การโกรธ

เรื่องจริงของ การโกรธ เขา แล้วตัวเรามีแต่ความทุกข์

การโกรธ
การโกรธ

เรื่องจริงของ การโกรธ เขา แล้วตัวเรามีแต่ ความทุกข์

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้เขียนโดยตรง เกี่ยวกับ การโกรธ อันนำมาซึ่ง ความทุกข์  เลยอยากนำมาเล่าสู่กันฟังให้กับผู้อ่านทุกๆ ท่าน เผื่อใครกำลังโดนไฟโทสะสุมทรวงควักล้วงยังไงก็ไม่ออกไปจากใจเสียทีมาอ่านเจอ อาจช่วยให้ ความ โกรธ นั้นเจือจางลงได้บ้าง

 

รู้ว่ามี ความโกรธ และไม่คิดโทษตัวเอง

เรื่องมันมีอยู่ว่า ช่วงสิ้นปีที่ผ่านมา เรานัดคนพิเศษจะไปทำบุญ เป็นการนัดกันล่วงหน้า 1 สัปดาห์ ก่อนถึงวันนัด 1 วัน เราไม่คอนเฟิร์มเขาด้วย 1.เพราะกลัวเขาจะขอเลื่อนนัด เนื่องจากเขามักเลื่อนนัดเราอยู่บ่อยๆ 2.ตามปกติแล้ว ถ้าเขาติดอะไรก็มักจะไลน์มาบอกก่อน แต่ครั้งนี้คือต่างคนต่างเงียบ

พอถึงวันนัดซึ่งเป็นวันที่เขายังไปทำงาน แต่เราลาพักร้อนแล้ว เราก็โกออนเลยค่ะมุ่งหน้าสู่ออฟฟิศเขาพร้อมถือของฝากจากที่ไปเที่ยวมา เอาไปให้เขาด้วย เมื่อไปถึงก็ไลน์ไปหาเขา

“วันนี้ที่เรานัดกันไปทำบุญน่ะ เราอยู่ตึกออฟฟิศเธอแล้วนะ ขอโทษด้วยมาเร็วไปหน่อย” เขาตอบกลับมาว่า

“นัดกันวันนี้หรือ เราไม่ไปได้ไหม เป็นไข้อ่ะ แล้วก็ลืมด้วย ขอโทษนะ”

อารมณ์ตอนนั้น โกรธ มาก เพราะเราโฟกัสที่เขาบอกว่า เขาลืม ไม่ไปได้ไหม เราคิดแค่ว่า เฮ้ย! คุณไม่รับผิดชอบอะไรหน่อยหรือ คุณบอกได้นี่ ขอเปลี่ยนมาเป็นดื่มกาแฟตอนเย็นหลังเลิกงานแทนได้ไหม หรืออื่นๆอะไรก็ว่าไป เราคิดแค่ส่วนของเรา และเป็นส่วนของเราตามสัญชาติญาณดิบของมนุษย์ที่มักคิดว่าตัวเองถูกเสมอด้วย เราพยายามข่มใจให้เย็นแล้วพิมพ์ไปว่า

“ไม่ไปไม่เป็นไร ช่วยลงมาเอาของฝากด้วย ซื้อมาให้เธอคงให้คนอื่นไม่ได้”

ระหว่างที่เขายังเดินมาไม่ถึง ความโกรธ กำลังเล่นงานเราอย่างหนักหน่วง ถ้าเป็นสมัยสาวสะพรั่ง บอกเลยว่าอาละวาดไม่สน อินทร์ พรหม ยม ยักษ์ใดๆ แน่นอน ต้องโวยวายเพื่อให้สาแก่ใจกับ ความโกรธ ที่มี แต่สิ่งที่ทำตอนนั้นคือ หยิบมือถือขึ้นมาจิ้มๆๆๆ หน้าจอเปล่าๆ จิ้มแรงๆ เพื่อผ่อนอารมณ์ให้อ่อนลง แต่ยิ่งจิ้มยิ่งรู้สึก โกรธ ก็เปลี่ยนเป็นวางมือถือลง นั่งนิ่งๆ สังเกตลมหายใจตัวเอง ลมเข้ารู้ ลมออกรู้ แล้วบอกตัวเองว่า

 

คลิกเลข 2 ด้านล่าง เพื่ออ่านหน้าถัดไป >>>> 

keyboard_arrow_up