แล้วเราก็หากันจนเจอ – เรื่องราวอัศจรรย์ของความรัก

แครอล แอนเดอร์สัน เป็นม่ายสาวซึ่งสามีเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในวัยสามสิบห้า ส่วนบ็อบ เอ็ดเวิร์คส ก็เป็นพ่อม่ายหนุ่มที่ภรรยาจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่ออายุได้ยี่สิบเก้า ชีวิตแต่งานของทั้งสองมีความสุขมาก ทั้งแครอลและบ็อบต่างก็ตั้งมั่นว่าคงจะรักใครหรือแต่งงานกับใครไม่ได้อีกแล้ว หลังครองตัวโดดเดี๋ยวแสนเจ็บปวดอยู่นานหลายปี ทั้งสองพบกันที่โบสถ์ในเย็นวันหนึ่งและรักกัน เมื่อทั้งคู่หมั้นหมายเละแต่งงานกัน พวกเขาบอกทุกคนว่า “เป็นเรื่องอัศจรรย์มากที่เราได้มาเจอกัน” ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นไปอย่างแนบแน่น ชีวิตแต่งงานมีปัญหาอยู่เรื่องเดียวคือทัศนคติของทั้งสองเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตตรงข้ามกัน แครอลชอบฝังมันไว้ ข้างบ็อบก็อยากจะค้นหา แครอลไม่อยากพูดถึงชีวิตแต่งงานในอดีต ไม่ว่าจะเป็นของใคร ส่วนบ็อบกระหายอยากรู้ทุกรายละเอียดในชีวิตของแครอลก่อนที่ทั้งคู่จะพบกัน และรู้สึกเสียใจที่แครอลแสดงความไม่สนใจอย่างสิ้นเชิง “ทำไมต้องปลุกคนที่ตายไปแล้วขึ้นมาด้วยล่ะ” แครอลมักพูดเช่นนี้เมื่อบ็อบดื้อกระเซ้าถาม “ควรเก็บความทรงจำไว้ ไม่ใช่ลบล้าง” เขามักพูดทำนองนี้ การณ์เป็นเช่นนี้นานหลายปี โดยแครอลเป็นผู้มีชัย ดังนั้นทั้งสองจึงไม่เคยแลกเปลี่ยนเรื่องราว รูปถ่าย หรือความทรงจำใด ๆ ในอดีตจากการแต่งงานครั้งแรกซึ่งกันและกันเลย สิบปีต่อมาแครอลเริ่มรู้สึกว่าชีวิตแต่งงานมั่นคงพอที่จะต้านทานผลลบของเรื่องในอดีตได้ “โอเค” เธอบอกบ็อบในวันหนึ่ง “ฉันพร้อมที่จะคุยเรื่องเก่า ๆ แล้ว” เธอเริ่มเล่าชีวิตแต่งงานครั้งแรกให้บ็อบฟัง และหยิบอัลบั้มภาพถ่ายที่ซ่อนไว้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันออกมาอวด “ภาพนี้ถ่ายตอนฮันนีมูน” เธอพูดพลางพลิกหน้าอย่างเร็ว “เราไปเที่ยวฝรั่งเศส โอ้…นี่ไง เราอยู่ที่ลอร์เดส” “คุณไปที่ลอร์เดสด้วยเหรอ” บ็อบถามอย่างสนใจ “เราก็ไปเหมือนกัน” “คงมีสักครึ่งโลกหรอกนะที่ไปลอร์เดส” แครอลหัวเราะ “ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย ทุกคนต่างก็ไปขอพรที่นั่นทั้งนั้น” “เดี๋ยวก่อนแครอล พลิกกลับไปหน้าก่อนสิจ๊ะ” […]

keyboard_arrow_up