นางปุณณทาสี สงสัยว่าทำไมพระภิกษุไม่ยอมนอน

ปุณณทาสี
ปุณณทาสี

นาง ปุณณทาสี สงสัยว่าทำไมพระภิกษุไม่ยอมนอน

ครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ เขาคิชฌกุฏ ได้ตรัสเรื่อง นางทาสชื่อว่า “ ปุณณทาสี ” ให้ภิกษุทั้งหลายฟัง เรื่องราวมีอยู่ว่า เศรษฐีให้นางปุณณทาสีหุงข้าว เพราะได้ข้าวเปือกมาจำนวนหนึ่ง นางได้หุงข้าวนั้นเสร็จแล้วออกไปตามลมอยู่นอกโรงครัว

นางปุณณทาสีเห็นคณะภิกษุทั้งหลายเดินไปบนภูเขาโดยมีแสงสว่างนำทาง ซึ่งแสงสว่างนั้นมาจากนิ้วมือของพระทัพพมัลลบุตรเถระ ซึ่งเกิดจากอานิสงส์แห่งการเป็นผู้จัดแจงเสนาสนะแด่พระภิกษุทั้งหลาย

นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “เหตุใดพระภิกษุผู้เจริญทั้งหลาย จึงไม่หลับนอนกันหนอ กังวลเหลือเกินว่าพวกท่านจะเป็นอันตราย อาจถูกงูและสัตว์มีพิษกัดเพราะมันมืดมาก”

พอรุ่งเช้านางปุณณาทาสีจึงนำรำข้าวชุบน้ำให้ชุ่มจนเหนียวเป็นแป้งแล้วบีบจนเป็นแผ่น ปิ้งบนเตาถ่าน พอสุกก็ห่อด้วยผ้า นางตั้งใจจะกินขนมนี้ระหว่างเดินทางไปที่ท่าน้ำ นางหยิบหม้อน้ำแล้วเดินออกจากโรงครัวไป

 

ปุณณทาสี

 

พระพุทธองค์พร้อมด้วยพระอานนท์และพระภิกษุทั้งหลายเสด็จผ่านมาพอดี นางปุณณทาสีเห็นพระพุทธองค์ นางจึงคิดขึ้นว่า “บางครั้งเราได้พบพระบรมศาสดา แต่ไม่มีเครื่องไทยธรรมติดตัวมาเลย คราวนี้เรามีขนมติดตัวมา เราจะถวายขนมที่เราทำนี้แด่พระองค์”

นางวางหม้อลง แล้วถวายบังคมบูชาพระผู้มีพระภาคเจ้า และกราบทูลว่า “ขอพระองค์โปรดเมตตา ทรงรับทานอันเศร้าหมองนี้ เพื่อสงเคราะห์หม่อมฉันด้วยเถิด พระเจ้าข้า”

พระพุทธองค์ทรงให้พระอานนท์นำบาตรที่ท้าวจตุโลกบาลถวายรับขนมจากนางปุณณทาสี เมื่อนางใส่ขนมลงในบาตร แล้วกราบพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยเบญจางคประดิษฐ์ และกล่าวว่า “ขอธรรมที่พระองค์ทรงเห็นแล้วนั้น จงสำเร็จแก่หม่อมฉันด้วยเถิดพระเจ้าข้า” พระพุทธองค์จึงตรัสว่า “จงสำเร็จตามนั้น”

 

ปุณณทาสี

 

เมื่อพระบรมศาสดาเสด็จจากไป นางปุณณทาสีกลับคิดว่าพระพุทธองค์จักเสวยขนมที่นางทำจริงหรือ คงทิ้งให้เป็นอาหารแก่นกกา หรือสุนัขไปเสียแล้ว พระพุทธองค์ทรงทราบวารจิตของนาง จึงตรัสกับพระอานนท์ว่าพระองค์จะประทับฉันภัตตาหารที่นอกพระนคร พระอานนท์นำจีวรปูลาดให้พระองค์ประทับ เทวดาทั้งหลายพากันใส่โอชารส (รสอร่อย) ลงในขนมที่นางปุณณทาสีถวาย ระหว่างนั้นนางผ่านมาเห็นพระพุทธองค์กำลังเสวยขนมที่นางถวายพอดี ได้สร้างความปีติให้แก่นางเป็นอันมาก

พระพุทธเจ้าทราบว่านางปุณณทาสีอยู่บริเวณนี้จึงตรัสว่า “ปุณณา เหตุใดเธอถึงได้ดูหมิ่นสาวกทั้งหลายของเรา”  นางปุณณทาสีตอบกลับว่า “หม่อมฉันไม่ได้ดูหมิ่นพระเจ้าข้า”    พระพุทธเจ้าตรัสต่อไปว่า “เช่นนั้นเจ้ารู้สึกอย่างไรต่อสาวกของเรา”

“หม่อมฉันคิดเพียงว่า ทำไมพระคุณเจ้าทั้งหลายไม่หลับนอน เดินทางไปในเวลากลางค่ำคืน เดี๋ยวจะประสบกับภัยอันตรายจากสัตว์ร้ายมีพิษ พระเจ้าข้า ”   

“สาวกของเราไม่หลับ เพราะเป็นผู้ตื่นตลอดเวลา เพราะอาสวะ (กิเลส)ทั้งหลายของผู้ตื่นอยู่ทุกเมื่อ มีเป็นปกติต้องศึกษาทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อน้อมไปสู่พระนิพพาน ย่อมถึงความไม่มีที่ตั้งอีกต่อไป ” พระพุทธเจ้าทรงตอบ

 

ที่มา  :

อรรถกถา คาถาธรรมบท เรื่องนางปุณณทาสีถวายขนม

ภาพ :

https://pixabay.com


บทความน่าสนใจ

ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง ทูลเกล้าถวายที่ดินแด่กรมสมเด็จพระเทพฯ เพื่อสร้างอาคารบริจาคโลหิต

เบลล่า ราณี ถวายกุฎิเรือนไทย ไว้ในพระพุทธศาสนา – Secret

ผ้าจำนำพรรษา และ ผ้าอาบน้ำฝน แตกต่างกันอย่างไร ถวายแล้วมีอานิสงส์อย่างไรบ้าง

นางวิสาขา มหาอุบาสิกา ผู้ให้กำเนิดการถวาย ผ้าอาบน้ำฝน

อานิสงส์แห่งการถวายดอกไม้ แด่พระพุทธเจ้า

ทำบุญด้วยน้ำ อานิสงส์แรง เรื่องเล่าจากพระอรหันต์

keyboard_arrow_up