เจอ “เทวดา” ประสบการณ์จากการเดินธุดงค์

ประสบการณ์จากการเดินธุดงค์ – หลังจากออกพรรษาและได้ไปร่วมงานทอดกฐินของวัดสาขาต่าง ๆ แล้ว ทั้งพระและเณรต่างก็ใจจดใจจ่ออยู่กับการเดินธุดงค์ รวมทั้งข้าพเจ้าด้วย 1 ข้าพเจ้าจะคอยแวะเวียนไปถาม พระอาจารย์อ๊อด ผู้นำทางในการเดินธุดงค์ครั้งนี้ว่า เราต้องเตรียมอะไรบ้าง ต้องทำอย่างไรบ้าง ระหว่างทางจะเจออะไรบ้าง ตอนกลางคืนจะปักกลดกันที่ไหน และต้องปฏิบัติตัวกันอย่างไร พระอาจารย์อ๊อดก็ได้แต่บอกว่า เมื่อได้ออกธุดงค์แล้วก็จะรู้เองว่าต้องทำอย่างไร 2 เสียงไก่ขันพร้อมกับเสียงครกกระเดื่องตำข้าวดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าใกล้เช้าแล้ว แต่ข้าพเจ้าตื่นก่อนเสียงนั้น เพื่อทำวัตรเช้าและทำความเพียรดังคำสอนของท่านพระอาจารย์ ชา สุภทฺโท คือ “ขยันก็ทำ ขี้เกียจก็ทำ” 01 จิตใจตอนนี้รู้สึกเหมือนเด็ก ๆ ที่รู้ว่าจะได้ไปเที่ยวกับครอบครัว ข้าพเจ้ามองไปรอบ ๆ กุฏิเหมือนว่าจะไม่ได้กลับมาอีก ขณะเดินบิณฑบาต จิตก็ปรุงแต่งเรื่องการเดินธุดงค์ คิดว่าเวลาไปเดินธุดงค์จะทำอย่างไร จะมีญาติโยมมาใส่บาตรไหม ถ้าไม่มีจะทำอย่างไร จะอดตายไหม จิตมันคิดวุ่นวายไปหมด 3 หลังจากฉันภัตตาหารเสร็จ ก็จัดการเก็บเอาบริขารต่าง ๆ ใส่ลงไปในบาตร กราบพระประธาน กราบครูบาอาจารย์ แล้วการเดินธุดงค์ก็เริ่มขึ้น ณ วินาทีนั้น เรื่องเล่าต่าง ๆ ที่ได้ยินได้ฟังมาเกี่ยวกับการธุดงค์จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เราไม่รู้ […]

ปาฏิหาริย์พระธุดงค์ | หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ บิณฑบาตโปรดผี

ปาฏิหาริย์พระธุดงค์ | หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ บิณฑบาตโปรดผี เมื่อครั้งที่ หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ บวชเป็นพระภิกษุได้ไม่กี่พรรษา ท่านธุดงค์ไปในประเทศลาว แม้ไม่เคยไปเยือนที่นั่นมาก่อน แต่ท่านก็ไม่ได้รู้สึกปริวิตกแม้แต่น้อย สมัยนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ในประเทศลาวยังเป็นป่าเขา ความเจริญมีอยู่ในเมืองใหญ่อย่างนครเวียงจันทน์ ชาวลาวดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย มีอาชีพทำนาทำไร่แค่พอกินพอใช้ไปวัน ๆ เท่านั้น เมื่อหลวงพ่อคูณออกจาริกธุดงค์ไปเรื่อย ๆ หากพบหมู่บ้านก็พอมีชาวบ้านมาตักบาตรบ้าง หากไม่พบก็เท่ากับงดฉันไปโดยปริยาย วันหนึ่งท่านธุดงค์ไปไม่ไกลจากเมืองผาเลนนัก บริเวณนั้นมีทิวเขาโอบล้อมทอดตัวสลับซับซ้อนอยู่ด้านหนึ่ง เมื่อหลวงพ่อคูณธุดงค์ผ่านเชิงเขาขนาดย่อมก็พบถ้ำแห่งหนึ่งดูเงียบสงัดเหมาะแก่การปักกลด อีกทั้งยังมีธารน้ำในถ้ำซึ่งสามารถอาศัยเป็นน้ำสรงน้ำดื่มได้สะดวก บริเวณตีนเขามีบ้านอยู่หลายหลังคาเรืือน ชาวบ้านซึ่งมีความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาอยู่เป็นทุนเดิม จึงพากันขึ้นเขามานมัสการท่าน พร้อมกับนิมนต์ให้ท่านบำเพ็ญเพียรอยู่ในถ้ำนาน ๆ เพื่อที่พวกตนจะได้มีโอกาสทำบุญใส่บาตร เพราะไม่มีพระสงฆ์ผ่านแถวนี้มานานแล้ว หลวงพ่อจึงรับนิมนต์ ชาวบ้านต่างดีใจกันถ้วนหน้า และกล่าวย้ำแก่ท่านว่า พวกเขาจะเตรียมของไว้ใส่บาตรทุกเช้า รุ่งเช้าหลวงพ่อคูณออกบิณฑบาตแต่เช้า บนเขามีหมอกลงจัด ทำให้บรรยากาศขมุกขมัว มองเห็นแต่เพียงในระยะใกล้เท่านั้น เมื่อหลวงพ่อเดินลงไปยังตีนเขาก็พบทางแยก ท่านจำไม่ได้ว่าหมู่บ้านไปทางไหน แต่ตัดสินใจเลี้ยวไปทางซ้าย หลังจากเดินไปได้ครู่ใหญ่ หมอกค่อย ๆ จางลง เริ่มเห็นสภาพแวดล้อมชัดเจนขึ้น ทำให้เห็นซากปรักหักพังของอาคารสถานและกำแพงอยู่ทั่วบริเวณ หลวงพ่อคูณรู้สึกแปลกใจ เพราะจำได้ว่าหมู่บ้านที่เคยผ่านก่อนจะไปธุดงค์บนเขาไม่มีซากอิฐกำแพงเก่าเช่นนี้ แต่เมื่อมองเห็นชาวบ้านชายหญิงหลายคนยืนถือขันข้าวและถาดใส่อาหารรอใส่บาตรอยู่อย่างเงียบ ๆ ท่านจึงเดินเข้าไปด้วยกิริยาอันสำรวม […]

ข้อธรรมสอนใจจากการออกธุดงค์เจอเสือของ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร

ข้อธรรมสอนใจจากการออกธุดงค์เจอเสือของ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ในการออกธุดงค์ของ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ท่านได้เผชิญอุปสรรคและพบเจอเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย จึงทำให้เกิดข้อธรรมสอนใจต่าง ๆ ครั้งหนึ่งในช่วงเวลาที่หลวงปู่ฝั้นออกธุดงค์นั้น ประเทศลาวอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส มีความเข้มงวดทางทหารมาก ทำให้หลวงปู่ฝั้นและสามเณรพรหมไม่สามารถข้ามฝั่งไปได้ จึงตัดสินใจเดินทางเลียบฝั่งไปทางเหนือที่รายล้อมไปด้วยป่าทึบ และมีรอยเท้าเสือปรากฏให้เห็นอยู่ทุกระยะ ในเวลาใกล้ค่ำ ทั้งหลวงปู่ฝั้นและสามเณรพรหมก็ได้ยินเสียงเสือคำรามดังก้องไปทั้งป่า จิตของทั้งสองจึงไม่อาจสงบนิ่งได้เช่นเคย ทันใดนั้นหลวงปู่ฝั้นก็เปล่งภาษิตอีสานขึ้นมาบทหนึ่งว่า “เสือกินโค กินควาย เพิ่นช้าใกล้ เสือกินอ้าย เพิ่นช้าไกล” แปลความได้ว่า ถ้าเสือกินโคหรือกินควาย เสียงร่ำลือจะไม่ไปไกล เพราะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ถ้าเสือกินคน หรือกินพระกัมมัฏฐานแล้ว เสียงร่ำลือจะไปไกล ภาษิตบทนี้ข่มความกลัว ทำให้ความกล้าหาญปรากฏในจิตของหลวงปู่ แล้วท่านจึงเปล่งภาษิตขึ้นอีกบทหนึ่งว่า “ตกกะเทินกำคอเข้ บ่ยอมวางให้หางมันฟาด ตกกะเทินกำคอกะท้าง บ่วางให้แก่ผู้ใด” ซึ่งตีความได้ว่า “กิเลสพันห้า ตัณหาร้อยแปดนั้น มันฝังแน่นอยู่ในสันดานของมนุษย์ เช่นเดียวกับจระเข้ที่กบดานแน่นิ่งอยู่ใต้น้ำ นาน ๆ จึงจะโผล่หัวขึ้นมานอนอ้าปากตามชายฝั่ง พอแมลงวันเข้าไปไข่ มันจะคลานลงน้ำ แล้วอ้าปากตรงผิวน้ำเพื่อให้ไข่แมลงวันไหลออกไปเป็นเหยื่อปลา และเมื่อใดที่ปลาใหญ่ปลาเล็กหลงเข้าไปกินไข่แมลงวันในปากของมัน มันก็จะงับปลากลืนกินไปทันที “ส่วนกะท้างนั้นก็เช่นเดียวกับกระรอก ซึ่งหัวหางกระดุกกระดิกอยู่ตลอดเวลา […]

“อาตมามิได้มีปาฏิหาริย์” : เรื่องเล่าจากการธุดงค์ของ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล

“อาตมามิได้มีปาฏิหาริย์” : เรื่องเล่าจากการธุดงค์ของ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล โดยปกติวิสัยของ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล ท่านไม่เคยเชื่อถือในอำนาจศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย และไม่เคยยกย่องยอมรับในสิ่งมหัศจรรย์หรืออภินิหารใด ๆ ทั้งสิ้น นอกเหนือไปจากการยึดมั่นในพระรัตนตรัย ว่าเป็นสรณะ ซึ่งท่านก็ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึงความมั่นคงในพระรัตนตรัยของท่านมาแล้วหลายครั้งหลายครา ผ่านทางกาย วาจา ใจของท่าน อย่างในคราวหนึ่ง ท่านได้เดินธุดงค์ไปยังจังหวัดเลย และพักภาวนาที่ถ้ำผาบิ้ง บ้านนาแก อำเภอวังสะพุง ซึ่งเป็นสถานที่ร่ำลือในด้านความ “เฮี้ยน” อาถรรพณ์ของถ้ำผาบิ้งนั้นเป็นที่กล่าวขานกันมาเป็นเวลานาน คือเมื่อถึงยามโพล้เพล้ใกล้ค่ำจะมีเสียงพิณพาทย์ ระนาด ฆ้อง กลอง บรรเลงออกมาจากถ้ำดังกระหึ่ม พร้อมกันนั้นยังมีตัวประหลาดมองคล้ายควันดำเหาะฉวัดเฉวียนขึ้นสู่อากาศแล้วหายลับไป เป็นที่น่าหวาดหวั่นแก่ผู้พบเห็นมากนัก เมื่อชาวบ้านทราบว่าหลวงปู่ดูลย์จะไปปฏิบัติภาวนาที่วัดถ้ำผาบิ้ง ทุกคนจึงพากันทัดทานด้วยเป็นห่วงกลัวอันตราย ทว่าหลวงปู่มิได้หวาดหวั่น ด้วยต้องการไปพิสูจน์หาความจริงของสิ่งเร้นลับที่ถ้ำผาบิ้ง ตามวิสัยของศิษย์พระพุทธเจ้าซึ่งไม่กลัวความตาย หลังจากพาลูกศิษย์ไปพักปฏิบัติภาวนาที่ถ้ำผาบิ้ง ท่านจึงสังเกตดูว่า สิ่งที่ชาวบ้านร่ำลือนั้นคืออะไรกันแน่ ในที่สุดหลวงปู่จึงได้พบความจริงว่า… เมื่อถึงเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ ค้างคาวจำนานนับหมื่นนับแสนตัวก็จะพากันบินพร่างพรูเกาะกลุ่มออกจากปากถ้ำเพื่อไปหากิน ทำให้เกิดเป็นกลุ่มควันดำบินฉวัดเฉวียนเป็นเส้นสายประหนึ่งมังกรตัวใหญ่พวยพุ่งเลื้อยขึ้นสู่อากาศ เสียงปีกค้างคาวที่กระทบกันและบินแหวกอากาศออกมาพร้อมกัน ส่งผลให้เกิดเป็นกระแสลมแรง เมื่อบินผ่านร่องรูต่าง ๆ ในถ้ำจึงกลายเป็นเสียงสะท้อนสูง ๆ ต่ำ ๆ มีจังหวะจะโคนขึ้นมา ฟังดูคล้ายเสียงดนตรีพิณพาทย์ระนาดกลอง […]

keyboard_arrow_up