ความรักของกินนรและกินรี รักนี้สุดจะทนเมื่อต้องพรากจาก

ความรักของกินนรและ กินรี รักนี้สุดจะทนเมื่อต้องพรากจาก ไฉนกินนรและ กินรี คู่นี้ต่างร่ำไห้อย่างเวทนาเมื่อพบกัน ทั้งที่ทั้งสองรักปานจะกลืนกิน นิทานธรรมะเรื่องนี้ต้องสอนอะไร ความรัก หรือความเมตตาต่อสัตว์เพื่อนร่วมโลก กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พระราชาพระองค์หนึ่งทรงสำราญกับการล่าสัตว์อยู่ในป่าหิมพานต์ เมื่อพระองค์สังหารสัตว์นั้นมาได้ ก็จะทำสัตว์นั้นเป็นอาหารด้วยการย่างไฟแล้วเสวยอย่างเอร็ดอร่อย พระราชาประทับบนหินอย่างรำคาญพระทัย ชมธรรมชาติอันงดงามของป่าหิมพานต์ พระองค์เห็นกินนรและกินรีคู่หนึ่งบินมาเริงร่าท่ามกลางพุ่มดอกไม้ ขณะที่ทั้งสองกำลังสวมกอดแล้วกล่าววาจาหวานต่อกัน ก็กลายมาเป็นร้องไห้คร่ำครวญจะเป็นจะตาย พระราชาทรงสงสัยจึงดำเนินไปใกล้ๆแล้วตรัสว่า “เมื่อสักครู่ เจ้าทั้งสองยังรักมีความสุขกันดีจนเรายังอิจฉา แต่ทำไมตอนนี้ เจ้าทั้งสองต่างร้องไห้เศร้าสร้อยเช่นนี้” กินนรกล่าวตอบพระราชาว่า “ตอนแรกเรารักกันดี เพราะเรารักกันมาก แต่เมื่อครู่เราร้องไห้คร่ำครวญ เพราะเมื่อวานขณะที่เราทั้งสองกำลังวิ่งเล่นกันอย่างบนพื้นทรายริมลำธาร อยู่ๆก็มีน้ำป่าไหลหลากเข้ามาจนจะถึงตัวเราทั้งสอง จึงต่างฝ่ายต่างบินขึ้นที่สูงเพื่อเอาตัวรอด แต่กระแสน้ำก็ได้กั้นเราทั้งสองอยู่กันคนละฝั่ง เราต้องรอจนถึงเมื่อเช้าเพื่อให้กระแสน้ำนั้นมันลดลง เราจึงข้ามมาหากัน เราเศร้าโศกเพราะเราทั้งสองกลัวว่าต้องมีเหตุการณ์ที่พรากเราทั้งสองจากกันอีก เราจึงร่ำไห้เพราะไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเลย” พระราชาสดับดังนั้นก็ทรงหวนคิดถึงพระมเหสี พระองค์ตรัสขึ้นว่า “เจ้าทั้งสองเป็นสัตว์เดรัจฉายังรักคู่ของตนเองถึงเพียงนี้ เราสังหารชีวิตสัตว์ด้วยความสนุกมานาน ไม่รู้ว่าต้องพรากผัว พรากเมีย พรากพ่อ พรากแม่ พรากลูกใครมามากต่อมา เราขอปฏิญาณต่อเจ้าทั้งสองว่า นับต่อแต่นี้ไปเราจะเลิกล่าสัตว์ เพราะในวันนี้เราได้ทราบแล้วว่า สัตว์เดรัจฉาก็มีหัวใจและความรู้สึกเหมือนมนุษย์” ที่มา  : 84000.org Photo by Colin […]

keyboard_arrow_up