เมื่อ ความผิดหวัง เป็นคุณต่อชีวิตเราอย่างน่าอัศจรรย์ บทความสำหรับคนผิดหวังในรัก

ชีวิตมนุษย์มีของคู่กันเสมอ เหมือนมีหญิงคู่ชาย มีพระอาทิตย์คู่พระจันทร์ มีกลางวันคู่กลางคืน มีสุขคู่ทุกข์ มีนินทาคู่สรรเสริญ มีความสมหวังคู่ ความผิดหวัง 

ทำไมเมืองไทยเป็นเมืองพุทธ แต่กลับมีคนชอบโกงกินอยู่มากมาย

ทำไม คนชอบโกงกิน จึงมีอยู่มากมาย เราจะทำอย่างไรให้ทุกคนรู้จักผิดชอบชั่วดีได้ เรื่องนี้ท่าน ว.มีคำอธิบาย และมีนิทานพุทธปรัชญาสนุกๆ มาเล่าให้ฟังค่ะ

บทความให้กำลังใจ “ป่วยกายแต่ใจไม่ป่วย” เรื่องเล่าของผู้ป่วยระยะสุดท้าย

บทความให้กำลังใจ ต่อไปนี้ เป็นเรื่องของความงดงามและเข้มแข็งของจิตใจมนุษย์ที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ในที่นี้คือความเจ็บป่วยทั้งหลาย

เอริน กรูเวลล์ ครูผู้เปลี่ยนเด็กเกเรให้กลายเป็นนักเขียนเพื่ออิสรภาพ

เอริน กรูเวลล์ (Erin Gruwell) รู้ดีว่าการปลุกปั้นเด็กสักคนนั้นยากเย็นขนาดไหน ฤดูใบไม้ร่วงปี 1994 เอรินเริ่มงานสอนครั้งแรกที่ วู้ดโรว์ วิลสัน ไฮสกูล แคลิฟอร์เนีย ห้อง 203 ที่เธอรับผิดชอบประกอบด้วยเด็กอายุราว 14 – 15 ปีหลายเชื้อชาติ เช่น แอฟริกัน-อเมริกัน ละตินอเมริกัน กัมพูชา เวียดนาม และอเมริกัน เด็กๆ จับกลุ่มกันเป็นแก๊งตามเชื้อชาติ หลายคนในห้องนี้เคยอยู่ในสถานกักกัน ครอบครัวแตกแยก พกอาวุธ เสพยา และถูกผู้ใหญ่ตราหน้าว่า ““เหลือขอจนหมดทางสอน”” ทุกๆ วันเมื่อเดินออกจากโรงเรียน พวกเขาต้องเจอกับคู่อริที่พร้อมจะหยุดทุกปัญหาด้วยลูกกระสุน เอรินอดทนสอนอะไรต่อมิอะไรอย่างที่ครูประจำวิชาภาษาอังกฤษควรสอน แม้จะไม่ค่อยมีใครตั้งใจฟัง แต่แล้ววันหนึ่งความอดทนของเธอก็สิ้นสุด เมื่อนักเรียนพากันส่งกระดาษวาดภาพล้อเลียนเพื่อนที่เป็นคนผิวดำไปทั่วห้องอย่างสนุกสนาน เธอเล่าด้วยเสียงปวดร้าวว่า นาซีก็ใช้วิธีเผยแพร่ภาพชาวยิวที่มีจมูกงองุ้มเพื่อสร้างความเกลียดชัง ก่อนจะนำไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวผู้บริสุทธิ์นับล้าน เอรินช็อกมากยิ่งขึ้นเมื่อนักเรียนเกือบทั้งห้องไม่รู้จักว่า ““การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์”” คืออะไร ทั้งที่เกือบทุกคนยอมรับว่าเคยถูกไล่ยิง   หลังจากวันนั้นเอรินพยายามหาวิธีใหม่ๆ นอกกรอบมาสอนเด็กๆ เช่น เล่นเกมที่ทำให้พวกเขาค่อยๆ เข้าใจว่า แม้คนเราจะแตกต่างกัน แต่ก็มีความเป็นมนุษย์เหมือนกัน […]

อ้วน เด่นคุณ จากเด็กขี้แยสู่พระเอกละคร

ใครจะคิดว่าเด็กขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้เวลาถูกเพื่อนแกล้งจะกลายมาเป็นพระเอกละครในวันนี้  อ้วน เด่นคุณ ผมเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งแต่เด็ก ๆ ผมไม่ชอบเดินตามใคร ไม่ชอบทำตามเพื่อน ซึ่งพอไม่ทำตามเพื่อน นอกจากจะไม่มีใครคบแล้ว เพื่อน ๆ ยังรวมหัวแกล้งผมตลอด อย่างตอนพักเที่ยง ผมตักข้าวใส่ถาดเสร็จ เพื่อนเอาดินสอหลาย ๆ แท่งมาปักในข้าวผมแล้วร้องเพลงแฮ็ปปี้เบิร์ธเดย์ ข้าวก็เลอะคราบดินสอ กินไม่ได้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว บางครั้งเพื่อนก็เอาถาดใส่ข้าวมายัดใส่กระเป๋าผมตอนเผลอ คือหาเรื่องแกล้งได้ไม่เว้นแต่ละวัน ผมร้องไห้กลับบ้านทุกวัน ผมโกรธนะที่เพื่อนแกล้ง แต่ไม่กล้าตอบโต้เพราะไม่มีพวกเหมือนคนอื่น พอขึ้นมัธยมปลาย ผมไม่อยากถูกแกล้งอีก จึงเริ่มทำตัวกลมกลืนกับเพื่อน เริ่มเลียนแบบเพื่อน จนถึงขั้นเสเพล มีเรื่องท้าตีท้าต่อยไม่เว้นแต่ละวัน แต่ไม่ว่าจะเกเรขนาดไหน ผมก็มีความฝัน นั่นคือการเป็นนักดนตรี ผมเดินตามความฝันก้าวแรกโดยการเป็นนักดนตรีวงโยธวาทิตของโรงเรียน ทุกวันที่ผมเดินเข้าโรงเรียน ผมจะไหว้ศาลหน้าโรงเรียนแล้วขอพรว่า  “สาธุ ขอให้ผมได้เป็นนักดนตรีดัง ๆ ด้วยเถิด”     เวลานั้นเรื่องการเป็นดาราไม่อยู่ในความคิดของผมเลยแม้แต่น้อย มันคือสิ่งที่ห่างไกลกับเด็กต่างจังหวัดมาก เวลาผมดูโทรทัศน์ ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก ชอบมากแต่ไม่เคยคิดว่าเราจะไปยืนในจุดนั้น แต่แล้วสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น วันนั้นภาพยนตร์เรื่อง ฮักนะ สารคาม มาเปิดรับนักแสดงที่โรงเรียน โดยแต่ละห้องต้องส่งตัวแทนเพื่อไปคัดเลือกนักแสดง ผมไม่ได้สนใจเพราะไม่ใช่ทางของผม แต่หัวหน้าห้องส่งชื่อผมไปโดยไม่บอกก่อน พอถึงวันทดสอบการแสดง ซึ่งตรงกับวันเสาร์ ปกติแล้วทุกวันเสาร์ผมจะสอนดนตรีน้อง ๆ ที่บ้าน เพราะแม่ไม่ให้ออกจากบ้านไปไหน แต่ครั้งนี้หัวหน้าห้องมัดมือชก โทร.บอกแม่ว่ามีสอบภาษาไทย แล้วมาบอกผมว่าให้ไปเป็นหน้าเป็นตาให้เพื่อนในห้องหน่อย ผมจึงตกกระไดพลอยโจนต้องไปทดสอบการแสดงในที่สุด เมื่อไปถึงที่ทดสอบการแสดง คนอื่นแต่งตัวกันมาดีมาก แต่ผมไม่คิดจะทำงานเส้นทางสายนี้อยู่แล้วจึงใส่เสื้อผ้าสไตล์ตัวเอง เสื้อขาด ๆ กางเกงยีนตัดขา ไม่น่าเชื่อว่าผมผ่านการคัดเลือกและได้เป็นหนึ่งในนักแสดงภาพยนตร์เรื่องนั้น เพราะทีมงานต้องการคาแร็คเตอร์จน ๆ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป     เมื่อเริ่มเข้าวงการบันเทิง ชีวิตไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด ผมต้องหยุดเรียนไปถ่ายภาพยนตร์ พอกลับมาเรียน สอบตกเกือบทุกวิชา ตอนนั้นเรียน ม.6 แล้ว โชคดีที่โรงเรียนมีระยะเวลาให้นักเรียนสอบซ่อม ผมกลับมาดูหนังสืออย่างหนักจนสอบผ่านทุกวิชาและจบพร้อมเพื่อนในที่สุด เมื่อเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ทำงานในวงการเต็มตัว จากเด็กที่ไม่มีความรับผิดชอบก็รับผิดชอบมากขึ้น แม้การได้เป็นนักแสดงจะเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แต่เมื่อได้โอกาสแล้วก็ต้องตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ สิ่งที่ผมยึดเป็นหลักในการทำงานมาตลอดคือสติ ต้องมีสติติดตัวอยู่เสมอ เพราะถ้ามีสติ เราจะไม่ทำเรื่องที่ไม่ควรทำ หรือสิ่งใดที่เคยทำแล้วไม่ดี เราก็ไม่ทำอีก ผมเชื่อว่าหากมีสติ ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร เราก็สามารถผ่านมันไปได้ครับ   Secret BOX ไม่มีคำพูดใครชี้ชะตาเราได้เท่าเราลงมือทำด้วยตัวเอง เพราะสุดท้ายแล้ววันหนึ่งถ้าเราทำดีหรือทำชั่ว มันก็มาจากการตัดสินใจของเรา โทษคนอื่นไม่ได้ อ้วน – เด่นคุณ งามเนตร   ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 183 เรื่อง เด่นคุณ งามเนตร เรียบเรียง อุรัชษฎา ขุนขำ ภาพ สรยุทธ พุ่มภักดี Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine

ไม่กลัวความตายแต่กลัวการเกิด โบวี่ - อัฐมา ชีวนิชพันธ์

คนเราแต่ละคนมีความกลัวต่างๆ กันไป บางคนกลัวความสูง บางคนกลัวความมืด บางคนกลัวความทุกข์ แต่สิ่งที่ โบวี่ – อัฐมา ชีวนิชพันธ์ กลัวที่สุดคือการเกิด

การบรรยายครั้งสุดท้ายของ แรนดี้ พอสช์ ผู้เขียน The Last Lecture

เคยคิดเล่นๆ ไหมว่า ถ้าเหลือเวลาบนโลกเพียงไม่กี่เดือน คุณจะทำอะไร แรนดี้ พอสช์ ดอกเตอร์แรนดี้ พอสช์ (Randy Pausch) ไม่ได้แค่คิด เมื่อทราบจากหมอว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 2 – 3 เดือนเท่านั้น เนื่องจากมะเร็งตับอ่อนลุกลามไปทั่วร่างกายแล้ว เพียงไม่กี่อาทิตย์ต่อมา คือในวันที่ 18 กันยายน 2550 แรนดี้ได้จัดการบรรยายต่อหน้าผู้ฟังกว่า 400 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน และอดีตลูกศิษย์ที่เดินทางมาจากทั่วประเทศ เพื่อมาฟังเลกเชอร์ครั้งสุดท้ายของครูที่พวกเขารัก               การบรรยายโดยคนที่รู้กำหนดเวลาตายของตัวเองอย่างแรนดี้ภายใต้หัวข้อ “”จงทำความฝันสมัยเด็กให้เป็นจริง”„ ไม่ใช่เรื่องความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่เขามีส่วนสำคัญในการบุกเบิก แต่กลับเป็นเรื่องของชีวิตที่เรารู้กันอยู่แล้ว เช่น คุณค่าของความฝัน การมองโลกในแง่ดี การฝ่าฟันอุปสรรค… “”เราไม่สามารถเปลี่ยนไพ่ที่จั่วขึ้นมา แต่เราเปลี่ยนวิธีเล่นได้„” ””ไม่มีใครที่เลวไปเสียทุกด้าน ทุกคนมีด้านดี แค่เพียงต้องรอจนกว่าด้านที่ดีจะแสดงตัวออกมา”„ “”เมื่อไรก็ตามที่คุณทำสิ่งที่แย่ๆ และคนรอบข้างไม่อยากตักเตือนคุณอีกต่อไป นั่นแหละคือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะการที่มีคนคอยวิพากษ์วิจารณ์คุณ แปลว่าเขายังรักและห่วงใยคุณอยู่„” บางครั้งแรนดี้เองถึงกับต้องปาดน้ำตาร่วมไปกับผู้ฟัง แต่เขาก็ยังยิ้มแย้ม […]

“ใส่บาตรครั้งแรก” บทความดี ๆ โดย ดังตฤณ

เหตุการณ์ในชีวิตคนเรามักถูกหลงลืมมากกว่าถูกจดจำ คุณอุตส่าห์ฝันตั้งเป็นชั่วโมง แต่ทั้งหมดมักถูกลบเกลี้ยงเพียงด้วยวินาทีแห่งการตื่นนอน และนั่นก็เป็นทำนองเดียวกับชีวิตเก่าที่อุตส่าห์ผ่านร้อนผ่านหนาวยาวนานหลายสิบปี กลับถูกลืมไม่เหลือ เพียงด้วยช่วงเก้าเดือนของการอยู่ในท้องแม่ ใส่บาตรครั้งแรก ผมจะลืมตาที่โรงพยาบาลหรือที่บ้านกี่ครั้งก็ไม่รู่ ้ แต่ความทรงจำของผมตั้งต้นด้วยการลืมตาขึ้นมาเห็นภูเขาและท้องฟ้า นั่นคือจิตดวงแรกที่สามารถรับรู้ได้อย่างเต็มตื่น กับทั้งประทับแน่น ไม่ลืมเลือนมาจนถึงทุกวันนี้ ผมจำได้ว่า หลังจากเมียงมองภูเขาและท้องฟ้าด้วยความคิดทำนองว่า “”ได้เห็นอะไรอย่างนี้อีกแล้ว” ” ครู่หนึ่งก็อ่อนแรงและหลับใหลลงตามเดิม ภูเขาและท้องฟ้าอันเป็นภาพความทรงจำแรกคือละแวกบ้านพักพนักงานไทยออยล์ จังหวัดชลบุรี ที่คุณพ่อของผมทำงานอยู่ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมจำได้ถึงความรู้สึกอยากได้อ้อมกอดจากแม่ จำได้ถึงภาวะอ่อนแอที่ขับดันให้อยากร้องไห้หาแม่ จำได้ถึงน้ำเสียงปลอบประโลมของแม่ แม่อยู่กับผมทั้งวัน ส่วนพ่อเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่จะกลับมาบ้านในตอนเย็น ตอนหนึ่งขวบผมแยกแยะได้ชัดเจนว่าพ่อเป็นอย่างไร แม่เป็นอย่างไร พี่สาวอีกสองคนเป็นอย่างไร และในวันครบหนึ่งขวบเต็มนั่นเอง มหากุศลจิตก็เกิดขึ้นเป็นดวงแรกในชีวิต เช้าวันนั้นพ่ออุ้มผมออกมาหน้าบ้าน อากาศสดชื่น ผมเห็นแม่และใครอีกคนจัดโต๊ะเล็ก มีขันข้าวและมีถุงกับข้าวหลายถุง ผมระลึกได้ว่าก่อนหน้านั้นเคยเห็นพ่อแม่เอาโต๊ะออกไปตั้งหน้าบ้านหลายหนแล้ว เพื่อรอคนที่พ่อแม่เรียกว่า ““พระ”” เดินมารับ ผมเห็นแม่ถือกล้องถ่ายรูป ยิ้มแย้ม และพยายามเรียกให้ผมหันไปมอง ผมจำเสียงหัวเราะดีใจของตัวเองได้เมื่อเห็นแม่กดชัตเตอร์ถ่ายรูปผมไว ้ และผมก็ดีใจมากด้วยที่พ่ออุ้มผมไว้ตลอด ไม่วางเลย ถึงเวลาพระมา พ่อพนมมือไหว้ทั้งยังมีผมอยู่ในอ้อมแขน แล้วตักข้าวใส่บาตรให้ดู จากนั้นจึงถามผมว่าอยากใส่เองไหม ผมรู้สึกตื่นเต้นและเห็นเป็นเรื่องท้าทาย เนื่องจากรู้สึกถึงมือที่เล็กเมื่อเทียบกับด้ามทัพพี แล้วก็รู้สึกถึงกำลังแขนที่ยังน้อยอยู่ ชวนให้ไม่แน่ใจว่า จะสามารถยกทัพพีตักข้าวใส่บาตรพระไหวหรือเปล่า […]

อิงวาร์ คัมปราด จากเด็กขายไม้ขีดไฟสู่เจ้าของอาณาจักรเฟอร์นิเจอร์

เมื่อเอ่ยชื่อ อิงวาร์ คัมปราด (Ingvar Kamprad) คนที่รู้จักเขาคงจะนึกถึง หนึ่ง อาณาจักรเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่ IKEA สอง ความร่ำรวย เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ยอมรับ แต่นิตยสารฟอร์บส์จัดอันดับให้อิงวาร์เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของโลก และสาม ความมัธยัสถ์ ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ควรจะรีบดำเนินรอยตามโดยด่วน อิงวาร์ คัมปราด เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1926 เขาเติบโตในฟารม์ ที่ชื่อว่า Elmtaryd ใกล้หมู่บ้าน Agunnaryd ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน   อิงวาร์มีอาการของโรคการเขียนอ่านบกพร่อง (Dyslexia) แต่เขากลับมีหัวการค้ากว่าเด็กวัยเดียวกันมาก เขาเริ่มทำธุรกิจครั้งแรกด้วยการใช้โรงเก็บของในสวนเปิดเป็นร้านขายเมล็ดพันธุ์พืช เด็กชายใช้เวลาเพียงปีเดียวก็สามารถเก็บเงินซื้อรถจักรยานของตัวเองได้ หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มธุรกิจใหม่ด้วยการซื้อไม้ขีดไฟแบบเหมายกลังแล้วนำมาแยกขายเป็นกลักๆ ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาด โดยใช้จักรยานคู่ใจเป็นพาหนะ เขาพบว่า แม้จะขายไม้ขีดไฟในราคาถูก แต่หากขายจำนวนมากก็ได้กำไรดี เมื่ออิงวาร์อายุได้ 17 ปี พ่อได้ให้เงินขวัญถุงเป็นรางวัลในวันที่เขาเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ซึ่งอิงวาร์ได้ใช้เงินก้อนนี้ในการตั้งต้นธุรกิจ เขาตั้งชื่อร้านว่า ไอเกีย (IKEA) โดยตัวไอ (I) […]

ความสําเร็จของ ริชาร์ด แบรนสัน

ริชาร์ด แบรนสัน (Richard Branson) รู้ดีว่า ถ้าหากเขาต้องการมีชีวิตที่สนุกแล้วละก็ เขาต้องทําตัวเองให้สนุกเสียก่อน มารู้จักสูตรความสําเร็จที่มาจากความสนุกของเจ้าของอาณาจักรเวอร์จิ้นผู้นี้กันดีกว่า ริชาร์ด ชาร์ลส์ นิโคลัส แบรนสัน เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1950 ในครอบครัวชนชั้นสูงของอังกฤษ แต่โชคร้ายที่เขามีอาการที่เรียกว่า ภาวะการเรียนรู้บกพร่อง (Dyslexia) คือทุกครั้งที่เรียนหนังสือ เขาจะมองเห็นตัวหนังสือกระโดดไปมาราวกับเล่นตลก ซึ่งทําให้เด็กชายริชาร์ดต้องใช้เวลานานมากกว่าจะอ่านออกเขียนได้เหมือนเด็กอื่น       ผลจากอาการป่วยทําให้ริชาร์ดครองตําแหน่งที่โหล่อยู่เสมอ เขาจึงลาออกจากโรงเรียนขณะอายุเพียง 16 ปี และหันมาทําธุรกิจกับเพื่อนๆ ด้วยการเปิดนิตยสาร Student แทน ผลจากการทํานิตยสารครั้งนั้นทําให้ริชาร์ดมีชื่อเสียงพอตัวในหมู่วัยรุ่นของกรุงลอนดอน ต่อมาเขาจึงเริ่มหันมาทําธุรกิจ“เปิดท้ายขายเทป” โดยเลือกหยิบดนตรีแนวที่เขาชอบไปปักหลักขายอยู่ริมถนน โดยมีการให้ส่วนลดพิเศษที่แตกต่างจากร้านเทปทั่วไป       ริชาร์ดพบว่า ในปีค.ศ. 1970 นั้น แม้ว่าความบันเทิงที่ผู้คนหาซื้อได้จะอยู่ในรูปของเทปเพลงหรือแผ่นเสียงเท่านั้น แต่ตลาดเทปเพลงกลับไปอยู่ในมือของนักธุรกิจกลุ่มใหญ่ๆ เพียงไม่กี่กลุ่ม ซึ่งไม่เคยคิดจะลดราคาเทปเพลงลงอย่างที่ควรจะเป็น เขามีความใฝ่ฝันว่า อยากทําให้ค่ายเทปต่างๆ ปรับราคาเทปเพลงให้เป็นธรรมมากขึ้น และแม้ว่าความฝันนี้จะดูห่างไกล เพราะเทียบไปแล้วเขาเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ […]

เต้ย จรินทร์พร จุนเกียรติ กับ “ความดี” ที่ใครๆ ก็ทำได้ “ง่าย” นิดเดียว

เต้ย จรินทร์พร จุนเกียรติ ดาราสาวร่างเล็กที่ยิ้มทีไรโลกก็สดใสทันที เปิดฉากบทสนทนากับ Secret ด้วยแนวคิดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตและการทำความดีในแบบเต้ยให้ฟัง

ทนง ลี้อิสสระนุกูล นักธุรกิจหมื่นล้าน ผู้บริหารธุรกิจตามรอยพระยุคลบาท

ทนง ลี้อิสสระนุกูล กรรมการผู้จัดการ บริษัทสิทธิผล 1919 จำกัด และบริษัทในเครือ เป็นที่รู้กันในวงการยานยนต์ว่า บริษัทสิทธิผล 1919 จำกัด และบริษัทในเครือเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมผลิตและจำหน่ายอะไหล่รถยนต์ลำดับต้น ๆ ของเมืองไทย  แม้คุณ ทนง ลี้อิสสระนุกูล จะเป็นทายาทผู้บริหารรุ่นที่ 3 แล้ว  แต่ยังทันเห็นว่าบรรพบุรุษที่มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบนั้นก่อร่างสร้างตัวมาอย่างไร “คุณปู่และคุณย่าของผม (คุณกนกและคุณโสภา ลี้อิสสระนุกูล) เป็นชาวจีนที่มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบตอนที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาอาศัยอยู่ในประเทศไทย  และรักที่นี่เสมือนเป็นแผ่นดินเกิด ตอนผมยังเด็ก คุณปู่เปิดร้านซ่อมจักรยานและปะยางเล็ก ๆ อยู่ใต้ต้นโพธิ์หน้าวัดญวน ตลาดน้อย  ก่อนไปโรงเรียน คุณปู่ให้ผมช่วยซ่อมจักรยาน ได้เงินคันละ 3 บาท ถือว่าเป็นเงินเยอะมากถ้าเทียบกับเด็กสมัยนั้นซึ่งได้เงินไปโรงเรียนแค่วันละ 1 บาท  จำได้ว่าผมขยันมาก ซ่อมได้วันละ 3 คัน ได้เงิน 9 บาทไปโรงเรียนเป็นประจำ “ธุรกิจของคุณปู่เติบโตขึ้นจากที่นั่น  จากร้านเล็ก ๆ ในบริเวณวัด ด้วยความขยัน อดทน และอดออม ท่านเริ่มขยับขยายออกมาเปิดร้านขายจักรยานเล็ก ๆ  ซึ่งขายดีขึ้นเรื่อย ๆ จนสามารถขยายร้านให้ใหญ่ขึ้น  และค่อย ๆ ขยายธุรกิจออกไปอีกหลายอย่าง  จากรุ่นคุณปู่ตกทอดมายังรุ่นคุณพ่อและสู่รุ่นผม  ปัจจุบันธุรกิจในกลุ่มสิทธิผลขยายออกเป็นหลายสาขา  เช่น  กิจการผลิตอะไหล่ยานยนต์  กลุ่มพลังงาน  กลุ่มยาง  กลุ่มเหล็ก  กลุ่มวิจัยและพัฒนา  กลุ่มการตลาด  ตลอดจนถึงกลุ่มอุปกรณ์ส่องสว่างและชิ้นงานพลาสติก  โดยทุกผลิตภัณฑ์ของกลุ่มสิทธิผลให้ความสำคัญเรื่องคุณภาพและมีราคายุติธรรม “ผมบริหารธุรกิจโดยเดินตามรอยพระยุคลบาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ผู้ทรงประกอบด้วยทศพิธราชธรรม  คือ  ศีล  บริจาค ความซื่อตรง ความอ่อนโยน ความเพียร ความไม่โกรธ  ความไม่เบียดเบียน  ความอดทนและความเที่ยงธรรม  เพราะผมพิสูจน์แล้วว่าทุกคำสอนของพระองค์ท่านเป็นความจริงที่ประชาชนควรนำมาปฏิบัติ “หากผมจะลงมือทำอะไร ผมจะวางแผนเอาไว้หลาย ๆ แผนเพื่อป้องกันความผิดพลาด เรียกว่าแพลนเอ แพลนบีและแพลนซี  ถ้าลงมือทำตามแพลนเอไม่สำเร็จ  ก็มีแผนสำรองเป็นแพลนบีเอาไว้เสมอ  แล้วถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็ต้องใช้แพลนซี  แต่ถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็ต้องยกเลิกไปก่อน  เพราะอาจมีปัจจัยหลายอย่างที่ไม่พร้อม  จึงไม่ประสบความสำเร็จทั้งที่วางแผนเอาไว้อย่างรัดกุมแล้ว “ความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจตามแบบฉบับของผมคือ การเติบโตอย่างมั่นคง ผมไม่ชอบการเติบโตอย่างก้าวกระโดด  เพราะถ้าขึ้นเร็วก็มักจะลงเร็วด้วยเช่นกัน  ทุกวันนี้คนที่ผมแคร์มากที่สุดในบริษัทคือลูกน้องหรือพนักงานของผมซึ่งมีมากกว่าสองหมื่นครอบครัว รวมแล้วน่าจะเกือบหนึ่งแสนคนที่จะได้รับผลกระทบจากการตัดสินใจของผมไปด้วย ดังนั้นก่อนตัดสินใจหรือลงทุนทุกครั้ง  ผมคิดถึงพนักงานก่อนเสมอ “ผมโชคดีที่ได้ทำงานที่รัก จึงทำงานอย่างมีความสุขและเต็มที่ทุกวัน ผมคิดเสมอว่า ถ้าวันนี้ผมไม่อยู่แล้วบริษัทก็ยังเดินหน้าต่อไปได้  เพราะผมได้วางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้ว ดังนั้นงานหลักของผมทุกวันนี้คือการทำบุญและตอบแทนสังคมมากกว่า “ผมมีความสุขมากที่ได้ทำบุญ ผมเริ่มจากการทำบุญกับคนใกล้ตัวที่สุดอย่างพนักงานก่อน โดยให้พนักงานส่งชื่อโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือ  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโรงเรียนที่พนักงานร่ำเรียนมา เราจะบริจาคสิ่งที่โรงเรียนขาดแคลนให้เช่น  คอมพิวเตอร์  อุปกรณ์การศึกษา รวมถึงทุนการศึกษาด้วย  แล้วให้พนักงานคนนั้นเป็นคนนำกลับไปมอบให้โรงเรียนของตัวเอง  เพื่อให้เขาได้เป็นฮีโร่ของโรงเรียน นอกจากนั้นผมยังจัดกิจกรรมออกบูธรับบริจาคอวัยวะร่วมกับศูนย์รับบริจาคอวัยวะสภากาชาดไทย แน่นอนว่าผมบริจาคอวัยวะทุกส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว กิจกรรมบริจาครถเข็นให้กับคนพิการ กิจกรรมมอบจักรยานให้คุณครูในท้องถิ่นทุรกันดาร  และอีกกิจกรรมที่ผมทำทุกปีคือ การมอบผ้าห่มคลายหนาวให้กับเด็กและประชาชนตามต่างจังหวัด  โดยเฉพาะภาคเหนือที่มีอากาศหนาวเป็นพิเศษ” หลักการบริหารธุรกิจด้วย “คุณภาพคู่คุณธรรม” จึงไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มสิทธิผลเจริญเติบโตอย่างมั่นคงมายาวนานเกือบศตวรรษ   ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 174 เรื่อง  กองบรรณาธิการนิตยสาร Secret ภาพ  วรวุฒิ วิชาธร Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine

ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค”

“ทิโมธี เรย์ บราวน์” ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค” ในปี พ.ศ. 2538 ชายชาวอเมริกันผู้หนึ่งทราบผลการตรวจว่าตัวเองติดเชื้อไวรัสเอชไอวี

“ฉันดี ฉันเก่ง ฉันดัง ฉันรวย” แต่ทำไมฉันไม่มีความสุข น้ำผึ้ง - ณัฐริกา ธรรมปรีดานันท์

น้ำผึ้ง เริ่มทำงานในวงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 14 - 15 พออายุ 17 ก็ได้เป็นนางเอกละคร และเพียงแค่เรื่องแรกเท่านั้น ชื่อของน้ำผึ้งก็ขึ้นแท่นนางเอกเบอร์ต้นๆ ของวงการ…ชีวิตเปลี่ยนทันที!

ดนตรีสร้างชีวิต สงกรานต์-รังสรรค์ ปัญญาเรือน

ผมเกิดและเติบโตที่จังหวัดลำปาง พ่อแม่แยกทางกันตอนผมอยู่ ป.1 ในวัยเด็กผมเป็นเพียงเด็กเกเรคนหนึ่งที่มีใจรักการเล่นกีตาร์เท่านั้น รังสรรค์ ปัญญาเรือน ผมเรียนอยู่ที่ลำปางจนถึง ม.5 แล้วย้ายมาอยู่กับน้าที่จังหวัดนครราชสีมา น้าของผมเปิดโรงเรียนสอนดนตรี ผมจึงได้ฝึกเล่นกีตาร์คลาสสิกอย่างจริงจัง โดยน้าคอยสอนคอยชี้แนะให้อย่างใกล้ชิด ผมฝึกซ้อมอย่างหนักจนสุดท้ายก็ฝีมือดีพอจะเป็นครูสอนกีตาร์คลาสสิกให้เด็ก ๆ ในโรงเรียนสอนดนตรีของน้าได้ ช่วงม.ปลาย ผมตั้งวงดนตรีกับเพื่อน เริ่มแกะเพลงไปจนถึงเขียนเพลงเอง แล้ววันหนึ่งผมกลับรู้สึกว่ากีตาร์คลาสสิกไม่ใช่ทางของผม แม้จะรู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่เล่นเพลงใหม่ ๆ ได้ แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่า “ทำไมเราเครียดจังวะ ทำไมเราเล่นแล้วไม่มีความสุขเลย” วันหนึ่งผมจึงบอกน้าว่าอยากไปเรียนกีตาร์บลูส์ น้าโมโหมาก เพราะเขาสอนกีตาร์คลาสสิกให้ผมมาตั้งแต่แรก จากนั้นเราก็ทะเลาะกันใหญ่โต จนผมออกจากบ้านน้ามาเช่าบ้านอยู่เอง เพียงเพราะคิดว่า “ไม่ว่าเส้นทางชีวิตข้างหน้าจะลำบากแค่ไหน เราก็ขอเลือกอนาคตและความสุขของตัวเอง” จากวันนั้นชีวิตของผมก็เริ่มจากศูนย์ ผมยังคงต้องเรียนเพื่อให้จบม.6 แต่ผมไม่มีเงินติดตัวเลย จึงต้องรับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อให้มีเงินพอกินพอใช้ ช่วงนั้นตอนกลางคืนผมเล่นกีตาร์ที่ร้านอาหารพอให้มีรายได้เลี้ยงตัวเอง หลังจากเรียนจบม.6 มาได้อย่างทุลักทุเล ผมก็เดินหน้าทำงานอย่างจริงจัง โดยหวังว่าสักวันจะต้องทำงานหาเลี้ยงแม่และยายให้ได้ ผมทำงานทุกอย่างตั้งแต่พนักงานขายรองเท้าในห้างสรรพสินค้า เด็กเสิร์ฟ เด็กจัดโต๊ะ ทำขนมรังผึ้งขาย ทอดลูกชิ้นขาย แล้วแต่โอกาสจะพาไป   แต่งานหนึ่งที่ผมทำมาตลอดและไม่เคยทิ้งเลยคือ การเล่นดนตรี อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังทอดลูกชิ้นขาย “มีน” เพื่อนสนิทของผมซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกวงดนตรี […]

10 ทางเลือกในการทำบุญ โดยไม่ต้องใช้เงินสักบาท

วิธีทำบุญไม่ได้มีความหมายเพียงแค่ “การให้ทาน” แต่ยังมีวิธีอื่นๆ อีกมากมายให้เลือกทำได้ตามอัธยาศัย ในการทำบุญที่แท้ แม้ไม่ใช้เงินเลยทุกคนก็มีสิทธิทำบุญ

ทำบุญรับปีใหม่ไทย ทำบุญอย่างไรจึงเรียกว่า “ บุญแท้ ”

ทำบุญแบบมีเงื่อนไขคืออะไร ทำอย่างไรจึงจะเข้าถึงบุญได้ง่ายที่สุด ต้องทำบุญกับพระเท่านั้นหรือ มาเจาะลึกเรื่องบุญๆ แบบถึงแก่นกับบทความนี้กันเลย

ถึง “ไทม์แมชีน” จะมีจริงก็ไม่มีความหมาย : มิค บรมวุุฒิ หิรัณยัษฐิติ

มิค-บรมวุฒิ ถือหลักในการดำเนินชีวิตสั้นๆ ว่า “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด” ส่วนหลังจากนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่ขอย้อนกลับไปแก้ไขแน่นอนเพราะได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว ณ เวลานั้น

keyboard_arrow_up