บทเรียนชีวิตจาก คุณยายโรส นักศึกษาวัยไม้ใกล้ฝั่งที่ใคร ๆ ก็หลงรัก

บทเรียนชีวิตจาก คุณยายโรส นักศึกษาวัยไม้ใกล้ฝั่งที่ใคร ๆ ก็หลงรัก วันเปิดภาคเรียนเทอมแรก หลังจากที่อาจารย์ได้แนะนำตัวเองแล้ว ได้ขอให้เราทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมชั้นที่เรายังไม่รู้จัก วินาทีนั้นผมยืนขึ้นและหันมองไปรอบ ๆ ว่าคนไหนที่ผมยังไม่เคยรู้จัก ขณะนั้นเองก็มีมือมือหนึ่งเอื้อมมาแตะไหล่ผมอย่างนุ่มนวล ผมหันไปพบหญิงชราร่างเล็กใบหน้าเหี่ยวย่นกำลังยิ้มให้ รอยยิ้มของเธอสดใสเสียจนทำให้โลกดูสว่างไสวขึ้นมาทันที “สวัสดีจ้ะพ่อหนุ่มรูปหล่อ ฉันชื่อโรส อายุ 87 ปี” เธอแนะนำตัว “ขอฉันกอดเธอหน่อยได้ไหม” ผมหัวเราะและตอบเธออย่างกระตือรือร้น “ได้เลยครับ” แล้วเธอก็กอดผมเสียแน่น “ทำไมคุณยายถึงได้มาเข้ามหาวิทยาลัยตอนยังวัยรุ่นอย่างนี้ล่ะครับ” ผมแหย่ “ฉันมาเรียนเพื่อมองหาสามีรวย ๆ สักคน แต่งงาน แล้วก็มีลูกน่ารัก ๆ สักสองสามคน พอเกษียณแล้วจะได้ออกท่องเที่ยวไง” เธอตอบติดตลก “อย่าพูดเล่นซีครับ” ผมขอร้อง ด้วยความอยากรู้ว่าปูนนี้แล้วอะไรทำให้เธอเกิดอยากเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมา “ฉันฝันอยากเรียนมหาวิทยาลัยมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็เลยได้ทำตามความฝันเสียที” หลังเลิกเรียนเราพากันเดินไปหาช็อกโกแลตมิลค์เชคดื่มกันที่ศูนย์นักศึกษา เราสนิทกันในเวลาอันรวดเร็ว ตลอดสามเดือนต่อมาเราออกจากห้องเรียนพร้อมกันแล้วคุยกันไม่หยุดปาก ผมมักตะลึงฟังเธอเล่าเรื่องราวย้อนยุคซึ่งเป็นประสบการณ์ของเธอ เรื่องราวที่เธอเล่าแสดงให้เห็นความฉลาดเฉลียวอันน่าทึ่ง ตลอดหลักสูตรปีนั้น คุณยายโรสกลายเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะย่างกรายไปไหน เธอก็เป็นเพื่อนกับเขาไปทั่ว คุณยายโรสชอบแต่งตัวสวย จึงทำให้ใคร ๆ ในมหาวิทยาลัยสนอกสนใจ… เธอเป็นหญิงชราผู้มีชีวิตชีวาจริง ๆ […]

keyboard_arrow_up