ดารา-คนดังร่วมงานแถลงข่าวโครงการบรรพชาสามเณร บวชเด็กอินเดียรุ่นที่ 3 

ดารา-คนดังร่วมงานแถลงข่าวโครงการบรรพชาสามเณร บวชเด็กอินเดีย รุ่นที่ 3 เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 ที่ผ่านมา ไทยรัฐได้นำเสนอข่าวว่า มีการจัดงานแถลงข่าวการทำภาพยนตร์แนวพุทธศาสนาเรื่อง “พุทธคยา” และแถลงข่าวโครงการบรรพชาสามเณร บวชเด็กอินเดีย รุ่นที่ 3 ในวันมาฆบูชา 2563 โดยหลวงพ่อพระธรรมโพธิวงศ์  วีรยุทธ์ วีรยุทฺโธ เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา หัวหน้าพระธรรมทูต สายประเทศอินเดีย-เนปาล ที่วัดไทยพุทธคยา รัฐพิหาร อินเดีย ซึ่งจัดงานแถลงข่าวขึ้นที่วัดสุวรรณภูมิ พุทธชยันดี จังหวัดสมุทรปราการ     ผิง-สุภาวดี ทัพมาลัย ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์บอกกับผู้สื่อข่าวไทยรัฐว่า “อยากจะทำหนัง เพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนาต่อไป ให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้ศึกษา ให้เห็นความจริงของชีวิต ได้เรียนรู้เข้าใจสุขทุกข์ มีสติกับการใช้ชีวิต ส่วนเรื่องบวชเด็กอินเดีย หลวงพ่อพระธรรมโพธิวงศ์ วีรยุทธ์ วีรยุทฺโธ เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา หัวหน้าพระธรรมทูต สายประเทศอินเดีย-เนปาล ที่วัดไทยพุทธคยา รัฐพิหาร อินเดีย บอกว่าแค่เราได้เณรที่บวช แล้วได้เข้าใจซาบซึ้งกับหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า ได้ช่วยเผยแพร่คำสอนพระพุทธเจ้าก็ถือว่าคุ้มแล้วค่ะ” โก้-ธีรศักดิ์ […]

ยูเนสโกยกย่องหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นบุคคลสำคัญของโลก

ยูเนสโกยกย่องหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นบุคคลสำคัญของโลก องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือ ยูเนสโกยกย่องหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นบุคคลสำคัญของโลก สาขาสันติภาพ เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 ที่ผ่านมา นายอิทธิพล คุณปลื้ม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ได้รับรายงานว่า เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 ที่ผ่านมา ที่ประชุมใหญ่สมัยสามัญขององค์การยูเนสโก ครั้งที่ 40 มีมติรับรองการร่วมเฉลิมฉลองในวาระครบรอบบุคคลสำคัญ และเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ในวาระปี 2563-2564 ได้แก่  “ วาระ 150 ปี ชาตกาล พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ” และ “ วาระครบรอบ 100 ปี แห่งการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ”     นายอิทธิพลกล่าวว่า […]

สติ…ต้องทำเองสร้างเอง ธรรมะดี ๆ โดย หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ

หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ ได้กล่าวถึงเรื่องของ “สติ” แก่ผู้มาปฏิบัติธรรม ณ วัดป่าสุคะโต ไว้ตอนหนึ่งว่า สติมันจะมีได้ก็ต้องสร้างต้องประกอบ ไม่ใช่อ้อนวอนขอร้องไปซื้อไปหาแห่งหนตำบลใด อยู่กับการกระทำของเรา อยู่ในกายอยู่ในใจ ปลูกขึ้นมาสร้างขึ้นมา ประกอบขึ้นมาให้มันมี ถ้ามีแล้วมันก็ละความชั่ว ทำความดี จิตมันก็บริสุทธิ์ไปเอง นี้คือหลักของความจริง ความจริงมันอยู่ตรงนี้ การละความชั่ว การทำความดี การทำจิตให้บริสุทธิ์ ถ้าทำถูกมันก็ง่าย ความดีก็เกิดขึ้นมาเป็นพวง ๆ ความชั่วก็หมดไปเป็นพวง ๆ เหมือนกัน มันมีสิ่งที่ถูก มันมีสิ่งที่ผิด มันมีสูตร มันมีสูตรสำเร็จ สูตรชีวิตเหมือนกับการได้เรียนได้รู้อะไรมา มีหลักสูตร สูตรคณิตศาสตร์ สูตรยาสมุนไพร สูตรอะไรต่าง ๆ เมื่อรวมกันเข้ามันเป็นต้นไม้ มันเป็นพืช พอเอาเข้ามากินมาสัมผัสกับกายกับธาตุ มันก็กลายเป็นประโยชน์ กลายเป็นหยูกเป็นยารักษาโรคภัยไข้เจ็บหาย มันเป็นของจริงอยู่เช่นนั้น สูตรของการบรรลุธรรมนี้ก็เหมือนกัน มีแล้ว มีพร้อมแล้ว พระพุทธองค์ศาสดาของเราเป็นผู้ที่ค้นพบในกายอันกว้างศอกยาววาหนาคืบนี้ มีสัญญา มีจิต มีใจ มีอะไรทุกอย่าง ที่มันจะเป็นตำราที่ทำให้เราได้เรียนได้รู้ โดยเฉพาะสูตรอริยสัจ 4 […]

ทำบุญให้ดี ทำทีเดียวได้ครบทั้งทาน-ศีล-ภาวนา

“ทำบุญให้ดี ทำทีเดียวได้ครบทั้ง ทาน -ศีล-ภาวนา” โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต) การที่โยมมาทำบุญวันนี้ อย่างที่ทำกันมาทุก ๆ เดือน ถวาย ทาน แล้วมาสังสรรค์กันในหมู่ญาติมิตร แล้วก็มาบำเพ็ญธรรมทานอย่างนี้ ทั้งหมดนั้นก็เป็นการบำเพ็ญบุญกิริยา คือการทำบุญตามหลักพระพุทธศาสนา ซึ่งเราได้ทำกันในด้านต่าง ๆ ดังที่ได้เคยกล่าวมาแล้วหลายครั้ง โดยเฉพาะที่เห็นชัด ๆ ก็คือทาน     ตอนแรกก็ถวายทาน ถวายภัตตาหาร แล้วก็รักษาศีล ดังที่ได้สมาทานศีลกันเมื่อกี้นี้ แล้วก็ได้ภาวนา คือทำจิตใจและสติปัญญาให้เจริญงอกงามขึ้น ทำจิตให้เจริญด้วยการทำใจให้สงบ ให้เบิกบานผ่องใส แล้วก็เจริญปัญญาด้วยการฟังธรรม เมื่อฟังธรรมะไปแล้ว ใจคอสบาย เกิดความสว่าง เข้าใจธรรมะ รู้ว่าอะไรจริง อะไรถูกต้อง อะไรดีงาม มีความรู้ความเข้าใจในหลักคำสอนมากขึ้น ก็เจริญปัญญา แม้จะยังไม่ได้บำเพ็ญสมาธิอะไรก็เรียกว่าเป็นภาวนา     รวมแล้วก็คือปฏิบัติตามหลัก 3 ประการที่เรียกว่าเป็นบุญกิริยา คือ ทาน ศีล และภาวนา ถ้าเราปฏิบัติถูกต้อง มาทำบุญกันในวันนี้ก็ได้ครบทั้งสามอย่าง […]

พระคันโช ทากาอิ ฮิปฮ็อปนอกกรอบ ในขอบเขตวัด

พระธรรมเทศนากับคำร้องแร็พ! วิธีการนำเสนอสองรูปแบบที่ผิดแผกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังดำรงอยู่ในกลุ่มคนที่ต่างกันอย่างชัดเจน หลายคนคงคุ้นตากับภาพผู้สูงอายุในชุดขาวปฏิบัติธรรมอยู่ในวัด พอ ๆ กับที่คุ้นเคยกับภาพวัยรุ่นสวมหมวกกลับหลังเต้นเพลงฮิปฮ็อปอยู่ในสวนสาธารณะ แต่วันนี้ทั้งสองสิ่งกลับผสมผสานกันเป็นหนึ่งเดียวได้อย่างไม่น่าเชื่อ! หลายครั้งที่ผู้คนพยายามเชื่อมโยงโลกธรรมะเข้ากับโลกดนตรีในรูปแบบต่าง ๆ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ความสำเร็จของวงฮิปฮ็อปชื่อ Buddha Bless ที่สอดแทรกคำสอนทางพุทธศาสนาเข้าในงานเพลงจนได้รับรางวัล “ต้นโพธิ์ทอง” จาก สภาองค์กรพระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย หรือเพลง เมาไม่ขับ ของวง Groove Riders ที่ใส่เสียงคำสอนของ พระราชธรรมนิเทศ (พยอม กัลยาโณ) เป็นอาทิ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นความพยายามผลักดันหลักธรรมเข้าสู่วัยรุ่นจากมุมมองของฆราวาส ด้วยมิใช่กิจที่พระสงฆ์พึงกระทำ จากเงื่อนไขของหลักธรรมวินัยในข้อ “งดเว้นจากการฟ้อนรำขับร้อง บรรเลงดนตรี ดูการละเล่น อันเป็นข้าศึกต่อพรหมจรรย์” จนกระทั่งปี 2549 ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป…! “นี่คือเรื่องเล่าเก่าแก่ เรื่องจักรวาลวิทยาอันเปี่ยมจินตนาการและความปรารถนา เฮ้ แล้วเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร ก็เกี่ยวกับพระพุทธน่ะสิ โย่ พี่น้อง ฟังให้ดีนะ เข้าใจกันหรือเปล่า ไม่เหรอ โอเค ไม่มีปัญหา…” ท่อนแร็พในภาษาญี่ปุน่ และอังกฤษที่มีเนื้อหาเป็นหลักธรรมคำสอนได้ถูกถ่ายทอดผ่านการร้องของ พระคันโช ทากาอิ (Kansho […]

จุดเริ่มต้นในการพบธรรมของหลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ 

จุดเริ่มต้นในการพบธรรมของ หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ มีชาติกำเนิดเป็นลูกชาวไร่ชาวนา ไม่ได้มั่งมีอะไร แต่มีจิตใจน้อมไปในทางธรรมตั้งแต่เด็ก ๆ เช่น ไม่ชอบรังแกสัตว์ และเบียดเบียนใคร จนมาวันหนึ่งเด็กชายจวนได้มีโอกาสพบพระธุดงค์ จึงยิ่งสนใจธรรมะมากขึ้น และถึงขั้นคิดจะลาจากเพศฆราวาสในวันข้างหน้า  ย้อนไปในอดีต ระบบการศึกษาของไทยยังไม่ก้าวหน้าอย่างทุกวันนี้ โรงเรียนระดับต่าง ๆ จึงยังมีไม่ทั่วถึง ยิ่งตามชนบทที่ห่างไกลด้วยแล้ว การหาโรงเรียนสักแห่งยิ่งเป็นเรื่องยาก บางอำเภออาจมีโรงเรียนอยู่เพียงโรงเรียนเดียวก็ได้ นั่นจึงไม่แปลกที่กว่าเด็ก ๆ จะได้เข้าเรียนหนังสือก็มีอายุย่าง 9-10 ขวบไปแล้ว เพราะพ่อแม่ต้องส่งเด็ก ๆ ไปเรียนไกลบ้านนั่นเอง     บ้านเหล่ามันแกว ตำบลดงมะยาง อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี บ้านเกิดของเด็กชายจวน นรมาส (หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ) ยังไม่มีโรงเรียนสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ด้วยเหตุนี้เด็กชายจวนจึงต้องเดินไปเรียนที่ต่างหมู่บ้านแทน กระทั่งจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 จึงย้ายมาเรียนต่อที่โรงเรียนเล็ก ๆ ใกล้บ้านเหล่ามันแกวแทนจนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เด็กชายจวนเป็นนักเรียนที่ได้รับเสียงชื่นชมจากคุณครู ไม่ว่าจะเป็นอุปนิสัยใจคอที่สุภาพอ่อนน้อม เรียบร้อย การตั้งใจเรียน และมีผลการเรียนดีเยี่ยม […]

วันที่ฝึกสติเป็น วันแห่งความสุข โดย พระเมธีวชิโรดม (ว.วชิรเมธี)

วันที่ฝึกสติเป็น วันแห่งความสุข โดย พระเมธีวชิโรดม (ว.วชิรเมธี) ถ้าเราฝึกสติได้แล้ว อาตมาภาพรับรองได้ว่า ทุก ๆ วันที่เราตื่นนอนขึ้นมาจนหัวถึงหมอนในตอนค่ำเป็น วันแห่งความสุข อาตมาภาพหวังว่าเราทุกคนมีหนทางพ้นจากความทุกข์ มีบางคนว่า วันจันทร์วินาศ เพราะว่าเป็นวันแรกของสัปดาห์ วันอังคารวอดวาย วันพุทธหายนะ วันพฤหัสบดีร่อแร่ วันศุกร์นี่เดชะบุญ รอดไปได้อีกอาทิตย์หนึ่ง เสาร์อาทิตย์นอน ก็เป็นเช่นนี้แหละมนุษย์เรา อาตมาภาพปรารถนาให้ทุกวันเป็นวันแห่งสติ เป็นวันแห่งความสุข พระพุทธเจ้าบอกว่า “สติมโต สุเว เสยโย” “คนมีสติดีขึ้นทุกวัน ” ดังนั้นเราต้องฝึกสติ เพราะฉะนั้นลงมือเลยนะ     ต่อไปนี้ลองนั่งตามสะดวก หากนั่งขัดสมาธิก็นั่งต่อไป ถ้าไม่ได้ก็พับเพียบ การนั่งขัดสมาธิก็เอาเท้าขวาทับซ้าย มือขวาทับมือซ้าย ตั้งกายให้ตรง แล้วก็หลับตา หลับตานั้นให้หลับพอดี อย่าให้สนิทมากจนปวดตา มือก็วางไว้ให้พอดี อย่าถึงกับเกร็ง วิธีทำสมาธิเบื้องต้น วิธีแรก ให้เอาสติของเราไปจับอยู่ที่ลมหายใจเข้าออก หายใจช้า ๆ หายใจเข้ากำหนดว่า “พุท” หายใจออกกำหนดว่า “โธ” แล้วตามดูลมหายใจ […]

ขจัดความคิดฟุ้งซ่านด้วยการฝึกสติเพียงแค่ 10 วินาที

ขจัดความคิดฟุ้งซ่านด้วยการ ฝึกสติ เพียงแค่ 10 วินาที  การทำสมาธิต่อเนื่อง 10 วินาที จะทำให้ความคิดฟุ้งซ่านหายไป และปลุกความตื่นตัวขึ้นมา โดยพื้นฐานแล้วไม่ต่างจากการ ฝึกสติ ในเวลา 10 วินาที นั่นคือ เลือกบริเวณที่เราจะทำความรู้สึกถึง และรู้สึกถึงมันในขณะปัจจุบัน ขอยกตัวอย่างการเคลื่อนไหวของท้องมาอธิบาย ขั้นตอนที่ 1 ประกาศเริ่มต้นจะทำ  ประกาศว่า “จากนี้ไปจะฝึกสมาธิ” การประกาศจะเพิ่มพลังในการรู้สึกตัว และเพิ่มพลังสมาธิด้วย     ขั้นตอนที่ 2 รู้สึก  รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของท้องที่เป็นไปตามจังหวะของการหายใจ รู้สึกถึงอาการที่ท้อง “พอง” และ “ยุบ” ถ้าหากเรามีสมาธิดี ความคิดฟุ้งซ่านจะลดลงไปในชั่วขณะหนึ่ง ในระหว่างนั้นให้เรารู้สึกแบบนั้นต่อไปเรื่อย ๆ สักพัก สมาธิที่เกิดขึ้นมาเมื่อสักครู่จะค่อย ๆ หายไป การมีสติรู้สึกตัวก็จะเริ่มน้อยลง แล้วในที่สุดความคิดฟุ้งซ่านก็จะเข้ามาแทนที่ เมื่อรู้สึกถึงความคิดฟุ้งซ่านแล้วก็ตั้งชื่อให้มันว่า “ความคิดฟุ้งซ่าน” แล้วนำความคิดนี้ไป “แยกเก็บเป็นส่วนๆ” และหยุดคิด จากนั้นให้กลับไปมุ่งความสนใจไปที่ท้อง และให้รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวอีกครั้ง การแยกความคิดเก็บเป็นส่วน ๆ […]

ทำไมเราจึงฝัน สาเหตุของความฝัน 4 ประการตามหลักพุทธศาสตร์

ความฝันเกิดขึ้นได้อย่างไร ในทางวิทยาศาสตร์ค้นคว้าวิจัยพบว่า ความฝันเกิดจากการทำงานของจิตใต้สำนึก ในทางพุทธศาสตร์กล่าวว่าความฝันเกิดจากเหตุปัจจัย 4 อย่าง

พระนางสุปปวาสา ขัตติยนารีผู้มีบุญมาก

พระนางสุปปวาสา ขัตติยนารีผู้มีบุญมาก พระนางสุปปวาสา ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งพระเจ้าโกลิยะ และยังเป็นพระมารดาของพระอรหันต์ที่ได้รับความเคารพมากที่สุดพระองค์หนึ่งคือ “พระสีวลี” นอกจากพระสีวลีจะ เป็น “ผู้มีลาภมาก” ด้วยผลบุญที่สร้างไว้ในอดีตชาติตามที่พระพุทธเจ้าทรงตั้งเป็นเอตทัคคะแล้ว พระมารดาของพระสีวลีเองก็เป็นผู้มีบุญมากอีกด้วย ตอนที่พระนางสุปปวาสาเจริญพระเยาว์วัยเป็นเจ้าหญิงน้อย พระญาติได้นำกระเช้าที่ใส่หน่อพืชมาให้เจ้าหญิงน้อยสัมผัส เมื่อเจ้าหญิงใช้พระหัตถ์สัมผัสที่กระเช้า ปรากฏว่าหน่อของพืชเหล่านั้นกลับออกผลมากมายอย่างมหัศจรรย์ พระญาติทดสอบบุญของเจ้าหญิงด้วยการให้พระนางสัมผัสที่เกวียนอีกครั้ง ปรากฏว่าข้าวในเกวียนเพิ่มพูนขึ้น จากนั้นพระญาติให้เจ้าหญิงสัมผัสที่ประตูยุ้งฉาง ข้าวก็เพิ่มพูนขึ้นมามากมาย บรรดาพระญาติเชื่อสนิทพระทัยแล้วว่า เจ้าหญิงน้อยเป็นผู้ที่มีบุญจริง เมื่อพระนางเจริญวัยเป็นสาว ได้อภิเษกกับเจ้าชายศากยวงศ์ พระนางตั้งพระครรภ์นานถึง 7 ปี และทรงทรมานกับอาการเจ็บพระครรถ์อยู่ 7 วัน พระนางคิดว่าพระองค์ต้องสิ้นพระชนม์อย่างแน่นอน พระนางทรงอยากถวายทานแด่พระพุทธเจ้าก่อนสิ้นพระทัย จึงขอให้พระสวามีอาราธนาพระพุทธเจ้ามาที่วัง พระพุทธเจ้าได้เห็นอาการของพระนางสุปปวาสา จึงตรัสว่า “ขอให้พระนางสุปปวาสา จงมีความสุข จงมีความสบาย ไม่มีโรค จงคลอดบุตรที่หาโรคมิได้เถิด” จากนั้นพระนางให้ประสูติพระโอรสได้อย่างง่ายดายราวกับเทน้ำออกจากหม้อ และตั้งพระนามให้พระโอรสว่า “สีวลี” พสกนิกรที่ทราบข่าวการทรงครรภ์นานถึง 7 ปี ต่างเป็นห่วงพระนางสุปปวาสาอยู่เป็นทุนเดิม เมื่อทราบว่าพระนางให้กำเนิดพระโอรสแล้ว ถึงกับหัวเราะไปพร้อมกับร้องไห้ด้วยความดีใจ พระราชาได้อาราธนาให้พระพุทธเจ้าพร้อมทั้งพระสาวกรับอาหารที่วังเป็นเวลา 7 วัน เจ้าชายสีวลีประทับอยู่ในพระครรภ์นานถึง 7 ปี ทำให้ได้รับความทุกขเวทนานานัปการ […]

ชีวิตดีขึ้นด้วยการฝึกสติ ขจัดพลังด้านลบด้วยปัจจุบันขณะ

ชีวิตดีขึ้นด้วย การฝึกสติ ขจัดพลังด้านลบด้วยปัจจุบันขณะ การฝึกสติ คือ การรู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบันขณะ “ที่นี่ เดี๋ยวนี้” ตามที่เป็นจริง ไม่ปล่อยจิตใจให้เสียเวลาเปล่า และฟุ้งซ่านไปกับเรื่องสมมติในหัว ซึ่งมักเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต หรืออนาคต การรู้สึกตัวในช่วงเวลานี้ คือเดี๋ยวนี้ และรู้โลกตามความเป็นจริง คือที่นี่ ดังนั้นการใช้ชีวิตอยู่กับ “ที่นี่และเดี๋ยวนี้” ก็คือการฝึกสติ คำตรงข้ามกับคำว่า “ฝึกสติ” คือคำว่า “ภาวะไร้สติ” ซึ่งใกล้เคียงกันมากจนคนเข้าใจผิด ผมขอให้คำว่า ฝึกสติในโหมดขับเคลื่อนอัตโนมัติ ขณะที่จิตใจเราห่างจาก “ที่นี่ เดี๋ยวนี้” และในหัวมีแต่เรื่องสมมติ ก็มีความเสี่ยงที่จะโดนครอบงำจากความรู้สึกด้านลบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่งานยุ่ง แบกรับความกดดัน และกำลังรู้สึกเครียด ใจของเราจะรู้สึกด้านลบได้ง่าย ๆ ช่วงเวลาที่ใจกำลังขับเคลื่อนด้วยโหมดอัตโนมัติ คือ ทำอย่างไร้สตินั้น หากเรากลับมาอยู่กับ “ที่นี่ เดี๋ยวนี้” หรืออยู่ในสภาวะที่มีสติได้แล้ว ความรู้สึกด้านลบก็จะได้รับการเยียวยา ผลก็คือเราจะมีสมาธิกับงานที่สำคัญได้อย่างมีประสิทธิภาพ     จิตของพวกเราจะได้รับอิทธิพลจากสิ่งรอบตัวและเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ แม้ว่าเรากำลังทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยพลังสมาธิที่ยอดเยี่ยมก็ตาม แต่โทรศัพท์เพียงสายเดียวก็อาจทำลายสมาธินั้นลงได้ เพราะหากมีการร้องเรียนจากลูกค้า หรือได้รับการแจ้งว่าคนในครอบครัวป่วยหนัก คงจะมีไม่กี่คนที่จะคงสภาพจิตใจให้เป็นปกติได้ตลอด […]

พุทธมนต์เตือนใจให้ไตร่ตรอง ก่อนเชื่อก่อนแชร์ในโลกโซเชียล

หยุดเชื่อ หยุดแชร์ ถ้าไม่ชัวร์ ในยุคที่สมาร์ทโฟนดูจะกลายเป็นอวัยวะชิ้นที่ 33 ของร่างกายไปแล้ว เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ข้อดีอย่างหนึ่งคือการเชื่อมโลกทั้งโลก (โลกจริงบ้าง โลกสมมุติบ้าง) ให้มาอยู่ในมือเรา อยากรู้อะไร อยากหาข้อมูลอะไร อยากซื้ออะไร ก็ใช้เวลาไม่กี่วินาที อยากแชร์ หรืออยากประกาศอะไรให้โลก (โซเชียล) รู้ก็ง่ายนิดเดียว (พุทธมนต์เตือนใจให้ไตร่ตรอง ) ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ เพราะนอกจากข้อดี (หากใช้เป็น) แล้ว ข้อเสียก็มีอยู่ไม่น้อย หากว่าเราใช้ผิด ๆ หรือใช้โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เช่น พอได้ข้อมูลอะไรมาก็อ่าน อ่านแล้วก็เชื่อโดยไม่ไตร่ตรอง แชร์ต่อโดยไม่มีสติ บางครั้งก็ทำตามวิธีนั้น ๆ จนเกิดผลเสียตามมา หรือบางครั้งหลงเชื่อจนไปคอมเมนต์ให้ผู้อื่นเสียหาย หรือแม้ตัวเราเองที่ต้องเสียเงินทองไปก็มี อย่างที่เห็นเป็นคดีความตามสื่อต่าง ๆ กันบ่อย ๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ก่อนจะเชื่อ ก่อนจะแชร์อะไรง่าย ๆ รวมถึงการคอมเมนต์ต่าง ๆ ต้องมีสติ และใช้ปัญญาไตร่ตรองเสียก่อน ขอแนะนำ บทสวดกาลามสูตร (บางส่วน) ซึ่งเป็นพระสูตรที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เคยแสดงแก่ชาวกาลามะ ณ […]

“อริยะ” เป็นอย่างไร เรื่องราวของพรานเบ็ดที่ชื่อว่า “อริยะ”

“อริยะ” เป็นอย่างไร เรื่องราวของ พรานเบ็ด ที่ชื่อว่า “อริยะ” ขณะที่พระพุทธเจ้าเสด็จเที่ยวบิณฑบาตในหมู่บ้านทางตอนเหนือของกรุงสาวัตถี โดยทรงแวดล้อมไปด้วยพระภิกษุ ในหมู่บ้านแห่งนั้น มี พรานเบ็ด คนหนึ่งชื่อว่า “อริยะ” เขาพึงพอใจในชื่อของเขามาก เพราะมีความหมายว่า “ผู้ประเสริฐ” เมื่อคณะสงฆ์โดยมีพระพุทธเจ้าเป็นประธานได้ผ่านมาถึงบริเวณที่พรานอริยะกำลังลงเบ็ดเพื่อจับปลาอยู่นั้น  พรานอริยะทราบว่าเป็นคณะพระสาวกของพระพุทธเจ้าจึงละทิ้งเบ็ดของตน แล้วเข้าไปกราบนมัสการ เขาได้ถามชื่อพระสาวกของพระพุทธเจ้าทีละรูป จนทราบว่ามีพระสาวกผู้สำเร็จเป็นพระอรหันต์อยู่หลายรูปด้วยกัน เช่น พระสารีบุตร พระมหาโมคคัลลานะ เป็นต้น แต่แปลกที่พระเถระไม่ถามชื่อของพรานเบ็ดกลับเลย พระพุทธเจ้าทรงทราบด้วยญาณทัศนะว่าพรานผู้ปลื้มในชื่อของตน ต้องการให้พระสาวกถามชื่อกลับ เพื่อที่จะได้บอกชื่ออันประเสริฐนี้ พระพุทธเจ้าจึงตรัสถามพรานว่า “พราน ท่านมีชื่อว่าอะไร” พรานเบ็ดจึงรีบตอบทันทีว่า “ชื่อของข้าพเจ้าคือ อริยะ พระเจ้าข้า” พระพุทธเจ้าตรัสต่อว่า “พราน เธอเป็นผู้ฆ่าและเบียดเบียนชีวิตผู้อื่น เธอจะเป็นอริยะไม่ได้ เพราะอริยะคือผู้ที่ไม่เบียดเบียนใคร”  เรื่องเล่าจบเพียงแค่นี้ ถึงจะเป็นเหตุการณ์สั้น ๆ ช่วงพระชนม์ชีพของพระพุทธเจ้า แต่สิ่งที่เป็นธรรมะที่ได้จากพระพุทธเจ้าในครั้งนั้นคือ การเป็นอริยะที่แท้จริงคือผู้ไม่เบียดเบียน ไม่ได้เบียดเบียนแค่ชีวิตของผู้อื่นเท่านั้น จะสังเกตได้ว่าพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา ตั้งแต่พระโสดาบันจนถึงพระอรหันต์ ท่านจะไม่เบียดเบียนตนเอง เพราะได้กระทำให้ตนแจ้งในธรรม เมื่อแจ้งในธรรมแล้วยังไม่เบียดเบียนตนเองให้ตกอยู่ในวัฏสงสารอีกต่อไป   ที่มา […]

ทำไม พระมหากัจจายนะ จึงเป็นที่เคารพและรักของเทวดา 

ทำไม พระมหากัจจายนะ จึงเป็นที่เคารพและรักของเทวดา พระมหากัจจายนะ เป็นบุตรของพราหมณ์ตระกูลกัจจายนะ ผู้เป็นปุโรหิตของพระเจ้าจัณฑปัชโชตแห่งกรุงอุชเชนี เดิมท่านมีชื่อว่า “กัญจนะ” เพราะมีรูปร่างลักษณะงามสง่า เมื่อเจริญวัยขึ้นได้เรียนจบพระเวททั้ง 3  และได้ขึ้นเป็นปุโรหิตแทนบิดาที่เสียชีวิตไป อยู่มาวันหนึ่งพระเจ้าจัณฑปัชโชตทรงอยากอาราธนาพระพุทธเจ้ามายังกรุงอุชเชนี จึงมอบหมายให้ปุโรหิตเป็นผู้ไปอาราธนา กัจจายนพราหมณ์พร้อมด้วยบริวารทั้ง 7 ได้เดินทางไปเฝ้าพระพุทธเจ้า เมื่อไปถึงแล้วได้ฟังธรรมก็บรรลุอรหัตตผลกันทั้งหมด จึงทูลขอบวชในสำนักของพระองค์ และอาราธนาพระพุทธเจ้ามายังกรุงอุชเชนี ทำให้พระพุทธศาสนาได้หยั่งรากลึกลงในที่แห่งนี้ ด้วยพระมหากัจจายนะเป็นปราชญ์มาตั้งแต่ตอนเป็นฆราวาส ท่านได้ใช้ความสามารถที่มีอธิบายธรรมะของพระพุทธเจ้าได้โดยย่อ แล้วผู้ฟังเกิดความเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ พระพุทธเจ้าทรงสถาปนาพระมหากัจจายนะว่าเป็นเอตทัคคะคือผู้อธิบายความย่อโดยพิสดารนั่นเอง ตามจริงแล้วชาวพุทธคุ้นเคยกับพระเถระรูปนี้เป็นอย่างดี เพราะได้รับการเคารพนับถือในทุกหลังคาเรือน และในวัดวาอารามก็มีรูปเคารพของท่านในรูปลักษณ์ของพระอ้วน ซึ่งแต่เดิมพระมหากัจจายนะไม่ได้อ้วนเหมือนอย่างในรูปเคารพ เหตุที่ท่านต้องจำแลงกายให้อ้วนมีเหตุมาจาก เวลาที่พระมหากัจจายนะเดินทางไปที่ใด เหล่าเทวดาและมนุษย์ที่ได้เห็นท่าน ต่างคิดว่าท่านเป็นพระพุทธเจ้า เพราะมีรูปลักษณ์ที่เปล่งปลั่งเหมือนพระองค์ เพื่อไม่ให้เป็นการเทียบเสมอพระบรมศาสดา ท่านจึงจำแลงกายเป็นคนอ้วน นอกจากเรื่องที่เล่ามาของพระมหากัจจายนะแล้ว ท่านยังเป็นพระเถระที่เทวดารักและเคารพ ครั้งพระพุทธเจ้าประทับอยู่ที่บุพพาราม อันเป็นวัดที่นางวิสาขามหาอุบาสิกาสร้างถวาย ในวันนั้นท้าวสักกะเทวราช (หรือพระอินทร์) ได้เสด็จจากสวรรค์มานมัสการพระพุทธเจ้า แต่ไม่พบพระมหากัจจายนะจึงรำพึงขึ้นว่า “ทำไมไม่พบพระอาจารย์หนอ” ตอนนั้นพระมหากัจจายนะอาศัยอยู่ที่อวันตีชนบท ได้เดินทางมาถึง เมื่อพระเถระนั่งลงบนอาสนะ ท้าวสักกะเทวราชได้เข้าไปนวดบีบข้อเท้าของพระเถระแล้วกล่าวว่า “พระอาจารย์ของเรามาแล้ว เรายินดียิ่งในการมาของท่าน” พอนวดข้อเท้าเสร็จ ท้าวสักกะเทวราชก็บูชาพระมหากัจจายนะด้วยดอกไม้และเครื่องหอมทิพย์ แล้วไปยืนอยู่ในจุดหนึ่งอย่างสงบเพื่อฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า พระภิกษุบางรูปในอารามแห่งนี้ยังเป็นปุถุชนจึงกล่าวประกาศขึ้นว่า […]

อานิสงส์แห่งการบูชา พระธาตุพระปัจเจกพุทธเจ้า

อานิสงส์แห่งการบูชา พระธาตุพระปัจเจกพุทธเจ้า ครั้งหนึ่งพระพุทธเจ้าเสด็จกรุงเวสาลี เพื่อสร้างความสุขสงบให้เกิดขึ้นในดินแดนนั้น พุทธานุภาพได้บังเกิดขึ้น ทำให้ชนทั้งหลายที่พบเห็นต่างสงสัยในปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นนี้ พระพุทธเจ้าได้ตรัสว่า เป็นเพราะอานิสงส์แห่งการบูชา พระธาตุพระปัจเจกพุทธเจ้า ที่พระองค์สร้างไว้ในอดีตชาติ หลังจากพระพุทธเจ้าได้แสดงรัตนสูตร และโปรดให้พระอานนท์ประพรมน้ำพระพุทธมนต์ไปทั่วกรุงเวสาลี ทำให้อมนุษย์ที่เข้ามาในกรุงเวสาลีพากันหนีออกไปจนหมด ทำให้กรุงเวสาลีกลับมาสงบสุขอีกครั้งด้วยพุทธบารมี ในขณะที่พระพุทธเจ้าพร้อมด้วยพระภิกษุบิณฑบาตอยู่ในกรุงเวสาลี ปรากฏว่าเทพพรหมบนท้องฟ้า พญานาคในแม่น้ำคงคาต่างสักการะพระองค์ด้วยดอกไม้ ทิวธง และฉัตรอย่างตระการตา พระราชาทั้งหลายต่างเกลี่ยผืนทรายให้เรียบเสมอกัน และตกแต่งพื้นทรายนั้นด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ชนทั้งหลายคิดว่านี่คือพุทธานุภาพของพระพุทธเจ้า แต่พระองค์กลับตรัสว่า เป็นอานิสงส์ที่พระองค์ได้ทำไว้ในอดีตชาติ ครั้งอดีตนานมาในเมืองตักกศิลา พระองค์เสวยพระชาติเป็นพราหมณ์ผู้หนึ่งมีชื่อว่า “สังขะ” นิยมเรียกกันว่า “สังขพราหมณ์” มีบุตรชายเป็นหนุ่มรูปงาม มีชื่อนามไพเราะว่า “สุสิมะ” ใครต่างเรียกหนุ่มน้อยคนนี้ว่า “สุสิมมาณพ” เมื่อสุสิมมาณพอายุได้ 16 ปี ก็ขออนุญาตบิดาไปเรียนมนต์ที่กรุงพาราณสี บิดาจึงแนะนำให้บุตรชายไปเรียนกับสหายเก่าของตน จากนั้นหนุ่มน้อยก็ออกเดินทางไปสู่สำนักแห่งสหายของบิดาที่กรุงพาราณสี เจ้าสำนักรับมาณพน้อยไว้ทันทีเพราะเป็นลูกชายของสหายเก่าแก่ เจ้าสำนักถ่ายทอดวิชามนต์จนหมดไส้หมดพุงแก่ แต่หนุ่มน้อยกลับยังอยากเรียนรู้อีก เจ้าสำนักจึงแนะนำให้ไปเรียนกับเหล่าฤษีในป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แต่ทว่าในป่าแห่งนั้นมีพระปัจเจกพุทธเจ้าประทับอยู่ ชายหนุ่มไม่ทราบจึงฝากตนเป็นศิษย์กับพระปัจเจกพุทธเจ้า ปรากฏว่าพระปัจเจกพุทธเจ้าได้บวชให้กับมาณพ ไม่นานนักมาณพก็ตรัสรู้เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า ต่อมาก็ดับขันธปรินิพพาน ชาวเมืองพาราณสีนำพระธาตุของพระปัจเจกพุทธเจ้าประดิษฐานไว้ในพระเจดีย์ สังขพราหมณ์เห็นว่าบุตรชายหายไปนานมากแล้ว ไม่กลับมาบ้านเลย จึงเดินทางมาตามหากรุงพาราณสี จึงถามผู้คนไปทั่วว่ามีใครรู้จักบุตรของตนบ้างไหม ชาวเมืองรู้จักมาณพน้อยผู้นี้ดี […]

ที่จริงร่างกายนี้ไม่ใช่ของดี ธรรมะละ สักกายทิฏฐิ ของพระพุทธเจ้า

ที่จริงร่างกายนี้ไม่ใช่ของดี ธรรมะละ สักกายทิฏฐิ ของพระพุทธเจ้า สักกายทิฏฐิ คือ ความเห็นที่เป็นเหตุให้ถือว่าเป็นเรา เช่น การหลงใหลในรูปลักษณ์ของตนเอง ดังเช่น เจ้าหญิงอภิรูปนันทา และเจ้าหญิงสุนทรีนันทาที่ทรงหลงใหลในความงามของพระองค์ พระพุทธเจ้าทรงแสดงอสุภกรรมฐานทำให้เจ้าหญิงทั้งสองทรงสามารถละสักกายทิฏฐิได้ และบรรลุเป็นพระอรหันต์ได้ในที่สุด ผู้ที่ละจากสักกายทิฏฐิได้นั้นคือพระโสดาบัน และพระอริยบุคคล พระพุทธเจ้าตรัสไว้ใน สักกายทิฏฐิสูตรว่า “ผู้ที่จะละสักกายทิฏฐิได้คือผู้ที่เห็นขันธ์ 5 เป็นทุกข์” สอดคล้องกับกรณีของเจ้าหญิงทั้งสองพระองค์อยู่เหมือนกัน ขัตติยนารีในสมัยพุทธกาลมีหลายพระองค์ที่ทรงหลงในรูปโฉมอันงดงามของพระองค์เอง แต่พระพุทธเจ้าทรงเป็นผู้ปราบพยศลงได้เช่นกัน และส่งเสริมให้พระนางทั้งหลายสำเร็จมรรคผลเป็นพระอรหันต์ อาทิเช่น พระนางเขมา พระมเหสีแห่งพระเจ้าพิมพิสาร เป็นต้น ครั้งหนึ่งพระพุทธองค์ประทับอยู่ ณ เภสกฬาวัน ซึ่งเป็นป่าที่มีนางยักษ์ชื่อว่า “เภสกฬา” อาศัยอยู่ เป็นเขตให้อภัยทานของกวาง อยู่ใกล้เมืองสุงสุมารคิระในภัคคชนบท นกุลคหบดีได้เดินทางไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าด้วยไม้เท้า เมื่อมาถึงเบื้องพระพักรตร์แล้วได้นั่งลงและกราบอภิวาทพระองค์อยู่ข้างหนึ่ง นกุลคหบดีผู้นี้เป็นเศรษฐีเฒ่า ครองรักกับภรรยามานานเป็นสิบปี ไม่มีบุตรด้วยกัน แต่เมื่อได้พบพระพุทธเจ้าเป็นครั้งกลับเรียกพระองค์ว่า “ลูก” สร้างความแตกตื่นให้กับพระภิกษุ และประชาชนที่กำลังใส่บาตรพระองค์อยู่  พระพุทธเจ้าได้ตรัสเฉลยว่า นกุลคหบดี และภรรยาเคยเป็นบิดาและมารดาของพระองค์มาหลายร้อยชาติ จึงไม่แปลกที่ทั้งสองจะจดจำพระองค์ในฐานะลูก แต่ที่จริงในภพชาตินี้พระบิดาและพระมารดาที่แท้จริงคือ พระเจ้าสุทโธทนะ และพระนางสิริมหามายา ผู้อธิษฐานเป็นพุทธบิดา และพุทธมารดา […]

เลิกเหล้าเพราะนั่งสมาธิ ธรรมะจากหลวงปู่ดู่ พรหมปญฺโญ

เลิกเหล้าเพราะนั่งสมาธิ ธรรมะจาก หลวงปู่ดู่ พรหมปญฺโญ หลวงปู่ดู่ พรหมปญโญ เป็นพระมหาเถระที่มีลูกศิษย์ลูกหาทั่วประเทศ ไม่จำเพาะจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อันเป็นบ้านเกิดและที่ตั้งของวัดสะแก อันเป็นสถานพำนักของท่านเท่านั้น ตอนที่ท่านแรกบวช ท่านมิได้ปรารถนามรรคผลนิพพานแต่อย่างใด หากต้องการเรียนรู้วิชาคงกะพันชาตรีและเวทมนตร์ คาถา เพื่อสึกออกไปแก้แค้นโจรที่ปล้นบ้านโยมพ่อโยมแม่ของท่าน ถึงสองครั้งสองครา แต่ต่อมาท่านได้คิด นึกสลดสังเวชใจที่ปล่อยให้ความอาฆาตพยาบาทครอบงำจิตใจนานนับสิบปี ในที่สุดท่านได้ตั้งอโหสิกรรมแก่คนเหล่านั้น แล้วมุ่งเจริญสมณธรรมอย่างจริงจัง ในวัยฉกรรจ์ท่านได้เดินธุดงค์ติดต่อกันเป็นเวลาหลายปี จนในที่สุดได้มาพำนักที่วัดสะแก นับแต่นั้นก็ได้เป็นที่พึ่งทางใจแก่ญาติโยมมาโดยตลอด ต่อมาราว ๆ ปี พ.ศ. 2490 คือเมื่ออายุได้ 43 ปี ท่านตัดสินใจไม่รับกิจนิมนต์นอกวัด ใครที่ตั้งใจมากราบนมัสการหรือฟังธรรมจากท่าน แม้จะเดินทางไกลเพียงใดก็ไม่ผิดหวังเลย เพราะเมื่อมาถึงวัดสะแก จะเห็นท่านนั่งรับแขกหน้ากุฏิตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แม้กระทั่งเมื่อท่านชราภาพมากแล้ว มีลูกศิษย์จัดทำป้ายกำหนดเวลารับแขกเพื่อถนอมสุขภาพของท่าน แต่ไม่นานท่านก็ให้นำป้ายออกไป ด้วยความเมตตาที่ท่านมีต่อญาติโยมทัังหลายนั้นเอง ท่านมีวิธีสอนธรรมะแก่ญาติโยมอย่างแยบคาย คราวหนึ่งมีศิษย์มากราบท่านโดยพาเพื่อนซึ่งเป็นนักเลงเหล้าตามมาด้วย เมื่อสนทนากับหลวงปู่ได้พักหนึ่ง ศิษย์ผู้นั้นได้ชักชวนเพื่อนให้สมาทานศีล 5 พร้อมกับทำสมาธิภาวนา นักเลงเหล้าผู้นั้นแย้งต่อหน้าหลวงปู่ว่า “จะให้ผมสมาทานศีลและปฏิบัติยังไง ก็ผมยังกินเหล้าเมายาอยู่นี่ครับ” หลวงปู่ดู่แทนที่จะคาดคั้นหรือคะยั้นคะยอเขา กลับตอบว่า “เอ็งจะกินก็กินไปสิ ข้าไม่ว่า แต่ให้เอ็งปฏิบัติให้ข้าวันละห้านาทีก็พอ” ชายผู้นั้นเห็นว่านั่งสมาธิแค่วันละห้านาทีไม่ใช่เรื่องยาก […]

เวรไม่อาจระงับด้วยการจองเวรก็เพราะเหตุนี้ – พระไพศาล วิสาโล

เวรไม่อาจระงับด้วย การจองเวร ก็เพราะเหตุนี้ – พระไพศาล วิสาโล การจองเวร เกิดขึ้นจากความแค้นผูกพยาบาท ดังพระชาติหนึ่งของพระพุทธเจ้า พระองค์เคยเคียดแค้นคนที่สังหารบิดาและมารดาของท่าน จึงคิดที่จะจองเวรคือฆ่าคนผู้นั้นเพื่อให้สาแก่ใจ แต่คำสอนของบิดาเรื่องการให้เลิกจองเวรผู้อื่นกังวาลขึ้นในใจของพระองค์ ทำให้เกิดสติระงับความคิดที่จะจองเวรผู้นั้นไป พระอาจารย์ไพศาล วิสาโลได้เล่าเรื่องหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นอุทาหรณ์เตือนสติในเรื่องของการให้อภัย และไม่คิดจองเวรต่อกันได้เป็นอย่างดี นักธุรกิจไทยผู้หนึ่ง ได้เล่าถึงประสบการณ์ เมื่อครั้งไปเรียนหนังสือในเมืองบอสตันว่า เธอเคยถูกคนผิวดำล็อกคอ และเอามีดจี้ขณะรอสัญญาณไฟเขียว บนเกาะหน้ามหาวิทยาลัย เมื่อโจรพบว่าในกระเป๋าของเธอมีเงินแค่ 20 ดอลลาร์ ก็ไม่พอใจ เขาขุ่นเคืองหนักขึ้น เมื่อพบว่าเธอไม่มีนาฬิกาแหวน และกำไลเลยสักอย่าง เขาจึงถามเธอว่า “เป็นคนเอเชียมาเรียนที่นี่ได้ ก็ต้องรวยไม่ใช่หรือ ?” เธอตอบว่า “สำหรับฉันน่ะไม่ใช่ เพราะได้ทุนมา” แล้วโจรก็ย้อนกลับมาถามถึงเงิน 20 ดอลลาร์ ว่าจะเอาไปทำอะไร เธอตอบว่า “เอาไปซื้อไข่ “ เขาถามเธอว่า “เอาไข่ไปทำอะไร” “เอาไปต้มกินได้ทั้งอาทิตย์” เธอตอบตามความจริง เพราะตอนนั้นการเงินฝืดเคือง ระหว่างที่โต้ตอบกันอยู่นั้น ยามหน้ามหาวิทยาลัยเห็นผิดสังเกต จึงยกหูโทรศัพท์เรียกตำรวจ เธอมองเห็นพอดีก็เลยโบกมือว่า “ไม่ต้อง ๆ เราเป็นเพื่อนกัน” โจรได้ยินเช่นนั้นก็งง […]

keyboard_arrow_up