ส่งต่อความสุข คุณแม่ฮิปปี้มอบมอเตอร์ไซค์ไว้ให้นักท่องเที่ยวใช้ฟรี

ส่งต่อความสุข คุณแม่ฮิปปี้ มอบมอเตอร์ไซค์ไว้ให้นักท่องเที่ยวใช้ฟรี นับว่าเป็นเรื่องดี ๆ ของวันนี้เลยก็ว่าได้ เมื่อ คุณแม่ฮิปปี้ และลูกสาวต้องเดินทางกลับบ้านที่ต่างประเทศ จึงมอบมอเตอร์ไซค์คู่ใจที่ใช้มาตลอด 7 ปีที่อยู่อำเภอปาย ให้นักท่องเที่ยวไว้ใช้ฟรี เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม 2562 เพจชื่อว่า “ฮันเตอร์” ได้โพสต์ข้อความเรื่องราวของคุณแม่ท่านหนึ่งที่เพจนี้เรียกว่าคุณแม่ฮิปปี้ ว่า     คุณแม่สาวฮิปปี้และลูกสาวผู้น่ารัก ต้องเดินทางกลับบ้านที่ต่างประเทศ ทำให้เธอและลูกต้องจากเมืองปายที่เคยพักอาศัยมานานร่วม 7 ปี ไป เธอได้มอบมอเตอร์ไซค์คู่ใจคันนี้ไว้ โดยมีจุดประสงค์คือให้นักท่องเที่ยวที่แวะเวียนมาได้ขับมันไปท่องเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ ของเมือง     เธอตกหลุมรักอำเภอปาย และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มานานหลายปี เธออยากตอบแทนอำเภอแห่งนี้ที่ได้มอบความสุขและความประทับใจให้แก่เธอ เธอหวังว่านักท่องเที่ยวผู้มาสัมผัสมนต์เสน่ห์ของเมืองปายจะได้ใช้มอเตอร์ไซค์คันนี้ท่องเที่ยวอย่างมีความสุข เธอจึงโพสต์ข้อความในเฟซบุ๊กของเธอว่า     เธอจะจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ที่สถานีรถบัส กุญแจจะอยู่ในช่องเก็บของฝั่งขวา เธอบอกว่าพยายามอย่าใช้เกิน 2 สัปดาห์ เพราะอยากให้แบ่งคนอื่นได้ใช้ต่อด้วย และช่วยดูแลรถคันนี้ให้ดี เมื่อใช้เสร็จแล้ว ให้นำไปจอดทิ้งไว้ที่รีสอร์ทสบายการ์เด้น เก็บกุญแจไว้ในช่องเก็บของฝั่งขวาที่เดิม แล้วให้โพสต์ในกลุ่มเฟซบุ๊กเพื่อเป็นการบอกต่อ เหมือนอย่างที่เธอได้ทำ   […]

ความรักต่อสิ่งที่ทำในปัจจุบัน ของ “แต้ว ณฐพร”

แต้ว ณฐพร เตมีรักษ์ เป็นหนึ่งในนักแสดงมากความสามารถที่สร้างความประทับใจ แต่เบื้องหลังนั้นเธอไม่ต่างจากคนทั่วไปที่มีทั้งความทุกข์ ความเศร้า และความกดดัน

“พริกของยาย” ความหมายที่ต่างจากหลายคนเข้าใจ

ตอนแรกที่ยายลงมือปลูกต้นพริก ไม่มีใครรู้ว่าต้นพริกทั้งสามต้นจะเจริญงอกงามได้ถึงเพียงนี้ เพราะต้นพริกที่เราต่างคุ้นเคยกันนั้นมักสูงแค่หัวเข่าเท่านั้นเอง หรือมากสุดก็แค่เอว ไม่สูงไปกว่านี้ ผมจำได้ว่าเมื่อยหลังทุกครั้งที่แม่สั่งให้ไปเก็บพริกมาประกอบอาหารมื้อเย็น แม้จะเป็นเด็กประถมตัวเล็ก ๆ แต่ก็ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หลายครั้งกว่าจะเลือกเด็ดเม็ดพริกสีแดงได้ครบจำนวนตามที่แม่สั่ง พริกของยาย แต่ต้นพริกที่ยายปลูกหนนี้ ครั้งแรกสุดที่ผมเห็นยังเป็นต้นเล็ก ๆ มีใบเขียวสองสามใบอยู่ในกระป๋องน้ำเก่า ๆ ที่ยายใส่ดินดำเข้าไปแล้วใช้แทนแปลงผัก หลังจากนั้นสองเดือน พอผมกลับไปบ้านตายาย แล้วเห็นต้นพริกอีกที ก็แทบจะจำไม่ได้ ยอดของมันพุ่งพรวด ต้นพริกที่เคยคุ้นโตขึ้นมาถึงระดับอก แตกกิ่งแตกใบเป็นพุ่มสลอนอยู่ที่แปลงปลูกข้างบ้าน “ทำไมต้นพริกมันสูงอย่างนี้ล่ะตา” ต้นพริกดูจะสะดุดตาที่สุดเมื่อเทียบกับผักสวนครัวชนิดอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบ “มันคงเป็นสายพันธุ์ที่เขาปรับปรุงพันธุ์แล้วน่ะ” ตาตอบด้วยความรู้ทันสมัย พร้อมกับหยิบซองเมล็ดพันธุ์จากชั้นบนของตู้กับข้าวออกมาให้ดู ซึ่งก็ไม่ได้มีข้อความใดอธิบายความอัศจรรย์ของพริกต้นนี้ “นี่ขนาดไม่ค่อยได้รดน้ำนะ” ยายอวดเพิ่มเติม “ปุ๋ยก็ยังไม่ได้ใส่” “โอ้โห! นี่ถ้ารดน้ำพรวนดิน มันจะไม่โตเท่าต้นมะยมหน้าบ้านเลยหรือยาย” ผมพลอยตื่นเต้นไปด้วย ต้นพริกไม่ได้หยุดโตเพียงแค่นั้น แต่มันยังโตขึ้นเรื่อย ๆ จนสูงพอ ๆ กับผม ซึ่งขาดอีกประมาณหนึ่งฟุตก็จะถึง 2 เมตรพอดี และเมื่อผมกลับมาอีกที (ผมกลับมาเยี่ยมตายายได้เฉพาะวันเสาร์ – อาทิตย์) […]

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จของ Google พัฒนาบุคลากรด้วยการเจริญสติ

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จของ Google พัฒนาบุคลากรด้วยการเจริญสติ ซีเคร็ตนำเรื่องดี ๆ น่าสนใจมาจาก Wai Thanawat ‘s Blog ซึ่งได้มีโอกาสไปอบรมโปรแกรม Google Launchpad Accelerator ซึ่งทำให้เราเห็นว่า Google ให้ความสำคัญกับ การพัฒนาบุคลากรด้วยการเจริญสติ Wai Thanawat ‘s Blog แชร์ประสบการณ์ตอนไปเข้าร่วมโปรแกรม Google Launchpad Accelerator ของ Google สำนักงานซานฟรานซิสโก  ซึ่งเป็นกิจกรรมเจริญสติที่ Google จัดมาแล้วร่วม 10 ปี ให้กับพนักงานของเขาทั่วโลก     เป็นที่ทราบกันดีว่า Google บริษัทที่ให้บริการการสืบค้นออนไลน์ที่ก่อตั้งโดย แลร์รี เพจ และ เซอร์เกย์ บริน ตั้งแต่พวกเขายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดยเริ่มทำเป็นเว็บไซค์ขึ้นมาก่อน จนกระทั่งปี 2541 ได้ก่อตั้งเป็นบริษัทขึ้นในโรงรถของเพื่อนที่เมนโลพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย จนค่อย ๆ พัฒนากลายเป็นบริษัทเว็บไซค์ออนไลน์ที่ใหญ่โตและเป็นที่รู้จักจนถึงปัจจุบันนี้   […]

แพทย์หญิง คุณหญิงพรทิพย์ โรจนสุนันท์ “ความตายคือแบบฝึกหัด”

แพทย์หญิง คุณหญิงพรทิพย์ โรจนสุนันท์ “ความตายคือแบบฝึกหัด” คดีสําคัญมากมายซึ่งเป็นที่สนใจของผู้คน มักจะมีชื่อของ แพทย์หญิง คุณหญิงพรทิพย์ โรจนสุนันท์ ร่วมเป็นหลักในการสืบค้นเสมอ การพบเจอกับความตายแทบทุกวัน ทำให้คุณหมอได้เรียนรู้ธรรมะไปด้วยในตัว คุณหมอเริ่มสนใจธรรมะตั้งแต่เมื่อไรคะ ตั้งแต่วันแรกที่ได้ผ่าศพ แต่ตอนนั้นไม่รู้ว่านั่นคือธรรมะ ศพแรกผ่าที่โรงพยาบาลรามาธิบดีตอนเป็นแพทย์เฉพาะทาง เป็นคนไข้เก่าที่หมอเคยรักษาตอนเป็นแพทย์ฝึกหัดอยู่ที่โรงพยาบาลพุทธชินราช จังหวัดพิษณุโลก แล้วรักษาไม่หาย จนหมอเปลี่ยนแผนกไปแล้ว เลยไม่รู้ว่าต่อมาคนไข้รายนี้ถูกส่งมารักษาต่อเนื่องที่กรุงเทพฯ สุดท้ายคนไข้ก็ตาย คนไข้คนนี้มีกันแค่สองคนแม่ลูก แม่อยู่บนภูเขา นาน ๆ ถึงจะลงมาเยี่ยมลูกซึ่งป่วยอยู่ หมอก็เลยคิดแบบเอาใจเขามาใส่ใจเราว่า ในบั้นปลายชีวิตลูกน่าจะอยากอยู่กับแม่นะ ถ้าเลือกได้ รู้ว่ารักษาไม่หาย เขาคงไม่อยากเสียชีวิตอย่างเดียวดาย เช่นเดียวกับมนุษย์ทุกคนก็คงอยากรู้ว่าจุดท้ายสุดของชีวิตจะเป็นอย่างไร และเราควรต้องทําอะไร หมอเริ่มมองเห็นความตายเป็นแบบฝึกหัด แต่ก็ยังไม่รู้ว่านั่นคือธรรมะ อย่างเช่น มีอยู่คนหนึ่งเขาไปซื้อปาท่องโก๋ ใครก็ไม่รู้มองข้างหลังแล้วจําคนผิด เขาเลยโดนแทงตาย หมอก็สงสัยว่าทําไมต้องเป็นเขา ไม่มีคําตอบในโลกปัจจุบัน เลยสงสัยว่าคงจะเป็นกรรมจากชาติก่อน บางคนเป็นเศรษฐีมีเงินเป็นพันลัานหมื่นล้าน ตอนมีชีวิตทุกคนรักเขา แต่พอตายปั๊บ ไม่มีใครกอดเขาเลย มีเมีย 5-6 คนก็ยังทะเลาะกัน ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันขนศพขึ้นรถก็คุยกันเรื่องแบ่งมรดกแล้ว หมอเลยเริ่มรู้สึกว่ามีเงินเยอะไปทําไม พอเอาเข้าจริง […]

โค้ชฟุตบอลไร้แขนขาสยบเสียงหัวเราะเยาะด้วยการพาทีมเข้าถึงรอบชิงแชมป์

โค้ชฟุตบอลไร้แขนขา สยบเสียงหัวเราะเยาะด้วยการพาทีมเข้าถึงรอบชิงแชมป์ “ใครว่าฉันทำไม่ได้?” นี่คือประโยคเด็ดของทีมฟุตบอลโรงเรียนมัธยมศึกษา Prospect High School เอาไว้ร้องกู่ก้องสร้างความฮึกเหิม โค้ชฟุตบอลไร้แขนขา ผู้ที่สอนวลีนี้ให้ทีมคือโค้ชของทีม โรเบิร์ต เมนเดซ จูเนียร์ (Robert Mendez, Jr.) ตั้งแต่วันที่มาคุมทีมครั้งแรก และกลายเป็นสิ่งสอนใจลูกทีมยามที่อยู่ในสนามทุกวัน โดยโค้ชโรเบิร์ตจะถามลูกทีมว่า “ใครว่าฉันทำไม่ได้?” ลูกทีมจะร้องตะโกนตอบอย่างพร้อมเพรียงทันทีว่า “ไม่มี!” สำหรับโรเบิร์ต นี่ไม่ใช่แค่วลีเอาไว้ให้เด็ก ๆ ร้องตะโกนเพื่อสร้างพลังใจก่อนลงแข่งขัน แต่ยังเป็นคติประจำใจในการดำเนินชีวิตของเขาอีกด้วย โรเบิร์ตเกิดมาในสภาวะที่หายาก เรียกว่า กลุ่มอาการเตตรา-อะมีเลีย (tetra-amelia) คือเกิดมาไม่มีแขนและขา ซึ่งเด็กลักษณะนี้จะเกิดมาปีละไม่ถึง 100 คน ในเวลานั้นพ่อแม่ของโรเบิร์ตนึกไม่ออกเลยว่า ลูกชายจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ต้องขอบคุณสวรรค์ที่โรเบิร์ตเกิดมาพร้อมกับทัศนคติอันยอดเยี่ยมที่อยู่เหนือสภาพร่างกายของเขา ในไม่ช้าพ่อแม่ของเขาก็ได้เรียนรู้ว่า ลูกชายเป็นคนกระตือรือร้นและมองโลกในแง่ดีสุด ๆ ด้วยแรงขับจากการต้องการบรรลุเป้าหมายโดยไม่สนเรื่องสภาพร่างกายที่เป็นอยู่ ถึงแม้จะถูกบรรดาคนแปลกหน้าจ้องมองเขาเหมือนตัวประหลาดมาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่ได้ทำให้โรเบิร์ตย่อท้อ ซึ่งโรเบิร์ต เมนเดซ ซีเนียร์ พ่อของโรเบิร์ตบอกว่า ลูกชายกลับมองสายตาของคนเหล่านั้นเป็นโอกาสอีกอย่างในชีวิต ด้วยแรงสนับสนุนจากครอบครัว ในไม่ช้าโรเบิร์ตก็พบวิธีที่ทำให้เขาสามารถทำทุกสิ่งที่ต้องการได้ ในฐานะคอกีฬาตัวยง เรื่องที่โรเบิร์ตเสียใจจริง ๆ มีอยู่เรื่องเดียวคือ […]

“พระก็คนนี่แหละ…” อุ๋ย – นที เอกวิจิตร

“พระก็คนนี่แหละ…” อุ๋ย – นที เอกวิจิตร อุ๋ย บุดดาเบลส หรือ อุ๋ย – นที เอกวิจิตร ศิลปินขวัญใจวัยรุ่นที่ชอบศึกษาธรรมะเป็นชีวิตจิตใจ เขาได้บอกเล่าประสบการณ์ 2 ครั้งในชีวิตของลูกผู้ชายใต้ร่มกาสาวพัสตร์ กับช่วงหนึ่งในชีวิตที่ไปอินเดียในตอนที่บวชเป็นพระ แล้วทำไมอินเดียจึงเป็นสนามทดสอบอัตตาสำหรับเขา   ประสบการณ์บวชครั้งแรก “  ผมจำไม่ได้แม่นว่าบวชครั้งแรกเมื่อไหร่ แต่น่าจะประมาณ 15 ปีมาแล้ว บวชที่วัดธรรมมงคล  หลวงพ่อวิริยังค์เป็นพระอุปัชฌาย์  เพราะคุณแม่ก็เรียนนั่งสมาธิกับหลวงพ่อวิริยังค์  เหตุผลที่บวชเพราะเคยไปปฏิบัติธรรมมาก่อน  แล้วชอบสภาวะที่มันสงบ สว่าง สบาย และเริ่มสนใจสิ่งที่พระพุทธเจ้าสอนมากขึ้นเรื่อย ๆ จนคิดว่าการเป็นพระน่าจะช่วยให้เราเรียนรู้ได้มากขึ้น  จึงตัดสินใจบวช     “ ตอนนั้นผมมั่นใจและตั้งใจว่าสามารถปฏิบัติตามพระวินัยได้ทุกข้อ  ถือศีลไม่ขาดตกบกพร่อง  ปรากฏว่าคืนแรกที่บวชเป็นพระ  มีเสียงดนตรีดังมาจากกุฏิเณรที่อยู่ข้าง ๆ  เป็นเพลงวัยรุ่นทั่วไป  ผมหงุดหงิดมากเพราะคิดว่านี่วัดนะ เปิดเพลงเสียงดังแบบนี้ได้อย่างไร  แต่ไม่รู้จะพูดกับใคร  ได้แต่อดทนไป  จนวันที่ 3  ทนไม่ไหว จึงถามพระพี่เลี้ยงว่า…ทำไมวัดปล่อยปละละเลยให้เณรทำอะไรแบบนี้…  แล้วก็บ่นชุดใหญ่เลยครับ  หลวงพี่ท่านตอบสั้น […]

เบลล่า ราณี ถวายกุฎิเรือนไทย ไว้ในพระพุทธศาสนา – Secret

เบลล่า ราณี ถวายกุฎิเรือนไทย ไว้ในพระพุทธศาสนา – Secret นอกจากจะเป็นนางเอกขวัญใจมหาชนแล้วยังเป็นนางเอกใจบุญสุนทานอีกด้วย เบลล่า ราณี ถวายกุฎิเรือนไทย แด่วัดพระยาสุเรนทร์ ซีเคร็ตขออนุโมทนาด้วยค่ะ     เพจเฟซบุ๊คชื่อว่า “วัดพระยาสุเรนทร์” โพสต์ข้อความพร้อมภาพถ่ายว่า ” มงคลชีวิตเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการสร้างกุศลใส่ตัว วันเสาร์ที่ ๑๓ ก.ค ๖๒ เวลา ๐๗:๐๙ น. #เบลล่า_ราณี และ #คุณแม่ปราณี  ได้ทำพิธีถวายกุฏิเรือนไทย ไว้ใช้งานในพระพุทธศาสนา พร้อมด้วยถวายภัตตาหารเช้าแด่พระสงฆ์ อุ้มชูอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองให้คงอยู่สืบทอดต่อไปกาลนาน….สาธุ ผู้ใดให้ที่พักอาศัย ผู้นั้นชื่อว่าให้สิ่งทั้งปวง ” (สังยุตตนิกาย สคาถวรรค) ผู้ให้ที่พักอาศัย ฯลฯ ย่อมมีบุญเจริญในกาลทุกเมื่อ ทั้งกลางวัน ทั้งกลางคืน เขาตั้งอยู่ในธรรม  สมบูรณ์ด้วยศีล เป็นผู้ไปสวรรค์ (วนโรปสูตร) “       เบลล่า ราณี นางเอกผู้มีชื่อเสียงจากผลงานหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคุณชายพุฒิภัทร เพลิงบุญ บุพเพสันนิวาส […]

อาหารจานโปรดที่มีลมหายใจ

ทะเลแดดสีทองอาบเทือกเขาตรงหน้า เกล็ดน้ำค้างแข็งระยิบระยับราวกากเพชรโปรยทั่วทุ่งหญ้า อาหารจานโปรดที่มีลมหายใจ ฉันลืมตาตื่นกับภาพตรงหน้าจากหน้าต่างกระจกของกุฏิหลังเล็กบนเนินเขาที่วัดป่าวิมุตติ วัดป่าสาขาหลวงพ่อชาในเกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์ ม้า 3 ตัวยืนกินหญ้า ฝูงแกะและวัวกระจายอยู่คนละฟากของเนินเขา แลดูคล้ายภาพถ่ายในโปสต์การ์ด สัปปายะอันได้แก่ สถานที่ อากาศ อาหาร อาจแตกต่างกันไปในวัดคนละซีกโลก อากาศที่ร้อนและอ้าวฝนในวัดแถบอีสานบ้านเรา เป็นคนละอุณหภูมิกับความหนาวเหน็บที่สอดแทรกเข้าไปใต้ผ้าห่มในคืนที่ต่ำกว่าศูนย์องศา ในประเทศแถบขั้วโลกใต้ระหว่างช่วงเข้าพรรษาซึ่งฤดูกาลตรงข้ามกับเมืองไทย อาหารก็เปลี่ยนรสจากส้มตำปลาร้ารสจัด ซุบหน่อไม้ ข้าวเหนียวมาเป็นข้าวอบเครื่องเทศกลิ่นแขกๆ ถั่วเหลืองต้มที่เรียกว่า “ดาล” แกงรากบัว และมันฝรั่งไส้ผักที่ปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วทอด อาหารอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวศรีลังกา ชุมชนชาวพุทธผู้มีศรัทธาเต็มเปี่ยมในการถวายทาน รักษาศีล และภาวนา เหตุที่ฉันเปรียบเทียบสัปปายะระหว่างสองวัดในสองประเทศ ก็เพราะเมื่อต้นปีฉันได้มีโอกาสไปปฏิบัติที่วัดถ้ำผาจันทร์ ตำบลเต่างอย สกลนคร ซึ่งเป็นวัดที่ห่างไกลชุมชน และพอกลางปีฉันก็ได้บินข้ามฟ้ามาปฏิบัติที่วัดวิมุตติ นอกจากอากาศและอาหารที่ต่างกันแล้ว สิ่งที่ใกล้เคียงกันน่าจะเป็นสถานที่ตั้งของวัดซึ่งอยู่บนเนินกลางทุ่งกว้างในโอบล้อมของเทือกเขา ในกุฏิไม่มีไฟฟ้าจึงต้องอาศัยแสงเทียนในยามค่ำคืน สิ่งที่ทำให้ฉันระลึกนึกย้อนถึงวัดถ้ำผาจันทร์ก็คือ ที่โน่นมีฝูงวัวฝูงควายในท้องทุ่ง ที่นี่ก็มีฝูงวัวเนื้อ วัวนม และฝูงแกะ วัวไทยกับวัวฝรั่งต่างกันตรงที่วัวฝรั่งไม่มีกะโหล่งคล้องคอ (ชาวอีสานเรียกกระดึงที่คล้องคอวัวว่ากะโหล่ง) ที่วัดถ้ำผาจันทร์ เสียงกะโหล่งดังกังวานก้องหุบเขาในทุกก้าวย่างของวัวควาย ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเสียง กร๊องแกร๊ง กร๊องแกร๊ง ใจฉันสะท้อนถึงความตายที่ใกล้เข้ามาของฝูงสัตว์สัตว์สี่เท้าที่น่าเวทนาซึ่งให้คุณประโยชน์แก่มนุษย์ตลอดชีวิตตั้งแต่เกิดจนตาย หารู้ไม่ว่าของขวัญห้อยคอที่เจ้าของหยิบยื่นให้ในวันแรกเกิด แท้ที่จริงคือของขวัญแห่งความตาย […]

6 วินาที ใน Emergency Room ความเป็นความตายอยู่ใกล้กันเพียงพลิกฝ่ามือ

“อะไรก็เกิดขึ้นได้” คำนี้พี่สาวแสนดีพูดบ่อย แต่ฉันเพิ่งเข้าใจจริงๆ ก็วันนี้… Emergency Room วันนั้นเป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่งขณะเล่นปิงปองใกล้จบเกม จู่ ๆ ก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายก็เกิดอาการ “รวนเร” ขยันทำงานขึ้นมากะทันหัน ฉันพยายามควบคุมสติ เก็บอาการ เพราะไม่อยากให้เพื่อน ๆ หมดสนุก จึงประคองตัวเล่นปิงปองต่อจนจบเกม ฉันขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง โดยมีเพื่อนติดรถมาด้วยอย่างงง ๆ เพราะฉันไม่ได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น พอมาถึงแผนกฉุกเฉิน ฉันก็แทรกตัวฝ่าฝูงคนที่ออกันอยู่ตรงประตูอย่างแน่นขนัด เข้าใจว่าคงมีเคสอุบัติเหตุจากที่ไหนสักแห่ง…แล้วปรี่ตรงไปที่เคาน์เตอร์ ซึ่งก็มีแต่พยาบาล ส่วนหมอนั้นกระจายอยู่ตามเตียงคนไข้หมด แต่นาทีนี้จะเป็นใครก็ช่าง ฉันขอทำ ECG (Electrocardiogram) โดยด่วน พยาบาลงงว่าคนไข้โรคหัวใจเดินมาขอตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจเอง (ไม่รู้ซะแล้วว่าฉันขับรถมาเองด้วยซ้ำ) พยาบาลชี้ให้ฉันเดินไปที่ห้องตรวจอีกด้านหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก แต่สำหรับฉันในนาทีนั้นมันช่างไกลเหลือเกิน ฉันรวบรวมสติอีกครั้ง แข็งใจเดินต่อไปอย่างตุปัดตุเป๋ชนโต๊ะเก้าอี้ล้มโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ยังพอมีสติรับรู้ได้ว่า ทั้งหมอ ทั้งคนไข้ต่างหันมามองฉันเป็นตาเดียว ในที่สุดฉันก็พาตัวเองมาถึงเตียงคนไข้ และเพียงครู่เดียวก็มีคนมารุมฉัน ไม่นานก็ถอยออกไป เหลือไว้เพียงสายระโยงระยางที่เชื่อมตัวฉันเข้ากับอุปกรณ์ข้างเตียง ไม่นานหมอก็มาถึง พร้อมอ่านกราฟและพูดอะไรบางอย่างกับพยาบาล ซึ่งฉันได้ยินไม่ถนัด ต่อมาฉันก็ถูกย้ายไปนอนบนเตียงที่อยู่ใกล้เครื่องมือต่าง ๆ มากขึ้น หมออธิบายว่าหัวใจของฉันเต้นเร็วเกิน 200 […]

จากผึ้งน้อย ณ ไร่อ้อย สู่บัลลังก์ ราชินีลูกทุ่งในดวงใจ : พุ่มพวง ดวงจันทร์ – Secret

จาก ผึ้งน้อย ณ ไร่อ้อย สู่บัลลังก์ ราชินีลูกทุ่งในดวงใจ : พุ่มพวง ดวงจันทร์ – Secret “ไม่เด่น ไม่ดัง จะไม่หันหลังกลับไป ทุกวันคืนนอนร้องไห้ เมื่อไรจะโชคดี….”  เชื่อว่าไม่มีใครที่ไม่รู้จักเพลง “นักร้องบ้านนอก” ซึ่งเคยขับร้องโดยนักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังแห่งยุค พุ่มพวง ดวงจันทร์ เป็นเพลงสะท้อนชีวิตของเธอที่ต้องจากบ้านเกิดมาเป็นนักร้อง และอีกบทเพลงหนึ่งก็เล่าชีวิตของเธอได้ดีไม่แพ้กันคือ “โลกของผึ้ง” ทุกคนรู้จักพุ่มพวง ดวงจันทร์จากบทเพลงที่เธอร้อง แต่ชีวิตของผึ้งน้อยนั้นกว่าจะโผบินจากไร่อ้อยมาสู่บัลลังก์ราชินีลูกทุ่ง และหัวใจของแฟนเพลงที่ไม่มีวันลืมเธอ ต้องเผชิญกับอุปสรรคนานัปการ   ความฝันของผึ้งน้อย ณ ไร่อ้อย พุ่มพวง ดวงจันทร์ยอมรับว่าเส้นทางที่เธอก้าวเดินนั้น เป็นเส้นทางที่ลำบากและสาหัสสากรรจ์มาก กว่าเธอจะมายืนได้ในจุดนี้ ต้องผ่านอุปสรรคกองเท่าภูเขา  เพราะเธอเกิดจากครอบครัวที่ยากจน เป็นครอบครัวชาวไร่ และมีพี่น้องหลายคน เธอเป็นลูกคนกลาง คือคนที่ 5 จากพี่น้องทั้งหมด 12 คน ด้วยความยากจนทำให้เธอเรียนไม่จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 เด็กหญิงผึ้งคิดเสมอว่าจะทำอย่างไรดีให้ครอบครัวไม่ลำบาก จึงร้องเพลงหาเงินมาตั้งแต่เด็ก โดยใช้ชื่อว่า “ผึ้งน้อย ณ ไร่อ้อย“เธอมีความฝันว่าอยากมีเสื้อผ้าสวย […]

ซานิ – นิภาภรณ์ ฐิติธนการ ช่วยผู้บาดเจ็บ โบกมอเตอร์ไซค์ตามเก๋งหลบหนีความผิด – Secret

ซานิ – นิภาภรณ์ ฐิติธนการ ช่วยผู้บาดเจ็บ โบกมอเตอร์ไซค์ตามเก๋งหลบหนีความผิด – Secret เป็นความโชคดีของผู้บาดเจ็บที่ ซานิ – นิภาภรณ์ ฐิติธนาการ ช่วยตามรถเก๋งที่กระทำความผิด ชนคนแล้วหลบหนีมารับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง เพจ ร่วมด้วยช่วยกัน รายงานข่าวว่า เมื่อเวลา 20.17 น. ได้รับแจ้งว่าเกิดอุบัติเหตุภายในซอยรามคำแหง 24 บริเวณเชิงทางลงอุโมงค์ ทิศทางมุ่งหน้าพัฒนาการ รถจักรยานยนต์ ยามาฮ่า สีชมพู ถูกรถเก๋งชนแล้วหลบหนี มีผู้บาดเจ็บ 1 ราย     นักร้องสาวซานิ-นิภาภรณ์ ฐิติธนาการผ่านมาพบเหตุการณ์นี้พอดี จึงโบกรถจักรยานยนต์ที่ขับผ่านทางมา เพื่อตามรถเก๋งคันที่หลบหนี ซึ่งไปพบรถเก๋งมิตซูบิชิ แลนซ์เซอร์ สีบรอนซ์ จอดอยู่บริเวณหน้าปากซอยพัฒนาการ 27 ก่อนที่อาสาฯ จะประสานเจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบ เรียกให้คู่กรณีรับผิดชอบอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ผู้บาดเจ็บชาย 1 ราย กู้ภัยมูลนิธิร่วมกตัญญู นคร 007 นำส่งโรงพยาบาลเพชรเวช พื้นที่สถานีตำรวจหัวหมาก   […]

ชีวิตที่ยิ่งกว่านิยาย ของ โอปราห์ วินฟรีย์ – SECRET

เด็กใจแตก บ้านยากจน ที่เติบใหญ่แล้วได้ดี มีแต่ในละครโทรทัศน์เท่านั้น โอปราห์ คุณคิดเช่นนั้นไหม ถ้าใช่ ลองปล่อยความคิดให้ว่าง เปิดใจให้กว้าง แล้วไปทำความรู้จักกับ โอปราห์ วินฟรีย์ ”นางเอก„ ผู้มีตัวตนอยู่จริงพร้อมๆ กัน 54 ปีก่อน เด็กหญิงโอปราห์ถือกำเนิด ณ ฟาร์มแห่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกาในครอบครัวยากจน อีกทั้งยังเป็นคนผิวสี ท่ามกลางสังคมที่มองกันเพียงเปลือกนอก สองสิ่งนี้คือคุณสมบัติอันนำมาซึ่งความเสียเปรียบยิ่ง โชคร้ายแค่นี้ยังไม่พอ ในวัย 9 ขวบ เธอถูกลูกพี่ลูกน้องข่มขืน มิหนำซ้ำยังโดนเพื่อนชายและลุงแท้ ๆ ลวนลามเป็นประจำ โอปราห์ไม่ปริปากบอกใคร ได้แต่เก็บความเจ็บปวดคับแค้นนี้ไว้กับตัว ขณะอายุ 14 ปี โอปราห์ตั้งท้อง ลูกชายของเธอเสียชีวิตหลังคลอดไม่กี่สัปดาห์ การสูญเสียดังกล่าวทำให้ชีวิตของเธอพังยับเยิน แต่เธอก็ปฏิญาณตนว่า จะพลิกฟื้นชีวิตอันย่อยยับกลับคืนมาให้จงได้ 40 ปีผ่านไป บัดนี้เธอคือผู้หญิงที่ได้ชื่อว่า ประสบความสำเร็จและทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของโลก เด็กสาวซึ่งชีวิตเหลวแหลกคนนั้นข้ามอุปสรรคขวากหนามมากมาย กระทั่งปีนป่ายไปยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาสูงระดับโลกได้อย่างไร หนังสือสร้างคนมานักต่อนัก คำกล่าวนี้น่าจะหมายรวมถึงโอปราห์ด้วย ยายผู้เลี้ยงดูเธอในวัยเยาว์คือผู้ปลูกฝังนิสัยรักการอ่านและคอยบ่มเพาะนิสัย”คิดบวก„ ให้แก่เด็กหญิง ยายบอกว่า หลานของเธอเกิดมาพร้อมพรสวรรค์ คำพูดนี้เป็นแรงผลักดันอันมากพอที่จะทำให้เธอมั่นใจกับก้าวต่อๆ ไปของชีวิต […]

ความทุกข์ไม่มี ธรรมะก็ไม่มา

เรื่องราวชีวิตของฉันเริ่มจาก  แม่ของฉันอยู่กับพ่อมา 12 ปี  แต่ไม่มีลูก เผอิญวันหนึ่งแม่ได้ยินเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันและเพิ่งจะคลอดลูกคนที่ 5 พูดว่าจะเอาลูกที่เพิ่งคลอดไปทิ้ง  แม่จึงขอรับมาเลี้ยงเป็นลูกของตัวเอง  ความทุกข์ไม่มี ธรรมะก็ไม่มา หลังจากนั้น 3 ปี แม่ก็มีฉันเป็นลูกในสายเลือดแท้ ๆ แต่แม่ก็ยังคงรักและยิ่งสงสารลูกที่ขอมาเลี้ยงซึ่งเป็นพี่สาวฉันมากขึ้น หลายครั้งฉันได้ยินญาติ ๆ และเพื่อนบ้านพูดว่า แม่รักลูกขอมาเลี้ยงมากกว่าลูกแท้ ๆ ซึ่งฉันก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง ฉันโตมาพร้อมกับคำพูดเหล่านี้กรอกหูทุกวัน เหมือนเป็นคำที่สะกดจิตฉันว่า “แม่รักลูกลำเอียง” ฉันมีปากเสียงกับแม่บ่อยมาก และฉันก็มีความสุขมากที่ได้โต้เถียงกับแม่ด้วยถ้อยคำที่รุนแรง ถ้าแม่ร้องไห้ด้วยฉันจะดีใจมาก เพราะรู้สึกว่าได้แก้แค้นที่แม่รักลูกไม่เท่ากัน ฉันรู้สึกขาดความรักอย่างรุนแรง แล้วก็เบื่อที่ต้องทะเลาะกับพี่สาวและแม่อยู่เป็นประจำ ฉันแสวงหาความรักจากผู้ชายตั้งแต่อายุได้เพียง 8 – 9 ปี พอโตเป็นวัยรุ่นฉันก็มีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายไม่เลือกหน้า ตั้งแต่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง จนถึงนายทหารระดับสูง ฉันตั้งท้องและทำแท้งโดยที่ไม่มีคนในครอบครัวรู้เรื่องเลย ในที่สุดฉันก็ได้แต่งงานมีสามีเป็นตัวเป็นตน เราจัดงานแต่งงานใหญ่โต สามีเป็นคนพูดจานิ่มนวลไพเราะ สุภาพอ่อนน้อมกับทุกคน ยกเว้นฉัน เขาเป็นคนดื่มเหล้าจัด ทุก ๆ วันเขาดื่มเหล้าแม่โขง 1 กลม ตบท้ายด้วยเบียร์ 3 ขวด […]

อเล็กซ์ เรนเดลล์ อยากให้คนไทยให้โอกาสนักโทษ อย่าตัดสินเขาที่อดีต

อเล็กซ์ เรนเดลล์ อยากให้คนไทยให้โอกาสนักโทษ อย่าตัดสินเขาที่อดีต อเล็กซ์ เรนเดลล์ หรืออเล็กซ์-อเล็กซานเดอร์ เรนเดลล์จัดทริปเยี่ยมนักโทษหญิงและชายที่เรือนจำจังหวัดระยอง มอบความสุขและกำลังใจด้วยมินิคอนเสิร์ตที่จัดร่วมกับกัลยาณมิตรทั้งในและนอกวงการบันเทิง เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2562 ที่ผ่านมา อเล็กซ์ เรนเดลล์พร้อมด้วยเพื่อน พี่น้อง คนสนิท เดินทางไปเยี่ยมเยือนนักโทษที่เรือนจำจังหวัดระยอง โดยอเล็กซ์โพสต์ภาพบรรยากาศในแดนนักโทษหญิงในวันนั้นพร้อมข้อความว่า         อเล็กซ์กลับมาที่เรือนจำแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้ไม่มีเวลาเตรียมตัวเท่าไหร่นัก เพราะงานล้นมือมาก อเล็กซ์เคยให้สัญญากับผู้ต้องขังที่นี่ไว้ว่าจะกลับมาเยี่ยมอีก ดาราหนุ่มรับรู้ได้ถึงการรอคอยของคนที่นั่น ถึงเขาจะเคยมาที่เรือนจำแห่งนี้ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม อเล็กซ์มองว่ากิจกรรมนี้สามารถเปลี่ยนแปลงจิตใจของคนกลุ่มนี้ซึ่งอยู่ภายในกำแพงสูง ๆ พวกเขาต้องห่างไกลจากโลกภายนอก และครอบครัว น่าจะทรมาน ไม่มีอะไรคุ้มเลยถ้าทำผิดกฎหมาย อเล็กซ์บอกอีกว่าไม่มีอะไรตัดสินได้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนไม่ดีและคนไร้ค่า สำหรับเขาแล้วพวกเขาคือคนที่มีค่า เพราะนักโทษก็เป็นมนุษย์ มีหัวใจเหมือนเราทุกคน มนุษย์ทุกคนต้องการเป็นคนที่มีค่า และต้องการกำลังใจ สิ่งนี้คือสัจธรรม หวังว่ากลุ่มของอเล็กซ์ได้สร้างคุณค่าและกำลังใจให้กับผู้ต้องขังทุกคน อเล็กซ์ทิ้งท้ายว่าเราไม่ลืมกันนะ พบกันใหม่แน่นอน เรือนจำแดนหญิง จังหวัดระยอง     หลังจากนั้นไม่นาน อเล็กซ์ เรนเดล ก็โพสต์ภาพถ่ายบรรยายกาศในเรือนจำแดนนักโทษชาย และข้อความว่า […]

คู่รักใจบุญ รับเลี้ยงเด็กป่วยระยะสุดท้ายและเด็กพิเศษที่ถูกทอดทิ้ง – SECRET

คู่รักใจบุญ รับเลี้ยงเด็กป่วยระยะสุดท้ายและเด็กพิเศษที่ถูกทอดทิ้ง คำว่า “ใจบุญ” ยังน้อยไปสำหรับครอบครัวเมริเดธ บรรดาเพื่อนฝูง ญาติพี่น้องและคนรู้จักต่างเปรียบ คู่รักใจบุญ คู่นี้ว่าเป็นเทวดาเสียด้วยซ้ำ คู่รักเพศเดียวกัน มิสตี้ เมริเดธ (Misty Merideth) และภรรยาอาศัยอยู่ในเมืองเบธานี รัฐโอคลาโฮมา ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ในระหว่างดำเนินการยื่นเรื่องขออุปถัมภ์เด็กคนที่ 9 ให้มาอยู่ที่บ้านอุปถัมภ์ของเธอ ทั้งคู่รับเลี้ยงเด็กที่ป่วยระยะสุดท้ายหรือเด็กพิเศษ ซึ่งเด็กสองประเภทนี้จะหาบ้านมารับอุปถัมภ์ได้ยากมาก อย่างไรก็ตาม ชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งคู่เพิ่งสูญเสียเด็กในอุปถัมภ์ไป 2 คนเพราะโรคร้าย อีก 5 คนนั่งวีลแชร์ ดังนั้นเวลาพาเด็ก ๆ เดินทางไปไหนมาไหนหรือแม้แต่ในละแวกบ้านจึงเป็นเรื่องลำบากมาก เพราะที่บ้านมีเพียงรถหนึ่งคันแถมยังไม่มีอุปกรณ์ยกรถวีลแชร์ด้วย แต่ครอบครัวเมริเดธก็ยังไม่มีกำลังพอที่จะซื้อหาอุปกรณ์มาติดตั้งใหม่ มิสตี้บอกว่า เด็ก ๆ เหล่านี้สมควรได้รับอะไรที่มากกว่าการวินิจฉัยว่าป่วยเป็นโรคหรือข้อจำกัดของร่างกายตัวเอง เด็ก ๆ มีความสามารถที่จะทำอะไรมากมายหากผู้ใหญ่ใส่ใจช่วยส่งเสริม ในที่สุดก็เหมือนสวรรค์มีตา เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา เรื่องราวของครอบครัวเมริเดธรู้ไปถึงโรงพยาบาล Bethany Children’s Rehabilitation Hospital จึงจับมือกับโรงเรียน Bethany Public Schools มอบรถบัสที่ติดตั้งอุปกรณ์ยกรถวีลแชร์ ให้ครอบครัวใจบุญนี้ 1 […]

เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดสาว ทำ CPR ช่วยชีวิต สาวใหญ่จนพ้นขีดอันตราย – Secret

เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดสาว ทำ CPR ช่วยชีวิต สาวใหญ่จนพ้นขีดอันตราย – Secret เป็นเรื่องดี ๆ ที่เกิดขึ้นได้ทุกวัน เมื่อเราได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ เจ้าหน้าที่รักษาความสะอาดสาวคนหนึ่ง ได้ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้น ด้วยการ ทำ  CPR ช่วยชีวิต ผู้หมดสติให้พ้นจากอันตราย เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2562 ที่ผ่านมา เพจ “จักรยานอาสากู้ชีพ” รายงานข่าวว่า นางสาวดวงกลม บัวลอย เจ้าหน้าที่รักษาความสะอาด เขตสวนหลวง กรุงเทพฯ วัย 22 ปี ขณะกำลังทำความสะอาดถนนอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ คือบริเวณฝั่งตรงข้ามตลาดเอี่ยมสมบัติ อ่อนนุช มีพลเมืองดีวิ่งมาตามตนไปช่วยผู้หมดสติ เธอไม่รอช้ารีบวิ่งไปช่วยทันที คุณดวงกลมได้ทำการปฐมพยาบาลและ CPR ผู้ป่วย ซึ่งเธอเคยเข้าอบรมการช่วยชีวิตขั้นพื้นฐาน (ภาคประชาชน) เวชศาสตร์ฉุกเฉิน โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ (EMS CHULA) ช่วยยื้อชีวิตผู้หมดสติไว้ได้จนกระทั่งรถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุ   การทำ CPR  หรือ การปฐมพยาบาลเพื่อช่วยเหลือผู้ที่หยุดหายใจ หรือหัวใจหยุดเต้นให้กลับมาหายใจ […]

ถ้ารัก… อย่ายอมแพ้…แม้ความตาย!

ฉันเคยคิดเหมือนคนทั่วไปว่า “ไม่มีอะไรเอาชนะความตายได้” จนกระทั่งมาพบกับเหตุการณ์หนึ่ง ซึ่งไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเกิดขึ้นจริง ๆ ! อย่ายอมแพ้ วันแรกที่พาแม่มาเข้าห้องไอซียูของโรงพยาบาลเจ้าประจำ ฉันเห็นผู้หญิงรูปร่างผอมบางคนหนึ่งนั่งแอบอยู่ตรงมุมห้อง…ใบหน้าซูบผอม ดวงตาอิดโรย ผมเผ้าที่ดูยุ่งเหยิงทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเธอต้องเป็นญาติของคนไข้อาการหนักคนใดคนหนึ่งในห้องนั้น แล้ววันรุ่งขึ้นฉันก็ได้เห็นว่า มีผู้หญิงอีกคนหน้าตาคล้ายกันนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ ตอนที่ฉันเดินเข้าไปเยี่ยมแม่ ทั้งสองคนกำลังสวดมนต์กันอย่างขะมักเขม้น และเมื่อฉันออกมาก็ได้เห็นว่า หน้าตาคนน้องที่เพิ่งมาถึงเหมือนผ่านการร้องไห้มาหยก ๆ ฉันจึงอดถามขึ้นไม่ได้ เธอตอบฉันว่า “พี่สาวคนโตเป็นมะเร็งที่หน้าอกเมื่อหลายปีก่อน ต่อมาเป็นใหม่ที่กระดูกแล้วลามไปที่ปอด และตอนนี้กำลังขึ้นสมอง หมอบอกว่าสมองไม่ทำงานแล้วค่ะ หมดทางรักษา อยู่ได้ด้วยเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น…” เธอเล่าด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ขณะที่คนพี่นั่งนิ่ง…ฉันฟังอาการแล้วก็คิดว่า พี่สาวคนโตของพวกเธอคงต้องจบชีวิตลง เช่นเดียวกับเพื่อนสนิทของฉันซึ่งป่วยด้วยโรคเดียวกัน ฉันจึงได้แต่ปลอบใจและบอกพวกเขาว่า ถึงแม้คนไข้จะอยู่ในอาการโคม่า แต่ก็สามารถได้ยินและรับรู้ ดังนั้นจึงควรพูดแต่สิ่งที่จะทำให้พี่สาวคลายความกังวล และพยายามน้อมนำความคิดของเธอไปในทางที่เป็นกุศล เพื่อเธอจะได้จากไปอย่างสงบตามแนวทางที่ฉันได้รับการอบรมมาจากคอร์ส “วิถีสู่ความตายอย่างสงบ” โดย พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล คนน้องน้ำตาคลอและพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย…แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจเมื่อคนพี่หันไปทำหน้าดุน้องสาว พลางพูดเสียงเข้มว่า “คนเราถ้าสวดมนต์ก็ต้องมีความหวัง ไม่ใช่ยอมแพ้ เราควรปล่อยวางต่อเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเท่านั้น แต่ตอนนี้เราต้องต่อสู้ให้ถึงที่สุด” แล้วเธอก็หันมาทางฉัน “จริง ๆ นะพี่ หนูคิดเสมอว่าพี่หนูต้องไม่ตาย นี่หนูก็กำลังศึกษาอาหารเสริมตัวหนึ่งซึ่งเมืองนอกเขาจดทะเบียนเป็นยาแล้ว เพราะสามารถรักษามะเร็งได้ […]

keyboard_arrow_up