“จิตสัมผัส” เมื่อพระพุทธคุณบังเกิดขึ้นในจิต – ครูหนุ่ย งามจิต มุทะธากุล

ครั้งหนึ่งในฤดูหนาว ครูไปเข้ากรรมฐานที่วัดแห่งหนึ่ง พักในกุฏิหลังสุดท้าย ที่วัดนี้รับประทานอาหารมื้อเดียว พอถึงเวลาอาหาร ครูก็เดินไปตักอาหารใส่กะละมังสีขาวรวม ๆ กันไป แล้วก็เดินกลับไปนั่งรับประทานที่กุฏิ เวลาที่ครูไปเข้ากรรมฐาน ครูจะปิดวาจา ไม่พูดไม่คุยกับใคร สำรวมตา ไม่สอดส่ายสายตามองโน่นมองนี่ สำรวมหู ไม่เงี่ยหูฟังเสียงพูดคุยของคนอื่น สำรวมใจ คอยดูจิตไม่ให้ฟุ้งไปตามอารมณ์ เรียกว่า สำรวมอินทรีย์ ให้จิตมีสติรู้อยู่ภายในกายภายในใจของเราเท่านั้น (จิตสัมผัส) การสำรวมอินทรีย์นี้เป็นสิ่งจำเป็นในการปฏิบัติธรรมมาก แต่ผู้ปฏิบัติส่วนใหญ่มักไม่เคร่งครัดในการนี้ ความจริงสำนักปฏิบัติธรรมที่ดี ๆ ท่านก็บอกไว้แล้วทั้งนั้นว่าให้งดพูด แต่ไม่ค่อยจะปฏิบัติกัน มุ่งแต่การปฏิบัติในห้องกรรมฐานอย่างเดียว พอออกจากห้องกรรมฐานหรือห้องปฏิบัติรวมบ้างก็เดินชมนกชมไม้ไปเรื่อย บ้างก็แอบคุยกัน บ้างก็แอบเขียนแอบจด สติจึงไม่ต่อเนื่อง สมาธิไม่รวม ขาด ๆ วิ่น ๆ จิตไม่ตั้งมั่น การปฏิบัติธรรมจึงไม่สัมฤทธิผล ทำให้เรามักจะได้ยินคำพูดที่ว่า “ปฏิบัติธรรมมาตั้งนานไม่เห็นจะได้อะไรเลย” ยังขี้โกรธเหมือนเดิม ปากมากเหมือนเดิม ชอบนินทาเหมือนเดิม ขี้อิจฉาเหมือนเดิม ยังถือตัวถือตน ดูถูกคนเหมือนเดิม ไปมากไปบ่อย แต่ปฏิบัติจริง ๆ น้อย ก็ได้มรรคได้ผลตามเหตุปัจจัย เช้าวันนั้นพระท่านบิณฑบาตได้อาหารมาไม่มากนัก ครูตักข้าวกับผัดถั่วฝักยาวมารับประทาน […]

เหตุแห่งความเสื่อม : เมื่อแม่ชีตกหลุมรักกับพระ บทความธรรมะโดย ครูหนุ่ย งามจิต

เหตุแห่งความเสื่อม : เมื่อแม่ชีตกหลุมรักกับพระ บทความธรรมะโดย ครูหนุ่ย งามจิต มุทะธากุล ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ขึ้นต้นอย่างกับนิทานอีสปเลยวันนี้   (เหตุแห่งความเสื่อม) ครูได้พบกับแม่ชีสาวท่านหนึ่ง ระหว่างการสนทนา ครูรับรู้ได้ว่าเธอกำลังมีปัญหาหนักอะไรบางอย่างที่พอจะเดาได้ว่าปัญหานั้นคืออะไร ครูจึงปวารณาว่า ถ้าอยากให้ช่วยก็ไปหาครูได้ และแล้ววันหนึ่งเธอก็ไปพบครู เธอเล่าปัญหาของเธออย่างตรงไปตรงมา มันก็เหมือนกับเวลาที่คุณป่วยแล้วไปหาหมอ ถ้าคุณเล่าอาการไม่ตรงกับที่คุณเป็น หมอก็จ่ายยาให้ไม่ถูกกับโรคของคุณ คุณก็ไม่มีทางหายจากโรคได้ แม่ชีเล่าว่าบวชมานาน 7 – 8 พรรษาแล้ว เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นในพรรษาที่ 7 เธอได้รู้จักกับพระรูปหนึ่งทางเฟซบุ๊ก เธอบอกว่าพระรูปนั้นเป็นพระวิปัสสนาจารย์ ช่วงแรกพวกเขาติดต่อกันด้วยเหตุผลว่าเพื่อการแลกเปลี่ยนศึกษาหาความรู้ในการปฏิบัติธรรม แม่ชีรู้สึกศรัทธาว่าพระเก่ง เป็นถึงพระวิปัสสนาจารย์สอนกรรมฐาน หลังจากคุยกันไปได้สักระยะหนึ่งก็เกิดอยากเจอตัวจริงกันขึ้นมา แม่ชีหาเรื่องไปปฏิบัติธรรมเข้ากรรมฐานที่วัดที่พระรูปนั้นประจำอยู่ “เอาจริง ๆ ก็คือหาเรื่องไปเจอหน้าพระนั่นแหละ” เธอบอกอย่างนั้น เมื่อได้ประสบพบพักตร์ ตาต่อตามาประสาน ปะคารมกันสด ๆ ก็อดพิศวาสกันไม่ได้ แม่ชียอมรับว่าเธอหลงรักพระรูปนั้นเข้าแล้ว ความรักมันเบ่งบานอัดแน่นในหัวใจจนทนไม่ไหว ทำให้เธอสารภาพรักกับพระไปตรง ๆ พระก็ไม่ได้ตกใจผลักไสไล่ส่งเธอแต่อย่างใด แต่พูดกับแม่ชีว่า “ใครตัดรักได้ก็ตัดไป แต่ฉันยังตัดไม่ได้ ก็รักกันไปอย่างนี้แหละ แต่จะให้สึกไปแต่งงานนั้นไม่มีทาง ไม่สึกแน่นอน” […]

ถ้ามั่นใจก็ตายดี วิธี จากไปอย่างสงบ บทความธรรมะโดย ครูหนุ่ย งามจิต มุทะธากุล

ถ้ามั่นใจก็ตายดี วิธี จากไปอย่างสงบ บทความธรรมะโดย ครูหนุ่ย งามจิต มุทะธากุล เกิด-ดับ เป็นสัจธรรมของสรรพสิ่ง ถึงเราจะรู้ว่าเราต้องเดินทางไปสู่จุดจบไม่วันใดก็วันหนึ่ง ทำไมเราไม่มาเตรียมจิตก่อนตาย เพื่อได้เดินทางต่อไปสู่ภพภูมิอันสงบ คุณเคยเดินทางโดยที่ไม่รู้เส้นทางไหม ไม่ได้ทําการบ้าน ไม่ได้อ่านแผนที่มาก่อน คุณรู้สึกอย่างไร 0 ใช่ มันมีหลากหลายความรู้สึกที่ประดังประเดกันเข้ามาทั้งกลัว หงุดหงิด กังวล อึดอัดขัดใจ ไม่มั่นใจว่ามาถูกทาง หรือเปล่า ทางข้างหน้าจะมีสภาพอย่างไรจะเจอกับอะไรบ้างก็ไม่รู้ แต่ถ้าได้ศึกษาเส้นทาง ดูแผนที่มาอย่างละเอียด รู้ว่าวิ่งไปอีกกี่กิโลแล้วจะเจอสามแยกสี่แยก จะต้องเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา การเดินทางครั้งนั้นจะเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทําให้เรามีความสุขสนุกสนาน ดูวิวทิวทัศน์สองข้างทางอย่างสบายอารมณ์ เพราะไม่ต้องมาวิตกกังวลว่าจะหลงทางหรือเปล่า 0 หนึ่งครูมีโอกาสเข้าร่วมประชุมวิชาการเรื่องการดูแลเพื่อคุณค่าชีวิต ที่โรงพยาบาลมะการักษ์ที่ครูเป็นจิตอาสาช่วยดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย การประชุมคราวนั้นให้ผู้เข้าประชุมทํากิจกรรมที่ชื่อว่า “ส่งเพื่อนไปเกิดใหม่” โดยแบ่งผู้เข้าประชุมออกเป็นสองแถวยืนหันหน้าเข้าหากันในระยะห่างกันพอสมควร เพื่อให้เพื่อนเดินผ่านช่องทางตรงกลางได้ช่องทางนี้คดเคี้ยวเลี้ยวลดไปตามสภาพของห้องประชุม 0 คนได้รับผ้าผูกตาคนละผืน แล้วให้คนที่อยู่หัวแถวผูกผ้าปิดตา จากนั้นก็เดินไปตามทางจนสุดทางหรือสุดแถวระหว่างทางให้เพื่อนที่ยืนอยู่ช่วยกันประคับประคองให้เดินไป และให้พูดประโยคดี ๆ กับเพื่อนที่กําลังเดินไปในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยและมืดมิด อาจเป็นคําอําลา คําอวยพร คําให้กําลังใจ คําบอกทาง หรือคําขออโหสิกรรม 0 0 […]

keyboard_arrow_up