ประวัติหลวงปู่ขาว อนาลโย อริยสงฆ์ผู้มั่นคงในศีลและเมตตา

ประวัติหลวงปู่ขาว อนาลโย อริยสงฆ์ผู้มั่นคงในศีลและเมตตา ตาม ประวัติหลวงปู่ขาว อนาลโย ท่านมีพื้นเพมาจากชาวบ้านธรรมดาที่ ประกอบอาชีพชาวนา หากมีจิตใจที่ใฝ่ในพระธรรมคำสั่งสอนของ พระผู้มีพระภาคเจ้า พร้อมกับมีปัญญาเห็นว่าทางประเสริฐที่ควร มุ่งไปนั้นคือทางใด ฉะนั้นจากชาวบ้านปุถุชนธรรมดาที่ประกอบด้วย ความเห็นถูก ปัญญาธรรม และความเพียร ท่านก็ได้บรรลุธรรม เป็นบุคคลผู้ประเสริฐสุด พร้อมชี้นำสั่งสอนธรรมให้แก่ชนมากมาย เพื่อให้ชนเหล่านั้นมีปัญญาเพียรสร้างกุศล มุ่งสู่ทางประเสริฐได้ เช่นท่าน กว่าบุคคลผู้หนึ่งจะก้าวสู่ความเป็นพระอริยเจ้า หลวงปู่ขาว อนาลโย ก็เริ่มต้นจากการเป็นปุถุชนธรรมดาคนหนึ่งที่ผ่านปัญหา ในชีวิตจนฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ ได้ด้วยความกล้าหาญและด้วย ปัญญาในธรรมประกอบกับความเพียร ท่านก็ได้บรรลุความเป็น อริยบุคคลโดยสมบูรณ์     หลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ้ำกลองเพล ตำบลโนนทัน อำเภอเมืองฯ จังหวัดหนองบัวลำภู แต่เดิมชื่อว่า ขาว โคระถา เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2431 ที่บ้านชะเนง ตำบลหนองแก้ว อำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันคือจังหวัดอำนาจเจริญ) โยมบิดาชื่อว่าพั่ว โยมมารดาชื่อรอด […]

เรื่องราวปาฏิหาริย์แห่งธรรมของ หลวงปู่ขาว อนาลโย

หลวงปู่ขาว อนาลโย ได้บำเพ็ญเพียรเพิ่มพูนบารมีมาเป็นระยะเวลานานจวบจนวันละสังขาร บารมีของท่านได้เป็นที่ประจักษ์แก่ผู้คนมากมาย รวมทั้งสรรพสัตว์ที่ต่างก็นอบน้อมแก่มธุรสวาจาของท่าน จนเรื่องราวเหล่านี้ได้กลายเป็นเรื่องราวปาฏิหาริย์ที่ประกอบด้วยธรรมที่ผู้คนได้เล่าขานต่อ ๆ กันมาจนถึงปัจจุบัน ผู้มีเมตตาย่อมเป็นที่รักของสรรพชีวิตทั้งหลาย หลวงปู่ขาวได้บำเพ็ญเพียรอยู่ในป่าเขาเป็นเวลายาวนาน มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับสัตว์ป่าทั้งหลาย เช่น สิงโต ค่าง ช้าง เสือ มีเรื่องราวต่าง ๆ ที่เป็นปาฏิหาริย์อันแสดงถึงความเมตตาที่ไม่มีประมาณของท่าน ดังนี้ 1.ช้างคิดกลับใจรักษาศีล 5 คืนวันหนึ่งในพรรษา หลวงปู่ขาวจำพรรษาอยู่ด้วยกันกับพระ 2 รูป ในยามดึกสงัด หลวงปู่ขาวกำลังนั่งภาวนาอยู่ในกุฏิเล็ก ๆ ขณะนั้นช้างใหญ่เชือกหนึ่งที่เจ้าของปล่อยให้เที่ยวหากินตามลำพังในป่าเขาแถบนั้นได้เดินตรงเข้ามาในบริเวณด้านหลังกุฏิของท่าน แต่เผอิญด้านหลังกุฏิมีม้าหินใหญ่บังอยู่ ช้างจึงไม่สามารถเข้ามาถึงตัวท่านได้ แต่ก็เอางวงสอดเข้ามาในกุฏิ ทึ้งกลดและมุ้ง สูดลมหายใจดมกลิ่น ท่านเสียงดังฟูดฟาด ๆ จนกลดและมุ้งไหวไกวไปมา หลวงปู่ขาวเองก็นั่งภาวนาบริกรรมพุทโธ ๆ อย่างที่เรียกได้ว่าฝากเป็นฝากตายกับพุทโธ ช้างใหญ่ตัวนั้นก็ยืนนิ่งอยู่ที่นั้นไม่ยอมหนีไปไหน และคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นราวกับจะคอยตะครุบท่านให้แหลกไป นาน ๆ จะได้ยินเสียงลมหายใจและสูดกลิ่นท่านอยู่นอกมุ้งแล้วก็เงียบไปอีก เมื่อช้างมีพฤติกรรมเช่นนี้ หลวงปู่ขาวจึงตัดสินใจออกไปโปรดช้างด้วยวาจาอ่อนหวานว่า “พี่ชาย น้องขอพูดด้วยสักคำสองคำ ขอพี่ชายจงฟังคำของน้องจะพูดเวลานี้” พอได้ยินเสียงท่านพูดขึ้น มันก็หยุดนิ่งเงียบราวกับสัตว์ไม่มีหัวใจ จากนั้นหลวงปู่ก็กล่าวกับช้างว่า “พี่ชายเป็นสัตว์ของมนุษย์นำมาเลี้ยงไว้ในบ้านเป็นเวลานานจนเป็นสัตว์บ้าน […]

keyboard_arrow_up