ธรรมะเยียวยาใจเมื่อต้องพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก

ธรรมะเยียวยาใจเมื่อต้อง พรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก มีหลายคนที่ พรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก การพรากจากเป็นความทุกข์อย่างหนึ่ง ทุกข์เพราะรักและผูกพันมาก ตั้งแต่อดีตกาลนานมา มีเหตุการณ์ที่สร้างความเศร้าโศกให้มวลมนุษยชาติมาอย่างต่อเนื่อง ดังพุทธพจน์ที่ว่า “คนเราเสียน้ำตามาตลอดสังสารวัฏที่เวียนว่ายนั้น มีปริมาณมากกว่าน้ำในห้วงมหาสมุทรทั้ง 4” (มหาสมุทรที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุในคติไตรภูมิ ได้แก่ ปิตสาคาร ผลิกสาคร ขีรสาคร และนิลสาคร ) พระพุทธเจ้าทรงสอนการวางใจให้ละจากความเศร้ามาหลายกรณี อย่างกรณีที่ปรากฏใน วิสาขาสูตร นางวิสาขามหาอุบาสิกา หญิงผู้ยึดมั่นและอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาตลอดชีวิต เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า ณ วัดบุพพาราม (วัดที่นางสร้างอุทิศให้กับพระพุทธศาสนา) ในสภาพที่เศร้าโศกเสียใจ จนผมและกายเปียก (น่าจะมาจากการร้องไห้ของนางวิสาขา) พระพุทธเจ้าตรัสถามนางว่า “วิสาขาเธอเศร้าโศกด้วยเรื่องอะไร” นางวิสาขาตอบว่า “เสียใจที่หลานอันเป็นที่รักมาด่วนจากไปเจ้าคะ” พระพุทธเจ้าจึงถามนางว่า “วิสาขา… เธอรักชาวเมืองสาวัตถีแห่งนี้เหมือนอย่างที่เธอรักหลานของเธอหรือไม่” นางวิสาขาตอบว่า “รักเจ้าคะ” พระพุทธเจ้าตรัสถามนางวิสาขาต่อว่า “แล้วเธอทราบหรือไม่ว่า..ชาวเมืองสาวัตถีตายกันวันละกี่คน” นางวิสาขาตอบพระองค์ว่า “บางวันก็สองคน แต่มากสุดก็วันละสิบคนเจ้าคะ” พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า “หากเป็นเช่นนี้ ชาวเมืองตายวันละสองคน สิบคน หรือมากกว่านั้น เธอคงร้องไห้ทุกข์ทรมานในการจากไปเช่นนี้ทุกวัน ผมและกายก็เปียกเช่นนี้ทุกวัน เพราะเธอรักพวกเขามาก” นางวิสาขาตอบว่า “ไม่เจ้าคะ […]

keyboard_arrow_up