เต่าขี้โอ้อวด นิทานสอนใจคนชอบคุยโว

เต่าขี้ โอ้อวด นิทานสอนใจคนชอบคุยโว พูด โอ้อวด ยกตนข่มผู้อื่น เป็นสิ่งที่น่ากระทำหรือไม่ เมื่อเรื่องแบบนี้มากระทบโสตประสาททีไร แทบอยากเดินออกจากบริเวณนั้นเลย ทำไมเป็นอย่างนั้น ทำไมเรื่องแบบนี้เราถึงทนฟังไม่ได้ แต่เชื่อว่าคนที่มีจิตเป็นอุเบกขาเท่านั้น ที่สามารถฟังเรื่องโอ้อวดของคนอื่นได้ แต่จะเป็นการฟังอย่างถี่ถ้วน ที่จริงการฟังเรื่องโอ้อวด ไม่ต่างจากการฟังเรื่องราวที่ไร้สาระ ไม่เป็นประโยชน์ทั้งผู้ฟังและผู้พูด วันนี้มีนิทานเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องของปลาที่เป็นเพื่อนกัน จะนัดมาเจอกันเพื่ออวดเกล็ดของตนว่าใครจะมีเกล็ดที่สวยกว่ากัน มันพยายามมากแม้ตนจะอยู่แม่น้ำคนละสายก็ตาม ขอเริ่มเล่าเลยละกันนะ ตั้งใจฟังและพิจารณาตาม แล้วจะเข้าใจว่า ทำไมการเป็นคนที่ชอบโอ้อวด หรือพูดข่มผู้อื่น มันไม่ดีอย่างไร กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีปลาเกล็ดสีฟ้าตัวหนึ่งว่ายน้ำมาจากแม่น้ำสายหนึ่ง เพื่อมาหาปลาเกล็ดสีชมพูที่เป็นเพื่อนของมันในแม่น้ำอีกสายหนึ่ง เมื่อปลาสองตัวเจอกันทีไร มันจะโอ้อวดว่าตนมีเกล็ดที่สวยงาม “เกล็ดของฉันงามเมื่อกระทบกับแสงแดดที่ผิวน้ำ” ปลาเกล็ดสีฟ้ากล่าว “ไม่เห็นจะสวยเลย ต้องเกล็ดสีชมพูอย่างฉันนี้สวยกว่าเกล็ดของเธอ” ปลาเกล็ดสีชมพูกล่าว ต่างฝ่ายต่างไม่ยอม เถียงไปเถียงมาก็ไม่มีใครยอมใคร บังเอิญมีเต่าตัวหนึ่งว่ายน้ำผ่านมาพอดี เจ้าปลาทั้งสองจึงขอร้องให้เต่าช่วยตัดสินว่าเกล็ดใครสวยกว่ากัน     เจ้าเต่าพูดว่า “เจ้าทั้งสองต่างมีเกล็ดที่สวยงาม แต่งามสู้กระดองของข้าที่เขียวสีมรกตไม่” ปลาทั้งสองได้ยินดังนั้น ก็ด่าทอเต่า “เจ้าเต่าชั่ว ข้าให้เจ้าตัดสินว่าเกล็ดใครงามกว่ากัน ไม่ใช่ให้มาโอ้อวดกระดองของเจ้า” ปลาเกล็ดสีฟ้ากล่าวแล้วว่ายน้ำจากไป ปลาเกล็ดสีชมพูกล่าวขึ้นว่า  “เจ้าเต่าตอบไม่ตรงคำถาม เราถามเรื่องหนึ่ง […]

keyboard_arrow_up