อาชีพสีเทา กับเงาของเวรกรรมที่ติดตาม

อาชีพสีเทา กับเงาของเวรกรรมที่ติดตาม ผมเป็นคนหนึ่งที่เป็นชาวพุทธแค่ตามทะเบียนบ้านเท่านั้น ไม่เคยเข้าถึงธรรมะจริงๆ สักครั้ง จนวันที่เวรกรรมไล่ล่าเพราะ อาชีพสีเทา จึงได้รู้จักธรรมะอย่างแท้จริง 1 ผมมีน้องชาย 1 คน คุณพ่อคุณแม่ทําอาชีพค้าขาย ช่วงเรียนมัธยมปลายครอบครัวประสบปัญหาทางการเงิน คุณพ่อคุณแม่ไม่สามารถส่งเสียทั้งผมและน้องให้เรียนมหาวิทยาลัยพร้อมกันได้พอจบม.6 ผมจึงเสียสละไม่เรียนมหาวิทยาลัย ให้น้องเรียนแทน ส่วนผมหางานทําเพื่อนํารายได้มาจุนเจือครอบครัว และเก็บเงินเพื่อส่งตัวเองเรียนปริญญาตรีในอนาคต 2 งานแรกของผมคือการแจกใบปลิว และทํางานแจกแบบสอบถามงานวิจัยจากเด็กคนหนึ่งที่มีหน้าที่แค่เรียนหนังสืออย่างเดียว ต้องมาทํางานตากแดดตากลมตลอดวัน ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกันเข้าเรียนมหาวิทยาลัยกันถ้วนหน้า ผมรู้สึกว่าชีวิตผมลําบากกว่าคนอื่น ผมเหนื่อย และความเหนื่อยทําให้ผมต้องสู้ เพราะผมอยากมีชีวิตที่สุขสบายกว่านี้ ดังนั้นถ้ามีโอกาสได้ทํางาน ผมจะไม่ทิ้งโอกาสนั้นเด็ดขาด 3 วันหนึ่งผมไปแจกแบบสอบถามที่บ้านนายพลท่านหนึ่ง เจอลูกสาวนายพล เธอให้ผมเข้ามาในบ้าน เลี้ยงน้ํา เลี้ยงขนมอย่างดี เธอถามผมว่าทําไมต้องมาเดินตากแดดแบบนี้ อยากเปลี่ยนงานไหมเดี๋ยวจะฝากงานให้กับบริษัทแห่งหนึ่งที่เธอทําอยู่ ผมตอบตกลงทันที เพราะถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่อาจทําให้ชีวิตผมก้าวไปข้างหน้า 4 ผมเริ่มงานในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่ลูกสาวนายพลฝากให้ ช่วงแรกมีหน้าที่ยกลังกระดาษใส่รถเข็นไปยังเครื่องพิมพ์ โชคดีที่ผมเป็นคนสนใจทุกอย่างที่เป็นความรู้ โดยเฉพาะเรื่องคอมพิวเตอร์ ผมชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ อ่านจนหมดห้องสมุดของบริษัท พออ่านหมดก็อยากอ่านหนังสือใหม่ ๆ เพิ่มเติม แต่ไม่มีเงินซื้อ จึงใช้วิธีเข้าไปอ่านในร้านหนังสือตามห้างสรรพสินค้า แต่อ่านได้ไม่จบเล่ม เพราะกลัวพนักงานจะว่าจึงใช้วิธีจําว่าอ่านถึงหน้าไหนแล้ว ย้ายไปอ่านที่ร้านอื่นไปเรื่อย […]

keyboard_arrow_up