พาแม่ไปปฏิบัติธรรม

เมื่อผมพาแม่ไปปฏิบัติธรรม

พาแม่ไปปฏิบัติธรรม
พาแม่ไปปฏิบัติธรรม

วันนี้จะขอพาพี่ ๆ เพื่อน ๆ มาวัดที่จังหวัดบ้านเกิดผม ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา หลาย ๆ คนอาจจะนึกว่าวัดหลวงพ่อโสธร แต่ไม่ใช่ครับ วัดนี้เป็นวัดที่ไม่ได้โด่งดังด้านความศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นวัดที่มีความสําคัญในการพัฒนาจิตใจเราให้ดีขึ้น พาแม่ไปปฏิบัติธรรม

นี่คือ ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ วัดผาณิตาราม จังหวัดฉะเชิงเทรา สถานที่นี้เป็นบ้านอีกแห่งหนึ่งของผมเช่นกัน ที่ผมพูดแบบนี้เพราะว่า ถ้าผมหมุนเวลาย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน นาฬิกาชีวิตย้อนกลับไปอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลาที่ผมได้เริ่มทํางานที่แรกกับการเป็นเซลส์ รายได้อู้ฟู่ไม่ใช่น้อย ใช้ชีวิตแบบสุรุ่ยสุร่าย หมดเงินไปกับสิ่งที่เรียกว่าแฟชั่น ค่านิยมจํานวนมาก จนวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน แม่เริ่มไม่สบาย ปวดขา และต้องมารักษาตัวที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เวลาที่ผมไปหาลูกค้าเสร็จ ช่วงเย็นผมต้องมาเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล อาการที่ขาของแม่ก็ไม่ดีขึ้นเลย ผมมักจะซื้อของที่แม่ชอบมาให้แม่กินประจํา ผมนั่งมองดูแม่หลับ น้ำตาผมจะไหล แต่มันไหลไม่ได้ ผมอยากให้แม่หายไว ๆ เมื่อก่อนเวลาที่แม่บ่นแม่ว่า ผมไม่เคยสนใจท่านเลย ผมไม่เคยกอดแม่นานมากแล้ว…จําได้ครั้งล่าสุดที่กอดคือวันที่รถตู้โรงเรียนสมัยมัธยมถูกสิบล้อชน แม่มาที่โรงเรียนและวิ่งเข้ามากอดผม แม่นึกว่าผมอยู่ในรถคันนั้น ผมเดินออกจากโรงพยาบาลในตอนค่ำอย่างอ่อนล้า ท่ามกลางแสงไฟและแสงสีในกรุงเทพฯ ผมเคยเป็นเหมือนแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ หลงแสงสี หลงรัก หลงทาง หาทางออกไม่เจอ

วันนี้ผมไม่ต้องออกตลาด เพราะผมต้องประชุมและเคลียร์งานอยู่ที่ออฟฟิศแถวชิดลม เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พ่อโทรศัพท์มาบอกว่า ย่าเสียแล้ว ทําไมชีวิตมันถึงโหดร้ายอย่างนี้ แม่ผมไม่สบาย ย่าที่ผมรักมากยังมาจากผมไปอีก ความทุกข์ที่เข้ามาเหมือนคลื่นที่ถาโถมมาอย่างไม่หยุดยั้ง หลังงานศพของย่า แม่ของผมต้องเปลี่ยนโรงพยาบาลไปอยู่ที่พญาไท หมอบอกว่าอาการขาของแม่เกินจะเยียวยาแล้ว จะต้องตัดขา ผมกอดแม่ไว้แน่น ผมมองตาแม่ อยากจะบอกว่ารักท่านมากมายแค่ไหน ผมยืนอยู่หน้าห้องไอซียูพร้อมกับพ่อและน้อง หมอออกมา เงียบ…ผมกับพ่อและน้องเข้าไปที่ห้องไอซียู แม่บอกไม่เป็นไร ไม่มีขา แต่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อลูก…ผมรักแม่ครับ...ช่วงนั้นผมไม่มีแก่จิตแก่ใจทํางานเลย แต่ชีวิตยังต้องดําเนินต่อไป ผมลาออกจากงานเป็นเซลส์ แล้วธรรมะก็จัดสรรให้ผมมาช่วยงานที่ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติที่จังหวัดฉะเชิงเทรา ด้วยความใกล้บ้านและผมจะได้อยู่ใกล้แม่มากขึ้น

ผมเดินเข้ามาในวัดที่ร่มเย็น ผมเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกแปลก ผมเห็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่มีอายุรุ่นคุณยายได้แล้วยิ้มด้วยความเบิกบาน ภายในโอ่โถง ตกแต่งแบบงานที่มีเอกลักษณ์ ไม่เหมือนวัดอื่น ๆ ที่เคยเข้ามา ผมเข้ากราบพระหินหยกสีขาวในห้องปฏิบัติธรรมที่ไม่มีใครอยู่ และระบายความรู้สึกกับองค์ท่าน ขอให้ผมหมดทุกข์ที่ถาโถมนี้โดยเร็วด้วยเถิด

 

กดเลข 2 ด้านล่าง เพื่ออ่านหน้าถัดไป>>>

keyboard_arrow_up