แก๊งเพื่อนแท้ คอยช่วยเหลือดูแลเพื่อนที่แขนพิการ โดยไม่รังเกียจ

น้องออกัส หรือ ด.ช. ณัฐกมล หุ่นสิงค์ อายุ 8 ขวบ ถึงแม้โชคร้ายเกิดมาไม่สมประกอบ แต่ก็มี แก๊งเพื่อนแท้ รุ่นราวคราวเดียวกัน 3-4 คนที่คอยดูแลให้ความช่วยเหลือมาตลอด ไม่ว่ามารับไปโรงเรียนหรือพาไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งเพื่อน ๆ กลุ่มนี้ทำด้วยความเต็มใจ นอกจากนั้นยังเป็นเด็กมีน้ำใจชักชวนกันไปสมัครเป็นจิตอาสา ทำให้มีโอกาสได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่หลายคน เมื่อกลางเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา นายโอฬาร ธนสัญชัย นายอำเภอคีรีมาศ จ.สุโขทัย พร้อมด้วยเหล่ากาชาดอำเภอ กำนัน และคณะครูโรงเรียนบ้านเนินพยอม ได้เดินทางไปเยี่ยมน้องออกัส ซึ่งพิการแขนด้วนทั้ง 2 ข้างมาตั้งแต่กำเนิด ที่บ้านเลขที่ 63 หมู่ 4 ต.หนองกระดิ่ง อ.คีรีมาศ หลังจากทราบว่าน้องออกัสมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ยากลำบาก นายโอฬาร เปิดเผยว่า ได้พบน้องออกัสมาสมัครจิตอาสาพระราชทานที่อำเภอคีรีมาศ จึงสอบถามเรื่องราวชีวิต ทราบว่าน้องออกัสพักอาศัยอยู่กับทวดและอา ส่วนพ่อแม่ไปทำงานที่กรุงเทพฯ ปัจจุบันเรียนอยู่ชั้น ป. 3 โรงเรียนบ้านเนินพยอม ผลการเรียนอยู่ในเกณฑ์ดี ได้เกรดเฉลี่ย 3 กว่า ๆ และด้วยความที่ไร้แขนตั้งแต่เกิด […]

พ่อค้าส้มสร้างโรงเรียนแห่งแรกให้หมู่บ้านด้วยเงินออมของตัวเอง

เด็กทุกคนควรได้รับการศึกษาที่ดี แต่สำหรับพื้นที่ยากไร้ขั้นวิกฤตมากมายหลายแห่ง โรงเรียนเปรียบเสมือนความฝันมากกว่าจะเป็นสิ่งปกติทั่วไปของชีวิต ฮาเรกาลา ฮาจับบา (Harekala Hajabba) เติบโตมาโดยไม่ได้เรียนอ่านเขียน เพราะหมู่บ้านนิวพัดปู ประเทศอินเดีย ที่เขาอาศัยอยู่นั้นไม่มีโรงเรียนเลย แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาหยุดที่จะปลี่ยนแปลงชีวิตเด็ก ๆ ในหมู่บ้านไปตลอดกาล! เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ฮาเรกาลายึดอาชีพพ่อค้าหาบเร่ขายส้มอยู่ในเมืองมังกาลอร์ และการได้พบเจอผู้คนที่นี่ทำให้เขามีเป้าหมายชีวิตใหม่ในปี 2000 ฮาเรกาลาบอกกับผู้สื่อข่าวว่า ครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพิการเพราะไม่ได้เรียนหนังสือ ก็ตอนที่มีชาวต่างชาติมาถามราคาผลไม้เป็นภาษาอังกฤษ แล้วเขาไม่เข้าใจเลยว่าชาวต่างชาติคนนั้นหมายถึงอะไร เขาจึงเกิดไอเดียขึ้นมาว่า จะริเริ่มโรงเรียนประถมสักหนึ่งแห่งเพื่อให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านของเขาจะได้ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับเขา ในเวลานั้น ฮาเรกาลาไม่มีเงินที่จะไล่ตามความฝันเพราะเขามีรายได้เพียงวันละ 2.80 เหรียญ (ประมาณ 87 บาท) แต่เขายังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ! ในขั้นต้น เขาตั้งโรงเรียนในมัสยิดของชุมชน มีเด็กนักเรียน 28 คน ต่อมาจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ต้องการพื้นที่กว้างขวางขึ้น เขาจึงกู้เงินและใช้เงินก้อนเล็ก ๆ ของตัวเองที่เขากันเอาไว้มาซื้อที่ดินผืนหนึ่ง เพื่อสร้างโรงเรียนประถม ในปีต่อ ๆ มา ฮาเรกาลาขยัน ประหยัดและเก็บออมมากขึ้นกว่าเดิม เพื่อขยายอาคารเรียนให้รองรับชั้นเรียนที่สูงขึ้นได้ ต้องขอบคุณฝ่ายปกครองส่วนท้องถิ่นที่เข้ามาช่วยสนันสนุนด้านการเงิน โรงเรียนจึงดำเนินการต่อมาได้อย่างราบรื่น […]

หลวงพี่นักบุญ บิณฑบาตส่งอาหารให้ผู้ป่วยติดเตียง-โรงเรียนมานานกว่า 4 ปี

ในพื้นที่เทศบาลเมืองโพธาราม จ.ราชบุรี มีพระสงฆ์รูปหนึ่งปฏิบัติกิจวัตรประจำวันคือ นำอาหารสดที่ได้จากการบิณฑบาตไปให้กับผู้ป่วยติดเตียงที่อยู่ในพื้นที่เทศบาลเมืองโพธาราม ซึ่งทำมานานร่วม 4 ปีแล้ว นอกจากนั้นยังนำอาหารแห้งที่ได้จากการบิณฑบาตมาจัดเป็นชุด แล้วนำไปแจกจ่ายให้กับโรงเรียนที่ขาดแคลน ผู้สื่อข่าวจึงลงพื้นที่ตรวจสอบจนทราบว่า หลวงพี่นักบุญ รูปนั้นคือ พระชัยวัฒน์ อายุ 59 ปี เป็นพระลูกวัดบ้านวัดดีบอน ต.บ้านเลือก อ.โพธาราม จ.ราชบุรี และภายหลังได้ไปปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมชาติ หมู่ 10 ต.คลองตาคต อ.โพธาราม พระชัยวัฒน์เล่าว่า ก่อนหน้านี้เคยเป็นนักการเมือง เป็นอดีตสมาชิกสภาเทศบาล (สท.) เมืองโพธาราม จ.ราชบุรี และได้บวชเป็นพระมากว่า 4 ปีแล้ว เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พ่อหลวง รัชกาลที่ 9 โดยบวชที่วัดดีบอน หลังจากนั้นได้มุ่งมั่นศึกษาหลักธรรมคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก่อนจะออกมาปฏิบัติธรรมอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมชาติ ช่วงที่ออกบิณฑบาต เห็นว่าบรรดาชาวบ้านมาใส่บาตรมากมาย จนรู้สึกว่าอาหารที่โยมใส่มาให้นั้นมากเกิน จึงได้นำอาหารที่ได้จากการบิณฑบาตไปแบ่งให้กับผู้ป่วยติดเตียงที่อยู่ในพื้นที่ ทำแบบนี้ทุกวัน ส่วนของแห้งประเภท มาม่า นมกล่อง ขนม และน้ำดื่ม ก็จะนำกับไปจัดเป็นชุด เพื่อนำไปบริจาคให้เด็กนักเรียนตามโรงเรียนต่าง ๆ ที่ขาดแคลน ส่วนน้ำดื่มก็แจกให้กับหน่วยงานราชการต่าง […]

แม้เสียขาสองข้าง คุณตาก็ไม่เคยหยุดปลูกป่าเพื่อให้กลับมาเขียวอีกครั้ง

สำนักข่าวซินหัวได้เผยแพร่เรื่องราวน่าประทับใจของคุณตา หม่าซานเสี่ยว ทหารผ่านศึกวัยชรา ซึ่งถึงแม้เสียขาไปทั้งสองข้าง คุณตาก็ยังมุ่งมั่นลุย ปลูกป่า ต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กิจวัตรประจำวันของคุณตาหม่าคือ คุณตาจะตื่นก่อนตีห้า ลุกขึ้นมาสวม “ขาเทียม” แล้วคว้าจอบเสียมมุ่งหน้าขึ้นเขา เพื่อไปปลูกต้นไม้ในหมู่บ้านห่างไกล ที่อยู่ลึกเข้าไปในทิวเขาของมณฑลเหอเป่ย ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีน คุณตาหม่าเสียขาทั้งสองข้างจากภาวะโลหิตเป็นพิษ ถึงแม้จะกลายเป็นคนพิการ มีร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ทำอะไรอย่างคนปกติไม่ได้ แต่คุณตาก็ไม่เคยท้อแท้ หรืออยู่บ้านเฉย ๆ รอให้คนอื่นมาช่วยเหลือ คุณตาหม่าเริ่มลงมือปลูกต้นไม้บนภูเขาแห้งแล้งใกล้บ้านในปี 2001 ช่วงแรกทำเพียงเพราะจะขายต้นไม้หารายได้ เนื่องจากเป็นหนี้ก้อนใหญ่หลังจากตัดขา แต่เมื่ออาการดีขึ้น บวกกับเงินบำนาญของทหารที่เพิ่มมากขึ้น คุณตาหม่าก็ยังปลูกต้นไม้ต่อไป แต่ไม่ได้ปลูกเพื่อขายหารายได้เหมือนเมื่อก่อน คุณตาปล่อยให้ต้นไม้เติบโตต่อไป เพื่อให้ระบบนิเวศบนภูเขาดีขึ้นกว่าเดิม คุณตาหม่ากล่าวทิ้งท้ายกับผู้สื่อข่าวอย่างน่าฟังว่า “ผมปลูกต้นไม้เพื่อให้ภูเขาต่าง ๆ เขียวขจีกว่าเดิม และอย่างที่เห็น ต้นไม้ที่ปลูกเป็นแนวตรงดูเหมือนเป็นทหารแห่งธรรมชาติในชุดสีเขียวเข้าแถวเรียงกัน”   ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก สำนักข่าวซินหัว Secret Magazine (Thailand) บทความน่าสนใจ สามีปลูกต้นไม้นับพันเพื่อรำลึกถึงภรรยาผู้ล่วงลับ 15 ปีต่อมากลายเป็นป่ารูปหัวใจ พาเมลา &  อนิล มัลโฮตรา ซื้อ พื้นที่เสื่อมโทรม […]

คนไทยใจดี ช่วยกันทำอาหารเลี้ยงเจ้าหน้าที่ดับไฟป่าออสเตรเลีย

ในขณะที่ประเทศออสเตรเลียกำลังประสบวิกฤตไฟป่าอย่างต่อเนื่อง กลุ่ม คนไทยใจดี ในออสเตรเลียก็ไม่อยู่เฉย ช่วยกันแสดงฝีมือทำอาหารไทยทั้งคาวหวาน แจกจ่ายให้เจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่ต่อสู้ไฟป่าอย่างเหน็ดเหนื่อย เรื่องราวน้ำใจของคนไทยนี้ ผู้ใช้บัญชี ella040210 ได้บอกเล่าไว้ในกระทู้พันทิปที่ชื่อว่า เมื่อไฟไหม้ป่าที่ออสเตรเลีย สิ่งที่ฉันและเพื่อนทำคือ….  โดยระบุว่า “วันนี้ขอบอกเล่าสิ่งดี ๆ ที่เหมียวกับเพื่อน ๆ ได้ทำร่วมกัน เพื่อเจ้าหน้าที่ดับเพลิงในชุมชนที่อาศัยอยู่ที่ ลิสมอร์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ (Lismore NSW) แต่เมืองที่นำอาหารที่ช่วยกันทำไปแจกเจ้าหน้าที่ดับเพลิง อยู่ในพื้นที่ใกล้จุดไฟไหม้ป่า จุดรับของบริจาค คือ นิมบิน รัฐนิวเซาท์เวลส์ (Nimbin NSW) ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 30 กิโลเมตร จนกระทั่งแถวบ้านก็มีจุดที่เกิดไฟไหม้บริเวณ Mt.Nardi NP ซึ่งห่างจากบ้านประมาณ 15 กิโลเมตร ทำให้มีหมอกควันปกคลุมตลอดทั้งวัน จะมากหรือน้อยแล้วแต่ทิศทางลม หลังจากเฝ้าติดตามสถานการณ์ในพื้นที่ก็ได้ข้อมูลว่า ต้องการรับบริจาคน้ำดื่ม น้ำผลไม้ ขนมทานเล่น และอื่นๆ เพื่อแจกจ่ายเจ้าหน้าที่ในแต่ละมื้อที่ออกไปทำงานในป่าเพื่อกันไฟไม่ให้ลุกลาม เหมียวเลยมีความคิดอยากทำอาหารให้เจ้าหน้าที่ดับเพลิง และได้ติดต่อไปยัง CWA Nimbin เพื่อขอทำอาหารเลี้ยงเจ้าหน้าที่ จนได้รับแจ้งว่า มีเจ้าหน้าที่ประมาณ […]

สัปเหร่อหญิงใจบุญ ช่วยทำศพ 9 วัด ไม่รับค่าจ้างมานานกว่า 20 ปี

สัปเหร่อหญิงใจบุญ นางสายัณห์ อ่อนละม้าย หรือ “น้ายัณห์” วัย 61 ปี อาสาช่วยชาวบ้านจัดงานศพที่วัดในเขตพื้นที่อำเภอโพธิ์ทอง จ.อ่างทองโดยไม่เคยคิดค่าใช้จ่าย และทำมานานกว่า 20 ปีแล้ว น้ายัณห์เล่าว่า พ่อเป็นสัปเหร่อมาก่อน เธอได้สืบทอดวิชามาจากพ่อ เวลาพ่อไปช่วยงานศพ ก็จะติดสอยห้อยตามพ่อไปตลอด จนกระทั่งพ่อเสียชีวิต น้ายัณห์จึงสืบทอดเจตนารมณ์ของพ่อ ประกอบกับใจรักในด้านนี้ จึงสานต่อการเป็นสัปเหร่อจากพ่อ โดยไม่ได้คิดว่าเป็นอาชีพ เพราะปกติจะมีอาชีพจักสาน รับสานตะกร้าหวายส่งในตลาดโพธิ์ทอง พอมีงานศพก็จะมีคนมาตามไปช่วย เธอก็ไปทุกงาน ตอนแรกช่วยวัดที่บ้านก่อนคือวัดท่าอิฐ จากนั้นวัดอื่น ๆ ก็ตามมารวม 9 วัด คือ วัดท่าอิฐ วัดน้ำอาบ วัดแม่นาง วัดท่าตลาด วัดโพธิ์เกรียบ วัดศีลขันธาราม วัดสว่าง วัดท่าโขลง และวัดกลางพุฒินิมิต ตั้งแต่ทำมายังไม่เคยเว้นไม่ไปงานไหนเลย ถึงไม่สบายไปไม่ไหวก็จะมีคนมาช่วยพยุงไป แต่พอไปถึงงานเธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จากที่เดินไม่ค่อยไหว พอไปถึงกลับมีเรี่ยวมีแรงทำหน้าที่สัปเหร่อจนเสร็จ พอกลับมาบ้านก็ถึงกับล้มนอนต่อ การทำหน้าที่สัปเหร่อไม่ได้มีขั้นตอนอะไรมากมาย แต่ต้องมีพิธีกรรมท่องคาถาตามที่พ่อสอนมา เมื่อมีคนมาแจ้งข่าวงานศพ เธอจะไปช่วยจัดเตรียมพิธีรดน้ำศพ  มัดตราสังศพลงโลง และจัดเตรียมสถานที่เสร็จเรียบร้อย […]

ชื่นชมกลุ่มวัยรุ่นช่วยกันเก็บขยะ “งานไหลเรือไฟ” ทำดีถวายพ่อหลวง

เกิดกระแสชื่นชมอย่างล้นหลาม เมื่อผู้ใช้เฟซบุ๊ก Chawanpat Suwannawong ได้โพสต์ภาพเหตุการณ์ที่ตนเองและเพื่อน ๆ ช่วยกัน เก็บขยะ จำนวนมากที่เกลื่อนกลาดอยู่บริเวณอัฒจันทร์ริมแม่น้ำโขง ในเขตเทศบาลเมืองนครพนม หลังงานไหลเรือไฟสิ้นสุดลง โดยระบุข้อความว่า “คิดแล้วต้องลงมือทำด้วย เหนื่อยแต่มีความสุข นอนหลับฝันดี” ทำให้มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นมากมาย และยังแชร์ต่อไปอีกเรื่อย ๆ เจ้าของเฟซบุ๊กดังกล่าว คือ น.ส.ชวัลพชร สุวรรณวงค์ หรือ น้องนุช อายุ 23 ปี บ้านอยู่ในเขตเทศบาลเมืองนครพนม ทำงานเป็นพนักงานของโรงแรมแห่งหนึ่งในเขตเทศบาลเมืองนครพนม เธอบอกผู้สื่อข่าวว่า เธอกับเพื่อน และน้อง ๆ ที่รู้จักกันเป็นญาติกัน เดินทางมาจากต่างจังหวัด ได้แก่ น.ส.กมลวลัย ประจักษ์รัตนกุล อายุ 20 ปี น.ส.สมิตา ศรีสวัสดิ์ อายุ 21 ปี นายนวกิจ ชาชม อายุ 20 ปี และ นายศุภคูณ ลิ้มรุ่งเรือง อายุ […]

แชร์ประสบการณ์คนไทยเพียงหนึ่งเดียวเป็นจิตอาสาช่วย “ฮากีบิส”

ผู้ใช้เฟซบุ๊ก Sarinee Khammuangmool  ได้เผยแพร่เรื่องราวประสบการณ์ของคุณแม่ของเธอ ที่ได้ร่วมเป็นจิตอาสาชาวไทยเพียงคนเดียว ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเหตุภัยพิบัติไต้ฝุ่นฮากีบิส ถล่มเมืองนากาโนะ ประเทศญี่ปุ่น พร้อมแจกแจงข้อมูลในการไปสมัครเป็นจิตอาสาว่าต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง และมีข้อปฏิบัติอย่างไร ซึ่งเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ สามารถนำไปปรับใช้ในสถานการณ์ภัยพิบัติอื่น ๆ ได้ โดยเธอได้โพสต์ข้อความในเฟซบุ๊กส่วนตัวดังนี้  (จิตอาสาช่วย “ฮากีบิส”)   ประสบการณ์ของคุณแม่เรา #ที่ได้เข้าร่วมเป็นอาสาสมัครคนไทยที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเหตุภัยพิบัติในเมืองนากาโนะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นเรื่องที่คุณแม่มาเล่าให้ฟัง เราจึงได้เรียบเรียงและแชร์วิธีการทำงานของอาสาสมัครในเขตจ.นากาโนะ อำเภอซาคุ ประเทศญี่ปุ่น หวังว่า เรื่องราวนี้บางส่วนจะสามารถใช้เป็นแนวทางเมื่อเกิดภัยพิบัติสำหรับประเทศไทย และคนไทยที่ต้องการร่วมเป็นอาสาสมัครในต่างแดน จากเหตุการณ์พายุฮากีบิส นากาโนะ เป็นเขตเตือนภัยระดับ5 โดยทำให้มีผู้เสียชีวิตในเขต จ.นากาโนะ อำเภอซาคุ 1 คน เหตุการณ์พายุฮากีบิสเป็นภัยพิบัติที่ร้ายแรงที่สุดในรอบ 60 ปี หลังจากเกิดภัยพิบัติ ช่วงคืนวันที่ 12, 13 เขตจ.นากาโนะ อำเภอซาคุ ได้จัดตั้งศูนย์ช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ โดยท่านนายอำเภอ เขตอำเภอซาคุ ได้โพสต์ลง twitter /ประกาศลงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น /ประกาศในเพจของอำเภอ เพื่อขออาสาสมัครมาช่วยเหลือผู้ประสบภัย โดยให้อาสาสมัครมารวมตัวกันในสถานที่ที่เรียกว่า “โนคาว่าไคกัง” […]

มรภ.สงขลา ทำโครงการ “ตามรอยพ่อ” ปั้น นศ.จิตอาสา ฝึกความเป็นครู

คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา สนองพระบรมราโชบายด้านการศึกษา พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว จัดทำโครงการ “ตามรอยพ่อ” ปั้นนักศึกษาจิตอาสาฝึกประสบการณ์ความเป็นครู สร้างเจตคติที่ดีแก่เด็กในโรงเรียนกองทุนฯ ดร.มนตรี เด่นดวง คณบดีคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา (มรภ.สงขลา) เปิดเผยว่า โครงการ “ตามรอยพ่อ” เป็นโครงการจิตอาสาของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ ที่รวมกลุ่มขึ้นมาเพื่อฝึกประสบการณ์ในด้านความเป็นครู และสร้างเจตคติที่ดีในการเรียนให้แก่นักเรียนในโรงเรียนกองทุนเพื่อการศึกษาในพื้นที่จังหวัดสงขลา  3 แห่ง คือ โรงเรียนบ้านคูนายสังข์ อำเภอจะนะ โรงเรียนบ้านป่าโอน อำเภอเทพา และโรงเรียนบ้านกระอาน อำเภอเทพา โดยน้อมนำพระบรมราโชบายด้านการศึกษาของ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ร่วมกับแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง ทรงสร้างภูมิคุ้มกันให้พสกนิกรชาวไทยด้วยการดำเนินชีวิตในแบบเรียบง่าย และก้าวเดินอย่างเป็นขั้นตอน ภายใต้ความเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนของสังคมต่าง ๆ มากมาย เศรษฐกิจพอเพียงปรัชญาที่พระองค์ทรงมีพระราชดำรัสชี้แนะแนวทางการดำเนินชีวิตมาอย่างยาวนาน ยังคงใช้ได้กับทุกยุคสมัย และเป็นสิ่งที่องค์การสหประชาชาติได้ย้ำกับประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกว่าเป็นตัวอย่างที่น่าปฏิบัติตาม ดร.มนตรี เด่นดวง กล่าวว่า พระบรมราโชบายด้านการศึกษาของ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว การศึกษาต้องมุ่งสร้างพื้นฐานให้แก่ผู้เรียน 4 ด้าน ได้แก่ มีทัศนคติที่ถูกต้องต่อบ้านเมือง หมายถึงต้องมีความรู้ความเข้าใจต่อชาติบ้านเมือง ยึดมั่นในศาสนา มั่นคงในสถาบันพระมหากษัตริย์ และมีความเอื้ออาทรต่อครอบครัวและชุมชนของตน […]

โปรโมเตอร์ไนท์คลับทิ้งชีวิตหรู หันมาทำภารกิจหาน้ำสะอาดให้โลก

หลายคนเชื่อว่าเงินจะช่วยแก้ปัญหาได้ ในขณะเดียวกันก็มีคนเชื่อว่าความร่ำรวยไม่สามารถนำความสุขที่แท้จริงมาให้ได้ และสำหรับบางคนสิ่งที่ทำให้รู้สึกเป็นสุขอย่างแท้จริงคือการช่วยเหลือผู้อื่น โดยเฉพาะคนที่ขาดแคลนปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญต่อชีวิต หากมีใครไปถามเรื่องนี้กับ สกอต แฮร์ริสัน (Scott Harrison) อดีตโปรโมเตอร์ไนท์คลับ ซึ่งยอมทิ้งชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าในธุรกิจกลางคืนเพื่อเป้าหมายในชีวิตของเขา นั่นคือการนำน้ำสะอาดไปสู่ทุกมุมของโลก ย้อนไปตอนที่สกอตอายุ 18 ปี เขาย้ายมาอยู่นิวยอร์ก และฝ่าฟันเพื่อให้ได้งานในฝัน นั่นคืองานหาคนมาเที่ยวคลับ และตัวเขาได้สนุกกับปาร์ตี้โดยได้รับค่าจ้างด้วย ซึ่งก็คือโปรโมเตอร์ไนท์คลับนั่นเอง แต่ทว่างานในฝันของเขามาพร้อมกับการดื่ม เสพยา และสรวลเสเฮฮาอย่างไม่สิ้นสุดวันแล้ววันเล่า ทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตว่างเปล่าต่อมาอีกถึง 10 ปีที่เขาต้องจมอยู่กับสิ่งเหล่านี้ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาก็ตัดสินใจว่าพอแล้ว ในใจลึก ๆ เขาต้องการใช้เวลาที่มีอยู่ในการช่วยเหลือผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงสมัครไปยังองค์กรการกุศลต่าง ๆ หลังจากถูกปฏิเสธมานับไม่ถ้วน ก็มีคนตอบรับเขาให้เข้าร่วมทีมบุคลากรทางการแพทย์เดินทางไปกับเรือพยาบาลมุ่งหน้าสู่ประเทศไลบีเรีย เมื่อไปถึงที่นั่น สกอตมีหน้าที่เป็นช่างภาพ เก็บภาพการรักษาและผ่าตัดผู้ป่วยหลายพันคน ในระหว่างทำงานเขาได้พบกับชายหนุ่มชื่อแฮร์ริส ซึ่งทรมานจากการมีเนื้องอกก้อนใหญ่บนใบหน้า ทำให้เขาหายใจลำบากมากขึ้นทุกที การได้ร่วมเป็นพยานรับรู้ว่าศัลยแพทย์สามารถเปลี่ยนชีวิตของแฮร์ริสไปอย่างสิ้นเชิง คือหนึ่งในช่วงเวลาอันเป็นแรงบันดาลใจอย่างที่สุดในชีวิตของสกอต นั่นเป็นจุดที่ทำให้เขารู้ทันทีว่าตัวเองต้องการอุทิศตนช่วยเหลือผู้อื่นให้มากกว่านี้ เขาจึงเริ่มจากสาเหตุที่ทำให้ชาวไลบีเรียล้มป่วยมากมายมาตั้งแต่แรก นั่นคือน้ำที่สกปรก ชาวบ้านผู้ยากไร้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมดื่มน้ำจากแม่น้ำและบ่อน้ำที่มีเชื้อโรค ชาวบ้านกำลังล้มตาย ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงและเด็กหญิงต้องเดินทุกวันวันละหลายชั่วโมงเพื่อแบกน้ำสกปรกเหล่านั้นกลับมาบ้าน ทำให้ไม่มีเวลาไปเรียนหนังสือ สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในไลบีเรีย ยังมีผู้คนอีกหลายร้อยล้านคนที่ใช้ชีวิตอยู่โดยไม่มีน้ำสะอาด สกอตรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เขากลับนิวยอร์ก หวนกลับไปหาสิ่งที่เขารู้ดีว่าจะเรียกความสนใจของคนได้ดีที่สุด […]

ความสุขที่ไม่เคยหายไป – ประสบการณ์ชวนให้มองความสุขใกล้ตัวที่ไม่ต้องซื้อหา

ผมมีแรงบันดาลใจอยากเป็นอาสาสมัครมาตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ซึ่งหลังจากที่ได้เข้าไปทำจริง ๆ ก็ส่งผลให้ผมได้เห็นโลกที่กว้างขึ้นกว่าสังคมของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเพียงสังคมเดียว ความสุขที่ไม่เคยหายไป แต่ยังมีอีกหลายสังคมที่ผมยังไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้ กลายเป็นความอยากรู้อยากเห็น รวมทั้งอยากเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่ได้สัมผัสชีวิตคน ทำให้รู้ว่าทุกที่ย่อมมีปัญหา หากแต่ปัญหาก็สามารถแก้ไขได้ด้วยความรัก ความเอื้ออาทร และความจริงใจ ผ่านมาหลายปีจนถึงวันนี้ สิ่งหนึ่งที่ผมยังยึดมั่นอยู่เสมอก็คือการแบ่งเวลาส่วนหนึ่งให้การเป็นอาสาสมัครเพื่อสังคม ในขณะที่ยังคงทำงานในสายอาชีพที่อยู่ในวงโคจรธุรกิจแบบสุดโต่ง เพื่อบอกกับตัวเองว่าเงินไม่ใช่ความสุขทั้งหมด หากความสุขจากการให้นั้นต่างหากที่จีรัง การได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง ช่วยกล่อมเกลาจิตใจได้บางส่วน แม้จะไม่ทั้งหมด แต่ก็สร้างความรู้สึกดี ๆ กลับคืนมา ทำให้เรามองโลกเชิงบวก ไม่ได้มีมุมมองที่หวังแต่จะเอาประโยชน์อย่างเดียว และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ผมอยากเป็นคนเล็ก ๆ ที่จุดประกายให้คนอื่น ๆ ได้เห็นว่า ความดี ความรัก ความจริงใจต่างหากที่สังคมเราต้องการไม่ใช่เงิน ครั้งหนึ่งผมมีโอกาสได้เข้าไปสัมผัสอีกเสี้ยวหนึ่งของชีวิตเล็ก ๆ ในมุมที่น้อยคนนักจะได้เจอ เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการเข้าไปสัมผัสชีวิตของผู้ป่วยเรื้อรังระยะสุดท้าย ถ้าไม่ใช่ญาติหรือเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้ป่วยเรื้อรังระยะสุดท้ายที่เป็นเหล่าเด็กน้อยซึ่งชีวิตยังเปี่ยมไปด้วยความฝัน ที่นั่น…ตึก สก 16 โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ผมได้รู้จักน้อง ๆ ที่น่ารักกลุ่มหนึ่งในโครงการดูแลผู้ป่วยเด็กเรื้อรังระยะสุดท้าย น้อง ๆ กลุ่มนี้ก็เหมือนกับเด็ก ๆ ทั่วไปที่ยังคงคุยสนุก หัวเราะเสียงดัง ชอบวาดภาพ […]

จิตอาสาของ เมลินดา เกตส์

จิตอาสาของ เมลินดา เกตส์ เมลินดา เกตส์ เคยกล่าวไว้ว่า “การที่ฉันมีโอกาสไปเยือนประเทศต่าง ๆ ในซีกโลกที่กำลังพัฒนา และเห็นด้วยตาตัวเองว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างกับแม่และเด็ก ๆ ในหมู่บ้านยากจน ทำให้ฉันรู้สึกถึงตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง และรู้สึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวฉันกับบรรดาแม่ ๆ ที่นั่น มันง่ายเหลือเกินที่ฉันจะบอกกับตัวเองว่า ‘นั่นอาจเป็นฉันก็ได้ ถ้าฉันไม่ได้เกิดในสหรัฐอเมริกา ฉันก็อาจเป็นแม่คนนั้น’” “ฉันอาจเป็นแม่คนนั้น” มีความหมายไม่ต่างจาก “ทุกชีวิตมีคุณค่าเท่ากัน” (All Lives Have Equal Value) ซึ่งเป็นคำขวัญประจำ มูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ ที่ บิล เกตส์ สามีของเธอก่อตั้งขึ้นและที่จริง คำกล่าวนี้เป็นหัวใจของการทำงานการกุศลของเธอและบิลมาโดยตลอด ปัจจุบันมูลนิธิแห่งนี้มีทุนในการดำเนินการสูงกว่า 42 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ มีเจ้าหน้าที่ประจำกว่าพันคน เป้าหมายหลักของมูลนิธิแห่งนี้ คือ การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนที่ขาดโอกาส และลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บในประเทศยากจน รวมทั้งปรับปรุงคุณภาพการศึกษาทั้งในสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก แม้ว่ามูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ จะเป็นมูลนิธิที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ทว่าเมื่อเทียบกับปัญหาต่าง ๆ ที่มี เงินทุนเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอต่อการแก้ปัญหาใด ๆ ได้ มูลนิธิจึงต้องร่วมมือกับรัฐบาลประเทศต่าง […]

ดนตรีบำบัดช้าง นักเปียโนอังกฤษบรรเลงเพลงกล่อมช้างตาบอดที่เมืองกาญฯ

ครั้งแรกที่ พอล บาร์ตัน เล่นเปียโนให้ช้างฟัง ช้างพลายชราตาบอดชื่อ ปลาร้า ขยับเข้ามาอยู่ใกล้เปียโนที่สุด ปลาร้าเป็นหนึ่งในช้างที่อาศัยอยู่ที่ ศูนย์อนุรักษ์ช้างกาญจนบุรี (บ้าน ช.ช้างชรา) สถานที่พักพิงของช้างชรา ช้างที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพ ช้างที่ถูกทารุณ ช้างเร่ร่อน หรือช้างด้อยโอกาสที่ไม่สามารถทำงานตามปางช้างได้ ซึ่งพอลตัดสินใจมาเป็นอาสาสมัครที่นี่ ดนตรีบำบัดช้าง พอลเล่าเหตุการณ์วันนั้นว่า ปลาร้ากำลังกินหญ้าบาน่าเป็นอาหารเช้าอย่างเพลิดเพลิน แต่เมื่อได้ยินเสียงดนตรีเป็นครั้งแรก ปลาร้าหยุดกินทันที มันยืนนิ่งไม่ขยับปล่อยให้หญ้าห้อยคาอยู่ที่ปากอย่างนั้นจนกระทั่งจบเพลง พอลกลับไปอีกพร้อมเปียโน และอยู่ต่ออีกยาว ในเวลานั้นยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก เขาจึงสามารถใช้เวลาตามลำพังอยู่กับปลาร้าและช้างอื่น ๆ ได้ครั้งละนาน ๆ ในแต่ละวัน ปลาร้าชอบเพลงคลาสสิกทำนองช้า ๆ มาก และทุกครั้งที่เขาเล่นเปียโนหรือเป่าขลุ่ย ปลาร้าจะม้วนงวงใส่ปากไว้อย่างนั้นจนกระทั่งเพลงจบ ***พอลเป่าขลุ่ยให้ปลาร้าฟัง*** ตอนที่ปลาร้าล้มและจากไปอย่างไม่มีวันกลับ พอลเสียใจมาก เจ้าของคนเก่าของปลาร้าตัดงาเอาไปขาย ทำให้มีการติดเชื้อ ถึงแม้คณะสัตวแพทย์ของศูนย์ฯจะพยายามรักษาอย่างเต็มที่แล้ว แต่ปลาร้าก็จากโลกนี้ไป ย้อนไปเมื่อ 23 ปีที่แล้ว พอล บาร์ตัน (Paul Barton) ซึ่งเป็นนักเปียโนชาวอังกฤษได้เดินทางมาเมืองไทยเพื่อสอนเปียโนที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งเป็นเวลา 3 เดือน แต่เมื่อเขาได้พบกับ ขวัญ […]

เกรซ – พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ เป็นจิตอาสาเพราะหัวใจเรียกร้อง

เกรซ – พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ เป็นจิตอาสาเพราะหัวใจเรียกร้อง เกรซ – พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ นักแสดงสาวลูกครึ่งไทย-อินเดียแห่งวิกหมอชิต กับผลงานล่าสุดในละครเรื่อง “หลงเงาจันทร์” เมื่อไม่นานมานี้ เกรซมีข่าวว่า ได้เข้าช่วยผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุบนท้องถนน ทำให้เราได้รู้ว่าเธอเป็นจิตอาสาของมูลนิธิป่อเต็กตึ๊งอยู่ด้วย   จุดเริ่มต้นของการเป็นนางเอกจิตอาสา ” เกรซสนใจงานจิตอาสาอยู่แล้ว เพราะมีความฝังใจมานานว่าอยากมีความรู้ในการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุได้อย่างถูกต้อง พอมาได้รู้จักกับพี่กุ้ง ซึ่งเป็นจิตอาสาประจำจุดพื้นที่ สน.ลุมพินี ตรงลานพระบรมรูป รัชกาลที่ 6 จึงเข้ามาสู่การเป็นจิตอาสา เกรซเริ่มงานจิตอาสาครั้งแรกคือ งานพระบรมศพ ในหลวง รัชกาลที่ 9 เรามีหน้าที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับผู้ที่เดินทางมาร่วมงานกราบพระบรมศพ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็รู้สึกชื่นชอบงานจิตอาสามากขึ้น เราเลือกเข้าอบรม EMR (หลักสูตรสำหรับเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครกู้ชีพ ซึ่งอนาคตจะบังคับให้จิตอาสาจำเป็นต้องเรียน) แล้วนำความรู้จากการอบรมครั้งนี้มาใช้ สามารถช่วยเหลือผู้ประสบอุบัติเหตุได้ในเบื้องต้น และยังเป็นการป้องกันการถูกเข้าใจผิดว่าเป็นจิตอาสาเถื่อน เพราะเราจะได้ใบรับรองจากการอบรมครั้งนี้ด้วย ทุกวันนี้เกรซจะพกกระเป๋ายาและชุดปฐมพยาบาลติดไว้ในรถเสมอ ”     จิตวิญญาณและสัญชาตญาณของความเป็นจิตอาสา ” อย่างที่ทราบกันดีว่าเกรซมีข่าวช่วยเหลือคุณลุงที่ประสบอุบัติเหตุจากมอเตอร์ไซค์ชนกัน เหตุเกิดขึ้นที่ถนนบางนา-ตราด หลังจากถ่ายละครช่วงเช้าเสร็จก็ขับรถไปทำธุระที่เมกะบางนา ระหว่างทางมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น เราตัดสินใจจอดรถชิดข้างทาง แล้วลงไปช่วยผู้บาดเจ็บทันที […]

ฮิโรโกะ ยามากิชิ สาวญี่ปุ่นหัวใจไทย รักงานจิตอาสา

ฮิโรโกะ ยามากิชิ สาวญี่ปุ่นหัวใจไทย รักงานจิตอาสา อะไรคือสิ่งที่ทำให้สาวแดนอาทิตย์อุทัยคนนี้มาอยู่เมืองไทย และอะไรคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เธอ ฮิโรโกะ ยามากิชิ สาวญี่ปุ่นผู้โด่งดังจากโฆษณาอายิโนะโมะโต๊ะเพียงแค่คำว่า “อูมามิ” “อร่อยกลมกล่อม” สนใจและรักในงานจิตอาสาช่วยเหลือสังคมขนาดนี้ มารู้จักเรื่องราวของเธอรวมถึงเส้นทางชีวิตของ สาวญี่ปุ่นหัวใจไทย คนนี้กัน ตอนแรกคิดมาเมืองไทยเพราะอยากทำอะไรที่มันจริงจังให้กับชีวิตเพื่อหาประสบการณ์ จึงเลือกทำงานเป็นอาสาสมัครที่มูลนิธิบ้านร่มไทร จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กติดเชื้อ HIV และเด็กกำพร้า เหตุผลที่เลือกทำงานในมูลนิธินี้ เพราะตอนอยู่ญี่ปุ่นทางโรงเรียนเชิญพยาบาลคนหนึ่งมาบรรยายถึงประสบการณ์ตอนเป็นอาสาสมัครที่มูลนิธิบ้านร่มไทร เราจึงได้รู้จักมูลนิธิและวิธีการทำงาน รวมถึงชีวิตความเป็นอยู่ของน้อง ๆ ในมูลนิธิด้วย เราเริ่มเก็บเงินหนึ่งก้อนสำหรับเป็นค่าเดินทางและค่าใช้จ่ายให้พออยู่เมืองไทยได้สักระยะ เราเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว จึงบอกครอบครัวว่าเราจะไปเมืองไทย พอคุณพ่อทราบก็ไม่พอใจถึงขั้นบอกตัดลูกตัดพ่อ เพราะท่านอยากให้เราเข้ามหาวิทยาลัยก่อนจึงค่อยไปเมืองไทย เราก็ยอมรับเงื่อนไขนี้แล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำเร็จ สุดท้ายก็ได้มาเมืองไทยตามที่ฝันไว้     เด็กที่นี่ส่วนใหญ่เป็นเด็กกำพร้าที่ทางมูลนิธิรับมาจากสถานรับเลี้ยงของรัฐบาล มีเด็กติดเชื้อ HIV ด้วย น้อง ๆ ที่นั่นน่ารักกันทุกคนเลย ถึงฮิโรโกะตั้งใจมาเป็นอาสาสมัครที่นี่เพื่อดูแลน้อง ๆ แต่ก็ไม่ได้ดูแลน้อง ๆ โดยตรง เพราะที่นั่นเขามีแม่เลี้ยงและพี่เลี้ยงไว้คอยดูแล เราจึงใช้ความสามารถที่มีสอนให้น้อง ๆ คือ สอนว่ายน้ำ และทำกิจกรรมร่วมกับน้อง ๆ […]

ลุงแดงปากเกร็ด จิตอาสา ทำมา 40 ปี โบกให้รถหยุดเคารพธงชาติ

ลุงแดงปากเกร็ด จิตอาสา ทำมา 40 ปี โบกให้รถหยุดเคารพธงชาติ ลุงแดงปากเกร็ด เป็นชายวัย 60 ปี เป็นจิตอาสาโบกรถช่วยงานจราจรบริเวณหน้าโรงเรียนวัดบ่อ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มานานกว่า 40 ปี     ชายสูงวัยคนนี้ ที่ใครต่างเรียกแกว่า “ลุงแดง” หรือ นายวีระศักดิ์ ปรียงค์ เป็นจิตอาสาช่วยงานจราจรมานานร่วม 40 ปี เป็นที่รักของชาวตลาดท่าน้ำปากเกร็ด ทุกวันตอน 8.00 น. และ 18.00 น. แกจะโบกให้รถหยุดเพื่อเป็นการเคารพธงชาติ ท่ามกลางจราจรที่ติดขัดและคับคั่งในตอนเช้าและเย็น ฮีโร่ที่ออกมาช่วยกู้สถานการณ์ก็คือ ลุงแดง แกจะเป่านกหวีดแล้วโบกรถช่วยงานจราจรที่ติดขัดในช่วงเช้าและเย็น ลุงแดงเผยว่า เป็นจิตอาสามานานกว่า 40 ปี  ด้วยความเต็มใจไม่หวังได้ค่าตอบแทนใด ๆ พอมีบ้างคือน้ำใจจากพ่อค้าแม่ค้าที่นำอาหารมาให้ บางคนก็ให้เป็นเงินไว้ติดตัวเป็นสินน้ำใจ ลุงแดงมีสภาพที่พูดจาไม่ชัดเจนเพราะเป็นผลมาจากการได้รับอุบัติเหตุ เมื่อหายดีแล้วจึงอยากทำความดีเพื่อสังคม สุดท้ายเลือกมาช่วยงานจราจรในบริเวณตรงนี้ เพื่อที่จะได้ไม่มีใครต้องประสบอุบัติเหตุแบบแก ในอุบัติเหตุครั้งนั้นยังสูญเสียน้องชายไปด้วย ซึ่งอุบัติเหตุไม่ได้ให้ผลดีแก่ใคร     […]

ประกาศ 25 บุคคลคุณธรรม “ทำดีตามรอยพ่อ สานต่องานที่พ่อทำ” ปี 2561

ประกาศ 25 บุคคลคุณธรรม “ทำดีตามรอยพ่อ สานต่องานที่พ่อทำ” ปี 2561 โครงการค้นหา บุคคลคุณธรรม “ทำดีตามรอยพ่อ สานต่องานที่พ่อทำ” โดยมีคุณสมบัติว่าต้องมีคุณธรรม 4 ประการด้วยกัน ได้แก่ (1) พอเพียง (2) วินัย (3) สุจริต และ (4) จิตอาสา มาใช้ในการทำงานเพื่อประโยชน์ส่วนรวม เพื่อบ้านเมือง เพื่อประเทศชาติและประชาชน ตลอดจนเพื่อประโยชน์ในการดำเนินชีวิตจนเกิดผลสำเร็จและเป็นที่ประจักษ์อีกด้วย ทั้งยังเป็นบุคคลที่น้อมนำหลักการทรงงานของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 มาประยุกต์ใช้ โครงการนี้ใช้หลักเกณฑ์การคัดเลือกองค์กรคุณธรรม ซึ่งมี 3 ระดับ คือ (1) องค์กรส่งเสริมคุณธรรม (2) องค์กรคุณธรรม และ (3) องค์กรคุณธรรมต้นแบบ ซึ่งประเด็นคือคณะกรรมการมีความเห็นว่า เรื่องคุณธรรมจริยธรรมเป็นเรื่องใหญ่ของประเทศ และของประชาชนตั้งแต่เด็กจึงอยากให้ส่งเสริมคุณธรรมให้เกิดขึ้นทั้งในระดับบุคคลและระดับองค์กรด้วย เพราะฉะนั้นในปี 2561การคัดเลือกจะเน้นเพื่อเป็นการส่งเสริมและพัฒนาองค์กรและบุคคล ศูนย์คุณธรรม แจ้งผลคัดเลือกจาก 800 คน เหลือ 25 […]

ดนตรีจิตอาสา ความสุขในทุกบันไดเสียง

ดนตรีจิตอาสา ความสุขในทุกบันไดเสียง เป็นเพราะการเล่นดนตรีสามารถสร้าง “ความสุข” ให้ผู้ฟังได้เสมอ ด้วยเหตุนี้เองจึงเกิดคนกลุ่มหนึ่งเล่น ดนตรีจิตอาสา เพื่อมอบความสุขให้ผู้ฟัง   สร้างสุขในโรงพยาบาล คุณสมศักดิ์ สินธวานนท์ เป็นคนหนึ่งที่ต้องการเล่นดนตรีให้กับผู้ป่วยในโรงพยาบาล…โครงการจิตอาสาดนตรีบำบัด ณ โรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช จังหวัดสุพรรณบุรี จึงถือกำเนิดขึ้น “ผมเข้ามาเล่นดนตรีในสวนที่นี่ เพราะเห็นว่าคนไข้หรือคนที่มาโรงพยาบาลต้องมานั่งรอหมอ รอญาติ รอผู้ป่วยที่มาตรวจนานทำให้เกิดอาการเซ็ง เครียด เราก็ช่วยให้เขาสนุกขึ้น และเป็นการเชิญชวนให้คนมาเดินเล่นใน ‘สวนเท้าเปล่า’ ของที่นี่ด้วย” แรกเริ่มคุณสมศักดิ์เฟ้นหาที่เล่นดนตรี โดยเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชมรมผู้สูงอายุ แต่ก่อนจะมีผู้สูงอายุซึ่งจะมาเล่นดนตรีไทยนอกโรงพยาบาลนานๆ ครั้งเท่านั้น คุณสมศักดิ์จึงได้ขอผู้อำนวยการโรงพยาบาลบินเดี่ยวเข้าไปเล่นดนตรีในสวนเท้าเปล่า…สวนเพื่อสุขภาพของโรงพยาบาล โดยใช้เครื่องดนตรีของตัวเอง “ผมจะเล่นตรงสวนนี้ประมาณแปดเก้าโมงในช่วงสาย ถ้าวันไหนนึกครึ้มก็จะขึ้นไปเล่นถึงเตียงคนไข้ในเลย”  หลังจากมีเสียงร้องเพลงและเล่นดนตรีในสวนเท้าเปล่า คนจึงเริ่มถอดรองเท้าเข้ามาเดินออกกำลังกายและฟังเสียงเพลงที่บรรเลงให้ใจตื่นอย่างสดชื่นและเบิกบาน “ครั้งหนึ่งผมเคยไปเล่นให้คนไข้ที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายฟัง สายระโยงระยางเต็มตัวเขาไปหมด หมอคาดว่าเขาคงอยู่ได้อีกไม่นาน ถึงแม้ว่าเขาจะพูดไม่ได้แล้ว แต่สายตายังแสดงความรู้สึกได้…พอผมเริ่มสีไวโอลินปุ๊บ เขาส่งยิ้มทางสายตาให้กับเราอย่างมีความสุข…แล้ววาระสุดท้ายเขาก็จากไปอย่างสงบ” เมื่อทุกอย่างเริ่มอยู่ตัว คุณสมศักดิ์ก็เข้าไปดึงเด็กๆ เพาะช่างที่มีแนวโน้มว่าอาจเดินทางผิดไปเสพยาให้หันมาเสพดนตรีแทน โดยใช้เวลายามเย็นที่ตัวเองว่างมาสอนเด็กๆ ให้เล่นดนตรีในชมรมผู้สูงอายุ “ในชมรมนี้ผมสอนดนตรีให้เด็กๆ ฟรีนะ อย่างคนนึงเคยเกือบติดยา ผมก็ลากเขามาเรียนดนตรี จนตอนนี้กลายเป็นศิษย์ที่เก่งที่สุดไปแล้ว “เด็กที่เรียนดนตรีจะมีพัฒนาการทั้งด้านไอคิวและอีคิว สมองจะมีความจำดีขึ้น อย่างเด็กสมาธิสั้นพอมาเรียนดนตรีก็จะมีสมาธิ […]

keyboard_arrow_up