เหตุผลที่เราทุกคนควรมี “ คนข้างๆ ”

แทบทุกคนต้องเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกอ่อนล้า สิ้นหวังในการทำสิ่งใดๆ มาบ้าง เมื่อถึงช่วงเวลานั้นเราแทบทุกคนต่างต้องการกำลังใจจาก คนข้างๆ 

ความงามในแบบของ ออเดรย์ เฮปเบิร์น

หากปรารถนาจะมีริมฝีปากที่ดึงดูดใจ จงกล่าวถ้อยคำอันเปี่ยมด้วยเมตตา ออเดรย์ เฮปเบิร์น หากปรารถนาจะมีดวงตาอันงดงาม จงมองเห็นความดีในตัวผู้อื่น หากปรารถนาจะมีรูปร่างอันงามระหง จงเอื้อเฟื้อแบ่งปันอาหารแก่ผู้หิวโหย หากปรารถนาเส้นผมงามสลวย จงปล่อยให้เด็กน้อยลูบไล้เส้นผมของคุณวันละครั้ง… นี่เป็นบางส่วนจากบทกวี Time Tested Beauty Tips (เคล็ดลับความงามอย่างยั่งยืน) ของ แซม เลอเวนสัน ที่ ออเดรย์ เฮปเบิร์น อดีตเจ้าหญิงแห่งฮอลลีวู้ด ต้นแบบความงามอย่างอ่อนเยาว์แห่งยุคทศวรรษ 1950 มักยกมาสอนลูกๆ และเตือนใจสาวๆ ไม่ให้ยึดติดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่มีแต่จะร่วงโรยตามกาลเวลา เพราะความงามอันแท้จริงควรสะท้อนมาจากจิตวิญญาณภายในอันเปี่ยมด้วยความรัก การให ้ และการแบ่งปัน     หลายคนอาจจดจำอดีตดาราสาวเอวบางร่างน้อยผู้นี้ในฐานะหนึ่งในสตรีที่สวยที่สุดในโลกตลอดกาล แต่ใครจะรู้ว่าตัวจริงของเธอนิยมใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็เน้นที่สวมสบายไม่เป็นทางการ ชอบใช้ชีวิตอย่างสงบกับครอบครัวในบ้านหลังเล็กๆ มากกว่าในคฤหาสน์ ชอบเลี้ยงสัตว์และอยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ เฮปเบิร์นผู้ไม่เคยมองว่าตัวเองมีเสน่ห์ดึงดูดใจเคยให้สัมภาษณ์ว่า ””ใครๆ ก็มีรูปลักษณ์อย่างฉันได้ แค่ตัดผมสั้น สวมแว่นกันแดดอันใหญ่และชุดกระโปรงแขนกุดตัวเล็กๆ„”     เจ้าของรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จาก Roman Holiday (1953) ผู้นี้เป็นคนร่าเริง ขี้เล่น […]

” ดั่งกันและกัน ” บทความดี ๆ สื่อถึงความประทับใจของผู้ป่วยจาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล

เมื่อเธอคิดถึงคนที่รักเธอลองมองดูที่มือของเธอสิ แล้วเธอจะเห็นเขาอยู่กับเธอตลอดเวลา แม้ว่าวันนี้จะมีเขาอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตาม เพราะเธอและเขาเป็น ดั่งกันและกัน

เกรซ – พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ เป็นจิตอาสาเพราะหัวใจเรียกร้อง

เกรซ – พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ เป็นจิตอาสาเพราะหัวใจเรียกร้อง เกรซ – พัชร์สิตา อธิอนันตศักดิ์ นักแสดงสาวลูกครึ่งไทย-อินเดียแห่งวิกหมอชิต กับผลงานล่าสุดในละครเรื่อง “หลงเงาจันทร์” เมื่อไม่นานมานี้ เกรซมีข่าวว่า ได้เข้าช่วยผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุบนท้องถนน ทำให้เราได้รู้ว่าเธอเป็นจิตอาสาของมูลนิธิป่อเต็กตึ๊งอยู่ด้วย   จุดเริ่มต้นของการเป็นนางเอกจิตอาสา ” เกรซสนใจงานจิตอาสาอยู่แล้ว เพราะมีความฝังใจมานานว่าอยากมีความรู้ในการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุได้อย่างถูกต้อง พอมาได้รู้จักกับพี่กุ้ง ซึ่งเป็นจิตอาสาประจำจุดพื้นที่ สน.ลุมพินี ตรงลานพระบรมรูป รัชกาลที่ 6 จึงเข้ามาสู่การเป็นจิตอาสา เกรซเริ่มงานจิตอาสาครั้งแรกคือ งานพระบรมศพ ในหลวง รัชกาลที่ 9 เรามีหน้าที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับผู้ที่เดินทางมาร่วมงานกราบพระบรมศพ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็รู้สึกชื่นชอบงานจิตอาสามากขึ้น เราเลือกเข้าอบรม EMR (หลักสูตรสำหรับเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครกู้ชีพ ซึ่งอนาคตจะบังคับให้จิตอาสาจำเป็นต้องเรียน) แล้วนำความรู้จากการอบรมครั้งนี้มาใช้ สามารถช่วยเหลือผู้ประสบอุบัติเหตุได้ในเบื้องต้น และยังเป็นการป้องกันการถูกเข้าใจผิดว่าเป็นจิตอาสาเถื่อน เพราะเราจะได้ใบรับรองจากการอบรมครั้งนี้ด้วย ทุกวันนี้เกรซจะพกกระเป๋ายาและชุดปฐมพยาบาลติดไว้ในรถเสมอ ”     จิตวิญญาณและสัญชาตญาณของความเป็นจิตอาสา ” อย่างที่ทราบกันดีว่าเกรซมีข่าวช่วยเหลือคุณลุงที่ประสบอุบัติเหตุจากมอเตอร์ไซค์ชนกัน เหตุเกิดขึ้นที่ถนนบางนา-ตราด หลังจากถ่ายละครช่วงเช้าเสร็จก็ขับรถไปทำธุระที่เมกะบางนา ระหว่างทางมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น เราตัดสินใจจอดรถชิดข้างทาง แล้วลงไปช่วยผู้บาดเจ็บทันที […]

จากโบสถ์สู่สังคม อาจารย์ไลฟ์ – วาระ มีชูธน กูรูด้านความรัก

จากโบสถ์สู่สังคม อาจารย์ไลฟ์ – วาระ มีชูธน กูรูด้านความรัก Secret ชวนมารู้จักกับ อาจารย์ไลฟ์ – วาระ มีชูธน กูรูด้านความรัก ผู้ให้คำปรึกษาคู่รักในงาน Staying in Love ของบริษัทธุรกิจเพื่อสังคม LIFEiS ที่จัดขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ถึงแม้จะเป็นกูรูด้านความรัก แต่ชีวิตของเขาไม่ได้หวานแหวว และการผ่านพ้นวิกฤตที่เลวร้ายมาได้ในแต่ละครั้งคือ ความศรัทธา   ทำไมถึงเป็นผู้ให้คำปรึกษาด้านความรัก ” ก่อนหน้านี้ผมเป็นครูสอนที่โรงเรียนนานาชาติถึง 15 ปี เป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยมหิดล และอาชีพสุดท้ายของผมคือ ผู้บริหารโรงเรียนนานาชาติ ผมลาออกจากงานประจำมาเป็นศิษยาภิบาล เพื่อใช้เวลาทั้งหมดที่มีทุ่มเทให้กับงานศาสนา ผมมองย้อนกลับไปในตอนที่ผมกับภรรยากำลังจะแต่งงาน เราทั้งสองต้องเข้าอบรมเรื่องการครองคู่ก่อนที่จะเข้าพิธีแต่งงาน ซึ่งเป็นธรรมเนียมของคริสเตียน เพื่อให้คู่รักแน่ใจว่าจะครองรักกันในฐานะสามีและภรรยาได้ตลอดไป โดยมีผู้ให้คำปรึกษาตลอดการอบรมคือศิษยาภิบาล ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเป็นอะไรที่มีคุณค่ามากสำหรับคู่รัก เป็นการตอกย้ำให้แน่ใจว่าเราทั้งสองจะครองรักร่วมกันอย่างมั่นคง และในวันนี้ผมได้มาเป็นศิษยาภิบาล ซึ่งต้องทำหน้าที่เป็นผู้ให้คำปรึกษาด้านความรักแก่คู่รัก และหน้าที่อื่นที่ต้องสนองงานศาสนา ซึ่งผมพยายามหนีหน้าที่นี้มาโดยตลอด แต่พระองค์ก็กำหนดผมไว้แล้วว่าผมต้องเป็นศิษยาภิบาล ”   ทำไมถึงหนีการเป็นศิษยาภิบาล ” คุณพ่อคุณแม่ของผมเป็นศิษยาภิบาล ท่านจะเดินทางไปสอนหนังสือให้เด็ก ๆ ที่ยากไร้ในจังหวัดร้อยเอ็ด […]

“โชคดี” สร้างได้ …ไม่ต้องรอโชคชะตา

โชคดี สร้างได้ …ไม่ต้องรอโชคชะตา โชคดี สร้างได้ – ผู้คนส่วนใหญ่หากทำอะไรแล้วล้มเหลว ไม่ประสบความสำเร็จ ก็มักจะ “อ้าง” ว่าเป็นเพราะโชคชะตากำหนด  ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว  โชคจะดีหรือไม่  เราสามารถสร้างหรือกำหนดขึ้นได้ด้วยตัวเอง ศาสตราจารย์ริชาร์ด  ไวส์แมน (RichardWiseman) แห่งสถาบันจิตวิทยา  มหาวิทยาลัยเฮิร์ตฟอร์ดเชียร์ (University of Hertfordshire)  อังกฤษ ผู้ศึกษาวิจัยเรื่อง “ความโชคดี” มานับสิบปีได้ข้อสรุปว่า “ความโชคดีไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน แต่มักจะเกิดขึ้นกับคนที่มีลักษณะพิเศษ” คนลักษณะพิเศษที่พูดถึง ได้แก่ ผู้ที่มีทักษะในการสร้างโอกาสและมองเห็นโอกาส  ผู้ที่ตัดสินใจอย่างชาญฉลาดโดยไม่ได้อาศัยแค่บรรทัดฐานของตนเองเพียงอย่างเดียว  มีความคาดหวังในด้านบวก และมีทัศนคติที่ยืดหยุ่น  นอกจากนั้นยังพบว่า  ผู้คนที่อับโชคมักเป็นคนเคร่งเครียด มองโลกในแง่ร้าย  ไม่กล้าเปิดใจรับสิ่งใหม่ ๆ สนใจแต่เรื่องเดิม ๆ  สิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้พวกเขามักจะพลาดโอกาสต่าง ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย เมื่อศาสตราจารย์ริชาร์ดทดลองให้ผู้คนที่อับโชคเข้ารับการฝึกฝนคุณลักษณะต่าง ๆ ของคนที่โชคดีเป็นเวลาหนึ่งเดือน  ผลการทดลองก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า  อาสาสมัครกว่าร้อยละ 80 รู้สึกว่าตนเองเริ่มโชคดีมากขึ้น 10 อุปนิสัยแห่งความโชคดี ดักลาส  มิลเลอร์ (Douglas Miller)  นักเขียน นักพูด นักฝึกอบรม  และโค้ชด้านอาชีพชื่อดัง  เป็นอีกคนหนึ่งซึ่งเชื่อว่า  โชคดีไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ เขาเขียนหนังสือ “THE LUCK HABIT” ซึ่งระบุถึงปัจจัยแห่งความโชคดีไว้ดังนี้คือ 1 รู้จักตนเอง รู้ว่าอะไรที่สำคัญกับชีวิตบ้างเพื่อจะได้ทุ่มเทใช้ชีวิตไปให้ถูกทาง 2  มีเป้าหมาย ทั้งระยะสั้นและระยะยาว เพื่อให้เกิดแรงจูงใจและมีทิศทางในการใช้ชีวิตอย่างชัดเจน 3  กระตือรือร้น สดชื่นอยู่เสมอ ใส่ใจกับทุกสิ่งที่ทำ อยากรู้อยากเห็นสนใจเปิดรับเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆเสมอ 4 เชื่อมั่น “ทำได้”  และ “จะทำ” การมีความรู้และทักษะต่าง ๆ แม้จะก่อให้เกิดความมั่นใจ  แต่ยังไม่พอ  ต้องสร้างแรงจูงใจว่า “อยากทำ” ด้วย  เพราะความเชื่อมั่นและแรงจูงใจจะช่วยให้ประสบความสำเร็จในชีวิต 5 อย่าขี้เกียจ ต้องทำงานหนัก  การทำงานหนักหมายถึงหมั่น “ตรวจสอบ” ตัวเองอยู่เสมอว่ามีอะไรที่ต้องปรับปรุงหรือพัฒนา  จากนั้นจึงฝึกฝนทักษะใหม่ ๆ นั้นให้เชี่ยวชาญ 6 อย่ากลัวอย่ากังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิด เพราะความกดดันอาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้  คิดไว้เสมอว่า  ทุกปัญหาสามารถแก้ไขได้โดยการจัดการอย่างมีสติและเป็นขั้นเป็นตอน 7 ล้มบ้างก็ได้  แพ้บ้างก็ดี เรียนรู้จากความล้มเหลวหรือความพ่ายแพ้เพื่อไม่ให้เกิดซ้ำอีก 8 เปิดกว้างรับฟังความคิดเห็น ให้คิดว่าทั้งคำชมและคำวิจารณ์  ถือเป็น “ของขวัญ” และ “โอกาส” ในการพัฒนาตนเอง 9 สัมพันธภาพเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่แค่หมั่น “สร้าง” ให้เพิ่มขึ้น  แต่ต้องหมั่น“รักษา” สิ่งที่มีอยู่ไม่ให้ขาดหาย  ยิ่งคุณรู้จักผู้คนมากเท่าไหร่  ก็ยิ่งเป็นประโยชน์มากเท่านั้น 10 มองเห็นโอกาส ไม่รอให้โอกาสมาหา  แต่ขวนขวายสร้างโอกาสให้ตัวเอง  ขณะเดียวกันต้องเตรียมความพร้อมในด้านต่าง ๆ อยู่เสมอ  เช่นพัฒนาความรู้ความสามารถและทักษะเพื่อสร้างโอกาสนั้นให้เป็นจริง  อย่าสร้างอุปสรรคปลอม ๆ มาบั่นทอนความมั่นใจของตนเอง เช่น  ฉันทำไม่ได้หรอก  ฉันไม่เก่ง “คนที่มีอุปนิสัยแห่งความโชคดีจะให้ความสำคัญกับการสร้างความโชคดีเสมอ และไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลยอย่างแน่นอน ”   เรื่องจาก : นิตยสาร Secret […]

บทความให้กำลังใจ “ป่วยกายแต่ใจไม่ป่วย” เรื่องเล่าของผู้ป่วยระยะสุดท้าย

บทความให้กำลังใจ ต่อไปนี้ เป็นเรื่องของความงดงามและเข้มแข็งของจิตใจมนุษย์ที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ในที่นี้คือความเจ็บป่วยทั้งหลาย

อ้วน เด่นคุณ จากเด็กขี้แยสู่พระเอกละคร

ใครจะคิดว่าเด็กขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้เวลาถูกเพื่อนแกล้งจะกลายมาเป็นพระเอกละครในวันนี้  อ้วน เด่นคุณ ผมเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งแต่เด็ก ๆ ผมไม่ชอบเดินตามใคร ไม่ชอบทำตามเพื่อน ซึ่งพอไม่ทำตามเพื่อน นอกจากจะไม่มีใครคบแล้ว เพื่อน ๆ ยังรวมหัวแกล้งผมตลอด อย่างตอนพักเที่ยง ผมตักข้าวใส่ถาดเสร็จ เพื่อนเอาดินสอหลาย ๆ แท่งมาปักในข้าวผมแล้วร้องเพลงแฮ็ปปี้เบิร์ธเดย์ ข้าวก็เลอะคราบดินสอ กินไม่ได้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว บางครั้งเพื่อนก็เอาถาดใส่ข้าวมายัดใส่กระเป๋าผมตอนเผลอ คือหาเรื่องแกล้งได้ไม่เว้นแต่ละวัน ผมร้องไห้กลับบ้านทุกวัน ผมโกรธนะที่เพื่อนแกล้ง แต่ไม่กล้าตอบโต้เพราะไม่มีพวกเหมือนคนอื่น พอขึ้นมัธยมปลาย ผมไม่อยากถูกแกล้งอีก จึงเริ่มทำตัวกลมกลืนกับเพื่อน เริ่มเลียนแบบเพื่อน จนถึงขั้นเสเพล มีเรื่องท้าตีท้าต่อยไม่เว้นแต่ละวัน แต่ไม่ว่าจะเกเรขนาดไหน ผมก็มีความฝัน นั่นคือการเป็นนักดนตรี ผมเดินตามความฝันก้าวแรกโดยการเป็นนักดนตรีวงโยธวาทิตของโรงเรียน ทุกวันที่ผมเดินเข้าโรงเรียน ผมจะไหว้ศาลหน้าโรงเรียนแล้วขอพรว่า  “สาธุ ขอให้ผมได้เป็นนักดนตรีดัง ๆ ด้วยเถิด”     เวลานั้นเรื่องการเป็นดาราไม่อยู่ในความคิดของผมเลยแม้แต่น้อย มันคือสิ่งที่ห่างไกลกับเด็กต่างจังหวัดมาก เวลาผมดูโทรทัศน์ ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก ชอบมากแต่ไม่เคยคิดว่าเราจะไปยืนในจุดนั้น แต่แล้วสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น วันนั้นภาพยนตร์เรื่อง ฮักนะ สารคาม มาเปิดรับนักแสดงที่โรงเรียน โดยแต่ละห้องต้องส่งตัวแทนเพื่อไปคัดเลือกนักแสดง ผมไม่ได้สนใจเพราะไม่ใช่ทางของผม แต่หัวหน้าห้องส่งชื่อผมไปโดยไม่บอกก่อน พอถึงวันทดสอบการแสดง ซึ่งตรงกับวันเสาร์ ปกติแล้วทุกวันเสาร์ผมจะสอนดนตรีน้อง ๆ ที่บ้าน เพราะแม่ไม่ให้ออกจากบ้านไปไหน แต่ครั้งนี้หัวหน้าห้องมัดมือชก โทร.บอกแม่ว่ามีสอบภาษาไทย แล้วมาบอกผมว่าให้ไปเป็นหน้าเป็นตาให้เพื่อนในห้องหน่อย ผมจึงตกกระไดพลอยโจนต้องไปทดสอบการแสดงในที่สุด เมื่อไปถึงที่ทดสอบการแสดง คนอื่นแต่งตัวกันมาดีมาก แต่ผมไม่คิดจะทำงานเส้นทางสายนี้อยู่แล้วจึงใส่เสื้อผ้าสไตล์ตัวเอง เสื้อขาด ๆ กางเกงยีนตัดขา ไม่น่าเชื่อว่าผมผ่านการคัดเลือกและได้เป็นหนึ่งในนักแสดงภาพยนตร์เรื่องนั้น เพราะทีมงานต้องการคาแร็คเตอร์จน ๆ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป     เมื่อเริ่มเข้าวงการบันเทิง ชีวิตไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด ผมต้องหยุดเรียนไปถ่ายภาพยนตร์ พอกลับมาเรียน สอบตกเกือบทุกวิชา ตอนนั้นเรียน ม.6 แล้ว โชคดีที่โรงเรียนมีระยะเวลาให้นักเรียนสอบซ่อม ผมกลับมาดูหนังสืออย่างหนักจนสอบผ่านทุกวิชาและจบพร้อมเพื่อนในที่สุด เมื่อเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ทำงานในวงการเต็มตัว จากเด็กที่ไม่มีความรับผิดชอบก็รับผิดชอบมากขึ้น แม้การได้เป็นนักแสดงจะเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แต่เมื่อได้โอกาสแล้วก็ต้องตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ สิ่งที่ผมยึดเป็นหลักในการทำงานมาตลอดคือสติ ต้องมีสติติดตัวอยู่เสมอ เพราะถ้ามีสติ เราจะไม่ทำเรื่องที่ไม่ควรทำ หรือสิ่งใดที่เคยทำแล้วไม่ดี เราก็ไม่ทำอีก ผมเชื่อว่าหากมีสติ ไม่ว่าจะเจอปัญหาอะไร เราก็สามารถผ่านมันไปได้ครับ   Secret BOX ไม่มีคำพูดใครชี้ชะตาเราได้เท่าเราลงมือทำด้วยตัวเอง เพราะสุดท้ายแล้ววันหนึ่งถ้าเราทำดีหรือทำชั่ว มันก็มาจากการตัดสินใจของเรา โทษคนอื่นไม่ได้ อ้วน – เด่นคุณ งามเนตร   ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 183 เรื่อง เด่นคุณ งามเนตร เรียบเรียง อุรัชษฎา ขุนขำ ภาพ ฝ่ายภาพ อมรินทร์พริ้นติ้งฯ Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine

วิธีบำบัดโรคที่ผู้ให้และผู้รับได้บุญร่วมกัน ปูเป้-อรปวีณ เมืองเกษม

วิธีบำบัดโรคที่ผู้ให้และผู้รับได้บุญร่วมกัน ปูเป้–อรปวีณ เมืองเกษม ปูเป้-อรปวีณ เมืองเกษม เป็นผู้ป่วยโรคลมชักและเคยเข้ารับการผ่าตัดสมองตอนอายุ 18 ปี จึงมีอาการป่วยทางจิตเวช แต่โชคดีที่ไม่รุนแรง ปูเป้รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี หลังจากนั้นพักฟื้นโดยการฝากเลี้ยงในสถานที่ดูแลต่าง ๆ ปัจจุบันย้ายมาอยู่ที่ศูนย์พัฒนพงศ์ เนอร์สซิ่งโฮม ซึ่งเป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยพักฟื้นของอาจารย์บุษยา พัฒนพงศ์ เธอเล่าให้ฟังว่า “  หลังจากผ่าตัดสมองมา การบำบัดอาการของปูเป้ต้องอาศัยกิจกรรมที่ทำให้เกิดสมาธิ เมื่อปูเป้บำบัดอาการด้วยการถักผ้าพันคอซึ่งเรียนรู้มาจากคุณแม่ ปูเป้จำได้ว่าผ้าพันคอผืนแรกที่ปูเป้ตั้งใจถักเป็นผืนสีขาว-เหลือง ถักเพื่อมอบเป็นของขวัญให้กับจิตแพทย์ที่ดูแลเราตอนรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี คือ รศ.นพ.ศิริไชย หงษ์สงวนศรี เพราะท่านเคยช่วยเหลือชีวิตเราเอาไว้ ปูเป้จึงอยากตอบแทนพระคุณ “ หลังจากนั้นก็ย้ายไปพักฟื้นอยู่หลายแห่ง แต่ยังรักษาที่โรงพยาบาลรามาธิบดีอยู่ เพราะยังต้องรักษาโรคลมชักให้หายขาด ทำให้ห่างหายจากการถักผ้าพันคอไป จนกระทั่งที่บ้านย้ายปูเป้มาพักที่ศูนย์พัฒนพงศ์ เนอร์สซิ่งโฮม เราจึงได้มีโอกาสกลับมาถักผ้าพันคออีกครั้ง ปูเป้ดีใจมากเพราะมีความสุขทุกครั้งที่ถัก ทำให้ปูเป้มีสมาธิ และไม่เครียด อีกอย่างนอกจากการถักผ้าพันคอ ปูเป้ก็จะสวดมนต์และนั่งสมาธิ ซึ่งพี่จ๋า ลูกสาวของคุณยายที่พักอยู่ในศูนย์นี้เป็นคนสอน พี่จ๋าให้ปูเป้กำหนดลมหายใจเข้า-ออก และคอยสังเกตสภาพอารมณ์บ้างในบางครั้ง “ ระหว่างที่ปูเป้พักอยู่ที่นี่ได้ช่วยเหลือพี่ ๆ พยาบาลดูแลผู้สูงอายุ อาบน้ำ วัดความดัน และทำกิจกรรมบำบัด พูดคุยกับคุณตา-คุณยาย เราเป็นเด็กคนเดียวในศูนย์แห่งนี้ […]

ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค”

“ทิโมธี เรย์ บราวน์” ผู้ป่วยแห่งเมืองเบอร์ลิน ผู้เปลี่ยน “โรค” ให้เป็น “โชค” ในปี พ.ศ. 2538 ชายชาวอเมริกันผู้หนึ่งทราบผลการตรวจว่าตัวเองติดเชื้อไวรัสเอชไอวี

อายุไม่ได้เป็นเพียงตัวเลข บทความชวนคิดจาก นายแพทย์ชวโรจน์ เกียรติกำพล

สิ่งที่สำคัญกว่าคือ อายุ ที่ไม่เป็นเพียงตัวเลขคืออายุที่หมายถึงพลังชีวิตนั่นเองครับ การมีพลังชีวิตสูง คือมีความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

“ฉันดี ฉันเก่ง ฉันดัง ฉันรวย” แต่ทำไมฉันไม่มีความสุข น้ำผึ้ง - ณัฐริกา ธรรมปรีดานันท์

น้ำผึ้ง เริ่มทำงานในวงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 14 - 15 พออายุ 17 ก็ได้เป็นนางเอกละคร และเพียงแค่เรื่องแรกเท่านั้น ชื่อของน้ำผึ้งก็ขึ้นแท่นนางเอกเบอร์ต้นๆ ของวงการ…ชีวิตเปลี่ยนทันที!

ดนตรีสร้างชีวิต สงกรานต์-รังสรรค์ ปัญญาเรือน

ผมเกิดและเติบโตที่จังหวัดลำปาง พ่อแม่แยกทางกันตอนผมอยู่ ป.1 ในวัยเด็กผมเป็นเพียงเด็กเกเรคนหนึ่งที่มีใจรักการเล่นกีตาร์เท่านั้น รังสรรค์ ปัญญาเรือน ผมเรียนอยู่ที่ลำปางจนถึง ม.5 แล้วย้ายมาอยู่กับน้าที่จังหวัดนครราชสีมา น้าของผมเปิดโรงเรียนสอนดนตรี ผมจึงได้ฝึกเล่นกีตาร์คลาสสิกอย่างจริงจัง โดยน้าคอยสอนคอยชี้แนะให้อย่างใกล้ชิด ผมฝึกซ้อมอย่างหนักจนสุดท้ายก็ฝีมือดีพอจะเป็นครูสอนกีตาร์คลาสสิกให้เด็ก ๆ ในโรงเรียนสอนดนตรีของน้าได้ ช่วงม.ปลาย ผมตั้งวงดนตรีกับเพื่อน เริ่มแกะเพลงไปจนถึงเขียนเพลงเอง แล้ววันหนึ่งผมกลับรู้สึกว่ากีตาร์คลาสสิกไม่ใช่ทางของผม แม้จะรู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่เล่นเพลงใหม่ ๆ ได้ แต่ภายในใจกลับรู้สึกว่า “ทำไมเราเครียดจังวะ ทำไมเราเล่นแล้วไม่มีความสุขเลย” วันหนึ่งผมจึงบอกน้าว่าอยากไปเรียนกีตาร์บลูส์ น้าโมโหมาก เพราะเขาสอนกีตาร์คลาสสิกให้ผมมาตั้งแต่แรก จากนั้นเราก็ทะเลาะกันใหญ่โต จนผมออกจากบ้านน้ามาเช่าบ้านอยู่เอง เพียงเพราะคิดว่า “ไม่ว่าเส้นทางชีวิตข้างหน้าจะลำบากแค่ไหน เราก็ขอเลือกอนาคตและความสุขของตัวเอง” จากวันนั้นชีวิตของผมก็เริ่มจากศูนย์ ผมยังคงต้องเรียนเพื่อให้จบม.6 แต่ผมไม่มีเงินติดตัวเลย จึงต้องรับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อให้มีเงินพอกินพอใช้ ช่วงนั้นตอนกลางคืนผมเล่นกีตาร์ที่ร้านอาหารพอให้มีรายได้เลี้ยงตัวเอง หลังจากเรียนจบม.6 มาได้อย่างทุลักทุเล ผมก็เดินหน้าทำงานอย่างจริงจัง โดยหวังว่าสักวันจะต้องทำงานหาเลี้ยงแม่และยายให้ได้ ผมทำงานทุกอย่างตั้งแต่พนักงานขายรองเท้าในห้างสรรพสินค้า เด็กเสิร์ฟ เด็กจัดโต๊ะ ทำขนมรังผึ้งขาย ทอดลูกชิ้นขาย แล้วแต่โอกาสจะพาไป   แต่งานหนึ่งที่ผมทำมาตลอดและไม่เคยทิ้งเลยคือ การเล่นดนตรี อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังทอดลูกชิ้นขาย “มีน” เพื่อนสนิทของผมซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกวงดนตรี […]

จอห์น พอล โจนส์ เดอโจเรีย จากคนไร้บ้านสู่มหาเศรษฐีพันล้าน

คนส่วนใหญ่เมื่อล้มเหลวมักรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง ไร้กำลังใจ และละทิ้งความฝันไว้กลางทางแต่ไม่ใช่กัลเขาคนนี้ จอห์น พอล โจนส์ เดอโจเรีย

ถึง “ไทม์แมชีน” จะมีจริงก็ไม่มีความหมาย : มิค บรมวุุฒิ หิรัณยัษฐิติ

มิค-บรมวุฒิ ถือหลักในการดำเนินชีวิตสั้นๆ ว่า “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด” ส่วนหลังจากนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่ขอย้อนกลับไปแก้ไขแน่นอนเพราะได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว ณ เวลานั้น

ขนมปังเทวดา ขนมปังนึ่งที่หอมหวานด้วยน้ำใจ สมชาย-กองศักดิ์ จันทะสี

ขนมปังเทวดา ขนมปังนึ่งที่หอมหวานด้วยน้ำใจ สมชาย-กองศักดิ์ จันทะสี ท่ามกลางอากาศที่ร้อนยามบ่ายหน้าคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และโรงพยาบาลสงฆ์ ชายคนหนึ่งกำลังขายขนมปังนึ่งอย่างขะมักเขม้น อยู่หน้าเตาร้อน ๆ ที่มีควันพวยพุ่งตลอดเวลา ลูกค้าแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย กลิ่นหอมของขนมปังไม่ได้หอมจากวัตถุดิบที่คุณสมชาย-กองศักดิ์ จันทะสี เลือกคัดสรรแต่ของดี ๆ เท่านั้น แต่เป็นความหอมที่มาจากน้ำใจที่มีแต่ให้ของเขาด้วย ขนมปังเทวดา   0 จุดเริ่มต้นของการแจกขนมปังฟรี   เริ่มแรกผมขายผลไม้ดองก่อน แล้วเปลี่ยนมาขายไส้กรอกอีสาน จนกระทั่งมาจบที่ลูกชิ้นนึ่ง ผมยึดอาชีพเหล่านี้มาตลอด 20 ปี พบเจอเรื่องราวและเหตุการณ์มามากมายสารพัด ผมจึงเข้าใจคนที่ไม่ได้รับโอกาสและขาดแคลน พอเปลี่ยนมาขายขนมปังนึ่งก็เริ่มแจกให้คนท้อง คนแก่ และคนป่วยกินฟรี ตอนแรกก็แจกเพราะว่าอยากให้ พอแจกไปเรื่อย ๆ ก็กลายเป็นความสุข พอให้คนอื่น แล้วมีความสุข เลยทำให้อยากทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ที่ผมมาสนใจและมีความสุขกับการให้ มาจากการที่เราได้ไปปฏิบัติธรรมกับพระอาจารย์สมชาติ ธัมฺมโชโต  แห่งสำนักปฏิบัติแสงธรรมส่องชีวิต จังหวัดสระบุรี ท่านสอนให้เราเข้าใจธรรมะมากขึ้น เมื่อปฏิบัติมากก็อยากลดทิฏฐิมานะและกิเลสลง เพราะเมื่อก่อนผมเป็นผู้ชายที่ไม่ดีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เหมือนวัยรุ่นทั่วไป ถ้าดูเผิน ๆ ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร แต่ถ้าเทียบกับปัจจุบันนี้ […]

โลกที่ไร้ความจนของ มุฮัมมัด ยูนัส ผู้ก่อตั้งธนาคารต้นแบบแก้ปัญหาความยากจน

โลกที่ไร้ความจนของ มุฮัมมัด ยูนัส Imagine there’s no heaven It’s easy if you try No hell below us Above us only sky Imagine all the people Living for today… จินตนาการว่าโลกนี้ไม่มีสวรรค์ นี่เป็นสิ่งที่ง่ายดายหากคุณจะลองจินตนาการดู โลกที่ไม่มีนรกอยู่เบื้องล่าง สิ่งที่อยู่เหนือเราคือท้องฟ้าเท่านั้น จินตนาการว่าคนทุกคน มีชีวิตอยู่เพื่อวันนี้… ช่วงเวลา 3.01 นาทีตลอดความยาวของเพลง อิแมจิ้น (Imagine) ทําให้คนส่วนใหญ่มองเห็นภาพโลกที่มีแต่สันติสุขได้อย่างชัดเจน โลกใบที่ว่าไม่มีสวรรค์ ไม่มีนรก ไม่มีประเทศ ไม่มีสงคราม ไม่มีความยากจน คนจํานวนไม่น้อยพากันหัวเราะเยาะโลกในจินตนาการของ จอห์น เลนนอน (John Lennon) ผู้แต่งและขับร้องเพลงนี้ ในขณะที่คนอีกจํานวนหนึ่งรู้สึกซาบซึ้งไปกับบทเพลง แต่ในใจลึกๆ แล้วกลับบอกตัวเองว่า “เป็นไปไม่ได้” อย่างไรก็ดี […]

5 เรื่องเล่าดีๆ ของ จอย-รินลณี ผู้หญิงสวยใส มองโลกในแง่บวก

5 เรื่องเล่าดีๆ ของ จอย-รินลณี ผู้หญิงสวยใส มองโลกในแง่บวก ทุกช่วงจังหวะของชีวิตมนุษย์ย่อมจะมีทั้งความทุกข์และความสุขผสมปนเปไปด้วยกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่ชีวิตของนักแสดงเจ้าบทบาทอย่าง จอย-รินลณี  ศรีเพ็ญ แต่เมื่อใดก็ตามที่พบเธอ  เราก็มักจะได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสอยู่เสมอ  มาอ่านเรื่องราวดีๆ และเคล็ดลับการมองชีวิตของเธอกันค่ะ 1. สมัยเด็กๆ คุณจอยตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือหนักมาก จึงทำให้เครียดมากถึงขนาดเป็นเริมที่ปากช่วงใกล้สอบ เพราะแม่เคยบอกกับเธอว่า “แม่ไม่มีสมบัติอะไรให้ มีสิ่งเดียวคือการศึกษาที่แม่จะให้ได้” เธอจึงคิดเอาเองว่าแม่คงอยากให้ตั้งใจเรียนมากๆ แต่วันหนึ่งแม่ก็บอกเธอว่า “แม่ไม่ได้อยากให้ลูกเป็นคนที่เรียนหนังสือเก่งนะ แต่แม่อยากให้ลูกเป็นคนดี ซึ่งลูกเป็นคนดีอยู่แล้ว ไม่ต้องทำคะแนนให้ดีมากก็ได้” นั่นทำให้เธอเลิกเครียดและผ่านช่วงนั้นมาได้ 2.  ตอนที่จอยเพิ่งเข้าวงการใหม่ๆ เธอยังเด็กมาก ไปถ่ายโฆษณาแชมพูสระผมกับทีมงานมาเลเซีย ทีมงานให้เธอสะบัดผมอยู่นานราวสี่ชั่วโมงได้ เธอก็คิดในใจว่า “โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว ทั้งเจ็บคอ เวียนหัวไปหมด” สักพักทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแล้วบอกว่า “รู้ไหม อย่าทําอะไรเพราะว่าเป็นสิ่งที่เราต้องทํา แต่เราควรทําเพราะเราอยากทํา” พอเขาพูดจบ เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาที่ทำให้เข้าใจความหมายของคําว่า “ต้องทํา” กับ “อยากทํา” ว่าต่างกันมาก ต้องทํา เหมือนเป็นหน้าที่ แต่ถ้าเราอยากทําไม่ว่าอะไรก็ตาม เราจะทําสิ่งนั้นได้ดี เพราะเราอยากทําออกมาจากใจ ตั้งแต่นั้นมาเธอจึงยึดแนวคิดนี้ในการทำงาน […]

keyboard_arrow_up