พญาวานรยอดผู้นำ นิทานธรรมะสอนใจผู้บริหาร

พญาวานรยอดผู้นำ นิทานธรรมะสอนใจ ผู้บริหาร ทำไมนิทานธรรมะเรื่องนี้จึงเป็นนิทานธรรมะสอนใจผู้บริหาร ตามจริงน่าจะเป็นเตือนใจท่านผู้บริหารเสียมากกว่า หากได้ลองอ่านดูแล้วจะเห็นอะไรมากกว่าบทบาทของ ผู้บริหาร กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ เมืองพาราณสี คนดูพระอุทยานพบผลไม้ประหลาดสีทองมีกลิ่นหอมลอยมาในสระน้ำของพระอุทยาน จึงนำขึ้นถวายพระราชา พระราชาเห็นผลไม้นั้นก็ประหลาดใจ จึงประกาศหาผู้รู้มาแถลงว่านี้มันคือผลไม้อะไร นายพรานคนหนึ่งรู้จักผลไม้นี้เป็นอย่างดีจึงเข้าเฝ้าพระราชา “ผลไม้ที่มีเปลือกสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมในถาดทองเบื้องหน้านี้คือ มะม่วง พ่ะย่ะค่ะ เป็นผลไม้ที่อยู่ในป่าหิมพานต์” พระราชาสดับดังนั้นจึงโปรดให้ผ่าผลมันออกแล้วเสวยผลมะม่วงนั้น “ช่างเป็นผลไม้ที่อร่อยจริง ๆ ข้าอยากได้พันธุ์ของมันมาปลูกไว้ในเมืองของเรา พราน เจ้าพอจะนำทางเราและเหล่าเสนาไปนำต้นมะม่วงมาได้หรือไม่” “ยินดีพ่ะย่ะค่ะ” จากนำพระราชาทรงเรือพร้อมด้วยเหล่าเสนา และมีนายพรานเป็นผู้นำทางมุ่งหน้าเดินทางไปยังป่าหิมพานต์ พอถึงจุดที่มีต้นมะม่วงผลสีทองส่งกลิ่นหอม พระราชาทรงอยากเสวยผลมะม่วง จึงทรงให้เหล่าเสนารอบต้นเพื่อสอยผลมะม่วงเหล่านั้น ฝูงลิงที่กินมะม่วงเป็นอาหารอยู่แล้วก็กระโดดปีนป่ายมา พระราชาทอดพระเนตรดังนั้นก็ให้เหล่าเสนายิงธนูสังหารเสีย พญาวานร ลิงเผือกที่ตัวใหญ่ผิดลิงธรรมดาเกรงว่าบริวารจะเป็นอันตราย จึงเรียกบริวารให้กระโดดข้ามไปยังต้นไม้อีกต้นเพื่อหนีธนู แต่ด้วยต้นไม้นั้นมันไกลเกินกว่าที่จะกระโดดไปถึงทันที พญาวานรจึงผูกเถาวัลย์ไว้กับเอวแล้วสละตนกระโดดพุ่งไปอีกต้นไม้ แล้วตะโกนให้บริวารปีนเถาวัลย์นั้นมา พระราชาทอดพระเนตรเห็นดังนั้น ทรงประทับพระทัยในการกระทำของพญาวานร จึงทรงสั่งห้ามเหล่าเสนายิงธนู พระองค์ทอดพระเนตรจึงถึงลิงตัวสุดท้าย ลิงตัวนี้มีอาฆาตแค้นต่อพญาวานรจึงคิดเห็นเป็นโอกาสที่จะสังหารพญาวานร มันจึงกระโดดลงบนหลังของพญาวานรหลายครั้ง จนพญาวานรร่วงลงมาบนพื้นได้รับบาดเจ็บสาหัส พระราชารีบเข้าไปดูอาการของพญาวานรด้วยพระเมตตา พระองค์โปรดให้พยาบาลพญาวานร แต่ร่างกายอันระบมของพญาวานรไม่สามารถทนต่อบาดแผลที่ได้รับ พระราชาตรัสถามพญาวานรว่า “ทำไมพ่อลิง ไม่หนีเอาตัวรอดไป มาห่วงใยคนอื่น จนตนเองต้องเดือดร้อนเช่นนี้” “ข้าเป็นหัวหน้าของพวกเขา […]

keyboard_arrow_up