พระนางธัมมทินนาเทวี สตรีผู้ได้รับความเคารพจากรุกขเทวดา

พระนางธัมมทินนาเทวี สตรีผู้ได้รับความเคารพจากรุกขเทวดา พระเจ้าพรหมทัตทรงเข้าพระทัยผิดคิดว่าสิ่งที่พระองค์บนบานไว้กับรุกขเทวดาได้สัมฤทธิ์ผล จึงจับคนมาบูชายัญ แต่แล้วก็มีสตรีนางหนึ่งช่วยให้ทุกคนพ้นจากการถูกบูชายัญ สตรีนางนั้นคือ พระนางธัมมทินนาเทวี  ครั้งพระเจ้าปเสนทิโกศลทรงได้ยินเสียงประหลาดในยามวิกาล ทรงตกพระทัยมากจึงโปรดให้ปุโรหิตทำนายว่าจะเป็นลางบอกเหตุร้ายหรือไม่ ปุโรหิตเห็นเป็นช่องทางหาลาภสักการะจึงทูลพระองค์ว่า “เป็นลางบอกเหตุว่าจะเกิดภัยขึ้นกับมหาราช แต่วิธีแก้ยังพอมีคือพระองค์ต้องประกอบพิธีบูชายัญด้วยคนและสัตว์อย่างละ 100 ชีวิต” เมื่อพระนางมัลลิกาเทวีทรงทราบจึงตรัสโน้มน้าวพระสวามีไม่ให้ทรงประกอบพิธีบูชายัญ เพราะการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเป็นหนทางไปสู่ทุคติภูมิ พระนางทรงชักชวนพระเจ้าปเสนทิโกศลไปเข้าเฝ้าพระบรมศาสดาเพื่อทูลถามที่มาของเสียงประหลาดที่แท้จริงว่าเป็นตามที่ปุโรหิตทำนายหรือไม่ พระบรมศาสดาทรงเฉลยว่าเป็นเสียงของสัตว์นรก 3 ตนจากโลหกุมภีนรก สัตว์นรกเหล่านี้ต้องการให้ชนทั้งหลายทราบว่านรกมีอยู่จริง ไม่อยากให้ใครต้องทำอกุศลกรรมอีกเลย จากนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสรรเสริญพระนางมัลลิกาเทวีที่ได้ช่วยเหลือชีวิตผู้คนและสัตว์ทั้งหลายที่จะตกเป็นเหยื่อให้พิธีกรรมนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่าเมื่อในอดีตชาติ พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงจะสังหารชนหมู่มากเพื่อสังเวยรุกขเทวดา แต่มีสตรีนางหนึ่งเตือนสติพระองค์ไว้ ครั้งสมัยพระเจ้าปเสนทิโกศลเสวยพระชาติเป็นเจ้าชายแห่งกรุงพาราณสี เจ้าชายได้ตรัสบนบานต่อรุกขเทวดาว่า หากตนได้ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา จะนำเลือดของพระราชาและพระราชินีจาก 101 เมืองในชมพูทวีปมาถวายเป็นเครื่องสังเวย วันเวลาผ่านไปพระเจ้ากรุงพาราณสีสวรรคตลง เจ้าชายได้ขึ้นครองราชสมบัติและสถาปนาเป็นพระเจ้าพรหมทัต พระองค์ทรงจำคำตรัสบนบานได้จึงทำสงครามจับพระราชาและพระราชินีทั้ง 101 พระองค์มาบูชายัญ รุกขเทวดาไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นในบริเวณต้นไทรที่ตนสถิต จึงไปขอความช่วยเหลือจากเทวดาทั้งหลายทั่วจักรวาล แต่ก็ไม่มีเทวดาองค์ใดทำลายพิธีบูชายัญของพระเจ้าพรหมทัตได้ จนกระทั่งท้าวสักกะเทวราชทรงชี้แนะว่า ในบรรดาพระราชาและพระราชินีทั้งหลายในชมพูทวีป มีพระนางธัมมทินนาเทวีเพียงพระองค์เดียวเท่านั้นที่สามารถต่อกรกับพระเจ้าพรหมทัตได้     ในขณะที่พระเจ้าพรหมทัตกำลังจะสังหารพระนางธัมมทินนาเทวี รุกขเทวดาได้ปรากฏกายขึ้น พระเจ้าพรหมทัตทรงปีติหลงคิดว่ารุกขเทวดาแสดงตนเพื่อรับเครื่องสังเวย พระราชาตรัสให้พระนางธัมมทินนาเทวีกราบรุกขเทวดา แต่พระนางทรงไม่แสดงความเคารพ รุกขเทวดาทราบว่ามีเพียงพระราชินีพระองค์นี้เท่านั้นที่จะยุติพิธีกรรมอันเลวร้ายนี้ได้ จึงแสดงความเคารพต่อพระนางแทน ทำให้พระเจ้าพรหมทัตกริ้วที่เทวดาที่พระองค์ทรงบูชาต้องแสดงความเคารพต่อคนธรรมดา พระนางธัมมทินนาเทวีกรรแสง พระเจ้าพรหมทัตตรัสถามว่า […]

พระราชินีมีอายุกับปุโรหิตหนุ่ม นิทานธรรมะสะท้อนความเป็นอนิจจัง

พระราชินีมีอายุกับปุโรหิตหนุ่ม นิทานธรรมะสะท้อนความเป็น อนิจจัง ไม่มีใครหนีพ้นจากความเป็น อนิจจัง ไปได้ อย่างสุสีมะ แม้จะยังหนุ่ม แต่ก็ยังเข้าใจและปลงต่อความเป็นอนิจจัง จนกระทั่งแสวงหาความสงบในช่วงวัยหนุ่ม กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เมื่อพระราชาสวรรคตลง พระราชโอรสนามว่า พรหมทัตกุมาร ขึ้นครองราชสมบัติต่อจากพระบิดา เมื่อพระเจ้าพรหมทัตเสด็จเยี่ยมเยือนราษฎร์ โปรดให้สุสีมะราชปุโรหิตติดตามพระองค์ด้วย เพราะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เล็ก พระมารดาทอดพระเนตรชมขบวนพระเจ้าพรหมทัตผู้เป็นพระโอรสนั้น ทรงสะดุดสายพระเนตรที่สุสีมะราชปุโรหิต บุรุษรูปงามที่ยังเยาว์วัย พระนางบังเกิดจิตปฏิพัทธ์ต่อปุโรหิตหนุ่ม พระนางไม่เสวยพระกระยาหาร พระเจ้าพรหมทัตทรงเป็นห่วงว่าพระมารดาจะพระประชวร จึงโปรดให้พระมเหสีเสด็จไปดูพระอาการ พระมเหสีทูลถามพระอาการจนทรงทราบแน่ชัดว่า พระมารดาเป็นเช่นนี้เพราะหลงรักสุสีมะราชปุโรหิต เมื่อพระเจ้าพรหมทัตทราบดังนั้น ด้วยความรักพระมารดามาก จึงสละราชบัลลังก์ยกให้สุสีมะ พระสหายรักขึ้นปกครองบ้านเมืองแทน หลายปีผ่านไป พระมารดาเข้าสู่วัยชรา พระองค์เกรงว่าพระสวามีหนุ่มจะเบื่อหน่ายพระนาง วันหนึ่งขณะที่พระนางกำลังลูบพระเศียรของพระสวามี พระนางสวมรอยว่าพบเส้นผมหงอก ซึ่งที่จริงแล้วคือเส้นพระเกษาหงอกของพระนางเอง สุสีมะเห็นดังนั้นถึงกับปลงอนิจจังว่าตนชราภาพแล้วหรือนี้ จึงเปรยกับพระชายาว่า จะสละราชบัลลังก์และออกบวช เพราะตามจริงก็เบื่อหน่ายชีวิตตามโลกแล้ว พระนางจึงตรัสความจริงว่า เส้นผมนี้เป็นของพระนาง พระนางคิดว่าหากพระสวามีมีเส้นผมหงอกเหมือนพระนาง จะไม่ทอดทิ้งพระนางไปหาสตรีสาวอื่น สุสีมะถึงจะทราบความจริงแล้ว แต่ใจที่ปรารถนาความสุขจากภายใน ก็มีใจมุ่งมั่นไปหาความสงบจากการบวชภาวนาอยู่ดี สุดท้ายสุสีมะก็สละราชสมบัติคืนพระเจ้าพรหมทัตตามเดิม ส่วนสุสีมะแล้วก็เดินทางแสวงหาสถานที่สงบ บำเพ็ญภาวนาจนกระทั่งหมดบุญไปบังเกิดยังพรหมโลก   ที่มา : หนังสือเรื่อง […]

keyboard_arrow_up