้มก้นใครหรอก แต่เป็นนิสัยประหลาดเกี่ยวกับการเหลาดินสอของฉันเอง ที่โต๊ะครูประจำชั้นหน้าห้องเรียนจะมีกบเหลาดินสอแบบมือหมุน ล็อกติดอยู่กับโต๊ะ กบสุดไฮโซนี้สามารถเหลาดินสอได้แหลมคมและสะดวกสบายไม่มีที่ติ ทุกเช้าก่อนเริ่มเรียน คุณครูจะถามว่าดินสอใครทู่ เด็ก ๆ ก็จะยืนต่อแถวที่หน้าโต๊ะครูเพื่อให้ครูเหลาดินสอให้ บางทีครูก็ให้ลองเหลาเอง ซึ่งฉันรู้สึกสนุกมาก ฉันชอบเหลาดินสอบ่อย ๆ ทั้งที่ดินสอก็ไม่ได้ทู่ บางทีก็อาสาเอาดินสอของเพื่อนไปเหลาให้ พอไม่มีดินสอของใครให้เหลาแล้ว และดินสอของตัวเองก็ยังแหลมอยู่ ด้วยความที่อยากเหลาดินสอมากฉันจึงกดไส้ดินสอกับโต๊ะเขียนหนังสือให้หัก เพื่อจะได้เหลาดินสอใหม่ ดินสอของฉันจึงหดสั้นเร็วกว่าของคนอื่น จนในที่สุดคุณครูก็จับได้ว่าฉันชอบหักไส้ดินสอ คุณครูขู่ว่าถ้าฉันใช้ดินสอหมดเร็วกว่าคนอื่นจะไม่แจกดินสอให้ฉันอีกและฉันจะต้องซื้อดินสอใช้เอง […]

อัล กอร์ กับภารกิจกอบกู้โลก

อัล กอร์  เป็นšผู้หนึ่งที่ปลุกให้เŒราหันมารับรู้ความจริงที่ยากจะยอมรับว่า‹ “โลก” อันเป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวในระบบสุริยจักรวาลที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ‹ และเป็นบ้านของพวกเรานั้น กำลังจะตาย ข้อมูลข้างต้นไม่ใช่ข้อมูลใหม่ล่าสุด เพราะตั้งแต่ภาพยนตร์เรื่อง An Inconvenient Truth ซึ่งเขียนบทและกำกับโดยอัล กอร์ ออกฉายเมื่อปี 2005 ผู้คนทั่วโลกก็ได้รู้เกี่ยวกับปรากฏการณ์เรือนกระจก ที่ทำให้โลกร้อนขึ้น ๆ อย่างน่าใจหาย ทำให้ภูเขาคิลิมันจาโรที่มีหิมะปกคลุมยอดเขาตลอดปีกลายเป็นภูเขาไร้หิมะ ทำให้แม่น้ำสายสำคัญแห้งขอด ทำให้สิ่งมีชีวิตหลายชนิดต้องสูญพันธุ์ และทำให้หมีขั้วโลกที่ว่ายน้ำเก่งสุดยอดต้องจมน้ำตาย! อัล กอร์บอกเราว่า ภาวะโลกร้อนที่เกิดขึ้นมีผลมาจากการที่มนุษย์ปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศมากเกินไปจนถึงระดับที่เป็นอันตราย และถ้าเราไม่รีบแก้ไข เราจะต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากจนถึงขั้นที่อาศัยอยู่บนโลกนี้ไม่ได้ ที่จริงแล้ว อัล กอร์เป็นคนที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงระดับโลก แต่ไม่มีงานไหนที่จะทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจมากไปกว่าการเป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อกอบกู้โลกที่กำลังจะตายจากภาวะโลกร้อน อัล กอร์ มีชื่อเต็มว่า อัลเบิร์ต อาร์โนลด์ กอร์ (Albert Arnold Gore) เกิดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1948 เขาเป็นบุตรชายคนที่สองของวุฒิสมาชิก อัล กอร์ ซีเนียร์   อัล […]

เด็กอายุ 13 ทำโครงการตู้เสื้อผ้าโรงเรียนให้เพื่อนที่ขัดสนได้มีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่

เด็กชายเชส เนย์แลนด์-สแควร์ (Chase Neyland-Square) มีอุปนิสัยชอบช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ ถึงแม้อายุเพียงแค่ 13 ปี แต่เชสก็ทำประโยชน์ให้กับเมืองพอร์ทเอลเลน รัฐหลุยเซียนาของเขาแล้ว เขาเลี้ยงอาหารเย็นให้แก่บรรดาผู้สูงวัยและบริจาคถุงเท้าหลายร้อยคู่ให้คนไร้บ้าน และตอนนี้เขากำลังช่วยเหลือเพื่อน ๆ ของเขาที่โรงเรียนกับโครงการใหม่ที่เป็นไอเดียของเขาเอง เรื่องมีอยู่ว่าทางโรงเรียน Port Allen Middle School และครูใหญ่ เจสสิก้า เมเจอร์ ได้จัดกิจกรรมดี ๆ โดยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างความเป็นผู้นำในตัวเด็ก ๆ จึงให้นักเรียนเสนอไอเดีย ว่า อยากทำอะไรให้โรงเรียนของเราดูดียิ่งขึ้น ซึ่ง 1 ในไอเดียที่ส่งเข้ามามากมายเป็นของเชส ในชื่อไอเดียว่า “PAM’s Pantry” ที่มาของไอเดียคือ เชสสังเกตเห็นว่ามีเด็กจำนวนมากที่โรงเรียนมีฐานะขัดสน ไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่โรงเรียนมีงานอย่าง งานเต้นรำและพิธีจบการศึกษา เชสจึงแนะว่า ควรช่วยผู้ปกครองหาเสื้อผ้าให้เด็ก ๆ โดยทำตู้เสื้อผ้าประจำโรงเรียนขึ้น และนำเสื้อผ้าสภาพดีมาส่งต่อและช่วยเหลือเพื่อน ๆ ร่วมโรงเรียนที่ขัดสนได้มีโอกาสเลือกสวมใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ฟรี ทางโรงเรียนเห็นด้วย โครงการ PAM’s Pantry จึงถือกำเนิดขึ้นมา ด้วยแนวคิดเรียบง่ายคือ […]

“ถ้าพร้อมตาย ก็สบายไปแปดอย่าง”

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างการไปปฏิบัติธรรมที่วัดแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บนภูเขาสูงในเทือกเขาอันสลับซับซ้อนที่สวยงามราวกับภาพวาด ทว่าฉันกลับได้รับความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวแต่ก็มีคุณค่าที่สุด! เนื่องจากฉันขออยู่คนเดียวและ “เรือนภาวนา” ใกล้ ๆ เต็มหมด ฉันเลยถูกส่งไปอยู่หลังที่ไกลลิบ…ตอนแรกฉันดีใจมากที่ไม่ต้องนอนกับคนแปลกหน้า แถมวิวตรงนั้นยังสวยเกินบรรยาย เพราะเรือนอยู่ตรงเชิงเขาอย่างโดดเดี่ยว มีอีกเพียง 1 – 2 หลังอยู่ห่าง ๆ แต่พอตกกลางคืนฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเมื่อต้องนอนเพียงลำพังในกระท่อมหลังเล็ก ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขากว้างใหญ่และเสียงโหยหวนของสัตว์กลางคืน รวมทั้งจักจั่นเรไรที่แข่งกันร้องระงม ฉันพยายามข่มตาหลับ แต่จู่ ๆ ลมก็พัดแรงขึ้น ๆ จนเสียงดังอื้ออึงไม่ต่างจากพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ ราวกับจะหอบเอาเรือนทั้งหลังไป!…อากาศก็เย็นยะเยือกจนทนแทบไม่ไหว เพราะฉันไม่คิดว่าอุณหภูมิจะต่ำถึงขนาดนั้นจึงไม่ได้เตรียมเสื้อกันหนาวมามากพอ ที่ร้ายยิ่งกว่าคือ ฉันได้ยินเสียงประตูกระแทกกันตลอดเวลา ซึ่งฟังดูคล้ายมีคนกำลังพยายามเปิดมันเข้ามา!…ทำให้ฉันรู้สึกประสาทเสียมากขึ้น เมื่อนึกได้ว่าตอนที่มาถึงและหาเรือนไม่เจอ ฉันได้ไปถามทางคนสวนหน้าตาน่ากลัวที่ทำงานอยู่แถวนั้น “เขาจะต้องรู้ว่าฉันอยู่คนเดียวในเรือนโดดเดี่ยวหลังนี้!”…. ฉันตัดสินใจลุกขึ้นหยิบไม้ถูพื้นไปวางไว้ที่ประตู เผื่อใครเข้ามาจะได้รู้ตัว…พร้อมทั้งแข็งใจมองไปรอบ ๆ เรือน แล้วก็ต้องแปลกใจมากที่เห็นว่าใบไม้บริเวณนั้นแทบไม่ไหวติง “แล้วเสียงลมมาจากไหนกัน?!” ฉันกลับมานอนครุ่นคิดไปต่าง ๆ นานา และยิ่งคิดก็ดูเหมือนเสียงหวีดหวิวนั้นจะยิ่งดังขึ้น ๆ จนฉันรู้สึกเหมือนจะสติแตกเอาเลยทีเดียว! แต่แล้วฉันก็พยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ พร้อมกับคิดว่า “นี่เรากำลังกลัวอะไรหรือ…กลัวพายุ…กลัวสัตว์ร้าย…กลัวผี…กลัวคน หรือกลัวความตายกันแน่” สุดท้ายฉันก็คิดได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นพายุ สัตว์ร้าย ผี หรือคน […]

จากคนเร่ร่อนสู่ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย : การเดินทางของคนที่ไม่เคยสิ้นหวัง

บางครั้งชีวิตก็ท้าทายเราอย่างนึกไม่ถึง จนเราหมดสิ้นหนทาง รู้สึกเหมือนไม่มีที่ที่จะให้หวนกลับไป ดังนั้นการได้เห็นคนที่ผ่านอะไรมามากมายสาหัสแต่ยังประสบความสำเร็จในชีวิตได้ จึงเป็นกำลังใจให้ผู้อื่นได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว ฮาโรลด์ เรซินอส (Harold Recinos) ซึ่งปัจจุบันเป็นศาสตราจารย์ด้านคริสตจักรและสังคมอยู่ที่มหาวิทยาลัย Southern Methodist University (SMU) คือคนหนึ่งที่ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายเพียงใด เขาก็ไม่เคยหยุดที่จะสู้เพื่ออนาคตอันสดใส พ่อแม่ของฮาโรลด์เป็นผู้ลี้ภัยที่เข้ามาอยู่ทางใต้ของบร๊องซ์ ในกรุงนิวยอร์ก เขาไม่ค่อยได้พบหน้าพ่อบ่อยนัก แม่จึงเป็นคนดิ้นรนทำงานหาเงินเลี้ยงดูลูก ๆ พอฮาโรลด์อายุ 12 รูดี้ พี่ชายของเขาก็ประกาศก้องว่า จะเลิกเรียนเพื่อออกมาหางานทำ แม่จึงยื่นคำขาดว่า รูดี้ต้องเลือกระหว่าง กลับไปเรียนหนังสือ หรือถูกไล่ออกจากบ้าน เมื่อฮาโรลด์พยายามปกป้องพี่ชาย เขาจึงถูกไล่ออกจากบ้านด้วย สองพี่น้องเริ่มไปพักอาศัยตามอาคารหรือบ้านที่ถูกทิ้งร้าง จากนั้นก็เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด เลิกไปเรียนหนังสือ และกลายเป็นคนติดเฮโรอีน ในช่วงชีวิตที่มืดมนนั้น ยามที่เขาออกตระเวณหาอาหารตามท้องถนน เขาก็ได้พบความสุขสงบ ศรัทธา และความปลอดภัยจากโบสถ์ในท้องถิ่น เขาบอกว่า ถึงแม้ชีวิตจะหลงเดินทางผิด จนต้องมาใช้ชีวิตอยู่ริมถนน เขาก็ยังรู้สึกใกล้ชิดกับพระผู้เป็นเจ้าเสมอ และเขาเชื่อมาตลอดว่าทุกสิ่งจะดีขึ้น นอกจากนั้นเขายังพบ “ที่หลบภัย” ในห้องสมุดสาธารณะ เพราะเป็นสถานที่ปลอดภัยและอบอุ่นในฤดูหนาว เขาจะหามุมเงียบสงบห่างไกลจากคนอื่น และใช้เวลาทั้งวันหมดไปกับการอ่านหนังสือ เขายังบอกอีกว่า “หนังสือไม่สนว่าเสื้อผ้าคุณจะเหม็นเน่าแค่ไหน” หลังจากใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ริมถนนได้ […]

พระพุทธิวงศมุนี มอบหมายให้เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก ตั้งโรงครัวช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม

พระพุทธิวงศมุนี มอบหมายให้เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก ตั้งโรงครัวช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม เป็นอีกหนึ่งข่าวที่น่ายินดีและอนุโมทนาเมื่อพุทธบุตร ผู้ถือธงไชยแห่งพระอรหันต์ได้ร่วมกันช่วยเหลือประชาชนผู้ประสบภัยน้ำท่วม พระพุทธิวงศมุนี (บำรุง ฐานุตตโร ปธ.7) พระราชาคณะเจ้าคณะรองชั้นหิรัญบัฏ เจ้าอาวาสวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร และรองเจ้าคณะภาค 5 มอบหมายให้ พระราชรัตนสุธี (ขวัญรัก มหาวายาโม) ปธ.8 ดร. เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก และ พระครูปลัดสุวัฒนพุทธิคุณ (สุเทพ สุเทวเมธี) ปธ.6 ดร. เลขานุการรองเจ้าคณะภาค 5 จัดตั้งโรงครัวหลวงพ่อพระพุทธชินราชขึ้น ที่วิทยาลัยสงฆ์พระพุทธชินราช  หมู่ 6 ต.บึงพระ อ.เมือง จ.พิษณุโลก โดยมีพระภิกษุ สามเณร และคณาจารย์วิทยาลัยสงฆ์ พร้อมด้วยชาวบ้านช่วยกันทำอาหารกล่อง และจัดเตรียมข้าวสารอาหารแห้ง น้ำดื่มสะอาด และยาทากันยุง เพื่อแจกจ่ายผู้ประสบภัยน้ำท่วมในจังหวัดพิษณุโลก         พระครูปลัดสุวัฒนพุทธิคุณ (สุเทพ สุเทวเมธี ) ปธ.6 ดร. เลขานุการรองเจ้าคณะภาค 5 […]

เลดี้ กาก้า กับชื่อเสียงในกำมือ

เชื่อไหมว่า สิ่งหนึ่งที่ยากกว่าการประสบความสำเร็จก็คือ การมีชื่อเสียง เพราะคนที่ประสบความสำเร็จใช่จะมีชื่อเสียงทุกคนไป แต่คนที่มีชื่อเสียงทุกคนต้องประสบความสำเร็จในทางใดทางหนึ่ง และแม้ว่าโลกนี้จะมีคนที่ดังจริง ๆ แค่เพียงหยิบมือ แต่คงต้องนับเลดี้ กาก้าเป็นหนึ่งในนั้น เพราะ ณ ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนสีผม เดินซื้อกาแฟหรือหกล้ม (ดังที่เธอเคยหกล้มก้นกระแทกในคอนเสิร์ตของตัวเอง) เรื่องของเธอก็สามารถเป็นข่าวที่ขายได้ทั่วทุกมุมโลกทันที เลดี้ กาก้า (Lady Gaga) หรือ “กาก้า” (ซึ่งเป็นชื่อที่เธออยากให้แฟนเพลงเรียกมากกว่า) เป็นนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกันที่ประสบความสำเร็จสูงที่สุดคนหนึ่งในยุคนี้ ความโด่งดังของเธอวัดได้จากยอดขายตั้งแต่อัลบั้มแรกคือ เดอะเฟม (The Fame) ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในปี 2008 หลายเพลงในอัลบั้มนี้ติดอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงฮิตในหลาย ๆ ประเทศ อีกทั้งได้รับรางวัลแกรมมี่ สาขาบันทึกเสียงยอดเยี่ยมและอัลบั้มแห่งปี รวมถึงทำยอดขายถล่มทลายมากกว่า 14 ล้านแผ่น ปลายปี 2009 กาก้าได้ออกอัลบั้มที่สองคือ เดอะเฟมมอนสเตอร์ (The Fame Monster) ซึ่งได้รับรางวัลแกรมมี่ถึงหกรางวัล รวมทั้งรางวัลอัลบั้มเพลงป๊อปยอดเยี่ยมและรางวัลอัลบั้มแห่งปีติดต่อกันเป็นปีที่สอง ณ วันนี้เธอมีผลงานเพลงรวม 7 อัลบั้ม นอกจากแนวดนตรีแปลกใหม่ที่มีเอกลักษณ์เป็นที่ถูกใจแฟนเพลงแล้ว มิวสิควิดีโอของเธอยังได้รับความสนใจอย่างยิ่ง เธอเป็นศิลปินคนแรกที่มียอดผู้ชมคลิกเข้าไปชมมิวสิควิดีโอในยูทูบมากกว่า 1 […]

โปรโมเตอร์ไนท์คลับทิ้งชีวิตหรู หันมาทำภารกิจหาน้ำสะอาดให้โลก

หลายคนเชื่อว่าเงินจะช่วยแก้ปัญหาได้ ในขณะเดียวกันก็มีคนเชื่อว่าความร่ำรวยไม่สามารถนำความสุขที่แท้จริงมาให้ได้ และสำหรับบางคนสิ่งที่ทำให้รู้สึกเป็นสุขอย่างแท้จริงคือการช่วยเหลือผู้อื่น โดยเฉพาะคนที่ขาดแคลนปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญต่อชีวิต หากมีใครไปถามเรื่องนี้กับ สกอต แฮร์ริสัน (Scott Harrison) อดีตโปรโมเตอร์ไนท์คลับ ซึ่งยอมทิ้งชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าในธุรกิจกลางคืนเพื่อเป้าหมายในชีวิตของเขา นั่นคือการนำน้ำสะอาดไปสู่ทุกมุมของโลก ย้อนไปตอนที่สกอตอายุ 18 ปี เขาย้ายมาอยู่นิวยอร์ก และฝ่าฟันเพื่อให้ได้งานในฝัน นั่นคืองานหาคนมาเที่ยวคลับ และตัวเขาได้สนุกกับปาร์ตี้โดยได้รับค่าจ้างด้วย ซึ่งก็คือโปรโมเตอร์ไนท์คลับนั่นเอง แต่ทว่างานในฝันของเขามาพร้อมกับการดื่ม เสพยา และสรวลเสเฮฮาอย่างไม่สิ้นสุดวันแล้ววันเล่า ทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตว่างเปล่าต่อมาอีกถึง 10 ปีที่เขาต้องจมอยู่กับสิ่งเหล่านี้ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาก็ตัดสินใจว่าพอแล้ว ในใจลึก ๆ เขาต้องการใช้เวลาที่มีอยู่ในการช่วยเหลือผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงสมัครไปยังองค์กรการกุศลต่าง ๆ หลังจากถูกปฏิเสธมานับไม่ถ้วน ก็มีคนตอบรับเขาให้เข้าร่วมทีมบุคลากรทางการแพทย์เดินทางไปกับเรือพยาบาลมุ่งหน้าสู่ประเทศไลบีเรีย เมื่อไปถึงที่นั่น สกอตมีหน้าที่เป็นช่างภาพ เก็บภาพการรักษาและผ่าตัดผู้ป่วยหลายพันคน ในระหว่างทำงานเขาได้พบกับชายหนุ่มชื่อแฮร์ริส ซึ่งทรมานจากการมีเนื้องอกก้อนใหญ่บนใบหน้า ทำให้เขาหายใจลำบากมากขึ้นทุกที การได้ร่วมเป็นพยานรับรู้ว่าศัลยแพทย์สามารถเปลี่ยนชีวิตของแฮร์ริสไปอย่างสิ้นเชิง คือหนึ่งในช่วงเวลาอันเป็นแรงบันดาลใจอย่างที่สุดในชีวิตของสกอต นั่นเป็นจุดที่ทำให้เขารู้ทันทีว่าตัวเองต้องการอุทิศตนช่วยเหลือผู้อื่นให้มากกว่านี้ เขาจึงเริ่มจากสาเหตุที่ทำให้ชาวไลบีเรียล้มป่วยมากมายมาตั้งแต่แรก นั่นคือน้ำที่สกปรก ชาวบ้านผู้ยากไร้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมดื่มน้ำจากแม่น้ำและบ่อน้ำที่มีเชื้อโรค ชาวบ้านกำลังล้มตาย ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงและเด็กหญิงต้องเดินทุกวันวันละหลายชั่วโมงเพื่อแบกน้ำสกปรกเหล่านั้นกลับมาบ้าน ทำให้ไม่มีเวลาไปเรียนหนังสือ สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในไลบีเรีย ยังมีผู้คนอีกหลายร้อยล้านคนที่ใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีน้ำสะอาด สกอตรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เขากลับนิวยอร์ก หวนกลับไปหาสิ่งที่เขารู้ดีว่าจะเรียกความสนใจของคนได้ดีที่สุด […]

ภารกิจสุดท้ายของป้าแจ๋ว

สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะเม ภันเต อุกาสะ ทะวารัตตะเยนะ กะตัง สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะเม ภันเต อุกาสะ ขะมามิ ภันเตฯ  (ภารกิจสุดท้าย) ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี ทั้งต่อหน้าและลับหลังก็ดี ที่ได้พลาดพลั้งล่วงเกินต่อคุณแม่ทอน ขอให้คุณแม่ทอนได้โปรดอโหสิกรรมให้ข้าพเจ้าทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอตั้งตนไว้ชอบในประพฤติที่ถูกต้องดีงาม ขอบุญบารมีที่เคยสั่งสมบำเพ็ญในอดีตก็ดี ปัจจุบันก็ดี และที่จะกระทำในอนาคตก็ดี จงส่งผลให้ข้าพเจ้าและแม่ทอน ตลอดญาติมิตร บริวาร ลูกหลาน เจริญด้วยอายุ วรรณะ สุขะ พละ ลาภ ยศ สุข สรรเสริญ สติปัญญา ปฏิภาณ ธนสาร ธรรมสารสมบัติทุกประการ ขึ้นชื่อว่าทุกข์หรืออุปสรรคแลโรคภัยใด ๆ อย่าได้มีมากล้ำกรายปรากฏ ที่มีทุกข์อยู่แล้วขอให้หายมลายสิ้นไป… สิ้นเสียงสวดเป็นภาษาบาลี ตามด้วยคำกล่าวขออโหสิกรรม ฉันบอกให้ลูก ๆ ทั้งสี่คนของคุณยายทอนก้มลงกราบที่เท้าแม่ พร้อมกับกระซิบบอกข้างหูคุณยายว่า “ลูก ๆ ขอขมาและขออโหสิกรรมทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยล่วงเกิน ขอให้คุณยายยกโทษและให้อภัยต่อลูก […]

คุณแม่ขายของออนไลน์ หวังเป็นค่าเลี้ยงดูลูกน้อยที่พิการและศีรษะโต 

คุณแม่ ขายของออนไลน์ หวังเป็นค่าเลี้ยงดูลูกน้อยที่พิการและศีรษะโต คุณแม่สาววัย 23 ปี แบ่งเบาภาระครอบครัวด้วยการ ขายของออนไลน์ ไลฟ์สดผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว เพื่อหารายได้เป็นค่าเลี้ยงดูและค่ารักษาลูกสาววัย 1 ขวบ 3 เดือนที่พิการทางการมองเห็น พิการทางการได้ยิน พิการทางร่างกาย พิการทางสติปัญญา มีศีรษะโต และขาทั้งสองข้างบิดผิดรูป เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2562 ที่ผ่านมา สยามรัฐได้นำเสนอข่าวของคุณแม่วัย 23 ปี คือ คุณคณิศร แสงอุไร ที่ต้องดูแลลูกสาวคนเล็กคือ  “น้องบุญรักษา” หรือ  ด.ญ.รัตนาภรณ์ แสงอุไร วัย 1 ขวบ 3 เดือน ซึ่งมีความพิการ เช่น ทางการมองเห็น ทางการได้ยิน และร่างกาย เช่น มีขาที่บิดผิดรูป ครอบครัวของคุณคณิศรมีสมาชิกทั้งหมด 5 คน ปัจจุบันพักอาศัยอยู่ที่ซอยนครชัยมงคลวิลล่า 3 ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี […]

“คนบ้า” ใจดี อุทาหรณ์เตือนใจอย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก

ขึ้นชื่อว่า “คนบ้า” ใคร ๆ ก็ไม่อยากเข้าใกล้ ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่เลือกจะเดินหนี เพราะกลัวเขาบีบคอหรือทำร้าย ว่ากันว่า คนพวกนี้ก่ออาชญากรรมแล้วไม่ติดคุกเสียด้วยสิ เช้าวันหนึ่งฉันตั้งใจจะเดินทางไปสนามหลวง และได้ขึ้นรถเมล์ฟรีของ ขสมก. เมื่อรถไปถึงย่านตลาดสะพานขาวแถวถนนหลานหลวง รถจอดที่ป้ายรถเมล์ ฉันเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าขาดและสกปรก ศีรษะโล้น ในมือถือถุงผลไม้ถุงใหญ่ เขากำลังยื่นมือไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งยืนคอยรถเมล์ เธอส่ายหน้าและเดินถอยหนี ฉันเดาว่าชายคนนั้นกำลังขอเงิน และประเมินด้วยสายตาจากสภาพที่เห็นคิดว่าเขาเป็น “คนบ้า” ทันทีที่เห็นรถเมล์จอดและประตูเปิดออก เขาก็รีบวิ่งขึ้นรถ ตอนนั้นฉันอยากให้กระเป๋ารถเมล์ไล่เขาลงจังเลย แต่เพราะเป็นรถเมล์ฟรี เขาจึงไม่ต้องเสียค่าโดยสาร คนบ้าเดินไปที่คนขับ ฉันและผู้โดยสารคนอื่นมองตามด้วยความกลัวว่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล เผื่อจะได้หนีลงจากรถทัน เขาหยิบกล้วยไข่หนึ่งหวีจากถุงผลไม้ไปวางหน้ารถตรงคนขับ ไม่พูดอะไร จากนั้นเดินมาหาที่นั่ง ซึ่งเป็นเบาะคู่ที่อยู่ข้างหน้าเบาะที่ฉันนั่ง!! “ซวยแล้ว” ฉันคิด ฉันสังเกตว่า เขาเป็นชายวัยกลางคน อายุประมาณ 40 ปี เจาะหู ใส่ต่างหูสีเงิน มีรอยสักขนาดใหญ่ที่แขนซ้าย สันนิษฐานว่าสมัยก่อนเขาคงเป็นพวกจิ๊กโก๋ แล้วทำไมวันนี้เขาถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ไม่ทันได้คิดคำตอบให้ตัวเอง คนบ้าก็หันหลังมาทางฉันพร้อมส่งมะม่วงเขียวลูกหนึ่งให้ ฉันสะดุ้งเล็กน้อย แต่ทำใจดีสู้เสือ จึงยิ้มพร้อมปฏิเสธ “ไม่เอาค่ะ” เขาก้มไปหยิบมะไฟช่อเล็ก ๆ […]

“ม้านั่งเพื่อนรัก” ไอเดียของเด็กพิเศษ ช่วยหาเพื่อนให้เด็กที่โดดเดี่ยว

เด็กชายเหงา ๆ ซื้อ “ม้านั่งเพื่อนรัก” ให้สนามเด็กเล่น  เพื่อเด็กอื่นจะได้ไม่เหงาเหมือนเขาอีกต่อไป สำหรับเด็กทุกคน ชั่วโมงพักคือเวลาที่ดีที่สุดในวันที่มีเรียน แต่ไม่ใช่สำหรับเด็กอย่าง อเล็กซ์ รอวลส์  (Alex Rawls) เพราะสนามเด็กเล่นคือสถานที่อันแสนโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงามาก หนูน้อยจากเมืองสตาฟฟอร์ดเคาน์ตี รัฐเวอร์จิเนียผู้นี้ มีปัญหาคือเข้ากับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนยาก ดังนั้น เขาจึงคุ้นเคยกับการนั่งเหงา ๆ คนเดียวที่ม้านั่งริมสนาม เฝ้ามองเพื่อนร่วมชั้นเรียนเล่นกันอย่างสนุกสนาน อเล็กซ์ป่วยเป็นโรคที่เรียกว่า ความบกพร่องในการประมวลผลทางประสาทสัมผัส คือมีประสาทสัมผัสทั้ง 5 ไวกว่าปกติ ทำให้สมองประมวลผลไม่ทัน จะมีอาการขาดสมาธิง่าย เพราะประสาทสัมผัสทั้ง 5 รับสิ่งเร้าเข้ามาหมด แต่สมองประมวลผลไม่ทัน และไม่สามารถเลือกสิ่งเร้าที่จำเป็นได้ โดยทั่วไปจะมีพฤติกรรมเหมือนโรคสมาธิสั้น บางครั้งบางครั้งเขาก็สวมชุดนอนไปโรงเรียน โชคร้ายที่ความไม่ปกตินี้ทำให้เขาเข้ากับเพื่อน ๆ ในวัยเดียวกันที่โรงเรียนได้ยาก ด็อตตี้ โรโม คุณแม่ของอเล็กซ์บอกว่า คงไม่มีใครต้องการให้เด็กรู้สึกโดดเดี่ยวแบบนั้นโดยเฉพาะกับลูกของตัวเอง และด้วยความช่วยเหลือของเธอ อเล็กซ์ก็ได้ทำภารกิจหนึ่ง ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อช่วยไม่ให้เด็ก ๆ ต้องอยู่ลำพังเหงา ๆ ในชั่วโมงพัก จุดเริ่มต้นของภารกิจนี้มาจากตอนที่อเล็กซ์อายุ 10 ขวบ […]

ชีวิตหลังอำลาตำแหน่ง ของ จิมมี่ คาร์เตอร์

จิมมี่ คาร์เตอร์ เป็นประธานาธิบดีที่ประสบความสำเร็จ และเป็นที่รักมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์การเมืองของสหรัฐอเมริกา และเขายังมีผลงานที่เป็นประโยชน์ในวงกว้างแม้จะอำลาตำแหน่งไปแล้วหลายปี จิมมี่ คาร์เตอร์ ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีระหว่างปี ค.ศ. 1976 – 1980 โดยเฉือนชนะ เจอรัลด์ ฟอร์ด ประธานาธิบดีคนที่ 38 ไปได้อย่างฉิวเฉียด ครั้งนั้นเป็นการลงสมัครประธานาธิบดีสมัยแรกของเขา สมัยนั้นจิมมี่มักเริ่มต้นการหาเสียงว่า “ผมเป็นชาวไร่ถั่วลิสง” (I’m a peanut farmer.) เพราะครอบครัวคาร์เตอร์เป็นเกษตรกรทำไร่ฝ้ายและถั่วลิสงในเมืองเพลนส์ รัฐจอร์เจีย มานานกว่า 350 ปีแล้ว แต่ที่นอกเหนือไปกว่านั้นคือ จิมมี่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายเรือแอนนาโพลิสและรับราชการมานานเกือบ 10 ปี เขาเป็นทหารเรือที่ก้าวหน้าเร็วมาก แต่ต่อมามีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาคิดได้ว่าเรือดำน้ำนิวเคลียร์ซึ่งเป็นอาวุธที่สหรัฐฯภาคภูมิใจที่สุด มีอันตรายเกินไปสำหรับมนุษย์ ประกอบกับพ่อของเขาเสียชีวิต จิมมี่จึงลาออกเพื่อกลับมาดูแลไร่ของครอบครัว จิมมี่เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เขาเป็นผู้นำชุมชน เป็นกรรมการบริหารของโรงเรียน โรงพยาบาล และเป็นวุฒิสมาชิกของรัฐจอร์เจียถึงสองสมัย ช่วงปี ค.ศ. 1966 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของการดำรงตำแหน่งวุฒิสมาชิกสมัยที่สอง จิมมี่ก็ตัดสินใจลงสมัครชิงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐ เพราะต้องการรณรงค์เรื่องสิทธิมนุษยชนและช่วยเด็กผิวสีให้สามารถเรียนในโรงเรียนเดียวกับเด็กผิวขาวได้ เมื่อกว่าหกสิบปีก่อน ปัญหาเหยียดสีผิวในสหรัฐอเมริกายังคงมีความรุนแรงมาก ดังนั้นในการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐครั้งแรก จิมมี่จึงพ่ายแพ้อย่างขาดลอย ทว่าระหว่างสี่ปีที่เฝ้ารอการเลือกตั้งครั้งใหม่ […]

keyboard_arrow_up