ความรักของแม่ ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

แม่ทุกคนปรารถนาให้ลูกเติบโตเป็นคนดี เท่านั้นก็เป็นความสุขแล้วสำหรับคนที่เป็นแม่ แต่ถ้าลูกเติบโตมากลายเป็นคนไม่ดี ทำความผิดอย่างไม่น่าให้อภัย แม่จะยังรักลูกอยู่หรือเปล่า ผมเกิดและเติบโตในครอบครัวที่มีแม่เป็นพนักงาน (รายวัน) ของโรงงานแปรรูปอาหารจำพวกกุ้งแช่แข็งแห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง แม่เช่าห้องแถวในละแวกนั้นเป็นที่อยู่อาศัย เพราะใกล้ที่ทำงานและค่าเช่าถูก แม่เล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่ผมเกิด แม่ลำบากมาก ตอนคลอด ผมคลอดยากมาก ใจแม่แทบขาด แต่เพื่อลูก แม่ทนได้เสมอ ตอนแบเบาะก็เลี้ยงยาก ป่วยบ่อย แม่หาเงินได้สองสามพันก็ต้องพาผมไปหาหมออีกแล้ว แต่แม่ยอมอดมื้อกินมื้อเพราะรักลูก เวลาไม่สบาย แม่ต้องคอยดูแลตลอดเพราะผมมีอาการชัก กลางคืนแม่ต้องเช็ดตัวตลอด บางครั้งไม่ได้นอนเลยทั้งคืน แม้ลำบาก แต่เพื่อให้ลูกรอดชีวิตแม่ทนได้เสมอ ซึ่งผมป่วยอย่างนี้จนถึงสามขวบ ต่อมาแม่ส่งผมไปอยู่กับตายาย เพราะแม่ต้องทำงาน แม่ส่งเงินให้ผมทุกเดือนแม้จะมีรายได้น้อย แม่ต้องประหยัดเพื่อให้ผมได้เข้าโรงเรียนเหมือนคนอื่น บางครั้งจะซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชุด แม่ยังคิดแล้วคิดอีก แต่เพื่อให้ลูกมีวิชาความรู้ แม่ทนได้เสมอ หลังจากจบชั้นมัธยม แม่ให้ผมเรียนต่อสายอาชีพที่วิทยาลัยแห่งหนึ่ง เป็นช่วงที่แม่ลำบากมากเพราะค่าใช้จ่ายเยอะ ต้องกู้หนี้ยืมสินคนรู้จัก จนติดหนี้มากมาย แต่แม่ก็บอกว่า “ไม่เป็นไรลูก ตั้งใจเรียนแล้วกัน จะได้มีวิชาความรู้ติดตัว มีงานที่ดีทำและไม่ลำบากเหมือนแม่ เพื่อลูก แม่ทนได้เสมอ” ช่วงนั้นด้วยวัยและตามเพื่อน ผมเกเรบ้าง โดดเรียน กินเหล้า สูบบุหรี่ จนเกือบเรียนไม่จบ […]

ผู้หญิงคนนี้ที่ฉันอยากบอกรัก…คุณบอกรักแม่ของคุณหรือยัง

“สวัสดีจ้ะ แม่จ๋า หนูรักแม่ที่สุดในโลก” วันแรกที่ลืมตาได้มองเห็นโลกใบนี้ ถ้าสามารถพูดเป็นประโยคที่ถ่ายทอดความรู้สึกรักได้ นี่จะเป็นประโยคแรกที่ฉันจะพูดออกมา ฉันอยากบอกให้แม่รู้ในวันแรกที่ได้พบกันเลยว่า “หนูรักแม่จ้ะ”   ผู้หญิงคนนี้ วันนี้ขอพักจากการจับพู่กันสร้างภาพแล้วจุ่มลงไปในแก้วน้ำล้างสี มาจับดินสอเหลาใหม่แหลมเปี๊ยบเขียนบรรยายบอกรักแม่ผ่านศิลปะไทยประดิษฐ์ที่เรียกว่าอักษรนี้สักครั้ง ปกติแล้วฉันไม่เคยมีเวลาว่างเลย ทำงานวาดรูปทั้ง 7 วันเต็ม ทำตัวเหมือนว่ายุ่งตลอดตั้งแต่สมัยเรียน ไม่ค่อยมีเวลาให้แม่สักเท่าไร นอกจากจะเรียนไกลบ้านแล้วสุดสัปดาห์ก็ยังเอาแต่เที่ยวกับเพื่อนจนลืมว่ามีแม่คอยอยู่ อย่างดีก็แค่แวะกลับเข้าบ้านสักพักเดียว แล้วก็กลับไปหอพักเพื่อเริ่มเรียนในสัปดาห์ต่อไป ชีวิตหมุนวนอยู่แบบนี้จนจบการศึกษา พอได้งานทำก็ยังคงมีพฤติกรรมซ้ำซากกับการทำตัวยุ่ง ๆ เหมือนเดิม ไม่เคยสนใจคำบ่นของแม่ถึงอาการเจ็บป่วยตรงโน้นตรงนี้ คิดว่าร่างกายของแม่อาจจะอ่อนกำลังลงไปบ้างตามวัยที่สูงขึ้น และจากการทำงานบ้านโดยไม่ค่อยยอมหยุดพัก (เพราะฉันเองก็ไม่เคยช่วยแบ่งเบาภาระแม่เลยแม้แต่ในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ) แม่ของฉันได้รับการตรวจร่างกายเป็นประจำทุกเดือนตามที่หมอนัด ในขณะที่ฉันผู้เป็นลูกมักจะทำตัวยุ่งอยู่เสมอ ไม่เคยไปเป็นเพื่อนแม่เลย แม่ต้องเดินทางไปโรงพยาบาลคนเดียว รอตรวจแบบเหงา ๆ และแต่ละครั้งก็ใช้เวลานานกว่าจะเดินทางกลับถึงบ้าน ทุกครั้งที่กลับมาแม่ก็จะมีขนมมาฝากฉันเสมอ เพราะกลัวลูกอยู่บ้านแล้วจะหิว แต่ฉันก็ไม่เคยอยู่รอกินขนมของแม่เลย หาเรื่องออกจากบ้านได้ทุกครั้ง เท่าที่จำความได้ ตั้งแต่เด็กจนโต ปิดหรือเปิดเทอมจนถึงวัยทำงาน ฉันก็ยังคงมีธุระต้องทำอย่างสม่ำเสมอ เช้าวันหนึ่งของวันที่ชีวิตอยากหยุดพัก สายตาของฉันสะดุดเข้ากับกล่องเก็บรูปใต้โต๊ะ ซึ่งปกติก็เห็นอยู่ทุกวันว่านี่คือกล่องเก็บรูปเก่าที่ตั้งอยู่อย่างนั้นมานาน ฉันเปิดกล่องออกดูเพราะความอยากรู้ว่าจะมีรูปฉันอยู่บ้างไหม เพราะจำได้ว่าแม่เคยหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปฉันตอนเด็ก ๆ แม่เอารูปนั้นขึ้นมาแนบอกแล้วยิ้มออกมาอย่างสุดซึ้ง […]

บริษัทเบียร์อิตาลีเปิดบริการใหม่ Deliver-A-Nonna ส่งคุณย่าไปทำอาหารถึงบ้าน!

บริษัทเบียร์อิตาลีเปิดบริการใหม่ Deliver-A-Nonna  ส่งคุณย่าคุณยายไปทำอาหารถึงบ้านคุณ! ต้องเรียกว่าเป็นความแปลกใหม่ในวงการผู้ให้บริการจัดส่งอาหารเลยทีเดียว เมื่อบริษัทเบียร์แห่งหนึ่งเปิดบริการใหม่ ซึ่งเป็นการยกระดับบริการฟู้ดเดลิเวอรี่ขึ้นไปอีกขั้น Deliver-A-Nonna บริษัทนี้คือ Birra Morretti ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ Heineken เบียร์ชื่อดังระดับโลก ได้เปิดบริการใหม่ Deliver-A-Nonna จัดส่งคุณย่าชาวอิตาเลียน ให้ไปปรุงอาหารรสเลิศถึงบ้าน คุณย่าจะเดินทางไปด้วยรถของมอร์เรตติ พรั่งพร้อมไปด้วยวัตถุดิบที่คุณย่าจะใช้ในการปรุงอาหารอิตาเลียนแท้ ๆ รสชาติดั้งเดิม ทั้งบ้านจะอบอวลไปด้วยความทรงจำในการทำอาหารอิตาเลียนแบบโฮมเมด คุณย่าจะแปลงวัตถุดิบที่สดใหม่ให้เป็นอาหารรสเลิศสามมื้อ และจะเสิร์ฟอาหารแต่ละมื้อให้แขกราวกับเป็นโต๊ะอาหารที่บ้านของคุณย่าเอง สำหรับในรายที่อยากแสดงฝีมือเป็นเชฟ คุณย่าคุณยายที่เปี่ยมล้นด้วยฝีมือการปรุงอาหาร ก็ยินดีที่จะถ่ายทอดเคล็ดลับการปรุงอาหารสูตรดั้งเดิมให้อีกด้วย แถมยังช่วยสอนให้เจ้าของบ้านสามารถปรุงกินเองได้อีกในอนาคต บริการนี้เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ “ทำให้คนหันมานั่งกินอาหารร่วมกันที่โต๊ะอาหารเพิ่มขึ้นในปี 2019” ตอนนี้บริการคุณย่าเดลิเวอรี่ให้บริการเฉพาะในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษเท่านั้น ไอเดียธุรกิจนี้ได้ประโยชน์หลายอย่าง นอกจากจะได้กินอาหารอิตาเลียนแท้สูตรดั้งเดิมแสนอร่อยแล้ว ยังสร้างความอบอุ่นในบ้าน ราวกับคุณย่าคุณยายของเรามาปรุงอาหารให้กินที่บ้าน จากที่เคยต่างคนต่างกินก็ได้มีโอกาสมานั่งโต๊ะอาหารร่วมกัน แถมคุณย่าคุณยายยังได้มีงานทำ ไม่นั่งเหงาที่บ้านอีกแล้ว   เรียบเรียง  ชนาฉัตร ที่มา  Insider ภาพ  ilgrandeinvito.birramoretti.com Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine บทความน่าสนใจ คุณยายลุยเก็บขยะชายหาด 52 […]

True Story of Mom : ลูกคือโลกทั้งใบของเรา

True Story of Mom : ลูกคือโลกทั้งใบของเรา คุณนัทธิตา คชดี เข็นรถเข็นเด็กที่มีน้องออย ลูกสาววัย 6 ขวบนั่งอยู่ เข้ามาในโรงพยาบาลรามาธิบดีพร้อมกับรอยยิ้ม ถึงเธอจะเดินไม่ค่อยถนัดเพราะเท้าข้างขวาพลิกผิดรูปตั้งแต่กำเนิด เธอพาลูกสาวมาหาคุณหมอถึง 8 คลินิก ได้แก่ คลินิกศัลยกรรมหัวใจ คลินิกเด็ก คลินิกโรคเลือด คลินิกหู คอ จมูก คลินิกการได้ยิน คลินิกระบบประสาท คลินิกทางเดินอาหาร และศัลยกรรมทั่วไป  เพราะน้องออยมีโรคร้ายรุมเร้าหลายโรค และด้วยความรู้สึกว่า “ลูกคือโลกทั้งใบของเรา” เธอจึงอยากดูแลลูกคนนี้ให้ดีที่สุด ” แม่เท้าขวาพลิกแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ตอนเด็กคุณหมอดัดเท้าของแม่ให้เข้ารูปด้วยการเข้าเฝือก แต่ตอนนั้นทนเจ็บไม่ไหว เลยขอให้คุณพ่อเอาออก ขาของเราจะเป็นอย่างไรเราก็ยอม เท้าขวาจึงพลิกมาจนถึงทุกวันนี้ เดินไปก็เจ็บบ้าง แต่ชินแล้ว ” แม่มีลูก 2 คน คนแรกเสียชีวิตไปเมื่อ 8 ปีก่อน ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว และติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ 2009 ด้วย ถ้าอยู่ถึงตอนนี้ก็น่าจะอายุประมาณ 10 ขวบ […]

ขอบคุณการพลัดพราก ที่ทำให้เห็นความจริงของชีวิตได้เร็วกว่าใคร

ขอบคุณการพลัดพราก ที่ทำให้เห็นความจริงของชีวิตได้เร็วกว่าใคร เรื่องราวที่ได้พบเจอเมื่อสี่ปีที่แล้วนั้น ทำให้ฉันเปลี่ยนวิธีคิด วิธีการใช้ชีวิต และเลิกอ่อนแอ  ขอบคุณการพลัดพราก ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแสนใจดีของฉันรับราชการ แม่มอบชีวิตท้ังหมดให้ลูกและสามี ฉันเป็นลูกคนเล็ก และมีพี่สาวหนึ่งคน บ้านเราหาความสุขได้ง่าย ๆ แค่การไปทำบุญที่วัดใกล้ ๆ บ้าน หาของกินอร่อย ๆ และใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย และพอเพียง ชีวิตฉันจึงแทบไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน ชีวิตฉันแวดล้อมด้วยความอ่อนโยน จึงเป็นคนอ่อนไหว ขี้สงสาร ฉันร้องไห้ง่าย แค่เห็นคนแก่ขอทานหรือสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่หิวโหยนั่งรอเศษอาหาร ฉันก็มักเก็บเอาเรื่องราวไปคิดอีกหลายวันว่า ทำไมผู้คนหรือเหล่าสัตว์ต่าง ๆ นั้นต้องพบเจอสิ่งที่เจ็บปวด บางคนมีเงินมีทองแต่กลับหาความสุขไม่ได้เลย ฉันเติบโตมาด้วยคำถามที่ไม่เคยได้รับคำตอบ ชีวิตฉันดำเนินมาอย่างเรียบง่ายมีความสุข จนวันหนึ่งได้พบกับใครบางคนที่แสนดี เราแต่งงานกันในช่วงวัยช่วงเวลาที่แสนจะเหมาะสม จากน้ันก็มีลูกสาวที่แสนน่ารัก ครอบครัวเล็ก ๆ ของฉันมีความสุขเหลือเกิน สามีรักและหลงลูกสาวมาก เราอายุห่างกันสิบปี ฉันชอบงอแงเรียกร้องความสนใจจากเขา เลยโดนล้ออยู่บ่อย ๆ ว่าเขามีลูกสาวถึงสองคน เรามีชีวิตที่ราบเรียบและมีความสุขเหลือเกิน จนวันหนึ่ง วันที่เขาตรวจพบโรคร้ายคือมะเร็งตับระยะที่ 4 วันที่โลกถล่มทลาย วันที่ได้รับข่าวร้าย ฉันรู้สึกตัวชาต้ังแต่ศีรษะจรดปลายเท้า […]

รู้ซึ้งในวันที่เรากลายเป็นแม่ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา

รู้ซึ้งในวันที่เรากลายเป็นแม่ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา เมื่อซีเคร็ตถามคุณ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา ว่า “คุณเบนซ์พอจะนิยามความเป็นคุณแม่ในตัวคุณเบนซ์ให้ฟังหน่อยได้ไหม” คำตอบที่ได้คือ “อธิบายไม่ถูกเลยค่ะ”  จบลงด้วยการไร้คำนิยามความเป็นคุณแม่ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคุณแม่ท่านนี้ กับรอยยิ้มน่ารักสดใสของน้องปริม และน้องปรางที่นั่งอยู่บนตักคุณแม่ไม่ยอมห่าง มารู้จักกับอดีตนางเอกสาวในบทบาทของคุณแม่ลูกสองกันค่ะ   ความสุขที่เกิดขึ้นเมื่อมีน้องอยู่ในท้อง โชคดีที่ตอนท้องเราอารมณ์ดี ไม่ค่อยอยากจะโกรธใคร เพราะอยากให้ลูกมีความสุข และมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น ปกติเบนซ์เป็นคนแข็ง ๆ ถ้าเมื่อก่อนคุยโทรศัพท์กับพี่มิค ‘ตอนนี้พี่ทำอะไรอยู่’ แต่พอเราท้อง ‘ตอนนี้พี่ทำอะไรอยู่คะ จะกลับหรือยัง’ กลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรก็ไม่รู้เหมือนกัน และเราอยากให้ลูกเกิดมาเป็นคนดี เบนซ์เลยคิดแต่สิ่งดี ๆ ตลอดเวลา  และอวยพรลูกในท้องตลอดเวลาเช่นกัน จะประคบประหงมลูก พี่มิคคอยระวังและเตือนเสมอ ‘คุณแม่อย่าใส่ส้นสูงนะ อันตราย’ เราดูแลเขาเป็นอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และอีกอย่างที่เราคอยระวังคือเรื่องของอารมณ์ เพราะทุกคนมักพูดว่าตอนที่ท้อง เรามีอารมณ์แบบไหน ลูกก็จะอารมณ์แบบนั้น เช่น ถ้าเราโมโหบ่อย ๆ  ลูกก็กลายเป็นคนขี้โมโห เราเลยทำตัวให้มีความสุขตลอดเวลา เพราะอยากให้ลูกมีความสุขในขณะที่อยู่ในท้องของแม่   เลี้ยงลูกโดยไม่ยึดตนเองเป็นจุดศูนย์กลาง เบนซ์จะไม่อ่านหนังสือและคู่มือเลี้ยงลูกเลย เพราะกลัวว่าเราจะเครียด […]

เด็กประถมสร้างห้องสมุดในโรงรถ เพื่อกระตุ้นเด็กอื่นให้หันมาอ่านหนังสือ

ทันทีที่โรงเรียนปิดเทอมภาคฤดูร้อน เด็กส่วนใหญ่จะทิ้งหนังสือและบทเรียนไว้ที่โรงเรียน แล้วไปสนุกสนานเพลิดเพลินกับอิสรภาพที่เพิ่งได้รับยาวไปอีก 2 – 3 เดือน แต่ไม่ใช่สำหรับ เพเนโลเป้ โดรเอเก้ (Penelope Droege) วัย 10 ขวบ เธอเป็นเด็กหญิงที่กระหายวิชาความรู้และปรารถนาจะเผยแพร่ให้เด็กอื่น ๆ ด้วย นั่นคือเหตุผลที่ในช่วงปิดภาคฤดูร้อน เพเนโลเป้ยุ่งอยู่กับภารกิจส่วนตัวของเธอเองคือ การกระตุ้นให้เด็กอื่น ๆ สนใจการอ่าน โดยเริ่มที่โรงรถที่บ้านของเธอ เรื่องเริ่มต้นเมื่อเพเนโลเป้ นักเรียนโรงเรียนประถมศึกษาฟอร์ทเวิร์ธ รัฐเท็กซัส บอกแม่ว่า เธออยากทำงานตอนช่วงปิดซัมเมอร์ ไอเดียแรกเธอคิดว่าจะรับจ้างจูงสุนัขไปเดินเล่น แต่ไอเดียต่อมานั้นเป็นอะไรที่เข้าท่ากว่าการรับจ้างจูงสุนัขเยอะเลย ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อและแม่ นักอ่านตัวน้อยอย่างเพเนโลเป้ก็ตัดสินใจทำห้องสมุดในละแวกบ้านของเธอเอง โดยใช้หนังสือของเธอและของน้องชายอีกสามคน รวมทั้งของคุณพ่อด้วย ไบรอัน พ่อของเธอเป็นครูสอนชั้นเกรด 4 อยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษา Kay Granger ซึ่งคุณพ่อปลื้มใจกับไอเดียของลูกสาวมาก และมีความสุขล้นปรี่ที่ได้ให้ลูกยืมหนังสือจากห้องสมุดในชั้นเรียนของคุณพ่อเอง ด้วยหนังสือเหล่านั้นบวกกับหนังสือที่ได้รับบริจาคมาก ก็สามารถนำมาทำเป็นห้องสมุดได้แล้ว เพเนโลเป้และครอบครัวของเธอเริ่มเปิด ห้องสมุดในโรงรถ วันละ 2 – 3 ชั่วโมง ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ […]

True Story of Mom : ความรักของแม่คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง

True Story of Mom : ความรักของแม่ คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง เพราะ ความรักของแม่ ปาฏิหาริย์จึงเกิด เรื่องราวของคุณสุนทร งามบุญชื่น เจ้าหน้าที่ประจำโรงพยาบาลวชิรพยาบาล เธอไม่คาดคิดเลยว่าสภาพของผู้ป่วยที่ประสบอุบัติเหตุขั้นโคม่าที่เธอเห็นจนชินตานั้น จะมาเกิดกับลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ในวันนั้นปาฏิหาริย์กลายเป็นสิ่งที่ไกลตัวเธอเหลือเกิน ” เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2560 ตอนประมาณตี 2-3 ลูกชายประสบอุบัติเหตุที่แยกพระราม 5 มอเตอร์ไซค์ชนกับรถแท็กซี่หลังจากขับไปส่งเพื่อน อาการโคม่ามาก คุณหมอไม่ให้ความหวังอะไรเลย คุณหมอบอกว่าคนไข้อาจจะไม่รอด เพราะอาการหนักมาก กระดูกเชิงกรากแตก ลำไส้ทะลุ ขาข้างซ้ายเละเทะมาก คุณหมอก็ระดมแพทย์ทุกแผนกมาช่วย คุณหมอไม่ได้ให้ความหวังอะไรกับพ่อแม่ว่าคนไข้จะรอดนะ หมอพยายามช่วยกันเต็มที่ ผ่าตัดตั้งแต่เช้าจนถึงสองทุ่ม คุณหมอไม่ให้ความหวังเลย เราเห็นอาการของลูกแล้วน่าจะไม่รอด ตอนนั้นทำใจไม่ได้เพราะเรามีลูกเพียงคนเดียว มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดอย่างกระทันหัน ตอนนั้นก็เตือนเขาแล้วว่าขับรถระวังนะลูกนะ     ” เราเคยเห็นสภาพคนไข้ที่มาหาหมอแล้ว แต่เราก็ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดกับเรา ตอนแรกยอมรับไม่ได้เลย ร้องไห้ทุกวัน เพื่อนร่วมงานก็คอยปลอบให้ใจเย็น ๆ ทุกครั้งที่เข้าไปเยี่ยมลูก คุณหมอก็บอกทุกครั้งว่าให้เราทำใจ ” ภาพที่เห็นคือลูกของเรามีเหล็กดามเสียบตามตัวเขาเต็มไปหมด […]

ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง ทูลเกล้าถวายที่ดินแด่กรมสมเด็จพระเทพฯ เพื่อสร้างอาคารบริจาคโลหิต

ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง ทูลเกล้าถวายที่ดินแด่กรมสมเด็จพระเทพฯ เพื่อสร้างอาคารบริจาคโลหิต คุณจิราวุฒิ แซ่ตั้ง ผู้บริหารบริษัท ราชบุรีศูนย์รวมยาง จำกัด สำนึกคุณของแผ่นดิน ถวายโฉนดที่ดินจำนวน 4 ไร่ ทูลเกล้าถวาย สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เพื่อสร้างอาคารภาคบริการโลหิตแห่งชาติที่ 4 จังหวัดราชบุรี สภากาชาดไทย นายจิราวุฒิ แซ่ตั้ง วัย 44 ปี และคุณแม่คือ นางสาวอารีย์ บวรพัฒนานนท์ วัย 66 ปี เตรียมนำโฉนดที่ดินขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี อุปนายิกาผู้อำนวยการสภากาชาดไทย เพื่อสร้างอาคารภาคบริการโลหิตแห่งชาติที่ 4 จังหวัดราชบุรี สภากาชาดไทย ในการเสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารภาคบริการโลหิตแห่งชาติที่ 4 จังหวัดราชบุรี สภากาชาดไทย ในวันที่ 7 สิงหาคม 2562               คุณจิราวุฒิ คิดว่า เราเกิดมาบนแผ่นดินไทย มีพ่อหลวง […]

ขอบคุณน้ำใจคนไทยที่ช่วยเหลือ สองแม่ลูกชาวลาว ได้กระเป๋าสตางค์คืนแล้ว 

ขอบคุณน้ำใจคนไทยที่ช่วยเหลือ สองแม่ลูกชาวลาว ได้กระเป๋าสตางค์คืนแล้ว เป็นเรื่องราวดี ๆ น่าประทับใจที่เกิดขึ้นบนสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส เมื่อ สองแม่ลูกชาวลาว นั่งรถไฟฟ้าไปหาเพื่อนที่ตลาดพลู แล้ววันนั้นแทนที่จะเป็นวันที่สองแม่ลูกมีความสุข กลับกลายเป็นวันที่โชคร้ายวันหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพจ “รถไฟฟ้าบีทีเอส” ได้โพสต์เรื่องที่สร้างความประทับใจให้แก่ผู้อ่านไม่น้อย เรื่องมีอยู่ว่า   จำภาพแม่ลูกชาวลาว ที่ยืนกอดกันร้องไห้บนสถานีบีทีเอส เพราะทำกระเป๋าสตางค์หายได้ไหมครับ?ในเรื่องร้ายยังมีดี… Posted by รถไฟฟ้าบีทีเอส on Tuesday, August 6, 2019   คุณฮาย หลวงวงศา ชาวสปป.ลาวที่เข้ามาทำงานเป็นแม่บ้านที่ศูนย์อาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ พาลูกสาวที่มาจากประเทศลาว นั่งรถไฟฟ้าบีทีเอสไปหาเพื่อนของเธอที่ตลาดพลู โดยขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ นี่คือการขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรกของทั้งคู่ และต้องเปลี่ยนขบวนรถไฟฟ้าที่สถานีสยาม เพื่อขึ้นรถไฟฟ้าสายสีเขียวไปยังสถานีตลาดพลู แต่แล้วความโชคร้ายก็มาเยือน เมื่อคุณฮายพบว่ากระเป๋าสตางค์ที่มีเงินเดือนทั้งเดือนจำนวนแปดพันบาทได้หายไปเสียแล้ว ตอนนั้นเธอทำอะไรไม่ถูก เมื่อรถไฟฟ้าจอดเทียบสถานีแห่งหนึ่ง เธอตัดสินใจพาลูกสาวออกจากรถไฟฟ้าทันที     เธอและลูกสาวกอดกันร้องไห้ เพราะเธอตั้งใจจะนำเงินบางส่วนจากเงินเดือนของเธอใช้เป็นค่าเดินทางส่งลูกกลับสปป.ลาว ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังตกที่นั่งลำบากอยู่นั้น พลเมืองดีคนหนึ่งชื่อ คุณกบ ได้เข้ามาสอบถามถึงสาเหตุที่สองแม่ลูกยืนร้องไห้อยู่ตรงนี้ เมื่อคุณกบทราบเหตุการณ์ทั้งหมดก็พาคุณฮายและลูกสาวไปพบเจ้าหน้าที่ประจำสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส เพื่อแจ้งให้ทราบว่าเกิดเหตุทรัพย์สินหายขึ้น เจ้าหน้าที่ผู้นั้นคือ คุณมังกร สุทธิยาพิวัฒน์ ตำแหน่งนายสถานีกรุงธนบุรี […]

ธรรมะทำให้ลดละจากของหวง

ของรักของหวง  บางชิ้นก็ซื้อหามาด้วยราคาแสนแพง (สำหรับกำลังเงินของเรา)  และบางชิ้นถึงแม้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร  หากแต่มันมีที่มาที่ไปและคุณค่าทางใจ  ที่เราประเมินค่าไม่ได้  แต่ล้ำค่าทางความทรงจำ ก่อนนี้ต้นพุทธก็คิดแบบนี้ จนเมื่อสองวันก่อนได้พบกับเรื่องราวของเสื้อยีนตัวหนึ่งที่ตัวเองเก็บเงินซื้อจากน้ำพักน้ำแรงเมื่อ 12 ปีก่อน กับราคาตอนนั้น 1,250 บาท ซึ่งเรียกได้ว่าแพงที่สุดในชีวิต พี่สาวต้นพุทธเคยเอ่ยปากขอเสื้อยีนตัวนี้ เธอขอกึ่งแซวมาตลอดกว่า 12 ปีว่า เมื่อไหร่ไม่ใช้ พี่ขอ เธอเพียรพยายามขอมาตลอด แต่ต้นพุทธก็บ่ายเบี่ยง แสร้งเงียบ เปลี่ยนเรื่องคุย ฯลฯ กระทั่งล่าสุดเธอขออีกครั้งเมื่อต้นพุทธเอารูปเก่า ๆ ทเี่คยใส่เสื้อตัวนี้ส่งไลน์ไปให้เธอดู เพื่อบอกว่า ดูสิ เมื่อก่อนฉันเคยผอมสวย เธอจำเสื้อยีนตัวนี้ได้และเอ่ยปากขอผ่านไลน์มาอีกครั้ง ต้นพุทธตัดสินใจเขียนจดหมายใส่ในกล่องพร้อมเสื้อยีนตัวนี้ แล้วส่งไปรษณีย์ไปให้เธอที่ทำงาน เนื้อความบอกเหตผุลว่าทำไมที่ผ่านมาถึงไม่ให้เสื้อยีนตัวนี้กับพี่เสียที “จี๊ (แปลว่าพี่สาว) มีเงินเดือนมากกว่าน้อง ทำไมไม่ซื้อเอง (พี่สาวได้เงินเดือนมากกว่า 2 หมื่นค่ะ ในขณะที่ต้นพุทธเป็นแค่ช่างตัดผมที่ร้านเล็ก ๆ ในต่างจังหวัด เงินเดือนไม่แน่นอน และไม่เคยถึง 2 หมื่นเลยสักเดือน ถึงรู้สึกเยอะ) น้องแลกมันมาด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ต้องเก็บหอมรอบริบ จี๊ไม่เคยนึกถึงใจน้องเลยเหรอ สังเกตบ้างไหมว่าทำไมน้องบ่ายเบี่ยงทุกครั้งตลอด 12 ปี […]

พระเอกโป๊ป-ธนวรรธน์ ชวนบริจาคช่วยเหลือโรงเรียนที่ขาดแคลน ในก่อการดีครั้งที่ 2

พระเอกโป๊ป-ธนวรรธน์ ชวนบริจาคช่วยเหลือโรงเรียนที่ขาดแคลน ในก่อการดีครั้งที่ 2 กลับมาอีกครั้งกับก่อการดีครั้งที่ 2 พระเอกโป๊ป-ธนวรรธน์ พระเอกใจกุศล ขวัญใจมหาชน มีงานการกุศลออกมาอย่างต่อเนื่อง ได้ชักชวนเพื่อนพ้องในวงการและผู้มีจิตศรัทธาช่วยเหลือโรงเรียนขาดแคลนตามต่างจังหวัด เมื่อไม่กี่วันมานี้ พระเอกหนุ่มได้เปิดรับทุนบริจาค โดยครั้งนี้เลือกช่วยเหลือโรงเรียนที่จังหวัดราชบุรีและกาญจนบุรี โดยโป๊ป-ธนวรรธน์ โพสต์ในอินสตาแกรมส่วนตัวว่า “ปลายปี 62 นี้ผมและเพื่อน ๆ นักเเสดงจะร่วมทำบุญกันด้วยการไปสร้างอาคารเรียนใหม่ ซ่อมอาคารที่ชำรุด ทรุดโทรมสร้างห้องนำ้ให้กับโรงเรียนที่ขาดเเคลน และ ถ้าได้เงินมากพอเราจะนำไปซื้ออุปกรณ์การเเพทย์ด้วย โดยปีนี้เราจะไปทำกันที่ราชบุรี เเละกาญจนบุรี ครับผม (ใครอยากร่วมบุญโอนมาที่บัญชี กสิกรไทย 049-8-02858-6 นาย ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ *บัญชีเดียวเท่านั้นครับ*) #ก่อการดี#ปี2“   View this post on Instagram ปลายปี62นี้ผมและเพื่อนๆนักเเสดงจะร่วมทำบุญกันด้วยการไปสร้างอาคารเรียนใหม่ ซ่อมอาคารที่ชำรุด ทรุดโทรมสร้างห้องนำ้ให้กับโรงเรียนที่ขาดเเคลน และ ถ้าได้เงินมากพอเราจะนำไปซื้ออุปกรณ์การเเพทย์ด้วย โดยปีนี้เราจะไปทำกันที่ราชบุรี เเละกาญจนบุรี ครับผม (ใครอยากร่วมบุญโอนมาที่บัญชี กสิกรไทย 049-8-02858-6 นาย ธนวรรธน์ […]

ฝันสลาย … เพราะพิษร้ายยาเสพติด

“ ฝันสลาย … เพราะพิษร้ายยาเสพติด ” เรื่องจริงของคนที่หลงเดินทางผิด ผมเกิดที่จังหวัดเชียงรายในครอบครัวที่มีฐานะยากจน  แม้ผมจะมีพี่น้องถึง 9 คน  แต่ครอบครัวของเราก็อยู่กันอย่างมีความสุขตามประสาคนบ้านนอก  พ่อแม่ส่งให้ลูกชายได้เรียนหนังสือ  ส่วนน้อง ๆ ผู้หญิงไม่ได้เรียน   ฝันสลาย ผมจึงตั้งใจเรียนหนังสือมาก และมีความฝัน “อยากเป็นครู” เพราะสามารถเบิกค่ารักษาพยาบาลให้พ่อกับแม่ยามที่ท่านเจ็บป่วยได้ ที่สำคัญผมจะได้นำวิชาความรู้มาสอนแก่น้อง ๆ ที่ไม่มีโอกาสได้เรียน ตอนอยู่ชั้นประถมศึกษาผมเรียนดีมาก สอบได้ที่ 1 ของห้องมาโดยตลอด และได้รับเลือกให้เป็น “หัวหน้าห้อง” เป็นนักกีฬาโรงเรียน ผมเป็นที่รักของครูและเพื่อน ๆ ร่วมโรงเรียน พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวผมมาก เมื่อเรียนจบชั้นประถมศึกษาที่บ้านเกิดแล้ว ผมเห็นว่าท่านทั้งสองคงไม่มีเงินส่งให้ผมเรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาแน่ จึงขออนุญาตมาเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดอ่างทอง เนื่องจากได้ยินกิตติศัพท์ร่ำลือว่าหลวงพ่อมีเมตตามาก รับอุปถัมภ์เด็ก ๆ ที่เรียนดีแต่ฐานะยากจนหลายร้อยชีวิต เมื่อมาเป็นลูกศิษย์ท่าน หลวงพ่อเมตตาให้ที่พัก อาหาร และส่งเสียให้ผมเรียนต่อในระดับชั้นมัธยมต้นพร้อมกับเพื่อน ๆ อีกหลายคน ในระหว่างที่มาอยู่กับหลวงพ่อ ปณิธานความอยากเป็นครูของผมยังแน่วแน่เหมือนเดิม ผมตั้งใจเรียน เป็นคนดีอยู่ในระเบียบวินัย คอยช่วยเหลืองานท่านอยู่เสมอ ตอนนั้นผลการเรียนของผมยังดีเหมือนเดิม ผมได้รับเลือกให้เป็นประธานนักเรียนและเป็นนักกีฬาของโรงเรียนอีกเช่นเคย เมื่อใกล้เรียนจบชั้นมัธยมต้น ผมเริ่มมองหาหนทางเพื่อเรียนต่ออีกครั้ง เพราะอยากแบ่งเบาภาระของหลวงพ่อเรื่องทุนการศึกษาที่ต้องจ่ายเป็นเงินก้อนโตมาเป็นเวลาหลายปี เพราะรู้ว่าหลวงพ่อมีภาระต้องรับผิดชอบเด็ก […]

นายอำเภอหัวใจรักษ์โลก ปั่นจักรยานเก็บขยะ หวังให้ประชาชนรักษ์สิ่งแวดล้อม

นายอำเภอหัวใจรักษ์โลก ปั่นจักรยานเก็บขยะ หวังให้ประชาชนรักษ์สิ่งแวดล้อม ขอขอบคุณสำนักข่าวไทยที่นำเรื่องดี ๆ น่าประทับใจมาฝาก – ตามปกติชาวอำเภอรัษฎา จังหวัดตรังจะเห็นภาพของนายอนันต์ พรหมเพียรพงศ์ ปั่นจักรยานเก็บขยะ ไปตามท้องถนนมานานหลายปีจนกลายเป็นภาพที่ชินตา แต่ก็แอบอดชื่นชมไม่ได้เพราะเป็นภาพที่แสดงถึงการอุทิศตนเพื่อสังคม นายอนันต์ พรหมเพียรพงศ์ จะปั่นจักรยานคู่ใจไปทำงาน โดยจะออกจากบ้าน ตั้งแต่ 06.00 น. ระหว่างทางถ้าเจอขยะก็จะแวะเก็บไปด้วย หลังเลิกงานตอน 17.00 น. ระหว่างทางกลับบ้านถ้าเจอขยะก็ไม่นิ่งดูดายที่จะเก็บไปทิ้งเช่นกัน นับว่าเป็นบุคคลตัวอย่างที่น่าชื่นชมมากคนหนึ่ง วันหยุดก็ปั่นจักรยานไปเก็บขยะวันละ 3-4 ชั่วโมง ล่าสุดคุณอนันต์พบถุงใส่อุจจาระทิ้งอยู่ข้างทาง ก็วอนขอร้องชาวอำเภอรัษฎาอย่าทิ้งขยะแบบนี้ให้กระทบต่อสิ่งแวดล้อมอีกเลย     แต่เมื่อทราบประวัติของคุณอนันต์แล้วต้องประหลาดใจ เพราะคุณอนันต์มีหน้าที่การงานเป็นถึงนายอำเภอรัษฎาแห่งนี้นั่นเอง การที่นายอำเภอทำแบบนี้เพราะต้องการเป็นแบบอย่าง และให้ชาวอำเภอรัษฎาตระหนักถึงการทิ้งขยะในที่สาธารณะว่าเป็นสิ่งไม่ควรทำอย่างยิ่ง ระยะหลังมานี้นายอำเภอสังเกตได้ว่าประชาชนเริ่มมีจิตสำนึกและให้ความร่วมมือมากขึ้น โดยเริ่มมีคนออกมาเก็บขยะกันบ้างแล้ว แต่ปริมาณขยะพลาสติกก็ยังไม่ลดลง และส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์การท่องเที่ยวของอำเภอรัษฎาอย่างต่อเนื่อง คุณอนันต์ยังมีผลงานด้านอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจนเป็นที่ประจักษ์มาอย่างต่อเนื่องก่อนมาเป็นนายอำเภอที่นี่ เช่น ตอนเป็นนายอำเภอหาดสำราญ ได้จัดให้มีการสำรวจโคลนหาดสำราญเพื่อนำมาทำสปา เป็นการสร้างอาชีพของคนในชุมชน และกระตุ้นการท่องเที่ยวของอำเภอหาดสำราญอีกด้วย ทั้งยังจัดการปัญหาขยะของอำเภอหาดสำราญ ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดตรัง ขยะส่วนมากเป็นกาบมะพร้าว เพราะชาวบ้านในบริเวณนั้นประกอบอาชีพขายมะพร้าว ต้องปอกเปลือกมะพร้าวก่อนที่จะนำมะพร้าวไปขาย     นายอำเภอจึงแก้ปัญหากาบมะพร้าวโดยการจัดซื้อเครื่องย่อยกาบมะพร้าว […]

สมาทานศีลที่ใจใช่วาจา และทำบุญให้ได้บุญ

สมาทานศีล ที่ใจใช่วาจา และทำบุญให้ได้บุญ คนไทยเป็นคนใจบุญสุนทาน  ชอบเข้าวัดทำบุญ  ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี  เพราะในฐานะพุทธศาสนิกชนหรืออุบาสกอุบาสิกา  เราควรร่วมกันสืบพระบวรพุทธศาสนาให้คงอยู่สืบไป อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตเห็น จากคนรอบข้างแล้วแปลกใจสงสัยคือ พวกเขาเข้าใจคำว่า “ศีล” และ “บุญ” มากน้อยแค่ไหน เพื่อนบ้านของฉันคนหนึ่งมักไปเข้าวัดทำบุญทุกวันพระ เธอชวนฉันไปด้วยบ่อย ๆ แต่ฉันไปด้วยไม่ได้เนื่องจากไม่มีคนเฝ้าร้านให้ ก็ได้แต่อนุโมทนาไปกับเธอ วันหนึ่งเธอมาถามฉันว่า “มีเคล็ดลับอะไรดี ๆ ก็บอกกันบ้างสิ” ฉันงงว่าเรื่องอะไร เธอก็บอกว่า “ใครเขาบอกมาล่ะว่ารับเลี้ยงหมาแมวจรจัดเยอะ ๆ แล้วจะมีโชคลาภ” ฉันจึงได้ถึงบางอ้อ คงเพราะเธอเห็นว่าร้านของฉันคนเข้าเยอะ กิจการดำเนินไปได้ด้วยดี คงเกิดจากการที่ฉันรับเลี้ยงสุนัขและแมวจรจัดจำนวนมาก ฉันบอกไปตามตรงว่าไม่มีใครบอก ที่ทำไปเพราะความสงสารล้วน ๆ เธอทำหน้าเหมือนคลางแคลงใจ แต่ก็ไม่พูดอะไร หลายวันต่อมา เธอร้องไห้โฮมาหาฉันที่บ้านแล้วถามว่า เธอจะบาปไหมที่เธอทำหมาตายไปหนึ่งตัว เนื่องจากมีลูกหมาหลงตัวหนึ่งมายืนอยู่หน้าบ้านเธอ ด้วยความที่เธอไม่ชอบสัตว์ จึงกระทืบพื้นเสียงดังไล่ลูกหมา ลูกหมาตัวนั้นตกใจวิ่งออกถนนแล้วถูกรถทับ ตายไปต่อหน้าต่อตาเธอ ฉันไม่รู้จะปลอบอย่างไร ได้แต่บอกว่า ฉันเข้าใจว่าคนเราไม่ได้รักสัตว์กันทุกคน แต่อย่างน้อยเราก็ควรมีเมตตา เมตตาธรรมค้ำจุนโลก เราโชคดีที่ได้เกิดเป็นมนุษย์ ก็ไม่ควรไปเบียดเบียนเดียรัจฉาน เพราะเขาเกิดมาใช้กรรมมากพอแล้ว […]

คุณลุงตาบอด ผู้เด็ดเดี่ยวยึดมั่นความซื่อสัตย์และความอดทนตลอดชีวิต 

คุณลุงตาบอด ผู้เด็ดเดี่ยวยึดมั่นความซื่อสัตย์และความอดทนตลอดชีวิต ขอขอบคุณไทยรัฐออนไลน์ และสยามรัฐที่นำเรื่องราวดี ๆ ของคนสู้ชีวิตมาเล่าสู่กันฟัง คุณลุงตาบอด วัย 74 ปี สู้ชีวิตตามลำพังโดยไร้ญาติขาดมิตร เล่าชีวิตรันทดในวัยหนุ่มหลังจากสูญเสียคุณแม่ไป อาศัยกำลังที่มีทำงานรับจ้างเลี้ยงชีพ ท่ามกลางโลกมืด แต่กลับมีจิตใจที่เด็ดเดี่ยว ปราศจากความกลัวใดใด คุณลุงผู้นี้คือ นายสังเวช เทียมเสมอ อายุ 74 ปี อยู่บ้านเลขที่ 139 หมู่ 6 ต.เจ็ดเสมียน อ.โพธาราม จ.ราชบุรี ซึ่งเป็นบ้านหลังเก่าทรุดโทรมของผู้ใจบุญคนหนึ่งที่ให้คุณลุงอยู่อาศัย     คุณลุงเล่าว่า สูญเสียการมองเห็นตั้งแต่ตอนอายุ 8 ขวบ เพราะเกิดอาการปวดและบวมบริเวณดวงตาจนอักเสบ และมีหนองออกมา พยายามรักษาอย่างไรก็ไม่หาย ทำให้กลายเป็นคนตาบอดในที่สุด คุณพ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่คุณลุงยังเล็กมาก ส่วนคุณแม่ก็ด่วนจากไปตอนคุณลุงอายุได้ 14 ปี สุดท้ายไม่เหลือใครจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปหางานทำที่กรุงเทพฯ ยึดอาชีพยกเข่งผลไม้ ถึงจะเป็นคนพิการแต่ก็ได้รับน้ำใจจากเพื่อนร่วมงานค่อยช่วยเหลือเสมอ บ้านไม่มีก็อาศัยแผงผักในตลาดเป็นที่หลับนอน ต่อมาเร่ร่อนทำงานไปตามที่ต่าง ๆ เป็นเวลากว่า 15 ปี     […]

เอเดรียน่า เมเซียส ถึงเธอจะไม่มีแขนก็เป็นดีไซเนอร์ได้ 

เอเดรียน่า เมเซียส ถึงเธอจะไม่มีแขนก็เป็นดีไซเนอร์ได้ เมื่อค้นพบตัวเองแล้วอย่าหยุดที่จะพัฒนา เอเดรียน่า เมเซียส สาวพิการไร้แขนทั้งสองข้าง วัย 41 ปี คนนี้ แสดงให้เราเห็นว่า เส้นทางการเป็นดีไซเนอร์ ไม่ยากหากรักที่จะพัฒนาศักยภาพตนเอง เอเดรียน่า เมเซียสก้าวเข้าสู่เส้นทางดีไซเนอร์จนมีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตนเอง เพราะว่าเป็นสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด เธอเล่าว่าที่จริงแล้วเธอมีความฝันอยากเป็นทนายความ เธอจึงเลือกเรียนนิติศาสตร์ เมื่อจบการศึกษาแล้วก็พยายามอย่างมากที่จะสมัครเข้าทำงานในสำนักงานกฎหมายสักแห่ง     แต่ไม่มีที่ไหนรับเธอเข้าทำงานเลย เธอคิดว่าไม่มีใครต้องการจ้างเธอ ทุกคนคิดว่าเธอเป็นตัวประหลาด หรือแม้กระทั่งทำให้คนตกใจเมื่อเธอก้าวเข้าไปในออฟฟิศ แล้วถอดรองเท้าออก เพื่อใช้เท้าเขียนใบสมัครงาน เธอได้พับความฝันนั้นเก็บไว้ แล้วผันตัวเองมาเป็นนักเขียน ทำให้เธอมีผลงานตีพิมพ์เป็นหนังสือถึง 3 เล่ม กับบทละครอีก 1 เรื่อง และยังเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจอีกด้วย งานอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้เธอได้ใช้ความคิดที่สร้างสรรค์ และเท้าทั้งสองข้างอย่างอิสระคือ การออกแบบเสื้อผ้า ใช่แล้ว…เธอเป็นดีไซเนอร์ด้วย     เริ่มมาจากตัวเธอเองที่พบว่าเสื้อผ้าของคนธรรมดาสวมใส่ได้ยากสำหรับเธอ จึงคิดว่าถ้ามีเสื้อผ้าที่สวย ๆ ไม่ตกเทรนด์สำหรับผู้พิการ และที่สำคัญคือสวมใส่ได้ง่าย น่าจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว     เมื่อเดือนเมษายน 2562 ที่ผ่านมา เมเซียสได้เปิดตัวชุดเสื้อผ้าที่เธอออกแบบอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรกในงานสัปดาห์แฟชั่นเม็กซิโก […]

“บทเรียนจากความตาย” อุทาหรณ์เตือนใจสำหรับลูกทุกคน

พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ก่อนที่พระองค์จะทรงละสังขารจากโลกนี้ไป ให้เราทุกคนตั้งอยู่ในความไม่ประมาท ซึ่งดิฉันรู้สึกว่าคำสอนของพระองค์ครอบคลุมการใช้ชีวิตได้อย่างดีมาก เพราะความประมาทเป็นบ่อเกิดของความเสียหายทั้งปวง โดยเฉพาะเรื่องบางเรื่องที่ไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเราจะไม่มีโอกาสได้แก้ไขมันอีก ดิฉันเองเป็นคนหนึ่งที่เคยประมาทกับเรื่องที่ไม่ควรประมาท เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณพ่อของดิฉันค่ะ ท่านเป็นโรคหัวใจและเคยผ่านการทำบายพาสมาครั้งหนึ่ง คุณหมอบอกว่า หลังจากที่ท่านผ่าตัดบายพาสสำเร็จ ท่านจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานทีเดียว ซึ่งดิฉันก็เชื่อคำพูดของคุณหมอ เพราะไม่ว่าคุณพ่อของดิฉันจะป่วยและเข้าออกห้องไอซียูเป็นว่าเล่นแค่ไหน ทุกครั้งท่านก็โชคดีและรอดมาได้เสมอ จนใคร ๆ ต่างพากันบอกว่าท่านเป็นคนดวงแข็ง ทำให้ดิฉันซึ่งเป็นลูกพลอยคิดไปว่า ท่านคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเหมือนที่คุณหมอพูดไว้เป็นแน่ แต่คำว่านานของคุณหมอกับคำว่านานของดิฉันคงจะไม่เหมือนกัน เพราะวันหนึ่งขณะที่ดิฉันกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานตามปกติ เสียงโทรศัพท์มือถือของดิฉันดังขึ้น พอดิฉันรับสาย เสียงของนางพยาบาลที่ดูแลคุณพ่อก็บอกว่าท่านมีอาการหัวใจหยุดเต้น และตอนนี้หมอกำลังปั๊มหัวใจอยู่ ดิฉันตกใจมาก แต่ในใจลึก ๆ บอกกับตัวเองว่าคุณพ่อของดิฉันต้องไม่เป็นอะไรอีกเหมือนที่ผ่าน ๆ มา ซึ่งท่านก็รอดมาได้ราวปาฏิหาริย์ทุกครั้ง ดิฉันรีบรุดไปที่โรงพยาบาลทันที และระหว่างที่ดิฉันเดินทางไปหาคุณพ่อนั้น ดิฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากนางพยาบาลคนเดิมว่าตอนนี้คุณพ่อกลับมาหายใจได้ตามปกติแล้ว หลังจากใช้เวลาปั๊มหัวใจอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ทำให้ในใจของดิฉันยิ่งแน่ใจว่าคุณพ่อของดิฉันจะต้องไม่เป็นอะไร เมื่อมาถึงโรงพยาบาล คุณพ่อนอนอยู่ในห้องไอซียูเพื่อรอดูอาการ ท่านนอนอยู่อย่างไม่ได้สติ ดิฉันมองผ่านกระจกห้องไอซียู เห็นหน้าอกท่านกระเพื่อมแสดงถึงการเต้นของหัวใจ ทำให้ดิฉันใจชื้นขึ้นอย่างมาก วันรุ่งขึ้นดิฉันและพี่น้องทุกคนตัดสินใจย้ายท่านไปอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ซึ่งเป็นโรงพยาบาลประจำที่คุณพ่อรักษาโรคหัวใจมานาน ถึงจะย้ายโรงพยาบาลและเปลี่ยนเป็นหมอที่รักษากันประจำ ท่านก็ยังต้องอยู่ในห้องไอซียูเหมือนเดิม หลังจากนั้นท่านก็ได้สติบ้าง แต่พูดไม่ได้ เนื่องจากท่อออกซิเจนยังคงคาอยู่ในปากตลอดเวลา ทุกครั้งที่ดิฉันเห็นท่านลืมตาตื่นขึ้นมามองดิฉันและพี่น้องของดิฉัน สายตาของท่านดูเหมือนอยากจะเล่าอะไรมากมาย แต่ท่านก็พูดไม่ได้ ดิฉันได้แต่พร่ำบอกว่าดิฉันรักท่านมากแค่ไหน […]

keyboard_arrow_up