การเดินทางของจิตดวงสุดท้าย

ทุกข์ใดของแม่ไม่เท่าทุกข์เพราะลูกตาย (จิตดวงสุดท้าย) ความตายของลูกไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน ล้วนโหดร้ายเกินใจแม่จะรับได้ เรื่องที่จะนำมาเล่าให้ฟังต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงจากปากของแม่ผู้สูญเสียลูกด้วยสาเหตุการตายที่เหลือเชื่อ และยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้ง่าย ๆ แม่ผู้นี้เป็นแม่ชีในพุทธศาสนา ท่านเป็นชาวนิวซีแลนด์และได้บวชมาเป็นพรรษาที่ยี่สิบแล้ว ท่านมีชื่อทางธรรมว่า Ani Kunzang เป็นภาษาทิเบตตามประเพณีการบวชแบบมหายาน แม่ชีเล่าว่า ก่อนปวารณาใช้ชีวิตนักบวช แม่ชีมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ลูกชายแม่ชีชื่อ ““ไบรอน”” อายุ 27 ปี เป็นลูกชายคนเดียวในบรรดาลูกห้าคน นอกนั้นเป็นลูกสาว ลูกคนนี้แม่ชีรักมาก ความผูกพันระหว่างแม่ชีกับลูกชายมีความพิเศษลึกซึ้งกว่าลูกคนอื่น ๆ ตอนที่ลูกยังเล็ก แม่ชีใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่บ้านนอกที่เกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์ สมัยนั้นบ้านแม่ชีไม่มีไฟฟ้าใช้ ค่ำลงแม่ชีก็เล่านิทานให้ลูกฟังก่อนนอน ไบรอนเป็นลูกช่างสงสัยมักถามคำถามเวลาเล่านิทานให้ฟังเสมอ ความผูกพันระหว่างแม่และลูกเหนียวแน่น เพราะไม่ถูกเกมคอมพิวเตอร์แย่งเวลาในครอบครัวเหมือนการเลี้ยงลูกสมัยนี้ ไบรอนมีโรคประจำตัวอย่างหนึ่งที่แก้ไม่หาย คือ โรคนอนละเมอ มีครั้งหนึ่งแม่ชีจำได้ว่า หลังจากที่ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว ทั่วทั้งฟาร์มมืดมิด ตกดึกแม่ชีตื่นขึ้นมามองไม่เห็นลูก (ปกติแม่ชีจะตื่นกลางดึกเป็นประจำเพื่อออกมาดูว่าไบรอนเดินละเมอออกนอกห้องหรือเปล่า) แม่ชีตกใจรีบปลุกสามีขึ้นมาจุดตะเกียงออกเดินตามหาลูก ตอนนั้นไบรอนอายุได้เจ็ดขวบ แม่ชีและสามีออกเดินตามหาไบรอนทั่วฟาร์ม ในที่สุดก็ไปพบลูกนอนหลับสนิทอยู่บนกองฟางข้างบ้านนั่นเอง เวลาผ่านไปยี่สิบปี โรคนี้เป็น ๆ หาย ๆ รักษาเท่าไรก็ไม่หายขาดจนแม่ชีทำใจว่า ถ้าลูกหมดกรรม ลูกคงหาย แต่ถ้าลูกหมดบุญและเกิดอันตรายใด […]

เหนือกว่าศีล 5 คือ กุศลกรรมบถ 10 โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ

เหนือกว่าศีล 5 คือ กุศลกรรมบถ 10 – อันที่จริงแล้วศีลห้านั้นไม่ใช่ข้อปฏิบัติที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติขึ้น แต่เป็นข้อปฏิบัติที่มีอยู่ก่อนแล้วในสังคมอินเดียโบราณ และเป็นธรรมประจำใจของมนุษยชาติทุกยุคทุกสมัย ไม่ว่าจะในยุคใดสมัยใด มีพระพุทธเจ้าหรือไม่ มนุษย์ก็มีศีลห้าเป็นธรรมประจำใจมาโดยตลอด เพื่อให้เกิดสันติภาพในการอยู่ร่วมกันเป็นสังคม ส่วนข้อปฏิบัติที่พระพุทธเจ้าทรงเป็นผู้สอน เป็นผู้บัญญัติเพิ่มเติมขึ้นมาก็คือ หลักกุศลกรรมบถ 10 และ อกุศลกรรมบถ 10 โดยได้ระบุรายละเอียดของสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำเอาไว้อย่างจำเพาะเจาะจงกว่าศีลห้าเล็กน้อย เพื่อให้ชัดเจนมากขึ้นสำหรับการนำไปปฏิบัติ แต่ทั้งนี้อาตมาอยากจะเน้นย้ำอีกครั้งว่า ธรรมะในพระพุทธศาสนาทุกข้อทุกประการ ไม่ว่าจะเป็นหัวข้อธรรมใด ๆ ก็ตาม ล้วนเป็นเพียงคำสอน ไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่ข้อห้าม ไม่ใช่กฎหมาย ไม่ใช่ข้อบังคับ คำว่า “เวระมะณี” สำหรับคฤหัสถ์ ชาวบ้าน ฆราวาสทั้งหลายจึงหมายความว่า เครื่องเว้น ควรเว้น หรือเว้นเสียบ้างเท่านั้น เช่น วันโกน วันพระ วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา วันสำคัญของชาติ วันนักขัตฤกษ์ต่าง ๆ วันเกิดของตนเองหรือคนในครอบครัว ฯลฯ ก็ควรถือเป็นโอกาสอันดีที่จะละเว้นจากการทำความชั่วเสียบ้าง เป็นต้น ส่วนสิ่งใดที่ทำผิด ล่วงละเมิดไปแล้วก็ไม่ควรวิตกกังวลมากจนเกินไป หลัก กุศลกรรมบถ […]

keyboard_arrow_up