เด็กหญิงกตัญญู ร้องเพลงเปิดหมวกหาเงินช่วยครอบครัวและรักษาแม่ป่วยมะเร็ง

เด็กหญิงกตัญญู ร้องเพลงเปิดหมวก หาเงินช่วยครอบครัวและรักษาแม่ป่วยมะเร็ง น้องใบเตย หรือ ด.ญ.สุพรรษา หล่อทอง อายุ 12 ปี คือเด็กหญิงกตัญญูที่ยืน ร้องเพลงเปิดหมวก อย่างสนุกสนาน อยู่ที่ตลาดนัดของอำเภอหนองฉาง จังหวัดอุทัยธานี ตรงบริเวณด้านข้างประตูวัดวัดหนองขุนชาติ โดยมีกล่องรับบริจาค เขียนหน้ากล่องว่า “ขอเชิญร่วมสมทบทุนเพื่อการศึกษา” พร้อมกับมีบัตรประจำตัวผู้มีความสามารถ “เลขประจำตัวผู้บัตร 1-6099-00879-10-7 ชื่อ ด.ญ.สุพรรษา หล่อทอง เกิดวันที่ 16 เมษายน 2551 ที่อยู่ 46/1 หมู่ 2 ต.บึงเสนาท อ.เมือง จ.นครสวรรค์ ประเภทดนตรี ออกโดยนางสีดา เถาเมืองใจ ตำแหน่งพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ จังหวัดนครสวรรค์”     น้องใบเตยบอกกับผู้สื่อข่าวว่า ครอบครัวของน้องยากจนต้องอาศัยเขาอยู่ น้องมีความสามารถในการร้องเพลง และเดินทางไปประกวดหลายรายการเพื่อนำเงินมาช่วยครอบครัว ต่อมาได้ไปประกวดรายการ “ร้องได้ให้ล้าน”  เพื่อนำเงินมาช่วยพ่อแม่ ใช้หนี้นอกระบบ ส่วนตอนนี้ยังเหลือหนี้ในระบบอีก “พ่อแม่เป็นหนี้ทั้งในระบบและนอกระบบ หนูอยากช่วยปลดหนี้ให้พ่อกับแม่ และหาเงินทุนการศึกษา […]

สาวน้อยวัย 15 ปั่นจักรยานกว่าพันกิโลฝ่าโควิด พาพ่อกลับบ้าน

สาวน้อยวัย 15 ปั่นจักรยานกว่าพันกิโลฝ่าโควิด พาพ่อกลับบ้าน เมื่อประเทศอินเดียประกาศล็อกดาวน์เพราะสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ทำให้สาวน้อยวัย 15 ปี ตัดสินใจขี่จักรยานเป็นระยะทางนับพันกิโลเมตร เพื่อ พาพ่อกลับบ้าน จากคุรุครามไปพิหาร จโยตี กุมารี (Jyoti Kumari) เด็กสาววัย 15 จากเมืองทรภังคา พาคุณพ่อ โมฮาน พาสวาน (Mohan Paswan) ซึ่งเจ็บป่วยสุขภาพไม่แข็งแรงซ้อนท้ายจักรยานจากคุรุครามในรัฐหรยาณาไปยังทรภังคาในพิหาร     เมื่อทราบว่าพ่อของเธอหาทางกลับมาบ้านที่พิหารไม่ได้ในช่วงล็อกดาวน์หลังจากที่ตกงาน จโยตี กุมารี ให้ความหวังพ่อโดยบอกว่า “พ่อไม่ต้องกลัว หนูอยู่นี่แล้ว” แล้วก็พาพ่อขึ้นจักรยาน จโยตีขอร้องให้พ่อนั่งตะแกรงท้ายจักรยานแล้วเริ่มถีบจักรยานด้วยความตั้งอกตั้งใจไม่ย่อท้อ เธอขี่จักรยานเป็นระยะทาง 1,200 กิโลเมตร จากคุรุครามในหรยาณาไปยังทรภังคา ใช้เวลา 7 วัน เธอคำนวนแบบกะประมาณเอาเองว่า ตัวเองขี่จักรยานกับพ่อได้วันละ 100 – 150 กิโลเมตร เธอบอกว่า “เมื่อไรที่รู้สึกล้า หนูจะหยุด ล้างหน้าด้วยน้ำในขวดพลาสติกที่เอามาด้วย แล้วเอาขนมปังกรอบกับน้ำให้พ่อกิน แล้วก็ออกเดินทางต่อ” ยามที่เธอรู้สึกเหนื่อยล้าสุด […]

keyboard_arrow_up