เมื่อ Freelance อยากเป็นนายตัวเอง ผันตัวมาเป็นบาริสต้า  กับคอนเซ็ปต์ Smile of the day  ร้าน Fika & Co. Café

เมื่อ Freelance อยากเป็นนายตัวเอง ผันตัวมาเป็นบาริสต้า กับคอนเซ็ปต์ Smile of the day  ร้าน Fika & Co. Café ตอนที่ผมเรียนจบมาใหม่ ๆ ออกมาก็ยังไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตต่อ จบแล้วก็ไม่ได้ใช้ตังค์แม่ ผมก็เหมือนกับเด็กจบใหม่คนอื่นๆ คือไม่อยากทำงานประจำ อยากเป็นนายตัวเอง ก็เลยเริ่มหางานพาร์ทไทม์ทำไปเรื่อย ๆ ด้วยความที่ผมจบนิเทศฯ มา ก็เลยมีโอกาสได้งานแคสโฆษณาบ้าง แต่อย่างที่ทราบกันดีงานมันก็ไม่ได้มีตลอด รายได้ก็ไม่แน่นอน แต่ก็ยังอยากมีอิสระในการทำงาน อยากมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ก็เลยลองไปสมัครทำงานที่ร้านคาเฟ่ Casa Lapin สิ่งที่ได้เรียนรู้คือระบบการทำงานต่างๆ ทำให้ผมมีความชำนาญมากขึ้น และเริ่มหลงใหลในการชงกาแฟ จุดประกายไอเดียที่จะมีร้านกาแฟขึ้นมา ประจวบเหมาะกับที่พี่เจี้ยนที่ตอนนี้เป็นหุ้นส่วนกัน กลับมาจากอเมริกาพอดี ซึ่งพี่เจี้ยนก็มีความหลงใหลในรสชาติกาแฟเหมือนกัน เลยชวนมาจอยกันกับเพื่อนอีก 2 คน คือแทนกับเจน  พวกเราร่วมกันลองผิดลองถูกกันอยู่นาน ศึกษาคาแรคเตอร์จนได้รสชาติที่พอใจ จนมี Fika สาขาแรกที่ตึกสิงห์ คอมเพล็กซ์ ด้วยปณิธานที่ต้องการสร้าง Smile of the day ให้กับลูกค้า […]

” ปังปันบุญ ” ขนมปังแลกบุญ เพื่อผู้ป่วย HIV วัดพระบาทน้ำพุ

” ปังปันบุญ ” ขนมปังแลกบุญ เพื่อ ผู้ป่วย HIV วัดพระบาทน้ำพุ เรื่องสร้างแรงบันดาลใจที่ซีเคร็ตขอนำเสนอต่อไปนี้ เป็นเรื่องราวของพ่อค้าขนมปังใส่ไส้คนหนึ่ง ที่คุณชุติปภา พุ่มไสว แห่งคนค้นคนได้ถ่ายทอดจากความทรงจำที่เธอได้พบเจอเขาก่อนถึงเทศกาลสงกรานต์เพียงไม่กี่วัน ซึ่งใครหลายคนกำลังรีบเร่งกลับบ้าน บริเวณป้ายรถเมล์แห่งหนึ่งริมถนนลาดพร้าว ขนมปังใส่ไส้ของพ่อค้าคนนี้ไม่ใช่ขนมปังธรรมดา แต่เป็นขนมปังแลกบุญ ที่แบ่งกำไรบริจาคเป็นเงินเพื่อช่วยเหลือ ผู้ป่วย HIV วัดพระบาทน้ำพุ ท่ามกลางแสงไฟสลัวตรงเซเว่น ใกล้ป้ายรถเมล์ริมถนนลาดพร้าว คุณชุติปภา พุ่มไสว ได้เห็นภาพของชายคนหนึ่งยืนเรียกลูกค้าให้เข้ามาอุดหนุนขนมปังของเขาอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ เธอเข้าไปใกล้แล้วสังเกตกระดาษที่ติดอยู่กับกระบะขนมปังว่า “ปังปันบุญ เพียงแค่ซื้อขนมปัง ชิ้นละ 20 บาท เท่ากับได้ช่วยสมทบทุนช่วยเหลือผู้ป่วย HIV วัดพระบาทน้ำพุ ชิ้นละ 1-2 บาท” เมื่อเธออ่านจบก็ทักทายชายเจ้าของกระบะขนมปังทันทีว่า “สงกรานต์ไม่หยุดกลับบ้านเหรอคะ?” เขานิ่งไปสักครู่ ก่อนที่จะตอบว่า “ ถ้าโรงงานขนมปังหยุดผลิต ผมก็คงต้องหยุดขายครับ”  หลังจากนั้นบทสนทนาระหว่างคุณชุติปภาและชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอก็เริ่มดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ เธอจึงได้ทราบว่า เขาชื่อมงคล ขายขนมปังแบบนี้มา 2-3 ปีแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเปิดร้านขายของชำอยู่ในตึกที่เซ้งไว้ตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของเขา พอท่านสิ้น สัญญาเช่าตึกพาณิชย์ก็หมด […]

อดยิ้มไม่ได้ คริสปี้ครีมสาขาสีลมคอมเพล็กซ์ รับคุณลุงคุณป้าเป็นพนักงาน

อดยิ้มไม่ได้ คริสปี้ครีมสาขาสีลมคอมเพล็กซ์ รับคุณลุงคุณป้าเป็นพนักงาน โลกออนไลน์พากันชื่นชมร้านโดนัทเจ้าดังแสนอร่อย คริสปี้ครีมสาขาสีสมคอมเพล็กซ์ ที่รับผู้สูงอายุเป็นพนักงาน เป็นการเพิ่มคุณค่าให้แก่ผู้สูงวัย  และสังคมไทยที่กำลังเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน 2562 ที่ผ่านมา เฟซบุ๊คชื่อ Kong Sopon โพสต์ข้อความและรูปถ่ายบรรยากาศร้านคริสปี้ครีมสาขาสีลมคอมเพล็กซ์ว่า “คริสปี้ครีม สาขาสีลม น่ารักมาก มีรับคุณลุงคุณป้ามาทำพาร์ทไทม์ ยังแข็งแรงอยู่เลย 😄 เสียงใสมากยืนเรียกลูกค้าหน้าร้าน ไม่แน่ใจสาขาอื่นมีด้วยไหมนะครับ Edited เพิ่มเติมนะครับ เห็นหลายท่านแจ้งมาว่า ทางโลตัสเองก็มีโครงการลักษณะนี้เหมือนกัน เริ่มตั้งแต่มีนาคมแล้ว ยังไงลองหาข้อมูลเพิ่มเติมดูนะครับ + แนบรูปเข้ามาให้ครับ #KrispyKremethailand“     นอกจากคริสปี้ครีม ร้านโดนัทแสนอร่อยเจ้าดังแล้ว ก็มีหลายองค์กรที่เริ่มรับพนักงานวัยเกษียณ หรืออายุ 60 ปีขึ้นไปมาเป็นพนักงาน  แสดงให้เห็นถึงนโยบายเพื่อสังคมผู้สูงอายุของบ้านเรา และช่องทางที่ทำให้ผู้สูงอายุเห็นคุณค่าในตนเองที่ยังสามารถทำรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้แก่ตนเองได้ ซึ่งในหลายปีก่อน คนวัยเกษียณถ้าไม่มีธุรกิจหรือเงินบำนาญรองรับก็ไม่มีรายได้จากทางอื่นหล่อเลี้ยงตนเองเลย การที่องค์กรห้างร้านมีความใจกว้างรับพนักงานสูงวัยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร       ครั้งสมัยพุทธกาล ชายชราคนหนึ่งอยากบวชเป็นพระภิกษุ […]

สเตตัสจากลูกสาวถึงคุณพ่อ ระบายความในใจที่ต้องเหินห่างเพราะคุณพ่อเป็นดาวน์ซินโดรม

สเตตัสจากลูกสาวถึงคุณพ่อ ระบายความในใจที่ต้องเหินห่างเพราะ คุณพ่อเป็นดาวน์ซินโดรม เรื่องที่ซีเคร็ตนำมาเสนอในวันนี้ เป็นเรื่องราวความน่าประทับใจของพ่อลูกคู่หนึ่ง ลูกสาว ริชชี่ แอนน์ กัสตีโญ บอกเล่าความประทับใจที่มีต่อคุณพ่ออย่างไม่ลืมเลือน และไม่อายเลยที่เธอมี คุณพ่อเป็นดาวน์ซินโดรม เรื่องราวของริชชี่ และคุณพ่อ ปรากฏต่อสายตาคนทั้งโซเชียล เมื่อเธอโพสต์ข้อความยาว เพื่อระบายความในใจที่มีต่อคุณพ่อ เนื่องในวันเกิดของท่าน ซึ่งปีนี้ท่านก็อายุครบ 50 ปีแล้ว ผู้ป่วยดาวน์ซิมโดรมมักมีอายุไม่ยืนยาวนัก แต่คุณพ่อของเธอก็อยู่กับเธอมาจนถึงทุกวันนี้ และคุณพ่อยังคงมีใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่เสมอ ถึงท่านจะผ่านเรื่องราวร้าย ๆ ในชีวิตมาหลายครั้งก็ตาม และเรื่องของเธอก็ได้ขึ้นเว็บ www.worldofbuzz.com เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2562 (ที่ผ่านมา)       ริชชี่ กล่าวว่า เธอไม่สมควรได้เป็นลูกสาวของผู้ชายที่ยอดเยี่ยมคนนี้เลย ท่านสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ และนอกจากการบอกรักให้พ่อได้ยินแล้ว เธอยังอยากเล่าเรื่องราวของท่านให้โลกรู้ เพราะเธอรู้สึกภูมิใจที่มีชายผู้งดงามทั้งกายและใจคนนี้เป็นพ่อ เธอเกริ่นว่า “พ่อคะ หนูต้องใช้เวลานานหลายปี กว่าที่หนูจะกล้าพอในการยอมรับความจริงและสู้หน้าใครหลาย ๆ คน เพราะหนูเคยเป็นคนขี้ขลาด ซึ่งพ่อสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ ดีกว่าลูกสาวที่ขี้ขลาดแบบหนู พ่อสมควรได้รับสิ่งที่คนดาวน์ซินโดรมหลาย ๆ […]

จิตอาสาของ เมลินดา เกตส์

จิตอาสาของ เมลินดา เกตส์ เมลินดา เกตส์ เคยกล่าวไว้ว่า “การที่ฉันมีโอกาสไปเยือนประเทศต่าง ๆ ในซีกโลกที่กำลังพัฒนา และเห็นด้วยตาตัวเองว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างกับแม่และเด็ก ๆ ในหมู่บ้านยากจน ทำให้ฉันรู้สึกถึงตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง และรู้สึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวฉันกับบรรดาแม่ ๆ ที่นั่น มันง่ายเหลือเกินที่ฉันจะบอกกับตัวเองว่า ‘นั่นอาจเป็นฉันก็ได้ ถ้าฉันไม่ได้เกิดในสหรัฐอเมริกา ฉันก็อาจเป็นแม่คนนั้น’” “ฉันอาจเป็นแม่คนนั้น” มีความหมายไม่ต่างจาก “ทุกชีวิตมีคุณค่าเท่ากัน” (All Lives Have Equal Value) ซึ่งเป็นคำขวัญประจำ มูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ ที่ บิล เกตส์ สามีของเธอก่อตั้งขึ้นและที่จริง คำกล่าวนี้เป็นหัวใจของการทำงานการกุศลของเธอและบิลมาโดยตลอด ปัจจุบันมูลนิธิแห่งนี้มีทุนในการดำเนินการสูงกว่า 42 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ มีเจ้าหน้าที่ประจำกว่าพันคน เป้าหมายหลักของมูลนิธิแห่งนี้ คือ การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนที่ขาดโอกาส และลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บในประเทศยากจน รวมทั้งปรับปรุงคุณภาพการศึกษาทั้งในสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก แม้ว่ามูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ จะเป็นมูลนิธิที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ทว่าเมื่อเทียบกับปัญหาต่าง ๆ ที่มี เงินทุนเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอต่อการแก้ปัญหาใด ๆ ได้ มูลนิธิจึงต้องร่วมมือกับรัฐบาลประเทศต่าง […]

“เรียนน้อย ชีวิตต้องสู้” เสมียนสาวร้านจำหน่ายยางรถบรรทุก เปลี่ยนยางรถได้ไม่แพ้ผู้ชาย

“เรียนน้อย ชีวิตต้องสู้” เสมียนสาว ร้านจำหน่ายยางรถบรรทุก เปลี่ยนยางรถได้ไม่แพ้ผู้ชาย หลายสื่อต่างนำเสนอข่าวเรื่อง เสมียนสาว ร้านจำหน่ายยางรถบรรทุก ที่นอกจากเป็นเสมียนของร้านแล้ว ยังสามารถเปลี่ยนยางรถบรรทุกได้คล่องแคล่ว มีความชำนิชำนาญไม่แพ้ผู้ชายเสียทีเดียว เสมียนสาว หรือคุณศศิภา เอี่ยมพงษ์ อายุ 21 พนักงานประจำร้านจำหน่ายยางรถบรรทุกชื่อร้าน ตะวันออกศูนย์บริการยางใหญ่ ที่จังหวัดชลบุรี ได้โพสต์ข้อความพร้อมคลิปวิดีโอตอนกำลังเปลี่ยนยางรถบรรทุกอย่างชำนาญในเฟซบุ๊กส่วนตัว Sasipha Eimpong ว่า   เรียนสูงไม่ใช่ประเด็น ทำงานให้เป็นนี่แหละสิ่งสำคัญ #นู๋โหดนะพี่ไหวป่าว👊👊😂😂     สเตตัสของเธอถูกแชร์ไปบนโลกออนไลน์ และต่างชื่นชมที่ผู้หญิงสามารถทำงานได้ไม่แพ้ผู้ชาย รวมทั้งเห็นถึงความทุ่มเทในการทำงานของเธออีกด้วย   由 Sasipha Eimpong 发布于 2019年5月24日周五   ข่าวอรุณอมรินทร์เสนอข่าวว่า เธอทำงานที่ร้านแห่งนี้มา 6 ปี แล้ว โดยจบการศึกษานอกโรงเรียนในระดับมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 3 และที่ต้องมาช่วยเปลี่ยนยางด้วย เพราะพนักงานไม่เพียงพอ ซึ่งทำให้เธอได้เรียนรู้วิธีการเปลี่ยนยางรถ แล้วทำจนชำนาญไม่ต่างจากผู้ชาย และเธอก็ไม่อายเพราะงานที่ทำเป็นงานที่สุจริต ทางคุณแสนชื่น พึ่งพุทธคุณ เจ้าของร้านเผยว่า น้องภาเป็นคนขยัน […]

จ่าสิบเอก สมชาย ธนบัตร ครูผู้ยอมสละชีวิตตนเองเพื่อศิษย์

จ่าสิบเอก สมชาย ธนบัตร ครูผู้ยอมสละชีวิตตนเองเพื่อศิษย์ เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2562 ที่ผ่านมา ได้เกิดเหตุโศกนาฏกรรมขึ้นภายในศูนย์การทหารราบ ค่ายธนรัชต์ อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จ่าสิบเอก สมชาย ธนบัตร ครูฝึกนักเรียนนายสิบ เสียชีวิตจากการปกป้องลูกศิษย์ ในช่วงการฝึกสถานีลูกระเบิดขว้าง เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากนักเรียนนายสิบได้เข้าสถานีระเบิดขว้าง ต้องทำการฝึกวิธีการขว้างระเบิดด้วยลูกระเบิดจริง เมื่อถึงเวลาที่ต้องดึงสลักแล้วขว้างลูกระเบิด แต่นักเรียนเกิดตกใจขึ้นมาจึงกำลูกระเบิดเอาไว้ไม่ยอมขว้างออกไป ทำให้ครูฝึกจ่าสิบเอกสมชาย ธนบัตรรีบวิ่งเข้าไปแย่งออกจากมือทันที เพียงเพื่อไม่ต้องการให้ลูกศิษย์เป็นอันตราย สุดท้ายด้วยเวลาเพียง 5 วินาที กลไกของลูกระเบิดทำงาน จ่าสิบเอกสมชายเสียชีวิตทันทีด้วยแรงระเบิด ส่วนนักเรียนนายสิบผู้นั้นได้รับบาดเจ็บ     นับเป็นข่าวที่สร้างความโศกเศร้าไม่น้อยในโลกโซเชียล หลายเสียงต่างชื่นชมและไว้อาลัยต่อการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่และการจากไปของจ่าสิบเอก สมชาย ธนบัตรผู้เป็นครูยิ่งกว่าครู เฟซบุ๊คชื่อว่า เมธาวัต ธนาศรี ซึ่งเจ้าของเฟซบุ๊คเป็นลูกศิษย์คนหนึ่งของครูฝึกผู้ล่วงลับ โพสต์ข้อความอาลัยว่า “ขอบคุณครับครู….สำหรับความรู้ ประสบการณ์และทุก ๆ สิ่งที่ครูมอบให้ ขอบคุณทุกสิ่งอย่าง ครูเป็นครูที่ดีที่ผมไม่สามารถหาจากไหนได้อีก ไม่น่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับคนดี ๆ แบบครูเลย. ครูทำดีที่สุดแล้วครับ ขอบคุณในความเสียสละแม้กระทั่งชีวิต หลับให้สบายนะครับครู […]

วรรณกวี อยู่วัฒนา จบจุฬาฯ ก็ขับแท็กซี่ได้ อาชีพนี้ “มีเกียรติ” ไม่อายใคร

คุณแก้ว หรือ วรรณกวี อยู่วัฒนา อายุ 36 ปี กลายเป็นคนดังในโลกโซเชียลชั่วข้ามคืน เมื่อมีผู้ใช้ทวิตเตอร์ทวีตข้อความว่า “นับถือเพื่อน โคตรสู้ชีวิต จากเด็กอักษรจุฬาฯ ไม่ยึดติด ไม่อีโก้ ถึงเวลาดิ้นรน ก็เป็นคน ขับแท็กซี่ ได้! ใครหาคนขับดี ๆ ไว้ใจได้ ติดต่อนางได้เลย” หลังจากนั้นเธอก็ได้รับการชื่นชมอย่างฮือฮาล้นหลามจากสังคมโลกโซเชียล คุณแก้วเล่าว่า เธอเรียนจบจากคณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาศิลปการละคร จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมา 16 ปีแล้ว และทำงานประจำอยู่เบื้องหลังละครโทรทัศน์มาตลอด ทำหน้าที่มาแล้วสารพัด ไม่ว่าผู้ช่วยผู้กำกับ ดูแลนักแสดง ประสานงาน รีเสิร์ชข้อมูล หรือเลขาผู้บริหารก็เคยทำมาแล้ว การออกกองละครแต่ละครั้งทำให้ไม่ค่อยได้พักผ่อน และไม่มีเวลาให้ครอบครัว เพราะต้องตื่นตั้งแต่ตี 4-5 ทำให้มีปัญหาสุขภาพสะสม ทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ ก็เลยวางแผนไว้ว่า เมื่อไรที่เริ่มทำงานเบื้องหลังไม่ไหว ก็ต้องหาช่องทางอื่น ๆ ไว้ ก่อนที่จะลาออกจากงานประจำมาเป็นฟรีแล๊นซ์และทำอาชีพเสริมขับแท็กซี่ไปด้วย เธอไม่ได้มองว่าเป็นงานที่ต่ำต้อยเลย เพราะว่าคุณแม่ทำมาตลอด 10 กว่าปี คุณแม่มีรายได้ดี รายได้ต่อเดือนมากกว่ารายได้สูงสุดที่เธอเคยได้ตลอดการทำงานมาด้วยซ้ำ สิ่งสำคัญก็คือเป็นงานอิสระอย่างที่เธอต้องการ […]

ชมพู่ – ภัทราวรรณ พานิชชา กับการมองตามความเป็นจริงด้วยไตรลักษณ์

ชมพู่ – ภัทราวรรณ พานิชชา กับการมองตามความเป็นจริงด้วยไตรลักษณ์ เธอคือพิธีกรรายการ 7 สีช่วยชาวบ้าน ที่มีดีกรีเป็นถึงมิสวีลแชร์ ชมพู่ – ภัทราวรรณ พานิชชา เธอบอกว่าชีวิตนี้ของเธอโชคดีถึงสองครั้งด้วยกัน และได้ทำในสิ่งที่เธอรักคือการเป็นพิธีกร เธอบอกกับเราว่า เธอจะไม่รอให้โอกาสเข้ามาหาเธอ แต่เธอเป็นฝ่ายเข้าไปหาโอกาสเสมอ   ในวิกฤตชีวิตก็ยังมีความโชคดี “ หลังจากชมพู่ถูกรถชน พอตื่นลืมตาขึ้นมารู้สึกว่า เราโชคดีแล้วนะที่มีชีวิตรอดมาได้ ได้กลับมาเจอหน้าครอบครัวของเราอีกครั้ง อันนี้คือความโชคดีแรก พอรู้ว่าตัวเองต้องพิการ แน่นอนความรู้สึกที่ตามมาคือความเสียใจ ตอนนั้นไม่ต่างจากฟ้าถล่มลงมา สิ่งที่รู้สึกว่าเป็นความโชคดีอันดับสองคือ เรากลายเป็นคนที่มีหัวใจแข็งแกร่งมาก หัวใจดวงนี้ไม่ได้เกิดขึ้นได้เพียงชั่วข้ามคืน แต่เกิดจากการเรียนรู้อย่างค่อยเป็นค่อยไป เราไม่เคยพูดกับตัวเองว่า “ต่อไปนี้ฉันจะเดินไม่ได้” กลับคิดแต่ว่า “วันหนึ่งฉันจะหาย และฉันจะดีขึ้น “ ที่จริงครอบครัวของชมพู่สอนให้เป็นคนที่เข้มแข็ง คุณย่าและคุณยายเป็นคนที่เลี้ยงดูชมพู่มา เพราะคุณพ่อคุณแม่แยกทางกัน  เพราะต้องดูแลตัวเองมาตั้งแต่เด็กเลยกลายเป็นคนที่เข้มแข็ง  และรู้สึกว่าพอเราเผชิญกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายก็สามารถผ่านพ้นมาได้ด้วยตัวเอง หลังจากประสบอุบัติเหตุมาเราสามารถดูแลตัวเองได้ ตอนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต เราก็อยู่หอคนเดียว ไปเรียน และทำอะไรด้วยตัวเอง แม้แต่ตอนนี้ชมพู่ก็ขับรถไปทำงานเอง ไปเที่ยว และกินข้าวคนเดียวได้ไม่ต่างจากคนทั่วไป ”   […]

นิทานแสนเศร้า บทความเตือนใจสำหรับพ่อแม่ทุกคน

กาลครั้งหนึ่งซึ่งนานมา ทว่าเรื่องราวยังคงอยู่ในความทรงจำ นิทาน สมัยยังเป็นนักเรียนคอซอง บ่อยครั้งที่เรามักเห็นผู้ชายวัยรุ่นสวมแว่นหนา หน้าตาสะอ้าน เดินงง ๆ วนเวียนอยู่ข้างรั้วโรงเรียน วันดีคืนดีก็ปีนขึ้นไปอยู่บนรั้ว จนอดตั้งคำถามไม่ได้ว่า “เขาเป็นใคร” ไม่น่าเชื่อ…คำตอบที่ได้รับจากรุ่นพี่คนหนึ่งทำให้เราอึ้ง! “เขาเรียนเก่งมากจนเสียสติ” เราเองไม่ใช่คนเรียนเก่ง และด้วยวัยขณะนั้นซึ่งยังเรียนรู้โลกมาไม่มากนัก เลยไม่ค่อยเข้าใจว่า ทำไมคนที่เรียนเก่ง สมองดี ถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ทว่าเมื่อเวลาผ่านวันผัน ชีวิตก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ และได้อยู่ในสถานะของคนเป็นแม่ เรื่องราวในวันนั้นได้ผุดขึ้นมาจากหวังความทรงจำอีกครั้งพร้อม ๆ กับ “ความเข้าใจ” เมื่อวันหนึ่งได้ดูข่าว “โรงเรียนชื่อดังถูกเผาวอด” แวบแรกที่ได้เห็นเพลิงลุกไหม้อาคารของโรงเรียนผ่านจอทีวีให้รู้สึกใจหาย แต่ก็ไม่เศร้าเท่ากับรู้ว่า มือเผาคือ “นักเรียน” และยิ่งเพิ่มความเศร้าเป็นทวี เมื่อข่าวรายงานว่า สาเหตุเกิดจากความเครียดเพราะผลการเรียนไม่เป็นดังที่หวัง ไม่…เราไม่ได้คิดกล่าวโทษเด็กคนนี้แม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกห่วงใยเหลือเกิน เพราะ “โรงเรียน” สร้างใหม่ได้ แต่ “หัวใจสลาย” ของเด็กคนหนึ่งจะเยียวยากันอย่างไร ก่อนที่เด็กจะถูกพิพากษาให้ผิดด้วยคิดไม่ถึง เราคงต้องย้อนมองกลับไปหาสาเหตุด้วยความพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดลออว่า ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว ครู เพื่อน สังคม สภาพแวดล้อม หรือแม้แต่ตัวเด็กเอง อาจจะมีส่วนสร้างความกดดันถึงขั้นเครียด จนนำมาสู่เหตุการณ์สุดสะเทือนใจครั้งนี้ […]

นักร้องลูกทุ่งสายบุญ ไผ่ พงศธร สร้างศาลาอเนกประสงค์ถวายวัดที่บ้านเกิด

นักร้องลูกทุ่งสายบุญ ไผ่ พงศธร สร้างศาลาอเนกประสงค์ถวายวัดที่บ้านเกิด นักร้องลูกทุ่งหนุ่ม ไผ่ พงศธร หรือ ประยูร ศรีจันทร์ สร้างศาลาอเนกประสงค์ให้กับวัดที่บ้านเกิดคือ วัดศรีครฉาย  ที่บ้านสร้างแต้ อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร     ไผ่ พงศธรเผยว่าจะสร้างศาลาธรรมสังเวชถวายวัดศรีครฉาย โดยสร้างขึ้นในบริเวณลานโล่งใกล้เมรุเผาศพ (ซึ่งไผ่เป็นคนสร้างถวายวัดเช่นกัน) เพื่อใช้เป็นที่สำหรับพักศพก่อนเคลื่อนขึ้นเมรุ และเป็นที่หลบฝนและแดดแก่ญาติผู้ล่วงลับและแขกที่มาร่วมงานศพ เพราะแต่ก่อนถ้าฝนตกทีไรก็เปียกกันทุกคน  แดดออกก็ร้อนมาก     นักร้องหนุ่มวัดจากประสบการณ์ที่ตนเองพบเจอมาในวัยเด็กถึงความยากลำบากของชาวบ้านที่มาร่วมงานศพที่วัดแห่งนี้ จึงอยากช่วยเหลือวัด นอกจากศาลาธรรมสังเวชแล้ว หนุ่มไผ่ยังกล่าวถึงแผนการพัฒนาในส่วนต่าง ๆ ของวัดอีกด้วย เช่น กำแพงและประตูวัด ไผ่ พงศธรบอกว่าเวลาเขาไปเล่นคอนเสิร์ตตามวัดต่าง ๆ มักเป็นวัดที่สวย ๆ ทั้งนั้น จึงอยากที่จะพัฒนาวัดบ้านเกิดแห่งนี้ให้ดีขึ้น เวลาใครมากราบมาไหว้พระ-ทำบุญจะได้มีความสุขและความสบายใจกลับไป     ไผ่ได้นำเงินทิปหน้าเวทีที่แฟนเพลงมอบให้ รวมทั้งเงินบริจาคจากแฟนเพลง และผู้มีจิตศรัทธารวบรวมจนได้ทุนสร้างศาลาธรรมสังเวช เริ่มตั้งแต่ช่วงเดือนสิงหาคม 2561 จนกระทั่งตอนนี้ (เดือนมิถุนายน 2562) ไผ่ได้โพสต์รูปถ่ายของศาลาที่เป็นรูปเป็นร่าง 70 […]

เอก – สรพงษ์ ชาตรี พระเอกดาวค้างฟ้าผู้ถ่อมตัว

เอก – สรพงษ์ ชาตรี พระเอกดาวค้างฟ้าผู้ถ่อมตัว สรพงษ์ ชาตรี ชื่อนี้แทบจะไม่มีใครที่ไม่รู้จัก เขาคือพระเอกอันดับต้น ๆ ของประเทศ ที่มีความสามารถทางการแสดงสูง แต่กลับถ่อมตัวว่าตนไม่ใช่นักแสดงที่เก่งกาจสามารถนัก ถึงแม้เขาจะมีชื่อเสียงยืนยงและยาวนานอยู่ในวงการบันเทิงมาจนถึงปัจจุบัน แต่เส้นทางชีวิตของสรพงษ์ ชาตรีไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเลย   เด็กบ้านนาที่ไม่มีรองเท้าใส่ สรพงษ์ ชาตรีเกิดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เรียนจบเพียงแค่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เขาเล่าว่า “ผมก็เป็นเด็กบ้านนอกบ้านนา เกิดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เรียนหนังสือจบแค่ประถมศึกษาปีที่ 4 ไม่มีรองเท้าใส่ ต้องเดินเท้าเปล่า ตอนไปเรียนก็พายเรือไป พอถึงช่วงหน้าน้ำลดต้องถกขากางเกงเดินลุยโคลนไปเรียนหนังสือ ” ชีวิตวัยเด็กก็ลำบาก ไม่มีไฟฟ้าใช้ ตกกลางคืนต้องอาศัยแสงสว่างจากตะเกียงกระป๋อง ของเล่นในวัยเด็กของเขาคือยางหนังสติ๊กโยนให้ลงหลุม หลังจากเรียนจบประถมศึกษาปีที่ 4 ก็พบว่าการเรียนต่อระดับมัธยมศึกษานั้นไม่มีความสุขเลย เรียนไปได้ 7 วันก็ขอที่บ้านลาออก ที่บ้านก็ว่าถ้าไม่เรียนหนังสือก็ต้องทำอะไรสักอย่างจึงแนะนำให้สรพงษ์บวชเป็นสามเณรที่วัดเทพสุวรรณ 2 ปี แล้วมาจำวัดที่วัดดาวดึงส์ บางยี่ขัน ฝั่งธนบุรี ประมาณ 6-7 ปี และลาสิกขาบทในปี พ.ศ 2512   […]

พบธรรมเมื่อครั้งหลงป่า ประสบการณ์ที่ช่วยให้มีสติพร้อมรับความตาย

ประเทศไทยในปัจจุบันยังมีพื้นที่ปา†มากพอให้ผู้คŒนเข้าไปหลงอีกหรือ คำถามนี้คงมีผู้อ่านจำนวนไม่น้อยสงสัย เช่นเดียวกันกับครั้งที่ฉันฉุกคิดยามย่างกรายเดินทางเข้าป่า† โดยไม่คิดว่าจะเป็นพวกเราเองที่ได้ลิ้มรสการติดป่าเขŒาจริง ๆ… หลงป่า เมื่อย้อนกลับไปหลายปีก่อน เส้นทางและความอุดมสมบูรณ์ของพื้นป่าทางตอนเหนือของ อุทยานแห่งชาติกุยบุรี มีความแตกต่างและเปลี่ยนแปลงไปจากปัจจุบันอย่างเห็นได้ชัด แหล่งท่องเที่ยวหนึ่งซึ่งน้อยคนจะรู้จักหรือได้เข้าไปชื่นชมอย่างใกล้ชิดในเวลานั้นคือ “น้ำตกแพรกตะคร้อ” ซึ่งตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอปราณบุรีต่อกับอำเภอหัวหิน ชาวบ้านร่ำลือกันว่า น้ำตกแพรกตะคร้อเป็น “น้ำตกขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ภายในป่าทึบ มีลำธารไหลคดเคี้ยวไปตามป่าดงดิบ มีแก่งหินและวังน้ำกระจายอยู่ทั่วไป สวยงามมาก” ด้วยชื่อเสียงและความสวยงาม น้ำตกแห่งนี้จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เย้ายวนใจนักแสวงหาและผู้ที่ชื่นชอบเสพสุนทรีย์จากธรรมชาติ ซึ่งฉันก็เป็นคนหนึ่งในนั้นที่ชอบความท้าทาย และชอบท่องเที่ยวไปตามแหล่งท่องเที่ยวที่ธรรมชาติรังสรรค์ผลงานอันงดงามไว้ วันนั้นเป็นวันพระใหญ่ พวกเราออกเดินทางไปทำบุญตามวัดป่าในพื้นที่ชายแดน เขตอำเภอหัวหิน ตามปกติ หลังจากที่พวกเราทำบุญตอนเช้าเสร็จแล้ว ในช่วงบ่ายจึงมีเวลาเหลือมากพอที่จะท่องเที่ยวไปยังสถานที่ใกล้เคียง โดยมีน้ำตกแพรกตะคร้อเป็นจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยว อาจเป็นเพราะความเคยชินในกิจวัตรการทำบุญ และเส้นทางที่จะไปนั้น พวกเราเคยใช้งานอยู่บ่อยครั้ง จึงทำให้ขาดความใส่ใจที่จะเตรียมความพร้อมในการเดินทาง เราจึงออกเดินทางไปโดยไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น พาหนะที่ใช้เดินทางเป็นเพียงรถปิกอัพขับเคลื่อนสองล้อ หนทางเข้าสู่น้ำตกเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ พอ ๆ กับความลาดชันของพื้นที่และถนนที่ทวีความทุรกันดารเพิ่มขึ้นตามลำดับ เราขับผ่านลำห้วยที่กัดเซาะถนนนับไม่ถ้วน ขณะเดียวกันกับที่ดวงตะวันเริ่มอ่อนแสงลงทุกที พวกเรามีความเห็นว่า การสำรวจเส้นทางใหม่ครั้งนี้จำต้องสิ้นสุดลงเสียแล้วเพราะเงื่อนไขของเวลา เราจึงหันรถกลับทั้ง ๆ ที่เหลือระยะทางเพียง 6 – 7 กิโลเมตรเท่านั้นก็จะถึงจุดหมายปลายทาง แต่แล้วเมื่อรถเคลื่อนผ่านลำห้วยแรกไปได้ครึ่งทางก็ต้องชะงักลงเมื่อกันชนไปกระแทกเข้ากับสิ่งกีดขวางบางอย่างใต้น้ำ ทุกคนลงจากรถตั้งสติ และหาหนทางเพื่อให้รถพ้นจากน้ำ […]

อนุโมทนา หนุ่มวัย 18 ปี แอบบริจาคร่างกาย ช่วยเหลือผู้อื่นให้รอดได้ถึง 6 ราย

อนุโมทนา หนุ่มวัย 18 ปี แอบ บริจาคร่างกาย ช่วยเหลือผู้อื่นให้รอดได้ถึง 6 ราย เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2562 (ที่ผ่านมา) เชื่อว่าหลายท่านคงได้ยินข่าว การจากไปของหนุ่มวัย 18 ปี  คือนายพงศธร อัมพุธ ซึ่งประสบอุบัติเหตุขับรถจักรยานยนต์เสียหลักพุ่งลงข้างทาง แต่หลังจากการด่วนจากไปของบุตรชาย ครอบครัวอัมพุธโศกเศร้าอยู่ได้ไม่นานก็พบว่าบุตรชายได้ บริจาคร่างกาย ให้กับสภากาชาดไทยโดยที่ไม่บอกใคร นายวัชระ อัมพุธ คุณพ่อของผู้ล่วงลับเผยต่อสื่อว่า บุตรชายจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนดอกคำใต้วิทยาคม จังหวัดพะเยา และได้สอบติดเพื่อเตรียมเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนเรศวรในภาคเรียนหน้านี้ แต่ได้ประสบอุบัติเหตุทางจักรยานยนตร์อย่างรุนแรงทำให้ไม่รู้สึกตัว จึงนำตัวส่งโรงพยาบาลพะเยา แล้วรักษาตัวอยู่ 2-3 วัน จึงส่งไปโรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ แล้วเสียชีวิตในที่สุด จากนั้นได้ทราบจากแพทย์ว่าบุตรชายได้ทำเรื่องขอบริจาคอวัยวะผ่านศูนย์รับบริจาคอวัยวะสภากาชาดไทยแล้ว     “พวกเรารู้สึกแปลกใจ และทำใจไม่ได้ในช่วงแรก แต่เห็นว่าเป็นเจตจำนงของลูก ที่เขาตั้งใจเอาไว้ จึงร่วมอนุโมทนาบุญ และคิดว่าแม้เราจะเสียใจมาก แต่ลูกของเราก็ได้ช่วยเหลือคนได้ถึง 6 คน จึงอนุญาตให้แพทย์ดำเนินการตามขั้นตอนต่อไป ” โดยอวัยวะของนายพงศธร อัมพุธ สามารถช่วยเหลือผู้ป่วยและผู้พิการได้ถึง […]

3 พระเอกหนุ่ม เพ็ชร ไนกี้ ต่อ จากหนุ่มเลือดร้อนที่ฉุกคิดได้ด้วยธรรมะจนชีวิตเปลี่ยน

3 พระเอกหนุ่ม เพ็ชร ไนกี้ ต่อ จากหนุ่มเลือดร้อนที่ฉุกคิดได้ด้วยธรรมะจน ชีวิตเปลี่ยน เชิญทุกท่านมาสัมผัสกับเส้นทางชีวิตของ 3 พระเอกหนุ่ม เพ็ชร-ฐกฤต ตวันพงค์ ไนกี้-นิธิดล ป้อมสุวรรณ และ ต่อ-ธนภพ ลีรัตนขจร ใครจะเชื่อว่า พระเอกหนุ่มทั้ง 3 จะเคยมีพฤติกรรมที่เกเร เลือดร้อน และเพราะธรรมะนี่เองที่ทำให้ ชีวิตเปลี่ยน พลิกมาในเส้นทางที่ดีขึ้น 0 0 เกเรไปเพื่ออะไร : เพ็ชร-ฐกฤต ตวันพงค์ ” แต่เชื่อไหมครับว่า ไม่ว่าจะเกเรแค่ไหน ผมก็ไม่เคยทิ้งการเรียน พยายามบังคับตัวเองเพื่อเรียนให้จบชั้น ปวช. ” ตอนนั้นผมอายุราวสิบเจ็ดได้ ผมเริ่มย้อนคิดขึ้นมาว่า “ที่ผ่านมาผมทำอะไรอยู่ ผมเกเรไปเพื่ออะไร” จนกระทั่งมาได้คำตอบแบบชัดๆ เมื่อพี่เขยและป้าช่วยกันสอนผมว่า “ถึงพ่อกับแม่จะเลิกกันไป แต่เราก็ยังต้องทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุด ไม่ใช่เกกมะเหรกเกเรอย่างทุกวันนี้ เพ็ชรต้องตั้งใจเรียน เรียนให้จบ ทำงานหาเลี้ยงตัวเองให้ได้ และอย่าทำให้พ่อแม่เสียใจ ” ช่วงนั้นปิดเทอมพอดี ผมจึงตัดสินใจลองทำงานพิเศษเพื่อหารายได้ เริ่มจากงานขนไม้ยางพาราในสวนของพี่เขยกับป้าก่อน ผมต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อไปขนไม้ยางที่เขาตัดกองไว้ ลำเลียงขึ้นท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วขี่ไปส่งลูกค้า […]

คิดได้เมื่อเกือบจะสาย พลอย-ธันยาภัทร ศิริโชติ (พลอยKPN)

พลอยเคยเกเรกับคุณพ่อมาก ๆ  ยังโชคดีที่กลับตัวได้ทันก่อนจะสายเกินไป พลอย ธันยาภัทร พลอยโตมากับคุณพ่อและคุณป้า  คุณพ่อเลี้ยงพลอยเหมือนเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  เลยมีนิสัยห้าว ๆ  แต่แม้จะห้าวแค่ไหน เวลาคุณพ่อดุหรือบอกอะไรพลอยจะไม่เถียง  แต่ก็ไม่ทำตามที่สั่ง ช่วง ม.ต้น พลอยเริ่มเล่นดนตรีกับเพื่อน  ในวงมีกัน 4 คน  พลอยเป็นผู้หญิงคนเดียว  บ้านเพื่อนมีห้องซ้อมดนตรีจึงมักไปขลุกกันอยู่ที่นั่นทั้งวัน  หลายครั้งที่โดดเรียนเพื่อไปซ้อมดนตรีเพราะสมัครประกวด Hot Wave Music Awards ซึ่งเป็นเวทีที่เป็นความใฝ่ฝันของวัยรุ่นในสมัยนั้น  ปีแรกวงของเราติด 30 วงสุดท้าย  ยิ่งทำให้พลอยรู้สึกว่าต้องประกวดอีกให้ได้  เพราะขนาดอยู่ ม.3 ยังเข้ารอบ 30 วง ถ้าอยู่ม.ปลายต้องทำได้ดีกว่านี้แน่นอน เมื่อขึ้น ม.ปลายจึงเต็มที่กับการเล่นดนตรีมากกว่าเดิม ไม่ค่อยสนใจเรื่องเรียนสักเท่าไหร่  เริ่มโดดเรียนบ่อยขึ้น กลับบ้านดึกขึ้น  บางคืนกลับตีหนึ่งแล้วต้องนั่งแท็กซี่คนเดียว คุณพ่อเป็นห่วงมาก  เวลาท่านโทร.ตาม พลอยชอบโกหกว่าออกมาแล้ว  ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในห้องซ้อม  แต่ความเป็นห่วงของท่านแฝงอยู่ในพายุอารมณ์แห่งความโกรธ  คืนหนึ่งพลอยกลับถึงบ้านค่อนข้างดึกเหมือนเคย  คุณพ่อรออยู่แล้ว  ท่านตวาดว่า “ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้  จะไปอยู่ที่ไหนก็ไป” พลอยไม่เถียง  แค่มองหน้าท่านแล้วเดินขึ้นห้องนอนไปเงียบ ๆ  วันถัดมาก็ออกจากบ้านด้วยชุดนักเรียนชุดเดียวแล้วไม่กลับไปที่บ้านอีกเลย  โดยยังไปเรียนปกติ  แล้วไปพักที่ห้องซ้อมดนตรีบ้านเพื่อน  แล้วแอบกลับไปเอาเสื้อผ้าตอนกลางวันที่พ่อไม่อยู่บ้าน  พลอยใช้ชีวิตอยู่ที่ห้องซ้อมดนตรี จนเวลาผ่านไปหนึ่งเดือนก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณป้า “พลอย  คุณพ่อไม่สบายหนักมาก  มาดูหน่อย” ได้ฟังแบบนั้นพลอยคิดในใจว่าไม่จริงหรอก  คงแค่อยากให้กลับบ้านมากกว่า  จึงยังไม่ยอมกลับ  วันรุ่งขึ้นคุณป้าโทร.มาเรื่องเดิมอีกครั้งก็ยังไม่เชื่อ  ตอบไปว่าเล่นดนตรีอยู่ ต้องไปส่งเดโม่ ยังไปไม่ได้  หลังจากนั้นประมาณ 5 วัน  ทั้งน้อง  เพื่อน  ป้าข้างบ้านโทร.มาบอกเรื่องเดียวกันว่า “พลอย  คุณพ่อไม่ไหวแล้วนะ  อยู่โรงพยาบาลแล้ว” พอเห็นว่าโทร.กันมาหลายคนจนไม่น่าจะเป็นเรื่องหลอก จึงรีบไปโรงพยาบาล  ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  คุณพ่อที่เคยยืนดุพลอย  บัดนี้นอนตาหยีน้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียงคนไข้ที่กำลังจะเข็นเข้าห้องผ่าตัด  คุณป้าบอกว่า  คุณพ่อเป็นนิ่วในท่อปัสสาวะมาหนึ่งเดือนแล้ว  แต่เพิ่งได้คิวผ่าตัด  พลอยนึกย้อนถึงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาว่าเราทำอะไรอยู่  ออกจากบ้านเพื่อมาอยู่ห้องซ้อมดนตรี  บางทีก็กินเหล้ากับเพื่อน  ระหว่างนั้นคุณพ่อยังโอนเงินให้ใช้จ่ายตามปกติอีกด้วย หลังผ่าตัด  พยาบาลเข็นคุณพ่อออกมาเพื่อไปยังห้องพักคนไข้  คุณพ่อไม่มีสติ  เหมือนคนเมายาสลบ  ท่านพยายามเปล่งเสียง แต่ก็ไม่มีเสียง  พลอยเห็นภาพนั้นแล้วต้องหลบออกไปร้องไห้ข้างนอกห้อง  รู้สึกผิดที่ไม่ได้ดูแลท่านตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หลังจากคุณพ่อฟื้น  พอเห็นพลอยนั่งเฝ้าอยู่  ประโยคแรกที่ท่านพูดคือ “กลับมาแล้วหรือ  กินอะไรหรือยัง” ได้ยินแบบนี้พลอยพูดไม่ออก  ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก หลังจากเหตุการณ์นี้  รู้สึกว่าชีวิตสั้นมาก  ถ้าท่านไม่ได้เป็นโรคนี้ แล้วเป็นโรคที่น่ากลัวกว่านี้จะทำอย่างไร  พลอยจึงเปลี่ยนตัวเองใหม่  ตั้งใจเรียนเพื่อคุณพ่อ  และใส่ใจดูแลท่านมากขึ้นกว่าเดิม ต้องขอบคุณคุณพ่อที่ปล่อยให้ทำในสิ่งที่อยากทำ การใช้ชีวิตนอกกรอบไม่ผิด  แต่คุณต้องรับผิดชอบตัวเองให้ได้และที่สำคัญ ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของคนในครอบครัวให้ได้ด้วย   Secret BOX ชีวิตคนเรามันสั้น  อยากทำอะไรให้รีบทำ แต่สิ่งที่ทำต้องไม่เดือดร้อนใคร พลอย – ธันยาภัทร  ศิริโชติ (พลอย KPN)     ที่มา  นิตยสาร Secret ฉบับที่ 179 เรื่อง : ธันยาภัทร  ศิริโชติ เรียบเรียง : อุรัชษฎา  ขุนขำ ภาพ : วรวุฒิ  วิชาธร Secret Magazine (Thailand) IG @Secretmagazine […]

ครูสาว ว่าที่ดร. อุดมการณ์สูง สอนหนังสือบนดอยมานานร่วม 2 ปี

ครูสาว ว่าที่ดร. อุดมการณ์สูง สอนหนังสือบนดอย มานานร่วม 2 ปี หวังว่าเรื่องราวของครูสาวแห่งดอยสูงอย่าง คุณครูสุทธิลักษณ์ กันธิพันธ์ ที่สอนหนังสือบนดอย มานานร่วม 2 ปี จะทำให้หลายคนที่มีหัวใจแห่งความเป็นครูพองโต หรือแม่พิมพ์พ่อพิมพ์ที่ทำงานหนักในถิ่นทุรกันดารได้มีกำลังใจในการมอบความรู้แก่เยาวชนของประเทศชาติต่อไป     เมื่อปีที่แล้ว (2561) โลกโซเชียลพากันชื่นชมเจ้าของเฟซบุ๊คชื่อว่า “Suthiluck Kanthipan” ครูสาวแห่งดอยสูง เธอสอนหนังสือที่โรงเรียนบ้านป่าเมี่ยงแม่พริก ตำบลแม่พริก อำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย ที่โพสต์ข้อความว่า   ” ช่วงเวลาหลังเลิกงานของฉันมันอาจจะแตกต่างจากคนอื่นเขา ..  แต่ฉันได้ กลิ่นของมันนะ “กลิ่นของความสุข “ 🍃🍂 หลับตาแล้วดื่มด่ำกับเสียงน้ำไหล เสียงใบไม้ ลมเย็นๆ ที่มากระทบผิวกาย “ ธรรมชาติกำลังโอบกอดฉัน 🍃🍃 #วิถีครูดอย #ครูอุ้ม ขอแบบ ชิคๆ 😏🤟🏻 ”   https://www.facebook.com/a.a.ultraman.aumluk/posts/2387792747913887   เรื่องราวของคุณครูสุทธิลักษณ์ได้หวนกลับมาอีกครั้งโดย เว็บ อีจัน ที่สัมภาษณ์คุณครูได้อย่างน่าสนใจ เรื่องราวของครูอุ้ม นางฟ้าของเด็กบนดอย […]

ดนตรีบำบัดช้าง นักเปียโนอังกฤษบรรเลงเพลงกล่อมช้างตาบอดที่เมืองกาญฯ

ครั้งแรกที่ พอล บาร์ตัน เล่นเปียโนให้ช้างฟัง ช้างพลายชราตาบอดชื่อ ปลาร้า ขยับเข้ามาอยู่ใกล้เปียโนที่สุด ปลาร้าเป็นหนึ่งในช้างที่อาศัยอยู่ที่ ศูนย์อนุรักษ์ช้างกาญจนบุรี (บ้าน ช.ช้างชรา) สถานที่พักพิงของช้างชรา ช้างที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพ ช้างที่ถูกทารุณ ช้างเร่ร่อน หรือช้างด้อยโอกาสที่ไม่สามารถทำงานตามปางช้างได้ ซึ่งพอลตัดสินใจมาเป็นอาสาสมัครที่นี่ ดนตรีบำบัดช้าง พอลเล่าเหตุการณ์วันนั้นว่า ปลาร้ากำลังกินหญ้าบาน่าเป็นอาหารเช้าอย่างเพลิดเพลิน แต่เมื่อได้ยินเสียงดนตรีเป็นครั้งแรก ปลาร้าหยุดกินทันที มันยืนนิ่งไม่ขยับปล่อยให้หญ้าห้อยคาอยู่ที่ปากอย่างนั้นจนกระทั่งจบเพลง พอลกลับไปอีกพร้อมเปียโน และอยู่ต่ออีกยาว ในเวลานั้นยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก เขาจึงสามารถใช้เวลาตามลำพังอยู่กับปลาร้าและช้างอื่น ๆ ได้ครั้งละนาน ๆ ในแต่ละวัน ปลาร้าชอบเพลงคลาสสิกทำนองช้า ๆ มาก และทุกครั้งที่เขาเล่นเปียโนหรือเป่าขลุ่ย ปลาร้าจะม้วนงวงใส่ปากไว้อย่างนั้นจนกระทั่งเพลงจบ ***พอลเป่าขลุ่ยให้ปลาร้าฟัง*** ตอนที่ปลาร้าล้มและจากไปอย่างไม่มีวันกลับ พอลเสียใจมาก เจ้าของคนเก่าของปลาร้าตัดงาเอาไปขาย ทำให้มีการติดเชื้อ ถึงแม้คณะสัตวแพทย์ของศูนย์ฯจะพยายามรักษาอย่างเต็มที่แล้ว แต่ปลาร้าก็จากโลกนี้ไป ย้อนไปเมื่อ 23 ปีที่แล้ว พอล บาร์ตัน (Paul Barton) ซึ่งเป็นนักเปียโนชาวอังกฤษได้เดินทางมาเมืองไทยเพื่อสอนเปียโนที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งเป็นเวลา 3 เดือน แต่เมื่อเขาได้พบกับ ขวัญ […]

keyboard_arrow_up