Editor’s story 04 | เมื่อมังคุดหาย

วิธีรักษาสุขภาพ
วิธีรักษาสุขภาพ

เชอรี่ เลขาฯกองบรรณาธิการนิตยสารซีเคร็ตชอบกินมังคุดเป็นชีวิตจิตใจ

            วันหนึ่งเมื่อรู้ว่ากองบรรณาธิการจะเดินทางไปทำคอลัมน์กันที่จังหวัดจันทบุรี  เธอจึงฝากซื้อมังคุดพร้อมกับบอกว่า

“ซื้อมาเลยพี่ 3 กิโล หนูกินคนเดียวหมด”

คนรับฝากไม่อยากให้น้องผิดหวังจึงทำตามคำฝากฝังอย่างเคร่งครัด  แต่เนื่องจากวันที่กลับมาถึงกรุงเทพฯ เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มของวันศุกร์ จึงทิ้งถุงมังคุดเอาไว้ในห้องทำงาน

เช้าวันจันทร์ ทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้ามา  ก็ได้ยินเสียงสไตลิสต์ซึ่งเดินทางไปจันทบุรีกับเขามาด้วยพูดกับฉันด้วยเสียงอันดังว่า

“ มีคนขโมยมังคุดค่ะ  พี่จุ๋ม  นี่ค่ะ  ซื้อมังคุดมา 3 กิโล เหลือให้เชอรี่กินแค่ 3 ขีด  มีคนขโมยแน่ ๆ  แถมยังทิ้งเปลือกมังคุกไว้ในถังขยะด้วย”

ฉันอึ้งไปห้าวินาที ตั้งแต่เล็กจนโตแม่สอนว่าห้ามหวงของกินเป็นอันขาด ถ้าซื้ออะไรมาใส่ตู้เย็นเอาไว้ถือว่าทุกคนกินได้หมด แม้จะไม่เหลือให้คนซื้อกินเลยก็ตาม  ฉันจึงบอกน้องว่า

“เอาน่า  คนกินคงหิว หรือไม่ก็อยากกิน แต่อาจไม่มีเงินซื้อกิน  แค่ของกินเอง  ช่างมันเถอะ”

เจอฉันพูดแบบนี้ น้อง ๆ ก็เลยเงียบไป   แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายที่ต้องกลับมาคิดทบทวนว่าทำถูกจริงหรือ  จริงอยู่การไม่หวงของกินเป็นเรื่องที่ดี  แต่การขโมยของกินไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องเช่นกัน  อีกสิบนาทีต่อมา ฉันบอกเชอรี่ว่า

“ช่วยสืบให้พี่หน่อยว่า ใครกินมังคุดไป  บอกเขาด้วยว่าพี่ไม่ได้ว่าเรื่องกินมังคุด   แต่การกินโดยไม่ขออนุญาตมันเท่ากับขโมย  แค่อยากเตือนว่าเขาทำไม่ถูก  ถ้าอยากกินหรือหิวจริง ๆ  ก็ให้มาขอก่อน”

เชอรี่ไม่ได้มาบอกว่าหาคนกินเจอไหม  แต่ฉันเชื่อว่าอย่างน้อยสารที่อยากบอก “ใครคนนั้น” คงไปถึงเขาแล้ว

ล่าสุดฉันซื้อทุเรียน 1 ลูกมาให้น้อง ๆ  เนื่องจากมันยังไม่สุก ต้องรออีกวันสองวันจึงจะกินได้ จึงทิ้งไว้ในออฟฟิศ  แต่ดูเหมือนทุกคนจะระแวงว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกับมังคุด  ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าน้อง ๆ  จะทำอย่างไร  ฉันแซวพวกเขาขำ ๆ ว่า

“เอาใส่ตู้ ล็อคกุญแจเลยดีไหม”

ปรากฏว่า น้อง ๆ  เอาทุเรียนใส่กล่อง แล้วใช้กระดาษปิดไว้ด้านบน พร้อมกับเขียนที่ฝากล่องว่า

“ของบก.ห้ามขโมย  การขโมยของผิดศีลข้อ 2   ตายไปจะตกอบายภูมิ”

สมกับเป็นกองบรรณาธิการนิตยสารซีเคร็ตจริง ๆ

 

พัชรา โพธิ์กลาง

บรรณาธิการบริหารนิตยสาร Secret

keyboard_arrow_up