Mystery of Life : คนไข้ ห้อง 4/8 “เรื่องหลอนของคุณยายแบริ่ง”

คนไข้ ห้อง 4/8 1 ฉันเป็นพยาบาลที่เพิ่งเข้ามาทํางานที่โรงพยาบาลแห่งนี้ได้ไม่นานนัก ปกติฉันเข้าเวรผลัดเช้าแล้วออกเวรตอนบ่าย แต่จู่ ๆ พี่พยาบาลคนหนึ่งมาขอแลกเวร ให้ฉันเข้าเวรผลัดดึกแทนสักระยะโดยไม่บอกสาเหตุ ฉันไม่ได้เอะใจอะไร ตกปากรับคําด้วยความเต็มใจ 2 ฉันกลับไปอาบน้ําแต่งตัวที่หอพักแล้วเดินมาเข้าเวร คนไข้นอนกันหมดแล้ว ทั้งตึกจึงมีแต่เสียงฝีเท้าของฉัน แต่พอขึ้นบันไดไปชั้น 2 ก็เริ่มได้ยินเสียงแหบพร่าของคนแก่ดังแว่วมาแต่ไกล จึงเดินตามหาเสียงไปท่ามกลางแสงไฟสลัว ๆ เพราะเจ้าหน้าที่เปิดไฟทิ้งไว้เป็นบางดวงพอให้เห็นทางเดินเท่านั้น จนมาถึงหน้าห้อง 4/8 เสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ในตอนแรกก็ชัดเจนขึ้น 3 ฉันยืนอยู่หน้าประตู มองลอดช่องเข้าไปเห็นหญิงชราตัวผอมแห้งผมซอยสั้น นอนอยู่บนเตียง ตาลอยพูดกับกําแพงว่า “ฉันอยู่ซอยแบริ่ง” 4 นี่คงเป็นคนไข้ที่พี่ ๆ พยาบาลตั้งชื่อให้ว่าคุณยายแบริ่ง ฉันเปิดประตูแล้วเดินไปนั่งบนเตียงคนไข้อีกเตียงที่ว่างอยู่ 5 “ยาย คืนนี้หนูมานอนเป็นเพื่อนยายนะ” 6 “ฉันอยู่ซอยแบริ่ง” ยายตอบ 7 ฉันขยับขึ้นไปกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงพร้อมกับอ่านหนังสือนิยายที่หยิบติดมือมา โดยมีเสียงยายที่พูดซ้ําเดิมว่า ฉันอยู่ซอยแบริ่ง แทรกเข้ามาในโสตประสาทเป็นระยะ ๆ เมื่อเวลาล่วงเลยไป เสียงพูดของยายค่อย ๆ เงียบลง 8 ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก […]

keyboard_arrow_up