นางฟ้าสี่ขา!

คุณเคยเชื่อเรื่องสัญชาตญาณพิเศษหรือ sense ของสัตว์ไหม ถ้าคําตอบคือ ไม่ คุณก็คือคนประเภทเดียวกับผม แต่เสียใจด้วยนะครับถ้าจะขอบอกว่า หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คําตอบของผมก็เปลี่ยนเป็น “เหลือเชื่อ” จริง ๆ ครับ แต่ไหนแต่ไรมาผมเป็นคนไม่ถูกชะตากับเจ้าหน้าขน ไม่ว่าเจ้าตูบหรือเจ้าเหมียว แต่แล้วในที่สุดโชคชะตาก็เล่นตลกกับผม เมื่อผมตกหลุมรักแมรี่ ผู้หญิงที่รักสัตว์อย่างเหลือเกินเข้าให้ และตกลงใจแต่งงานกัน ใจผมตอนนั้นอาจจะมีต่อต้านบ้าง แต่คิดไปคิดมา ในเมื่อผมรักเธอแล้วก็ต้องรักลูก ๆ ของเธอด้วย “Love her, love her dog.” บ้านหลังน้อยของเราจึงเต็มไปด้วยลูกรักของแมรี่ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าไมค์ เจ้ามินนี่ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ เจ้าชูว์ เจ้าโชวี่ สุนัขพันธุ์ดัลเมเชียน เบ็ดเสร็จเมื่อรวมกับตัวผมและแมรี่ มนุษย์พันธุ์คอเคซอยด์เข้าไป บ้านน้อยหลังนี้ก็มีสมาชิก 2 คนกับอีก 4 ตัว แมรี่พยายามสร้างสัมพันธ์ให้ผมกับเพื่อนสี่ขาด้วยวิธีต่าง ๆ นานา ทั้งลงทุนทิ้งผมอยู่บ้านตามลําพังกับเจ้าพวกนี้ 3 วันบ้าง 4 วันบ้าง หรือบางครั้งแมรี่ก็จะเล่าเรื่องความพิเศษของเจ้าพวกนี้ให้ฟังบ่อย ๆ หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นก็มี เรื่องความมหัศจรรย์ของเจ้าเหมียวที่โรม […]

20 นาทีบนรถแท็กซี่ที่ฉันได้ทำบุญโดยไม่รู้ตัว

วันนั้นฉันหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องกินลิ้นเป็ดพะโล้ของโปรดให้ได้หลังจากไปไม่ทันเมื่อครั้งก่อน ฉันจึงรีบเดินลิ่วไปซื้อทันทีที่หมดธุระ แล้วฉันก็ได้ลิ้นเป็ดมาถุงใหญ่สมใจก่อนจะเรียกแท็กซี่เพื่อไปต่ออีกแห่งหนึ่ง ฉันบรรจงวางของโปรดลงอย่างทะนุถนอม… “ได้ยินว่าเจ้านี้อร่อยมากใช่ไหมคะ หนูว่าจะลองซื้อหลายครั้งแล้ว แต่เสียดายเงิน” ฉันเงยหน้าขึ้น แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นว่าคนขับเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบต้นๆ “เก่งนะ เป็นผู้หญิงขับรถแท็กซี่ ไม่กลัวอันตรายหรือจ๊ะ” เธอยิ้มก่อนตอบว่า “กลัวค่ะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เดิมแฟนหนูเขาขับ แต่ตอนนี้เกิดป่วยเป็นมะเร็ง หนูเลยต้องขับแทน แต่หนูก็เลือกลูกค้าค่ะ ถ้าเป็นกลางคืนหนูก็จะไม่รับผู้ชาย” แล้วเธอก็เล่าประสบการณ์ต่าง ๆ ให้ฉันฟังอย่างสนุกสนาน แต่จบลงด้วยน้ำเสียงเศร้าหมองเมื่อพูดถึงอาการป่วยของสามี ฉันเลยแนะนำอีกทางเลือกหนึ่งของการรักษาให้เธอ ซึ่งฉันเพิ่งเห็นข่าวในโทรทัศน์ เธอดีใจมาก เพราะหมออยู่ไม่ไกลและค่ารักษาก็ไม่แพง…ขณะที่ฉันกำลังอธิบายรายละเอียดรถก็แล่นผ่านมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง “ลูกสาวหนูเพิ่งเรียนจบจากที่นี่ค่ะ …” เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ ฉันรู้สึกชื่นชมในความสามารถของเธอที่ขยันทำมาหากินส่งเสียลูกจนจบปริญญาตรี “ตอนนี้เขายังไม่ได้งานประจำเลยรับทำนามบัตร…ก็พออยู่ได้ ไม่ต้องมารบกวนเรา ไม่งั้นหนูคงแย่ เพราะเดี๋ยวนี้รายได้ไม่ดีเหมือนแต่ก่อน” เผอิญฉันนึกออกว่าที่ทำงานลูกกำลังต้องการคน เลยรีบจดที่อยู่ให้เธอพร้อมทั้งชื่อฉันในฐานะผู้แนะนำ ก่อนที่รถจะถึงจุดหมายพอดี แต่พอแท็กซี่ลับตาไปเท่านั้นแหละ ฉันก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นว่าในมือไม่มีถุงลิ้นเป็ดพะโล้! โธ่เอ๋ย…ในที่สุดฉันก็อดกินอีกจนได้…แต่เอาเถอะ ฉันภาวนาขอให้ฉันเป็นลูกค้าคนสุดท้ายของแท็กซี่คันนั้น เธอและครอบครัวจะได้กินลิ้นเป็ดที่อยากกินมานานเสียที คืนนั้นฉันนอนนึกภาพครอบครัวของเธอนั่งล้อมวงกันกินลิ้นเป็ดอย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะหลับไปด้วยความสุขใจ…แปลกนะ บางครั้งถ้าคิดดี ๆ ในท่ามกลางความเลวร้ายก็มีสิ่งที่ดีแอบซ่อนอยู่เหมือนกัน เหตุการณ์นี้ผ่านไปนานจนฉันลืมไปแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่งลูกสาวเล่าให้ฉันฟังว่า มีเด็กมาสมัครงานโดยเอ่ยชื่อฉัน ฉันเองยังนึกไม่ออก จนกระทั่งได้รับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่คุ้นตา “หนูคนขับรถแท็กซี่ค่ะ จำได้ไหมคะ […]

True Story of Mom : ลูกคือโลกทั้งใบของเรา

True Story of Mom : ลูกคือโลกทั้งใบของเรา คุณนัทธิตา คชดี เข็นรถเข็นเด็กที่มีน้องออย ลูกสาววัย 6 ขวบนั่งอยู่ เข้ามาในโรงพยาบาลรามาธิบดีพร้อมกับรอยยิ้ม ถึงเธอจะเดินไม่ค่อยถนัดเพราะเท้าข้างขวาพลิกผิดรูปตั้งแต่กำเนิด เธอพาลูกสาวมาหาคุณหมอถึง 8 คลินิก ได้แก่ คลินิกศัลยกรรมหัวใจ คลินิกเด็ก คลินิกโรคเลือด คลินิกหู คอ จมูก คลินิกการได้ยิน คลินิกระบบประสาท คลินิกทางเดินอาหาร และศัลยกรรมทั่วไป  เพราะน้องออยมีโรคร้ายรุมเร้าหลายโรค และด้วยความรู้สึกว่า “ลูกคือโลกทั้งใบของเรา” เธอจึงอยากดูแลลูกคนนี้ให้ดีที่สุด ” แม่เท้าขวาพลิกแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ตอนเด็กคุณหมอดัดเท้าของแม่ให้เข้ารูปด้วยการเข้าเฝือก แต่ตอนนั้นทนเจ็บไม่ไหว เลยขอให้คุณพ่อเอาออก ขาของเราจะเป็นอย่างไรเราก็ยอม เท้าขวาจึงพลิกมาจนถึงทุกวันนี้ เดินไปก็เจ็บบ้าง แต่ชินแล้ว ” แม่มีลูก 2 คน คนแรกเสียชีวิตไปเมื่อ 8 ปีก่อน ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว และติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ 2009 ด้วย ถ้าอยู่ถึงตอนนี้ก็น่าจะอายุประมาณ 10 ขวบ […]

True Story : เมื่อไหร่จะหมด (หนี้) กรรม อยู่ไปก็เหมือนตายทั้งเป็น

True Story : เมื่อไหร่จะหมด (หนี้) กรรม อยู่ไปก็เหมือน ตายทั้งเป็น พระพุทธเจ้าตรัสว่า ชาวนาหว่านสิ่งใดไว้ ย่อมได้ผลตามนั้น ถ้าคนเราทำกรรมไว้ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง เป็นสัจธรรมของโลกอย่างหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้   เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ อยากให้เป็นอุทาหรณ์ แก่ท่านผู้อ่าน เจ้าของเรื่องจะได้บุญกุศลช่วยให้หนี้กรรมเบาบางลงบ้าง เพราะตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจาก ตายทั้งเป็น เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นชีวิตจริงของคุณยายท่านหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ประสบกับความทุกข์ภัยนานา จนทำให้คนรอบข้างท่านคิดว่า เวรกรรมได้เล่นงานท่านเสียแล้ว ย้อนกลับไปเมื่อราว 60 กว่าปีก่อน เด็กหญิงเลี้ยงควายคนหนึ่งซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ กับภรรยาเศรษฐีผู้มีอันจะกิน เศรษฐีคนนี้เป็นคนจีน ถือเสื่อผืนหมอนใบมาจากเมืองจีน ตอนหนุ่ม ๆ รับจ้างทำนาให้คหบดีคนหนึ่ง ด้วยความขยันหมั่นเพียร ทำให้คหบดีเมตตายกที่นาให้จำนวนหนึ่ง จนสามารถยืนได้บนลำแข้งของตนเองได้ มีข้าวไปขายที่โรงสี เก็บหอมรอมริบจนสามารถซื้อเรือขุดลำใหญ่ บรรทุกสินค้าต่าง ๆ พายไปขายตามลำคลองจนร่ำรวย ได้เงินก้อนมาก็ซื้อที่นาเพิ่มจนมีหลายร้อยไร่ ขายข้าวจนกลายเป็นเศรษฐี เศรษฐียกขันหมากไปสู่ขอลูกสาวของคหบดีซึ่งแอบชอบพอกันมาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว วันเวลาผ่านไป สองสามีภรรยาก็ช่วยกันหว่านไถและล่องเรือไปตามลำคลอง สามีพาย ภรรยาร้องตะโกนขายของ ถึงจะเหนื่อยบ้าง แต่ก็มีความสุขดี เมื่อเศรษฐีอายุมากขึ้นก็เลิกพายเรือขายของ แล้วจ้างคนงานรุ่น […]

เรื่องจริงของ การโกรธ เขา แล้วตัวเรามีแต่ความทุกข์

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้เขียนโดยตรงเกี่ยวกับความโกรธ เลยอยากนำมาเล่าสู่กันฟังให้ผู้อ่านทุกๆ ท่าน เผื่อใครกำลังโดนไฟโทสะสุมทรวง และมี ความทุกข์

“บุญ…ครั้งสุดท้าย” เรื่องเล่าของหญิงสาว ผู้บริจาคอวัยวะ

ผู้บริจาคดวงตา คนนี้มีเจตนาจะทำบุญครั้งสุดท้าย เธอมาเข้าฝันคุณพ่อ บอกว่า เธอกำลังจะไปเป็นเทวดา ไม่รู้ว่าเพราะบุญครั้งนี้หรือไม่ แต่ผู้เป็นพ่อ เชื่อสุดหัวใจ

หนีทหาร ซ้ำเติมชีวิต เรื่องจริงของผู้ชายที่หวังตื่นจากฝันร้าย

เมื่อเข้าสู่ช่วงมัธยมปลาย  อินเทอร์เน็ตเริ่มเข้ามามีบทบาทในหมู่วัยรุ่น  ผมไม่ได้รู้จักแต่เพื่อน ๆ ในโรงเรียนเท่านั้น  ผมได้รู้จักกับชายคนหนึ่งในโปรแกรมแชต  เขาเป็นมากกว่าแค่คนรู้จัก  เป็นมากกว่าเพื่อนสนิท  เขาเป็นคนรักคนแรก  เป็นรักบริสุทธิ์  เป็นทุกอย่างในชีวิตของผม

รักแท้แพ้ เมียน้อย ! เรื่องจริงปวดใจของผู้หญิงที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียว

รักแท้ จะสู้ปัญหาอุปสรรคและมือที่สามที่เข้ามาได้หรือไม่ เธอมีความสุขจากการเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวให้กลายเป็นคนดีของสังคม และเรียนรู้ความจริงของชีวิต

รอดภัยอย่างปาฏิหาริย์! เพราะบุญกตัญญู [ เรื่องจริง จากซีเคร็ต ]

พ่อตัดสินใจขายที่ดินผืนที่เราอาศัยอยู่มาเนิ่นนาน เพื่อนำเงินไปใช้หนี้และตั้งต้นชีวิตใหม่

เกมกรรมของคนลวง บทเรียนชีวิตของอดีต เด็กเสี่ย

ฉันเคยอยู่จุดสูงสุดของชีวิต มีเงินใช้หลายล้านเพราะหลอกเอาเงินจากคนที่รักและดีกับฉันที่สุด แต่แล้ววันหนึ่งกฎแห่งกรรมก็เริ่มทำงาน จากคนที่มีเงินใช้เป็นล้าน ทุกวันนี้เหลือเพียงเงินหลักร้อยเพื่อดำรงชีวิต

แม้ชีวิตต้องพบแต่ ความสูญเสีย แต่หัวใจไม่ยอมเสียศูนย์

หากเลือกได้คงไม่มีใครอยากเผชิญหน้ากับความสูญเสียแต่เมื่อสรรพสิ่งในโลกล้วนเป็นอนิจจัง ทำให้การพลัดพรากจากลาเป็นเรื่องยากเกินหลีกเลี่ยงฉันจึงต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญกับความสูญเสียด้วยใจที่เป็นกลาง

ความรัก ไม่ใช่เรื่องสนุก! เรื่องจริงจากผลกรรมของอดีตมือที่สาม

ครั้งหนึ่งฉันเคยมองว่า ความรัก เป็นเรื่องสนุก ไม่เคยคิดเรื่องศีลธรรม แต่พอวันที่รู้สึกเหมือนเวรกรรมไล่ล่า ฉันก็ไม่เคยสนุกกับความรักอีกเลย

เรื่องจริงปวดใจ ของผู้หญิงขาดรักและเจ็บช้ำซ้ำซาก

ความรัก ระหว่างพ่อและแม่เป็นอย่างไร ฉันไม่เคยสัมผัส แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังถือว่าตัวเองเป็นคนโชคดี เพราะอย่างน้อยๆ ฉันก็มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกและได้รู้จักชีวิตในแง่มุมต่างๆ…

เรื่องจริงของชายมากรัก! ไม่มี เวรกรรม มีแต่ผลจากการกระทำของตัวเอง

ผมมักถามตัวเองบ่อยครั้งว่าความทุกข์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน เป็นผลจาก เวรกรรม หรือการกระทำของผมเอง …ผมเกิดในครอบครัวที่มีฐานะยากจนเรามีกันสามคนพ่อแม่ลูก 

ต่อสู้ จนสำเร็จแต่แล้วก็สูญสิ้น ! ชีวิตจริงดั่งเรือที่ล่องลอย…ไร้จุดหมาย

ชีวิตของผมเหมือน เรือ ที่กำลังร่อนเร่อยู่ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ฝ่าคลื่นลมสารพัด โดยไม่รู้เลยว่าจุดหมายที่ผมต้องการจะไปให้ถึงนั้น คือที่ใด

เมื่อคิดกลับตัวก็สายไป ก้าวที่พลาดของเด็กค้ายา

ตั้งแต่จำความได้ชีวิตนี้มีแค่ผมกับย่าเท่านั้น ย่าดีกับผมแต่ผมกลับเลือกที่จะเป็น เด็กค้ายา  คำที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่รู้จักจบสิ้นจึงมีแต่คำว่า “เสียใจ” ผมโตมาในครอบครัวที่มีกินมีใช้ ไม่ขัดสน พ่อกับแม่เสียชีวิตตั้งแต่ผมยังเล็ก ย่าจึงต้องรับช่วงดูแลผมต่อ ตั้งแต่จำความได้ชีวิตนี้มีแค่ผมกับย่าเท่านั้น ถึงผมจะเป็นหลานรัก แต่ย่าก็ไม่ได้ตามใจจนเกินไป อะไรไม่ดี ไม่ควรทำ ท่านก็ดุด่าว่ากล่าว แต่มีหรือที่เด็กดื้อ ๆ อย่างผมจะฟัง (เด็กค้ายา) ผมเริ่มฉายแววเกเรตั้งแต่เรียนชั้นประถม แต่ก็เกเรได้แค่ตามประสาเด็ก ๆ คือเรียนบ้าง เล่นบ้าง มาออกลายเต็มที่เมื่อขึ้นชั้นมัธยม ผมโดดเรียนไปเล่นฟุตซอลบ่อย ๆ ถึงจะเอาดีด้านเรียนไม่ได้ ก็ใช่ว่าจะไม่เอาเรื่องอะไรเลย ผมฝึกซ้อมจนกระทั่งมีโอกาสไปเล่นให้สโมสรหนึ่ง ในการแข่งขันฟุตซอลลีก รุ่นเยาวชน เมื่อเห็นว่าการเตะฟุตซอลทำให้มีรายได้ผมจึงเลือกเดินสายเล่นกีฬาเต็มตัว โดยพยายามประคับประคองการเรียนให้ไปรอดด้วย ตามคำแนะนำของผู้ว่าจ้าง แต่แล้วเมื่อถึงคราวต้องเตะนัดหนึ่งที่เซ็นทรัลเวิลด์ ผู้จัดกลับแจ้งว่าการแข่งขันต้องเลื่อนไปก่อนเพราะเกิดเหตุการณ์ทางการเมือง การเตะบอลของผมจึงต้องพักยาวอย่างไม่มีกำหนด ผมกลับมาใช้ชีวิตปกติได้ไม่นานก็ตระหนักว่า การไม่มีเงินใช้เป็นปัญหาสำหรับผม ไม่ใช่เพราะผมมีภาระต้องใช้จ่ายมากมายแต่เพราะผมโตแล้ว จึงไม่ต้องการแบมือขอเงินย่าเหมือนตอนเด็ก ๆ อีก เวลานั้นผมคิดแต่เรื่องหาเงินใช้ กระทั่งวันหนึ่งมีเพื่อนในโรงเรียนมานำเสนองานง่ายค่าตอบแทนงามให้ผมอย่างกับรู้ใจกันมาก่อน งานที่ว่านี้ภาษาพวกผมเรียก “ทำยา” หรือพูดให้คนทั่วไปเข้าใจง่าย ๆ คือ ค้ายา รู้ทั้งรู้ว่ามีแต่เสี่ยงกับเสี่ยง แต่ก็น่าลองดู ผมบอกตัวเองว่าไม่มีทางถลำลึกเกินตัวผมเอาตัวรอดได้แน่ ถ้าไม่ดีก็แค่เลิกทำ ก็เท่านั้น โจทย์แรกของผมคือนำยา 10 เม็ดไปขายให้ผู้เสพ ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากเย็นเท่าไหร่นัก เพราะเพื่อนแนะนำวิธีหาลูกค้าให้เสร็จสรรพส่วนเรื่องรายได้นั้นไม่ต้องพูดถึง ของไป เงินมา ครึ่งวันแรกก็ได้แบงก์ม่วงมาง่าย ๆ ไม่นานจากที่มีลูกค้าหนึ่งรายก็เพิ่มจำนวนเป็นกลุ่ม ทำให้ยาที่สั่งเพิ่มจำนวนตามไปด้วย จาก 10 เป็น 20 เป็น 30 เข้าอีหรอบนี้มีหรือที่ผมจะถอนตัว ผมสั่งยามาเก็บไว้ เผื่อว่ามีลูกค้าสั่งของจะได้ส่งให้รวดเร็วทันใจ แล้วนำยาทั้งหมดไปฝังไว้ใต้ดินที่บ้าน โดยที่ย่าไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อย ส่วนตำรวจก็จับพิรุธผมไม่ได้เช่นกัน ถึงแม้ผมจะค้ายา แต่ไม่เคยคิดลองเสพเพราะรู้ว่าการเสพยาไม่ใช่เรื่องดี เมื่อผมเลือกที่จะไม่เสพ จึงต้องทำการบ้านมากกว่าคนอื่นด้วยการจดจำสี กลิ่น และรูปร่างของยาแต่ละตัว ว่ายาแบบไหนเรียกว่า “งานดี” หรือยาฤทธิ์แรงที่ผู้ซื้อต้องการ ผมอยู่ในวังวนนั้นได้ประมาณหนึ่งปีก็เริ่มมีเงินเก็บ พอหาเงินมาได้ง่ายก็ใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย เห็นคนมีตังค์กินอะไรก็ไปกินอย่างเขาบ้าง เพื่อนชวนไปไหน ผมไม่เคยปฏิเสธ แถมยังหน้าใหญ่ เลี้ยงเขาทุกครั้งนอกจากนี้ผมยังทุ่มเงินไปกับรถคู่ใจและอะไหล่แต่งรถ จนกระทั่งย่าเริ่มสงสัย ผมได้แต่บอกไปว่ายืมเพื่อนมาขับเท่านั้น เมื่อหาเงินได้แล้ว การเรียนก็ไม่ได้สำคัญอะไรอีกต่อไป ผมโดดเรียนบ่อยขึ้นกว่าเดิมจนครูต้องโทร.ไปบอกย่า ย่าดุด่าผมแต่ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น บอกย่าว่าจะไม่ไปเรียนอีกต่อไปแล้ว ย่ารู้ดีว่าผมเป็นคนรั้นพูดไปก็เปล่าประโยชน์ จึงได้เพียงพูดว่า “ตามใจ ชีวิตมึง มึงเลือกเอง” แล้วย่าก็พาผมไปลาออกจากโรงเรียนวันรุ่งขึ้น สถานภาพนักเรียนของผมจึงสิ้นสุดอยู่แค่ชั้นมัธยมสองเท่านั้น ผมใช้ชีวิตตามอำเภอใจ ขายยาเที่ยวเล่นอย่างสำราญ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปวัน ๆ แล้ววันหนึ่งก็มีข่าวแว่วมาว่า ชื่อของผมเริ่มเข้าหูตำรวจเข้าให้แล้ว จึงตัดสินใจออกจากบ้านย่า เพราะไม่ต้องการให้ตำรวจรู้แหล่งกบดาน ผมไปอาศัยอยู่บ้านแฟน โดยที่แม่ของเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมทำธุรกิจมืด ในสายตาผู้ใหญ่ ผมเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่ทำงานพาร์ตไทม์จนเลี้ยงตัวเองได้ เขาจึงยินดีต้อนรับอย่างไม่รังเกียจ อันที่จริงผมครุ่นคิดกับตัวเองมาสักระยะแล้วว่า ผมจะเลิกค้ายาก่อนถึงวันเกิดที่กำลังจะมาถึง เวลานั้นผมตั้งใจว่าจะเก็บเงินอีกสักก้อน จากนั้นผมจะหยุด กระทั่งวันหนึ่งเพื่อนที่เสพยาโทร.มาหาเร่งให้เอายาไปให้ 5 เม็ด เขาบอกว่าเพื่อนฝากซื้อมาอีกต่อหนึ่ง ผมจึงนัดหมายเขาที่สะพานหลังวัดแถวบ้าน ก่อนจะรีบบึ่งรถออกไป […]

TRUE STORY : “บาปที่ไม่ได้ก่อ” เรื่องจริงของหญิงติดเชื้อ HIV จากสามีที่ไว้ใจ

“เป็นความผิดของฉันหรือ ฉันแค่เป็นเอดส์ ไม่ได้เป็นฆาตกรสักหน่อย ทำไมต้องรังเกียจกันถึงเพียงนี้” เวลานั้นสภาพจิตใจย่ำแย่มาก ๆ 

keyboard_arrow_up