รักษาใจตัวเอง

รักษาคนเจ็บไข้พร้อม รักษาใจตัวเอง บทความดี ๆ จาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล

รักษาใจตัวเอง
รักษาใจตัวเอง

รักษาคนเจ็บไข้พร้อม รักษาใจตัวเอง บทความดี ๆ จาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล

บทความดี ๆ จาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล ที่ทำให้เห็นว่าการรักษาคนเจ็บไข้ สามารถทำได้พร้อมกับการ รักษาใจตัวเอง ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงกระทำมาแล้วกับพระสาวก

มีคุณพยาบาลท่านหนึ่งส่งอีเมลมาปรึกษาผม คำถามนั้นสรุปได้ว่า “เราพอจะมีวิธีง่ายๆ ที่ใช้จัดการกับอารมณ์ขุ่นเคือง หงุดหงิดรำคาญใจที่เกิดจากการดูแลรักษาผู้ป่วยได้อย่างไรบ้าง”

ผมเห็นว่าคำถามคำตอบน่าจะพอมีประโยชน์ทั้งต่อผู้เกี่ยวข้องโดยตรง เช่น แพทย์ พยาบาล บุคลากรทางการแพทย์อื่น ๆ รวมถึงญาติผู้ป่วยที่ต้องเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยร่วมด้วย จึงได้ขออนุญาตนำมาปรับและลงไว้ในคอลัมน์ฉบับนี้ครับ

คุณพยาบาลท่านนี้มีความกังวลมากเธอเล่าว่า เธอมักมานั่งหงอย รู้สึกผิดเมื่อเผลอแสดงกิริยาหรือคำพูดที่ไม่ดีต่อผู้ป่วยโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอทำงานที่ตึกสงฆ์อาพาธจึงกลัวว่าถ้าไม่รีบแก้นิสัยเหล่านี้ ก็จะกลายเป็นความเคยชินและจะยิ่งสร้างบาปมากขึ้นเรื่อย ๆ กรณีล่าสุดที่เกิดขึ้นก็คือ มีพระภิกษุรูปหนึ่งมานอนโรงพยาบาล ท่านอาพาธด้วยอาการเพ้อสับสนอันเนื่องมาจากภาวะโลหิตเป็นพิษจากตับทำงานไม่ปกติ ซึ่งเกิดจากท่านเป็นโรคตับแข็งอยู่เดิม ท่านมีอาการเพ้อและสับสนมาก ไม่ยอมฉันอาหารและยาใด ๆ เลยจนต้องให้อาหารและยาทางสายยาง ซึ่งกว่าจะขอใส่สายยางได้นั้น ท่านก็ขัดขืนจนบุคลากรที่ดูแลต้องช่วยกันจับและบาดเจ็บกันหลายคน รวมถึงคุณพยาบาลท่านนี้ด้วยหลังจากนั้นท่านก็เกิดอาการท้องเสีย ขับถ่ายของเสียออกมาเป็นน้ำเปรอะเปื้อนและส่งกลิ่นเหม็น เนื่องจากคุณพยาบาลท่านนี้กำลังยุ่งอยู่กับผู้ป่วยรายอื่นจึงไม่ได้มาดูแลทันที พอมาถึงก็ถูกบรรดาญาติของผู้ป่วยว่ากล่าวอย่างรุนแรงว่าไม่สนใจผู้ป่วย เธอรู้สึกโกรธจึงตำหนิพระภิกษุท่านนี้ไป สุดท้ายเธอก็มานั่งรู้สึกผิดอีกเช่นเคย

หากกล่าวอย่างเป็นกลาง บุคลากรทางการแพทย์นั้นก็น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย ตามปกตินั้นคนเรามักชื่นชอบอารมณ์ที่ดี อยากพบเจออยากเห็น อยากได้ยินแต่สิ่งที่สบายหูสบายตาสิ่งเหล่านี้มักทำให้เรามีความสุข แต่สำหรับบุคลากรทางการแพทย์ โดยเฉพาะพยาบาลที่ต้องทำงานเป็นคนกลางระหว่างผู้ป่วยกับแพทย์นั้นน่าเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะรูปแบบการทำงานนั้นจำเป็นต้องพบเจอแต่สิ่งที่ไม่น่าพึงใจ พบแต่ความเศร้า ความทุกข์ความเจ็บปวด รวมถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัวของผู้ป่วยและญาติ สิ่งเหล่านี้มักบั่นทอนกำลังใจรวมถึงสร้างความหงุดหงิดรำคาญใจได้มากเป็นธรรมดาของปุถุชน

 

คลิกเลข 2 ด้านล่าง เพื่ออ่านหน้าถัดไป

keyboard_arrow_up