หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม ผู้เด็ดเดี่ยวในการธุดงค์ปฏิบัติธรรม

หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม วัดป่าอรัญญวิเวก จังหวัดนครพนม หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2431 ณ บ้านข่า จังหวัดนครพนม ท่านเคยบรรพชาเป็นสามเณรอยู่ระยะหนึ่ง จากนั้นก็ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุฝ่ายมหานิกายในปี พ.ศ. 2453 เมื่ออายุ 21 ปีตามคำขอของปู่ ท่านบวชอยู่ 19 พรรษาจึงแปรญัตติเป็นฝ่ายธรรมยุติกนิกายในปี พ.ศ. 2471 ท่านเป็นศิษย์หลวงปู่มั่น เป็นพระป่าที่มีชื่อเสียงมากในบรรดาศิษย์รุ่นแรกๆ ของ หลวงปู่มั่น และยังเป็นศิษย์ที่หลวงปู่มั่นไว้วางใจ โดยมักพูดกับสานุศิษย์ทั้งหลายว่า “ใครอย่าไปดูถูกท่านตื้อนะ ท่านตื้อเป็นพระเถระ” และท่านเป็นสหายธรรมกับหลวงปู่แหวนและหลวงปู่ขาว ท่านเด็ดเดี่ยวในการธุดงค์ปฏิบัติธรรม เคยธุดงค์ไปทั่วภาคอีสาน ภาคเหนือ จนถึงประเทศลาว มีอุปนิสัยรักความสงบ สันโดษ พูดจาโผงผาง ตรงไปตรงมา มักมีอารมณ์ขันและลีลาการแสดงธรรมแปลก ๆ อยู่เสมอ หลวงปู่ตื้อมรณภาพด้วยโรคลมและโรคชราในปี พ.ศ. 2517 เมื่ออายุ 86 ปี ณ วัดป่าอรัญญวิเวก จังหวัดนครพนม […]

อสุรกายร้ายยังต้องยอมจำนนต่อ บารมีธรรมของหลวงปู่แหวน สุจิณโณ  

อสุรกายร้ายยังต้องยอมจำนนต่อ บารมีธรรมของหลวงปู่แหวน สุจิณโณ เรื่องมีอยู่ว่า… เช้าวันหนึ่ง หลวงปู่แหวน สุจิณโณ กับ หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม ได้ออกบิณฑบาตที่หมู่บ้านชาวป่า มี 4-5 หลังคาเรือน ชาวบ้านพากันมาใส่บาตรด้วยความดีใจ เพราะนาน ๆ จึงจะมีพระธุดงค์มาโปรดสักที ชาวบ้านถามว่า พระคุณเจ้าทั้งสองจะไปไหน หลวงปู่บอกว่าจะมุ่งไปทางเทือกเขาที่มองเห็น แล้วจะลงไปทางสุวรรณเขต (อยู่ตรงข้ามกับมุกดาหาร) ชาวบ้านแสดงอาการตกใจ พร้อมทั้งทัดทานว่าอย่าไปทางโน้นเลย เพราะมียักษ์ปีศาจดุร้ายสิงอยู่ คอยทำร้ายคนและสัตว์ที่ผ่านไปทางนั้น หลวงปู่ทั้งสองฟังแล้วก็กล่าวขอบใจในความหวังดี และบอกว่าท่านทั้งสองได้มอบกายถวายชีวิตให้พระศาสนาแล้ว ขออย่าได้ห่วงตัวท่านเลย แล้วท่านก็ออกเดินทางไปในทิศทางดังกล่าว หลวงปู่ออกเดินทางโดยข้ามลำน้ำสองแห่ง แต่เป็นที่น่าสังเกตว่า ป่าแถบนั้นเงียบกริบ ไม่ได้ยินเสียงสัตว์ต่างๆ เลย แม้แต่นกก็ไม่มี ดูผิดประหลาดมาก พอใกล้ค่ำหลวงปู่ทั้งสองก็มาถึงยอดเขาสูงที่มีลักษณะประหลาดมาก คือยอดเป็นสีดำคล้ายถูกไฟเผา รูปลักษณะดูตะปุ่มตะป่ำคล้ายหัวคนบ้าง หัวตะโหนกช้างบ้าง แปลกไปจากเขาลูกอื่นๆ หลวงปู่ทั้งสองเลือกปักกลดค้างคืนข้างลำธารที่มีน้ำใสไหลผ่านอยู่ที่เชิงเขาลูกนั้น ปักกลดห่างกันประมาณ 10 เมตร เมื่อสรงน้ำพอสดชื่นแล้ว ต่างองค์ก็นั่งสงบภายในกลดของตน ทั้งสององค์ตระหนักในความประหลาดของสถานที่นั้น แต่ไม่ได้พูดอะไรกัน เพียงแค่นั่งสงบอยู่ภายในกลด ประมาณ 5 ทุ่ม หลวงปู่แหวนก็ออกจากกลดเตรียมจะเดินจงกรม […]

keyboard_arrow_up