พระโสณะ

พระโสณะ พระเถระผู้เดินจงกรมจนเลือดออก

พระโสณะ
พระโสณะ

พระโสณะ พระเถระผู้เดินจงกรมจนเลือดออก

ครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ เขาคิชฌกูฎ ในกรุงราชคฤห์ ในช่วงเวลานั้นมีข่าวลือว่าบุตรชายเศรษฐีคนหนึ่งมีขนขึ้นที่เท้าทั้งสองข้าง พระเจ้าพิมพิสารทรงได้ยินข่าวจึงทรงให้ราชองครักษ์พาบุตรชายเศรษฐีผู้นี้มาเข้าเฝ้า

บุตรชายเศรษฐีผู้มีขนขึ้นที่เท้ามีชื่อว่า “โสณโกฬิวิสะ” เป็นสุขุมาลชาติ คือเป็นผู้มีเท้าอ่อน เพราะได้รับการเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี เศรษฐีทราบพระโองการจากราชองครักษ์จึงจับวอให้บริวารพาบุตรชายไปเข้าเฝ้าพระเจ้าพิมพิสาร

เมื่อโสณโกฬิวิสะได้เข้าเฝ้าพระเจ้าพิมพิสาร พระองค์ทอดพระเนตรจนเป็นประจักษ์แล้วว่ามีบุรุษที่มีขนขึ้นที่เท้าอยู่ในเมืองของพระองค์จริง ประจวบเหมาะกับพระเจ้าพิมพิสารจะเสด็จไปฟังธรรมจากพระบรมศาสดา จึงทรงพาโสณโกฬิวิสะไปด้วย นับว่าเป็นครั้งแรกที่บุตรชายเศรษฐีได้พบพระพุทธองค์

พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรม ทำให้โสณโกฬิวิสะเกิดความเลื่อมใส จนอยากออกบวชเป็นพระภิกษุ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบวชให้เขา แล้วไปอาศัยอยู่ที่กุฏิตรงป่าสีตวัน แล้วอาศัยลานว่างบริเวณนั้นเป็นสถานที่เดินจงกรม

พระโสณะ (โสณโกฬิวิสะ) มุ่งมั่นที่จะปฏิบัติเพื่อเข้าสู่ความหลุดพ้นตามที่พระบรมศาสดาทรงสอน จึงเดินจงกรมตลอดเวลา แต่ด้วยว่าพระเถระเป็นสุขุมาลชาติ (เท้าบาง) จึงทำให้ฝ่าเท้ามีเลือดออก ถึงจะเจ็บปวดก็กำหนดรู้เวทนา ทำให้ลานเดินจงกรมนั้นเต็มไปด้วยเลือด เมื่อทนความเจ็บปวดไม่ไหวก็เกิดความท้อแท้ใจที่จะบวชต่อ คิดเพียงแต่ว่าสึกไปเป็นฆราวาสดังเดิมดีไหม

 

 

เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จผ่านมา พระองค์ทอดพระเนตรเห็นลานเดินจงกรมเต็มไปด้วยคราบเลือด จึงทรงถามพระภิกษุที่อาศัยอยู่ในป่าสีตวันว่า “เหตุใดลานจงกรมจึงเต็มไปด้วยคราบเลือด ไม่ต่างจากลานประหารสัตว์เช่นนี้”

พระภิกษุจึงทูลว่าเป็นคราบเลือดจากแผลที่เท้าของพระโสณะ พระพุทธเจ้าจึงเสด็จไปหาพระโสณะ พระโสณะเห็นพระบรมศาสดาเสด็จมาก็ถวายบังคมกราบ พระพุทธเจ้าตรัสว่า “เธอเป็นผู้ชำนาญเล่นพิณใช่หรือไม่” “ใช่เจ้าค่ะ” พระโสณะตอบ

“หากสายพิณดึงเกินไป เธอจะบรรเลงพิณได้หรือไม่” พระโสณะครุ่นคิดแล้วตอบว่า “ไม่สามารถเล่นได้พระเจ้าข้า เพราะดีดไปก็ไม่มีเสียง” 

“หากสายพิณหย่อนเกินไป เธอจะสามารถบรรเลงพิณได้หรือไม่” พระโสณะตอบทันทีว่า “บรรเลงได้แต่เสียงพิณก็จะไม่ไพเราะเจ้าข้า”

“สิ่งที่เธอทำนั้น ไม่ต่างจากการเล่นพิณที่สายดึงเกินไป เธอจนปฏิบัติอย่างพอควร ไม่มากเกินไป และไม่น้อยเกินไป หากเพียรมากก็จะฟุ้งซ่าน เพียรน้อยไปก็จะเกียจคร้าน ความพอดีจึงสำคัญ เมื่อร่างกายของเธอไม่ไหว ก็ควรยึดนิมิตภาวนาเอาเทอญ”

จากนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงฤทธิ์หายไปต่อหน้าพระโสณะ แล้วไปปรากฏที่เขาคิชฌกูฎแทน ยิ่งทำให้พระโสณะเกิดความมุ่งมั่นที่จะทำความเพียรต่อไปด้วยความพอดีและสม่ำเสมอ ต่อมาพระโสณะก็สำเร็จเป็นพระอรหันต์

 

ที่มา :

บุตรเศรษฐีเข้าเฝ้าพระเจ้าพิมพิสาร 

ภาพ :

https://pixabay.com


บทความน่าสนใจ

สำเร็จเป็นพระอรหันต์ เพราะอำนาจแห่งการอธิษฐานจิต

ทำบุญด้วยน้ำ อานิสงส์แรง เรื่องเล่าจากพระอรหันต์

พระสีวลี อรหันต์ผู้มีลาภมาก ทดสอบบุญ

พระจิตตหัตถ์ คนเลี้ยงโคผู้สำเร็จเป็นพระอรหันต์

วิธีพิสูจน์พระอรหันต์ ด้วยคำถามของพระพุทธเจ้า

keyboard_arrow_up