ไม่กลัวความตายแต่กลัวการเกิด โบวี่ - อัฐมา ชีวนิชพันธ์

คนเราแต่ละคนมีความกลัวต่างๆ กันไป บางคนกลัวความสูง บางคนกลัวความมืด บางคนกลัวความทุกข์ แต่สิ่งที่ โบวี่ – อัฐมา ชีวนิชพันธ์ กลัวที่สุดคือการเกิด

การบรรยายครั้งสุดท้ายของ แรนดี้ พอสช์ ผู้เขียน The Last Lecture

เคยคิดเล่นๆ ไหมว่า ถ้าเหลือเวลาบนโลกเพียงไม่กี่เดือน คุณจะทำอะไร แรนดี้ พอสช์ ดอกเตอร์แรนดี้ พอสช์ (Randy Pausch) ไม่ได้แค่คิด เมื่อทราบจากหมอว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 2 – 3 เดือนเท่านั้น เนื่องจากมะเร็งตับอ่อนลุกลามไปทั่วร่างกายแล้ว เพียงไม่กี่อาทิตย์ต่อมา คือในวันที่ 18 กันยายน 2550 แรนดี้ได้จัดการบรรยายต่อหน้าผู้ฟังกว่า 400 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน และอดีตลูกศิษย์ที่เดินทางมาจากทั่วประเทศ เพื่อมาฟังเลกเชอร์ครั้งสุดท้ายของครูที่พวกเขารัก               การบรรยายโดยคนที่รู้กำหนดเวลาตายของตัวเองอย่างแรนดี้ภายใต้หัวข้อ “”จงทำความฝันสมัยเด็กให้เป็นจริง”„ ไม่ใช่เรื่องความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่เขามีส่วนสำคัญในการบุกเบิก แต่กลับเป็นเรื่องของชีวิตที่เรารู้กันอยู่แล้ว เช่น คุณค่าของความฝัน การมองโลกในแง่ดี การฝ่าฟันอุปสรรค… “”เราไม่สามารถเปลี่ยนไพ่ที่จั่วขึ้นมา แต่เราเปลี่ยนวิธีเล่นได้„” ””ไม่มีใครที่เลวไปเสียทุกด้าน ทุกคนมีด้านดี แค่เพียงต้องรอจนกว่าด้านที่ดีจะแสดงตัวออกมา”„ “”เมื่อไรก็ตามที่คุณทำสิ่งที่แย่ๆ และคนรอบข้างไม่อยากตักเตือนคุณอีกต่อไป นั่นแหละคือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เพราะการที่มีคนคอยวิพากษ์วิจารณ์คุณ แปลว่าเขายังรักและห่วงใยคุณอยู่„” บางครั้งแรนดี้เองถึงกับต้องปาดน้ำตาร่วมไปกับผู้ฟัง แต่เขาก็ยังยิ้มแย้ม […]

“ใส่บาตรครั้งแรก” บทความดี ๆ โดย ดังตฤณ

เหตุการณ์ในชีวิตคนเรามักถูกหลงลืมมากกว่าถูกจดจำ คุณอุตส่าห์ฝันตั้งเป็นชั่วโมง แต่ทั้งหมดมักถูกลบเกลี้ยงเพียงด้วยวินาทีแห่งการตื่นนอน และนั่นก็เป็นทำนองเดียวกับชีวิตเก่าที่อุตส่าห์ผ่านร้อนผ่านหนาวยาวนานหลายสิบปี กลับถูกลืมไม่เหลือ เพียงด้วยช่วงเก้าเดือนของการอยู่ในท้องแม่ ใส่บาตรครั้งแรก ผมจะลืมตาที่โรงพยาบาลหรือที่บ้านกี่ครั้งก็ไม่รู่ ้ แต่ความทรงจำของผมตั้งต้นด้วยการลืมตาขึ้นมาเห็นภูเขาและท้องฟ้า นั่นคือจิตดวงแรกที่สามารถรับรู้ได้อย่างเต็มตื่น กับทั้งประทับแน่น ไม่ลืมเลือนมาจนถึงทุกวันนี้ ผมจำได้ว่า หลังจากเมียงมองภูเขาและท้องฟ้าด้วยความคิดทำนองว่า “”ได้เห็นอะไรอย่างนี้อีกแล้ว” ” ครู่หนึ่งก็อ่อนแรงและหลับใหลลงตามเดิม ภูเขาและท้องฟ้าอันเป็นภาพความทรงจำแรกคือละแวกบ้านพักพนักงานไทยออยล์ จังหวัดชลบุรี ที่คุณพ่อของผมทำงานอยู่ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมจำได้ถึงความรู้สึกอยากได้อ้อมกอดจากแม่ จำได้ถึงภาวะอ่อนแอที่ขับดันให้อยากร้องไห้หาแม่ จำได้ถึงน้ำเสียงปลอบประโลมของแม่ แม่อยู่กับผมทั้งวัน ส่วนพ่อเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่จะกลับมาบ้านในตอนเย็น ตอนหนึ่งขวบผมแยกแยะได้ชัดเจนว่าพ่อเป็นอย่างไร แม่เป็นอย่างไร พี่สาวอีกสองคนเป็นอย่างไร และในวันครบหนึ่งขวบเต็มนั่นเอง มหากุศลจิตก็เกิดขึ้นเป็นดวงแรกในชีวิต เช้าวันนั้นพ่ออุ้มผมออกมาหน้าบ้าน อากาศสดชื่น ผมเห็นแม่และใครอีกคนจัดโต๊ะเล็ก มีขันข้าวและมีถุงกับข้าวหลายถุง ผมระลึกได้ว่าก่อนหน้านั้นเคยเห็นพ่อแม่เอาโต๊ะออกไปตั้งหน้าบ้านหลายหนแล้ว เพื่อรอคนที่พ่อแม่เรียกว่า ““พระ”” เดินมารับ ผมเห็นแม่ถือกล้องถ่ายรูป ยิ้มแย้ม และพยายามเรียกให้ผมหันไปมอง ผมจำเสียงหัวเราะดีใจของตัวเองได้เมื่อเห็นแม่กดชัตเตอร์ถ่ายรูปผมไว ้ และผมก็ดีใจมากด้วยที่พ่ออุ้มผมไว้ตลอด ไม่วางเลย ถึงเวลาพระมา พ่อพนมมือไหว้ทั้งยังมีผมอยู่ในอ้อมแขน แล้วตักข้าวใส่บาตรให้ดู จากนั้นจึงถามผมว่าอยากใส่เองไหม ผมรู้สึกตื่นเต้นและเห็นเป็นเรื่องท้าทาย เนื่องจากรู้สึกถึงมือที่เล็กเมื่อเทียบกับด้ามทัพพี แล้วก็รู้สึกถึงกำลังแขนที่ยังน้อยอยู่ ชวนให้ไม่แน่ใจว่า จะสามารถยกทัพพีตักข้าวใส่บาตรพระไหวหรือเปล่า […]

อิงวาร์ คัมปราด จากเด็กขายไม้ขีดไฟสู่เจ้าของอาณาจักรเฟอร์นิเจอร์

เมื่อเอ่ยชื่อ อิงวาร์ คัมปราด (Ingvar Kamprad) คนที่รู้จักเขาคงจะนึกถึง หนึ่ง อาณาจักรเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่ IKEA สอง ความร่ำรวย เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ยอมรับ แต่นิตยสารฟอร์บส์จัดอันดับให้อิงวาร์เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของโลก และสาม ความมัธยัสถ์ ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งที่เราๆ ท่านๆ ควรจะรีบดำเนินรอยตามโดยด่วน อิงวาร์ คัมปราด เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1926 เขาเติบโตในฟารม์ ที่ชื่อว่า Elmtaryd ใกล้หมู่บ้าน Agunnaryd ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน   อิงวาร์มีอาการของโรคการเขียนอ่านบกพร่อง (Dyslexia) แต่เขากลับมีหัวการค้ากว่าเด็กวัยเดียวกันมาก เขาเริ่มทำธุรกิจครั้งแรกด้วยการใช้โรงเก็บของในสวนเปิดเป็นร้านขายเมล็ดพันธุ์พืช เด็กชายใช้เวลาเพียงปีเดียวก็สามารถเก็บเงินซื้อรถจักรยานของตัวเองได้ หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มธุรกิจใหม่ด้วยการซื้อไม้ขีดไฟแบบเหมายกลังแล้วนำมาแยกขายเป็นกลักๆ ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาด โดยใช้จักรยานคู่ใจเป็นพาหนะ เขาพบว่า แม้จะขายไม้ขีดไฟในราคาถูก แต่หากขายจำนวนมากก็ได้กำไรดี เมื่ออิงวาร์อายุได้ 17 ปี พ่อได้ให้เงินขวัญถุงเป็นรางวัลในวันที่เขาเรียนจบชั้นมัธยมปลาย ซึ่งอิงวาร์ได้ใช้เงินก้อนนี้ในการตั้งต้นธุรกิจ เขาตั้งชื่อร้านว่า ไอเกีย (IKEA) โดยตัวไอ (I) […]

ความสําเร็จของ ริชาร์ด แบรนสัน

ริชาร์ด แบรนสัน (Richard Branson) รู้ดีว่า ถ้าหากเขาต้องการมีชีวิตที่สนุกแล้วละก็ เขาต้องทําตัวเองให้สนุกเสียก่อน มารู้จักสูตรความสําเร็จที่มาจากความสนุกของเจ้าของอาณาจักรเวอร์จิ้นผู้นี้กันดีกว่า ริชาร์ด ชาร์ลส์ นิโคลัส แบรนสัน เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1950 ในครอบครัวชนชั้นสูงของอังกฤษ แต่โชคร้ายที่เขามีอาการที่เรียกว่า ภาวะการเรียนรู้บกพร่อง (Dyslexia) คือทุกครั้งที่เรียนหนังสือ เขาจะมองเห็นตัวหนังสือกระโดดไปมาราวกับเล่นตลก ซึ่งทําให้เด็กชายริชาร์ดต้องใช้เวลานานมากกว่าจะอ่านออกเขียนได้เหมือนเด็กอื่น       ผลจากอาการป่วยทําให้ริชาร์ดครองตําแหน่งที่โหล่อยู่เสมอ เขาจึงลาออกจากโรงเรียนขณะอายุเพียง 16 ปี และหันมาทําธุรกิจกับเพื่อนๆ ด้วยการเปิดนิตยสาร Student แทน ผลจากการทํานิตยสารครั้งนั้นทําให้ริชาร์ดมีชื่อเสียงพอตัวในหมู่วัยรุ่นของกรุงลอนดอน ต่อมาเขาจึงเริ่มหันมาทําธุรกิจ“เปิดท้ายขายเทป” โดยเลือกหยิบดนตรีแนวที่เขาชอบไปปักหลักขายอยู่ริมถนน โดยมีการให้ส่วนลดพิเศษที่แตกต่างจากร้านเทปทั่วไป       ริชาร์ดพบว่า ในปีค.ศ. 1970 นั้น แม้ว่าความบันเทิงที่ผู้คนหาซื้อได้จะอยู่ในรูปของเทปเพลงหรือแผ่นเสียงเท่านั้น แต่ตลาดเทปเพลงกลับไปอยู่ในมือของนักธุรกิจกลุ่มใหญ่ๆ เพียงไม่กี่กลุ่ม ซึ่งไม่เคยคิดจะลดราคาเทปเพลงลงอย่างที่ควรจะเป็น เขามีความใฝ่ฝันว่า อยากทําให้ค่ายเทปต่างๆ ปรับราคาเทปเพลงให้เป็นธรรมมากขึ้น และแม้ว่าความฝันนี้จะดูห่างไกล เพราะเทียบไปแล้วเขาเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ […]

เต้ย จรินทร์พร จุนเกียรติ กับ “ความดี” ที่ใครๆ ก็ทำได้ “ง่าย” นิดเดียว

เต้ย จรินทร์พร จุนเกียรติ ดาราสาวร่างเล็กที่ยิ้มทีไรโลกก็สดใสทันที เปิดฉากบทสนทนากับ Secret ด้วยแนวคิดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตและการทำความดีในแบบเต้ยให้ฟัง

ทนง ลี้อิสสระนุกูล นักธุรกิจหมื่นล้าน ผู้บริหารธุรกิจตามรอยพระยุคลบาท

ทนง ลี้อิสสระนุกูล กรรมการผู้จัดการ บริษัทสิทธิผล 1919 จำกัด และบริษัทในเครือ เป็นที่รู้กันในวงการยานยนต์ว่า บริษัทสิทธิผล 1919 จำกัด และบริษัทในเครือเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมผลิตและจำหน่ายอะไหล่รถยนต์ลำดับต้น ๆ ของเมืองไทย  แม้คุณ ทนง ลี้อิสสระนุกูล จะเป็นทายาทผู้บริหารรุ่นที่ 3 แล้ว  แต่ยังทันเห็นว่าบรรพบุรุษที่มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบนั้นก่อร่างสร้างตัวมาอย่างไร “คุณปู่และคุณย่าของผม (คุณกนกและคุณโสภา ลี้อิสสระนุกูล) เป็นชาวจีนที่มีเพียงเสื่อผืนหมอนใบตอนที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาอาศัยอยู่ในประเทศไทย  และรักที่นี่เสมือนเป็นแผ่นดินเกิด ตอนผมยังเด็ก คุณปู่เปิดร้านซ่อมจักรยานและปะยางเล็ก ๆ อยู่ใต้ต้นโพธิ์หน้าวัดญวน ตลาดน้อย  ก่อนไปโรงเรียน คุณปู่ให้ผมช่วยซ่อมจักรยาน ได้เงินคันละ 3 บาท ถือว่าเป็นเงินเยอะมากถ้าเทียบกับเด็กสมัยนั้นซึ่งได้เงินไปโรงเรียนแค่วันละ 1 บาท  จำได้ว่าผมขยันมาก ซ่อมได้วันละ 3 คัน ได้เงิน 9 บาทไปโรงเรียนเป็นประจำ “ธุรกิจของคุณปู่เติบโตขึ้นจากที่นั่น  จากร้านเล็ก ๆ ในบริเวณวัด ด้วยความขยัน อดทน และอดออม ท่านเริ่มขยับขยายออกมาเปิดร้านขายจักรยานเล็ก ๆ  ซึ่งขายดีขึ้นเรื่อย ๆ จนสามารถขยายร้านให้ใหญ่ขึ้น  และค่อย ๆ ขยายธุรกิจออกไปอีกหลายอย่าง  จากรุ่นคุณปู่ตกทอดมายังรุ่นคุณพ่อและสู่รุ่นผม  ปัจจุบันธุรกิจในกลุ่มสิทธิผลขยายออกเป็นหลายสาขา  เช่น  กิจการผลิตอะไหล่ยานยนต์  กลุ่มพลังงาน  กลุ่มยาง  กลุ่มเหล็ก  กลุ่มวิจัยและพัฒนา  กลุ่มการตลาด  ตลอดจนถึงกลุ่มอุปกรณ์ส่องสว่างและชิ้นงานพลาสติก  โดยทุกผลิตภัณฑ์ของกลุ่มสิทธิผลให้ความสำคัญเรื่องคุณภาพและมีราคายุติธรรม “ผมบริหารธุรกิจโดยเดินตามรอยพระยุคลบาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ผู้ทรงประกอบด้วยทศพิธราชธรรม  คือ  ศีล  บริจาค ความซื่อตรง ความอ่อนโยน ความเพียร ความไม่โกรธ  ความไม่เบียดเบียน  ความอดทนและความเที่ยงธรรม  เพราะผมพิสูจน์แล้วว่าทุกคำสอนของพระองค์ท่านเป็นความจริงที่ประชาชนควรนำมาปฏิบัติ “หากผมจะลงมือทำอะไร ผมจะวางแผนเอาไว้หลาย ๆ แผนเพื่อป้องกันความผิดพลาด เรียกว่าแพลนเอ แพลนบีและแพลนซี  ถ้าลงมือทำตามแพลนเอไม่สำเร็จ  ก็มีแผนสำรองเป็นแพลนบีเอาไว้เสมอ  แล้วถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็ต้องใช้แพลนซี  แต่ถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็ต้องยกเลิกไปก่อน  เพราะอาจมีปัจจัยหลายอย่างที่ไม่พร้อม  จึงไม่ประสบความสำเร็จทั้งที่วางแผนเอาไว้อย่างรัดกุมแล้ว “ความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจตามแบบฉบับของผมคือ การเติบโตอย่างมั่นคง ผมไม่ชอบการเติบโตอย่างก้าวกระโดด  เพราะถ้าขึ้นเร็วก็มักจะลงเร็วด้วยเช่นกัน  ทุกวันนี้คนที่ผมแคร์มากที่สุดในบริษัทคือลูกน้องหรือพนักงานของผมซึ่งมีมากกว่าสองหมื่นครอบครัว รวมแล้วน่าจะเกือบหนึ่งแสนคนที่จะได้รับผลกระทบจากการตัดสินใจของผมไปด้วย ดังนั้นก่อนตัดสินใจหรือลงทุนทุกครั้ง  ผมคิดถึงพนักงานก่อนเสมอ “ผมโชคดีที่ได้ทำงานที่รัก จึงทำงานอย่างมีความสุขและเต็มที่ทุกวัน ผมคิดเสมอว่า ถ้าวันนี้ผมไม่อยู่แล้วบริษัทก็ยังเดินหน้าต่อไปได้  เพราะผมได้วางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้ว ดังนั้นงานหลักของผมทุกวันนี้คือการทำบุญและตอบแทนสังคมมากกว่า “ผมมีความสุขมากที่ได้ทำบุญ ผมเริ่มจากการทำบุญกับคนใกล้ตัวที่สุดอย่างพนักงานก่อน โดยให้พนักงานส่งชื่อโรงเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือ  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโรงเรียนที่พนักงานร่ำเรียนมา เราจะบริจาคสิ่งที่โรงเรียนขาดแคลนให้เช่น  คอมพิวเตอร์  อุปกรณ์การศึกษา รวมถึงทุนการศึกษาด้วย  แล้วให้พนักงานคนนั้นเป็นคนนำกลับไปมอบให้โรงเรียนของตัวเอง  เพื่อให้เขาได้เป็นฮีโร่ของโรงเรียน นอกจากนั้นผมยังจัดกิจกรรมออกบูธรับบริจาคอวัยวะร่วมกับศูนย์รับบริจาคอวัยวะสภากาชาดไทย แน่นอนว่าผมบริจาคอวัยวะทุกส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว กิจกรรมบริจาครถเข็นให้กับคนพิการ กิจกรรมมอบจักรยานให้คุณครูในท้องถิ่นทุรกันดาร  และอีกกิจกรรมที่ผมทำทุกปีคือ การมอบผ้าห่มคลายหนาวให้กับเด็กและประชาชนตามต่างจังหวัด  โดยเฉพาะภาคเหนือที่มีอากาศหนาวเป็นพิเศษ” หลักการบริหารธุรกิจด้วย “คุณภาพคู่คุณธรรม” จึงไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มสิทธิผลเจริญเติบโตอย่างมั่นคงมายาวนานเกือบศตวรรษ   ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 174 เรื่อง  กองบรรณาธิการนิตยสาร Secret ภาพ  วรวุฒิ วิชาธร Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine

ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค”

“ทิโมธี เรย์ บราวน์” ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค” ในปี พ.ศ. 2538 ชายชาวอเมริกันผู้หนึ่งทราบผลการตรวจว่าตัวเองติดเชื้อไวรัสเอชไอวี

“ฉันดี ฉันเก่ง ฉันดัง ฉันรวย” แต่ทำไมฉันไม่มีความสุข น้ำผึ้ง - ณัฐริกา ธรรมปรีดานันท์

น้ำผึ้ง เริ่มทำงานในวงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 14 - 15 พออายุ 17 ก็ได้เป็นนางเอกละคร และเพียงแค่เรื่องแรกเท่านั้น ชื่อของน้ำผึ้งก็ขึ้นแท่นนางเอกเบอร์ต้นๆ ของวงการ…ชีวิตเปลี่ยนทันที!

ดนตรีสร้างชีวิต สงกรานต์-รังสรรค์ ปัญญาเรือน

ผมเกิดและเติบโตที่จังหวัดลำปาง พ่อแม่แยกทางกันตอนผมอยู่ ป.1 ในวัยเด็กผมเป็นเพียงเด็กเกเรคนหนึ่งที่มีใจรักการเล่นกีตาร์เท่านั้น รังสรรค์ ปัญญาเรือน ผมเรียนอยู่ที่ลำปางจนถึง ม.5 แล้วย้ายมาอยู่กับน้าที่จังหวัดนครราชสีมา น้าของผมเปิดโรงเรียนสอนดนตรี ผมจึงได้ฝึกเล่นกีตาร์คลาสสิกอย่างจริงจัง โดยน้าคอยสอนคอยชี้แนะให้อย่างใกล้ชิด ผมฝึกซ้อมอย่างหนักจนสุดท้ายก็ฝีมือดีพอจะเป็นครูสอนกีตาร์คลาสสิกให้เด็ก ๆ ในโรงเรียนสอนดนตรีของน้าได้ ช่วงม.ปลาย ผมตั้งวงดนตรีกับเพื่อน เริ่มแกะเพลงไปจนถึงเขียนเพลงเอง แล้ววันหนึ่งผมกลับรู้สึกว่ากีตาร์คลาสสิกไม่ใช่ทางของผม แม้จะรู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่เล่นเพลงใหม่ ๆ ได้ แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่า “ทำไมเราเครียดจังวะ ทำไมเราเล่นแล้วไม่มีความสุขเลย” วันหนึ่งผมจึงบอกน้าว่าอยากไปเรียนกีตาร์บลูส์ น้าโมโหมาก เพราะเขาสอนกีตาร์คลาสสิกให้ผมมาตั้งแต่แรก จากนั้นเราก็ทะเลาะกันใหญ่โต จนผมออกจากบ้านน้ามาเช่าบ้านอยู่เอง เพียงเพราะคิดว่า “ไม่ว่าเส้นทางชีวิตข้างหน้าจะลำบากแค่ไหน เราก็ขอเลือกอนาคตและความสุขของตัวเอง” จากวันนั้นชีวิตของผมก็เริ่มจากศูนย์ ผมยังคงต้องเรียนเพื่อให้จบม.6 แต่ผมไม่มีเงินติดตัวเลย จึงต้องรับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อให้มีเงินพอกินพอใช้ ช่วงนั้นตอนกลางคืนผมเล่นกีตาร์ที่ร้านอาหารพอให้มีรายได้เลี้ยงตัวเอง หลังจากเรียนจบม.6 มาได้อย่างทุลักทุเล ผมก็เดินหน้าทำงานอย่างจริงจัง โดยหวังว่าสักวันจะต้องทำงานหาเลี้ยงแม่และยายให้ได้ ผมทำงานทุกอย่างตั้งแต่พนักงานขายรองเท้าในห้างสรรพสินค้า เด็กเสิร์ฟ เด็กจัดโต๊ะ ทำขนมรังผึ้งขาย ทอดลูกชิ้นขาย แล้วแต่โอกาสจะพาไป   แต่งานหนึ่งที่ผมทำมาตลอดและไม่เคยทิ้งเลยคือ การเล่นดนตรี อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังทอดลูกชิ้นขาย “มีน” เพื่อนสนิทของผมซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกวงดนตรี […]

10 ทางเลือกในการทำบุญ โดยไม่ต้องใช้เงินสักบาท

วิธีทำบุญไม่ได้มีความหมายเพียงแค่ “การให้ทาน” แต่ยังมีวิธีอื่นๆ อีกมากมายให้เลือกทำได้ตามอัธยาศัย ในการทำบุญที่แท้ แม้ไม่ใช้เงินเลยทุกคนก็มีสิทธิทำบุญ

ทำบุญรับปีใหม่ไทย ทำบุญอย่างไรจึงเรียกว่า “ บุญแท้ ”

ทำบุญแบบมีเงื่อนไขคืออะไร ทำอย่างไรจึงจะเข้าถึงบุญได้ง่ายที่สุด ต้องทำบุญกับพระเท่านั้นหรือ มาเจาะลึกเรื่องบุญๆ แบบถึงแก่นกับบทความนี้กันเลย

ถึง “ไทม์แมชีน” จะมีจริงก็ไม่มีความหมาย : มิค บรมวุุฒิ หิรัณยัษฐิติ

มิค-บรมวุฒิ ถือหลักในการดำเนินชีวิตสั้นๆ ว่า “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด” ส่วนหลังจากนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่ขอย้อนกลับไปแก้ไขแน่นอนเพราะได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว ณ เวลานั้น

โลกที่ไร้ความจนของ มุฮัมมัด ยูนัส ผู้ก่อตั้งธนาคารต้นแบบแก้ปัญหาความยากจน

โลกที่ไร้ความจนของ มุฮัมมัด ยูนัส Imagine there’s no heaven It’s easy if you try No hell below us Above us only sky Imagine all the people Living for today… จินตนาการว่าโลกนี้ไม่มีสวรรค์ นี่เป็นสิ่งที่ง่ายดายหากคุณจะลองจินตนาการดู โลกที่ไม่มีนรกอยู่เบื้องล่าง สิ่งที่อยู่เหนือเราคือท้องฟ้าเท่านั้น จินตนาการว่าคนทุกคน มีชีวิตอยู่เพื่อวันนี้… ช่วงเวลา 3.01 นาทีตลอดความยาวของเพลง อิแมจิ้น (Imagine) ทําให้คนส่วนใหญ่มองเห็นภาพโลกที่มีแต่สันติสุขได้อย่างชัดเจน โลกใบที่ว่าไม่มีสวรรค์ ไม่มีนรก ไม่มีประเทศ ไม่มีสงคราม ไม่มีความยากจน คนจํานวนไม่น้อยพากันหัวเราะเยาะโลกในจินตนาการของ จอห์น เลนนอน (John Lennon) ผู้แต่งและขับร้องเพลงนี้ ในขณะที่คนอีกจํานวนหนึ่งรู้สึกซาบซึ้งไปกับบทเพลง แต่ในใจลึกๆ แล้วกลับบอกตัวเองว่า “เป็นไปไม่ได้” อย่างไรก็ดี […]

5 เรื่องเล่าดีๆ ของ จอย-รินลณี ผู้หญิงสวยใส มองโลกในแง่บวก

5 เรื่องเล่าดีๆ ของ จอย-รินลณี ผู้หญิงสวยใส มองโลกในแง่บวก ทุกช่วงจังหวะของชีวิตมนุษย์ย่อมจะมีทั้งความทุกข์และความสุขผสมปนเปไปด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ชีวิตของนักแสดงเจ้าบทบาทอย่าง จอย-รินลณี  ศรีเพ็ญ แต่เมื่อใดก็ตามที่พบเธอ  เราก็มักจะได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสอยู่เสมอ  มาอ่านเรื่องราวดีๆ และเคล็ดลับการมองชีวิตของเธอกันค่ะ 1. สมัยเด็กๆ คุณจอยตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือหนักมาก จึงทำให้เครียดมากถึงขนาดเป็นเริมที่ปากช่วงใกล้สอบ เพราะแม่เคยบอกกับเธอว่า “แม่ไม่มีสมบัติอะไรให้ มีสิ่งเดียวคือการศึกษาที่แม่จะให้ได้” เธอจึงคิดเอาเองว่าแม่คงอยากให้ตั้งใจเรียนมากๆ แต่วันหนึ่งแม่ก็บอกเธอว่า “แม่ไม่ได้อยากให้ลูกเป็นคนที่เรียนหนังสือเก่งนะ แต่แม่อยากให้ลูกเป็นคนดี ซึ่งลูกเป็นคนดีอยู่แล้ว ไม่ต้องทำคะแนนให้ดีมากก็ได้” นั่นทำให้เธอเลิกเครียดและผ่านช่วงนั้นมาได้ 2.  ตอนที่จอยเพิ่งเข้าวงการใหม่ๆ เธอยังเด็กมาก ไปถ่ายโฆษณาแชมพูสระผมกับทีมงานมาเลเซีย ทีมงานให้เธอสะบัดผมอยู่นานราวสี่ชั่วโมงได้ เธอก็คิดในใจว่า “โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว ทั้งเจ็บคอ เวียนหัวไปหมด” สักพักทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแล้วบอกว่า “รู้ไหม อย่าทําอะไรเพราะว่าเป็นสิ่งที่เราต้องทํา แต่เราควรทําเพราะเราอยากทํา” พอเขาพูดจบ เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาที่ทำให้เข้าใจความหมายของคําว่า “ต้องทํา” กับ “อยากทํา” ว่าต่างกันมาก ต้องทํา เหมือนเป็นหน้าที่ แต่ถ้าเราอยากทําไม่ว่าอะไรก็ตาม เราจะทําสิ่งนั้นได้ดี เพราะเราอยากทําออกมาจากใจ ตั้งแต่นั้นมาเธอจึงยึดแนวคิดนี้ในการทำงาน […]

แอนโทนี รอบบินส์ นักสร้างพลังชีวิต

แอนโทนี รอบบินส์ (Anthony Robbins) เป็นคนที่มีความสุขได้วันละหลายครั้ง ครั้งหนึ่งเขารู้สึกได้ถึงความสุขที่ไหลอาบไปทั่วทั้งร่างขณะกําลังนอนแช่น้ำอยู่ในสปาแห่งหนึ่ง “…อย่างที่คุณรู้ คนที่ไปสปาส่วนใหญ่จะมีท่าทางเซื่องซึม หลายคนพยายามอย่างหนักที่จะผ่อนคลาย แต่ผมได้พบผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชีวิตชีวามากๆ ผมถามเธอว่า ‘ทําไมคุณถึงมาสปาล่ะ คุณดูกระปรี้กระเปร่ามากอยู่แล้ว’ เธอตอบว่า ‘แต่ฉันมีเนื้องอกอยู่ในสมองนะ’ ผมอุทานว่า‘จริงเหรอ’ เธอก็ตอบว่า ‘จริงสิ! หมอบอกฉันว่าฉันจะอยู่ได้อีกเพียงเก้าสัปดาห์เท่านั้น’ พอเธอพูดจบห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ผมร้องขึ้นมาว่า ‘คุณช่างมีพลังชีวิตที่ยิ่งใหญ่จริงๆ คุณทําได้ยังไง’ “‘ฉันทําได้เพราะฟังเทปของคุณนั่นแหละ’” “เทป” ที่ผู้หญิงคนนี้พูดถึงคือเทปบันทึกเสียงของแอนโทนีที่บอกเล่าถึงวิธีเปลี่ยนแปลงชีวิตไปสู่สิ่งที่ดีขึ้น แอนโทนีทํางานเป็นโค้ชมานานกว่า 30 ปี งานของเขาคือการดึงความสามารถขั้นสูงสุดของมนุษย์(Peak Performance) ออกมา ตั๋วในการเข้าเรียนแต่ละคอร์สของเขา หากคิดเป็นเงินไทยมีราคาตั้งแต่หลักหมื่นจนถึงหลักล้านบาท     แอนโทนีมีเรื่องเกี่ยวกับพลังชีวิตของผู้คนอย่างเรื่องของผู้หญิงในสปาเก็บตุนไว้มากมาย พร้อมที่จะนํามาเล่าเพื่อเรียกแรงบันดาลใจได้ทุกเมื่อ แต่เรื่องที่แอนโทนีเล่าบ่อยที่สุดน่าจะเป็นเรื่องของเขาเอง แอนโทนี รอบบินส์ มีชื่อเดิมว่า Anthony J. Mahavorick เกิดเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960 เขาเติบโตขึ้นในเขตเสื่อมโทรมของลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา แอนโทนีมีชีวิตวัยเด็กที่กะพร่องกะแพร่ง พ่อและแม่ของเขาหย่ากันตั้งแต่เขาอายุแค่ 7 […]

ชีวิตแบบวิ่ง สู้ ฟัด ของเฉินหลง

ถ้าดาราหรือศิลปินมีหน้าที่หลักคือการสร้างความสุขและเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ชม เฉินหลง หรือแจ็คกี้ ชาน (Jackie Chan) ก็เป็นคนหนึ่งที่ทําหน้าที่ของเขาได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด เริ่มแรกเราอาจจะตกหลุมรักเฉินหลงจากบทบาทในภาพยนตร์ ต่อมาอาจจะรู้สึกชื่นชมตัวตนของเขาเพราะได้เห็นเฉินหลงทํางานช่วยเหลือสังคมมานาน และอาจจะถึงขั้นรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น หากได้สัมผัสอุปนิสัยที่อ่อนโยนและมีอารมณ์ขันอย่างหาตัวจับยาก เหมือนเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ (คัดมาจาก www.jackiechan.com)   ลินเน็ตต์ (Lynette) เป็นสมาชิกของสมาคมผู้สื่อข่าวต่างประเทศแห่งประเทศไทย เธอได้มีโอกาสเข้าร่วมงานสัมมนาเรื่อง Arts and Culture as a Pathway Towards Peace ที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 โดยมูลนิธิ Peace Foundation ซึ่งได้เชิญเฉินหลงมาเป็นวิทยากรหลัก ด้วยความที่เฉินหลงเป็นดาราที่ลินเน็ตต์ชื่นชอบมานาน เธอจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก เมื่อถึงคิวที่จะต้องถามคําถาม เธอก็พูดใส่ไมโครโฟนว่า “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลินเน็ตต์… ฉันทํางานที่… เมื่อวานเป็นวันเกิดของฉัน การได้มาพบคุณที่นี่เหมือนเป็นของขวัญของฉันเลยค่ะ… 27 ปีที่ผ่านมาฉันฝันมาตลอดว่าจะได้พบคุณแบบตัวต่อตัว ในที่สุดฝันก็เป็นจริง โอ้! ฉันดู ‘ไอ้หนุ่มหมัดเมา’ มาแล้วไม่ต่ำกว่า 13 รอบ” การสารภาพความในใจอย่างผิดที่ผิดทางเช่นนี้ […]

ผลแห่งกรรม 11 ข้อ จากการผิดศีลข้อสาม ธรรมะจากท่าน ว.วชิรเมธี

ศีลข้อสาม กาเมสุมิจฉาจาร หมายถึง การล่วงเกินผู้อื่น จะตัดสินว่าได้กระทำผิดในข้อนี้โดยมีองค์ประกอบการตัดสินคือ บุคคลนั้นไม่ควรล่วงเกิน คือ นอกเหนือจากตัวเราเอง

keyboard_arrow_up