ความสุขพอเพียง เรียบง่าย ไม่สิ้นเปลือง โดย พระอาจารย์ยุทธนา เตชปัญฺโญ

เราสามารถมี ความสุขพอเพียง ไม่เบียดเบียนใคร เรียบง่ายและไม่สิ้นเปลืองได้อย่างไร พระอาจารย์ยุทธนา เตชปัญฺโญ ได้ชี้แนะไว้ดังนี้ มีคนกล่าวถึงความพอเพียงไว้หลายรูปแบบ ในหลายศาสตร์สำหรับการดำเนินชีวิตด้วยความพอเพียงแล้วต้องมีความสุขด้วย เป็นศิลปะของการใช้ชีวิตชั้นเลิศ เพราะในการดำรงชีวิตทุกวันต้องเผชิญกับปัญหามากมาย ถ้าท่านไม่ขวนขวายหาความสุขความสงบให้ชีวิต นับว่าเป็นการใช้ชีวิตที่สูญเปล่า ขาดเป้าหมายไร้ประสิทธิภาพ การยืนอยู่บนความพอเพียง หมายถึงใช้ทรัพยากรเงินทองไม่เกินตัว ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น รวมทั้งต้องใช้ให้คุ้มค่าอีกด้วย มีสมดุลทั้งรายรับและรายจ่าย หาเลี้ยงชีพด้วยความสุจริต ไม่หวังกำไรสูงสุด แต่มีเป้าหมายเพื่อการเติบโตมั่งคั่งอย่างยั่งยืน ดูแล้วก็เหมือนสิ่งที่พระพุทธศาสนาสอนให้เรายึดถือแนวทางสันโดษ ไม่เบียดเบียน ลองมาใช้ชีวิตพอเพียงอย่างมีความสุข สงบ เรียบง่าย และไม่สิ้นเปลือง จัดสรรเวลามาปฏิบัติดู ตื่นเช้าด้วยความเบิกบาน ตั้งใจทำความดี อารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใสตลอดวัน ออกกำลังกายเพื่อให้สุขภาพแข็งแรง จิตใจเบิกบาน มีภูมิคุ้มกันโรคภัยไข้เจ็บ เอาใจตัวเองบ้าง เช่น ไปดูหนัง ฟังเพลง เสริมสวย เล่นกีฬา เดินช็อปปิ้ง คุยกับเพื่อน นอนกลางวัน ฯลฯ แต่อย่าลืมเรื่องความสมดุลของรายรับ รายจ่ายด้วย เสียสละเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น หยุดรถให้คนข้าม ให้คันอื่นไปก่อน […]

นกแขกเต้าผู้ทำให้ วิมานพระอินทร์ สั่นไหว

นกแขกเต้าผู้ทำให้ วิมานพระอินทร์ สั่นไหว ครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหารในกรุงสาวัตถี ได้ทรงเทศนาเรื่อง วิมานพระอินทร์ หรือท้าวสักกะเทวราชสั่นไหว เพราะนกแขกเต้าเพียงตัวเดียว ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ลองมาฟังไปพร้อมกันค่ะ ก่อนที่พระบรมศาสดาจะทรงเล่าเรื่องราวของนกแขกเต้าตัวนี้ ได้เกิดเรื่องน่าประทับใจขึ้นในกรุงสาวัตถีจนเป็นที่เลื่องลือไปในหมู่พระภิกษุทั้งหลาย เป็นเรื่องของพระภิกษุที่มีชื่อว่า “นิคมติสสะ” ท่านมักไปบิณฑบาตที่บ้านญาติของตนทุกวันไม่มีขาด แม้จะพำนักอยู่ที่พระเชตวันวิหารในกรุงสาวัตถี ซึ่งมีพระเจ้าปเสนทิโกศลและอนาถบิณฑิกเศรษฐีเป็นผู้อุปถัมภ์ก็ตาม ด้วยกิจวัตรของพระนิคมติสสะที่มุ่งมั่นไปบิณฑบาตที่บ้านของญาติอยู่เป็นนิจก็กระจายไปในหมู่พระภิกษุทั้งหลาย จนกระทั่งพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเรื่องนี้เข้า พระองค์ทรงมีรับสั่งให้พระนิคมติสสะเข้าเฝ้าทันที พระบรมศาสดาทรงถามว่า “นิคมติสสะ ทำไมเธอจึงเลือกไปบิณฑบาตเฉพาะที่บ้านญาติเท่านั้น” พระนิคมติสสะถามถวายว่า “พระภิกษุในกรุงสาวัตถีได้รับการอุปถัมภ์อย่างประเสริฐสุดจากพระเจ้าปเสนทิโกศลและอนาถบิณฑิกเศรษฐี แต่ข้าพพระองค์ต้องการรับทานที่ไม่ต้องประณีต หรือประณีตก็ได้อันมาจากศรัทธาของบุคคลทั่วไป ไม่ว่าทานนั้นจะเป็นอย่างไรก็ตาม ล้วนหล่อเลี้ยงร่างกายของข้าพเจ้าได้ทั้งนั้น”     การตอบของพระนิคมติสสะแสดงให้เห็นว่าพระภิกษุรูปนี้ไม่เลือกที่จะได้รับทานอันประณีตบรรจง แต่ท่านต้องการทานตามมีตามเกิดของคนทั่วไป ซึ่งมีอยู่ในเขตอันเป็นหมู่บ้านที่ท่านเกิดนั่นเอง พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสขึ้นว่า “ดีแล้ว ๆ ความมักน้อยเป็นกิจและเป็นประเพณีของเรา” จากนั้นพระเถระทั้งหลายจึงพากันสาธุการและสรรเสริญพระนิคมติสสะ และแล้วพระบรมศาสดาตรัสขึ้นว่า “ครั้งในอดีตกาลนานมา มีนกแขกเต้าตัวหนึ่ง อาศัยอยู่บนต้นมะเดื่อต้นหนึ่งในป่าใกล้แม่น้ำคงคา แล้วกินผลมะเดื่อบนต้นนั้นเป็นอาหาร เวลากระหายก็จะบินมากินน้ำที่แม่น้ำคงคาเป็นประจำ จนกระทั่งต้นมะเดื่อหักโค้นลง นกแขกเต้าก็ไม่ยอมไปไหน  เพราะมีความผูกพันกับต้นมะเดื่อ นกตัวนี้เป็นพระโพธิสัตว์ที่บำเพ็ญบารมีมาหลายภพหลายชาติจึงทำให้วิมานของพระอินทร์สั่นไหว พระอินทร์พร้อมด้วยพระนางสุชาดาต้องลงมายังโลกมนุษย์เพื่อหาสาเหตุที่ทำให้วิมานสั่นไหว จนทราบว่ามีนกแขกเต้ากำลังหิวโหยอย่างน่าเวทนา พระอินทร์และพระนางสุชาดาได้สนทนาธรรมกับนกแขกเต้าจนเป็นพอพระทัย พระอินทร์จึงเนรมิตให้ต้นมะเดื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง” นกแขกเต้าตัวนั้นต่อมาคือพระสมณโคดมพุทธเจ้าพระองค์นี้นี่เอง […]

keyboard_arrow_up