ขอเพียง…อย่ายอมแพ้ ประสบการณ์ของลูกผู้หญิงที่ถูกเจ้านายกลัั่นแกล้ง

ขอเพียง…อย่ายอมแพ้ – ชีวิตย่‹อมเกิดการเปลี่ยนแปลงได้Œตลอดเวลา บางครั้งเราอาจจะไม‹่รู้Œด้วยซ้ำว่‹าชีวิตของเราจะมีการเปลี่ยนแปลง ตัวอย‹่างประสบการณที่เกิดขึ้นจริงกับลูกผู้Œหญิงคนหนึ่ง บางช‹่วงเวลาอาจจะดูเหมือนว‹่าเลวร้Œายมาก และในขณะเดียวกันบางเวลาก็ไม่‹น่‹าเชื่อว‹่าจะเกิดขึ้นจริง ชีวิตคู่ของฉันจบลงอย่างง่ายดายมากเมื่อสามีปันใจให้หญิงอื่น ฉันจึงเลือกที่จะเป็นหัวหน้าครอบครัวโดยตัดคนที่เป็นพ่อของลูกออกไป จัดระเบียบให้กับตัวเองใหม่ วางแผนเรื่องอนาคตมากขึ้น ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบที่มากขึ้น ประกอบกับเงินเดือนที่ถูกแสนถูก หลังจากที่ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองแล้ว ฉันจึงเลือกที่จะเปลี่ยนงานใหม่ เพราะงานที่ทำอยู่เดิมต่อให้ฉันทำงานทั้งวันทั้งคืนก็คงจะได้เงินไม่พอกับค่าใช้จ่ายอย่างแน่นอน ฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการฝากความหวังไว้ที่ศูนย์ฝึกอาชีพ เพื่อหวังว่าจบออกมาจะได้งานทำที่พอเลี้ยงดูครอบครัวได ้ ตลอดระยะเวลา 4 เดือนที่ต้องเรียนอยู่ในศูนย์ฝึกอาชีพ แม้ไม่ได้ลำบากทางกาย แต่ก็นับว่าลำบากใจอย่างมากที่ไม่มีเงินส่งเสียทางบ้านและลูก แต่ถึงอย่างไรก็บอกกับตัวเองว่า เราต้องอดทนจนกว่าจะเรียนจบ และในที่สุดความอดทนก็เป็นผลเมื่อฉันสำเร็จหลักสูตรอย่างที่ตั้งใจไว้ ฉันเริ่มต้นงานใหม่ มีชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดีกว่าเดิม มีเงินเดือนมากขึ้นพอที่จะเลี้ยงลูกทั้งสองคนและส่งเสียทางบ้าน อีกส่วนที่เหลือเก็บไว้ใช้ส่วนตัวและฝากเข้าบัญชีประจำสำหรับใช้ในอนาคตฉันได้ทำงานในโรงแรม 5 ดาวแห่งหนึ่งในพัทยา ในตำแหน่ง Spa Therapist ซึ่งหลายคนอาจจะพอคุ้นเคยอยู่บ้าง แลกกับเงินเดือนที่ได้รับเพียง 3,000 บาทต่อเดือน และไม่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำเหมือนแผนกอื่น ไม่มีสวัสดิการอื่นใดเลยนอกจากอาหาร 3 มื้อที่ทางโรงแรมมอบให ้ แต่ด้วยทิปที่ได้จากลูกค้าแล้ว พนักงานที่ทำงานในตำแหน่งนี้จะรู้ดีว่า ได้รัับมากกว่าเงินเดือนที่ได้รับในแต่ละเดือน หรือบางเดือนได้รับมากกว่าพนักงานที่จบปริญญาโทเสียอีก ด้วยหน้าตาและผิวพรรณของฉัน ทำให้ฉันเป็นที่ถูกใจลูกค้าชาวยุโรปและชาวต่างชาติ ประกอบกับฝีมือในการนวดที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และองค์ประกอบอีกอย่างคือ นี่เป็นงานที่ฉันรัก ทุกครั้งที่ได้ทำงานฉันรู้สึกมีความสุขมากที่ได้มอบบริการที่ดีแก่ลูกค้า […]

ชาติหน้า ผมไม่ขอเกิดเป็นลูกของแม่อีกแล้ว! คำอธิษฐาน จากลูกที่รักแม่มากที่สุด

ชาติหน้า ผมไม่ขอเกิดเป็นลูกของแม่อีกแล้ว! คำอธิษฐาน จากลูก ที่รักแม่มากที่สุด หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมเขาถึงอธิษฐานแบบนี้ คุณแม่ทำอะไรไม่ดีกับเขาหรืออย่างไร ยังคงเป็นคำถามคาค้างใจ แต่หากอ่านเรื่องนี้จนจบก็จะทราบว่า เป็น คำอธิษฐานจากลูก ที่รักแม่มากที่สุด คนหนึ่งเลย เจ้าของเรื่องคือ คุณหูถิงซั่ว เขาป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อลีบที่เกิดจากไขประสาทเสื่อม ถึงเขาจะป่วยเป็นโรคร้ายแต่กลับมีสติปัญญาดีกว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกัน คุณแม่เลี้ยงเขามาเพียงตัวคนเดียวด้วยความอดทนและความรัก คุณหูถิงซั่วในวันที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วคุยกับคุณแม่ว่า “ แม่ครับ วันนี้เป็นวันเกิดของผม วันนี้เมื่อ 20 กว่าปีที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ แม่เหนื่อยและลำบากเพราะผมมาก เป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ลูกชายคนนี้ของแม่เกิดมาพร้อมกับโรคกล้ามเนื้อลีบฯ แม่ทนกับคำถากถางของญาติพี่น้องทุกวันนี้ได้อย่างไร? แม่ทิ้งเงินเดือนในตำแหน่งผู้จัดการที่สูงลิ่ว ชีวิตครอบครัวของแม่จบลงด้วยการหย่าร้าง แม่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวเลี้ยงผมมาตามลำพังจนผมเติบใหญ่ได้อย่างไร ที่จริงแม่สามารถทิ้งผมไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าก็ได้ แต่แม่ก็ไม่ทำเพราะอะไร?” คุณหมอเคยบอกกับคุณแม่ว่า คุณหูถิงซั่วจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน เต็มที่ไม่เกิน 18 ปี ซึ่งเขาก็ทราบเรื่องนี้ดี จึงยิ่งทำให้เขาสงสัยคุณแม่ของเขามากขึ้น เขาถามว่าทำไมถึงหัวเราะให้กับข่าวร้ายแบบนี้ คุณแม่ตอบเขาว่า “คุณลุงหมอบอกแม่ว่า ลูกจะดีขึ้นตอนอายุ 6 ขวบ และจะหายเป็นปรกติตอนอายุ 12 ขวบ” ซึ่งอาการก็หายเป็นปกติ แต่พอเขาอายุได้ 18 ปี อาการป่วยกลับมากำเริบอีกครั้ง […]

ลุงแดงปากเกร็ด จิตอาสา ทำมา 40 ปี โบกให้รถหยุดเคารพธงชาติ

ลุงแดงปากเกร็ด จิตอาสา ทำมา 40 ปี โบกให้รถหยุดเคารพธงชาติ ลุงแดงปากเกร็ด เป็นชายวัย 60 ปี เป็นจิตอาสาโบกรถช่วยงานจราจรบริเวณหน้าโรงเรียนวัดบ่อ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มานานกว่า 40 ปี     ชายสูงวัยคนนี้ ที่ใครต่างเรียกแกว่า “ลุงแดง” หรือ นายวีระศักดิ์ ปรียงค์ เป็นจิตอาสาช่วยงานจราจรมานานร่วม 40 ปี เป็นที่รักของชาวตลาดท่าน้ำปากเกร็ด ทุกวันตอน 8.00 น. และ 18.00 น. แกจะโบกให้รถหยุดเพื่อเป็นการเคารพธงชาติ ท่ามกลางจราจรที่ติดขัดและคับคั่งในตอนเช้าและเย็น ฮีโร่ที่ออกมาช่วยกู้สถานการณ์ก็คือ ลุงแดง แกจะเป่านกหวีดแล้วโบกรถช่วยงานจราจรที่ติดขัดในช่วงเช้าและเย็น ลุงแดงเผยว่า เป็นจิตอาสามานานกว่า 40 ปี  ด้วยความเต็มใจไม่หวังได้ค่าตอบแทนใด ๆ พอมีบ้างคือน้ำใจจากพ่อค้าแม่ค้าที่นำอาหารมาให้ บางคนก็ให้เป็นเงินไว้ติดตัวเป็นสินน้ำใจ ลุงแดงมีสภาพที่พูดจาไม่ชัดเจนเพราะเป็นผลมาจากการได้รับอุบัติเหตุ เมื่อหายดีแล้วจึงอยากทำความดีเพื่อสังคม สุดท้ายเลือกมาช่วยงานจราจรในบริเวณตรงนี้ เพื่อที่จะได้ไม่มีใครต้องประสบอุบัติเหตุแบบแก ในอุบัติเหตุครั้งนั้นยังสูญเสียน้องชายไปด้วย ซึ่งอุบัติเหตุไม่ได้ให้ผลดีแก่ใคร     […]

เด็กพระจอมเกล้าฯ จากดอยสูงลงใต้มาหอบฝันใส่ย่ามกลับบ้าน

เด็กวิศวะพระจอมเกล้าฯ จากดอยสูงลงใต้มาหอบฝันใส่ย่ามกลับบ้าน เด็กหนุ่มจากดอยอมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ ลงมาทำความฝัน เพื่อเป็น เด็กวิศวะพระจอมเกล้าฯ ชุมพร  จากเหนือสุดยอดดอยลงมาใต้ ไกลบ้านเกิดเมืองนอน อดลำบาก สู้เพื่อความฝัน สุดท้ายหอบฝันกลับบ้านได้สำเร็จ เฟซบุ๊กรายชื่อ Wanchai Waepiram Kmitl โพสต์รูปถ่ายและข้อความว่า   1 คนกับย่ามที่แม่ทอให้1ใบ หอบความฝัน 1500 กว่ากิโลเมตร จุดประกายด้วยแสงเทียน ความฝันเล็ก ๆ ว่าวันนึงจะประสบความสำเร็จ 1 ปี กับการกลับบ้าน1ครั้ง 1ครั้งเดินทาง35กว่าชั่วโมง ผ่านไป 4 ปี วันนี้ 1 คนย่าม 1 ใบหอบความสำเร็จกลับบ้าน (เด็กดอยคนนึงที่เชื่อว่าความขยัน อดทน พยายาม จะนำไปสู่ความสำเร็จ) #การเดินทางหนึ่งคนกับย่ามหนึ่งใบ   1คนกับย่ามที่แม่ทอให้1ใบ หอบความฝัน 1500 กว่ากิโลเมตร จุดประกายด้วยแสงเทียน ความฝันเล็กๆว่าวันนึงจะประสบความสำเร็จ 1 ปี… Posted […]

ปาฏิหาริย์แห่งความเมตตา

ปาฏิหาริย์แห่งความเมตตา – ฉันเป็นอีกคนหนึ่งที่เชื่อเรื่องเวรกรรมและบาปบุญคุณโทษ บางทีก็เคยอยากเลิกทำความดี เพียงเพราะรู้สึกเหนื่อยจนท้อ ชีวิตก็งั้นๆ สุขน้อย ทุกข์บ่อย ถึงแม้ว่าชีวิตปัจจุบันจะดีบ้าง แย่บ้าง แต่เมื่อย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เมื่อราว 2 – 3 ปีที่แล้ว ก็รู้สึกว่า ช่างเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ฉันมีอาชีพเป็นพนักงานบริษัท ซึ่งต้องอยู่ประจำห้างสรรพสินค้าในตัวจังหวัด จึงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่ทำงานนานถึง 12 ชั่วโมงต่อวัน ในขณะเดียวกันฉันก็มีภาระรับผิดชอบร่วมกับสามีอีกอย่างหนึ่งคือ ต้องไปช่วยเขาขายของตามตลาดนัด ซึ่งแต่ละวันก็ไม่ซ้ำที่กัน ด้วยเหตุนี้ฉันจึงต้องตื่นนอนตั้งแต่ตีสามตีสี่เพื่อช่วยสามี ก่อนที่จะต้องรีบกุลีกุจอไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ เป็นเช่นนี้เกือบทุกวัน จากความรับผิดชอบทั้งสองอย่าง ถึงแม้ว่าดูเหมือนจะเกินกำลังของตัวเอง แต่ฉันก็พยายามอดทนและไม่ปริปากบ่น หากระบายออกมาผ่านหยาดน้ำตาในทุกค่ำคืน จนกระทั่งคืนหนึ่ง ความเหนื่อยแบบสุด ๆ ที่สั่งสมมาวันแล้ววันเล่าก็เริ่มส่งผลต่อร่างกาย ฉันรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว เป็นความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ก่อนที่ฉันจะหลับ ไปอย่างโรยราเต็มที หลังจากนั้นก็เกิดความฝันประหลาด ฉันจำได้แม่นยำว่า ในฝันมีชายชราแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหาในห้องนอน แกมองมาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มที่มีพลังของความเมตตาและสายตาแห่งความอบอุ่น ก่อนหน้าที่ฉันจะตกใจตื่นขึ้นมา แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือ ความทรมานที่เกิดขึ้นได้หายไปอย่างไม่น่าเป็นไปได้ อย่างไรก็ดีฉันไม่ต้องสงสัยอยู่นานนัก เพราะหลังจากนั้นไม่นานก็มีญาติของฉันคนหนึ่ง ซึ่งเป็นร่างทรงของพ่อปู่ฤๅษีมาเยี่ยมที่บ้านพร้อมกับทักขึ้นมาว่า “บ้านนี้เจ้าที่ดีนะ เป็นชายชราใส่เสื้อสีขาวแบบโบราณ” ปริศนาของชายชราในฝันของฉันจึงถูกเปิดเผยในตอนนั้นเอง ทำให้ฉันขนลุกซู่ขึ้นมาทันที […]

ลาลับแล้ว ศิลปินแห่งชาติ อาจินต์ ปัญจพรรค์ เจ้าของผลงานเรื่องสั้นชุดขุดเหมืองแร่

ลาลับแล้วศิลปินแห่งชาติ  อาจินต์ ปัญจพรรค์ เจ้าของผลงานเรื่องสั้นชุดขุดเหมืองแร่ วงการวรรณกรรมไทย สูญเสียศิลปินแห่งชาติอีกท่าน อาจินต์ ปัญจพรรค์ เจ้าของผลงานอมตะอย่าง เรื่องสั้นชุดขุดเหมืองแร่ หรือที่ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง “มหา’ลัยเหมืองแร่” วงการวรรณกรรมไทย สูญเสียศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปรมาจารย์ด้านการเขียนเรื่องสั้น อย่าง อาจินต์ ปัญจพรรค์ เจ้าของเรื่องสั้นที่เป็นนำมาประสบการณ์จริงในชีวิตของท่านเองคือ เรื่องสั้นชุดเหมืองแร่ ได้จากพวกเราไปอย่างสงบ เมื่อเวลา 17.44 น. วันที่ 17 พ.ย. สิริอายุ 92 ปี ด้วยท่านผู้สร้างสรรค์ผลงานจรรโลงสังคมไทยไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นงานเขียนเรื่องสั้น นวนิยาย บรรณาธิการนิตยสาร และเขียนเพลง จึงยกประวัติของตนมาเพื่อให้ทราบถึงเส้นทางชีวิต กว่าจะมาเป็นนักเขียนที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับแล้ว และมีชื่อเสียงได้รับการยกย่องจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร   เด็กหนุ่มนักเขียนแห่งนครปฐม อาจินต์ ปัญจพรรค เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2470 ที่อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรชายของขุนปัญจพรรค์พิบูล (พิบูล ปัญจพรรค์) อดีตนายอำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี […]

ปาฏิหาริย์ของธรรมะ กับการรักษาโรค

ปาฏิหาริย์ของธรรมะ กับการรักษาโรค – ด้วยหน้าที่การทำงานเป็นพยาบาล ทำให้ดิฉันได้พบเจอผู้ป่วยจากอุบัติเหตุมากมาย รวมถึงในครั้งนั้นที่ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ตอนนั้นเป็นช่วงปิดเรียนภาคฤดูร้อน สี เด็กสาววัยแรกรุ่นอายุ 13 ปี ประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์เสียหลักพลิกคว่ำเนื่องจากขี่หลบรถบรรทุกอย่างกะทันหัน ก่อนที่จะถูกส่งตัวมาที่ห้องอุบัติเหตุฉุกเฉินโดยศูนย์ EMS (หน่วยเคลื่อนที่เร็ว) ทีมแพทย์พยาบาลพยายามช่วยเหลืออย่างรีบเร่ง แต่กระนั้นก็ยังมีเพื่อน 1 ใน 3 คนที่ซ้อนรถจักรยานยนต์มาด้วยกันเสียชีวิตโดยถูกมีดที่สีถือไปด้วยแทงเข้าที่ตับ เนื่องจากก่อนเกิดเหตุเด็กกลุ่มนี้มีเป้าหมายว่าจะไปกินมะม่วงที่สวนด้วยกัน จึงพกมีดติดตัวไปด้วย จนกระทั่งเกิดเหตุน่าเศร้าขึ้น สำหรับตัวสีเองนั้นมีกระดูกหักบริเวณ C5-C6 (ต้นคอ) รวมทั้งกระดูกหัวไหล่ด้วย ส่วนอีกสองคนปลอดภัย สีได้รับการใส่ท่อช่วยหายใจและส่งต่อไปยังโรงพยาบาล สรรพสิทธิประสงค์ (โรงพยาบาลศูนย์) หลังจากที่รับการรักษาประมาณ 2 สัปดาห์ ญาติก็ขอนำกลับมารักษาต่อที่โรงพยาบาลใกล้บ้านด้วยระดับอาการโคม่า 9 คะแนน (ปกติ 15 คะแนน) หมายถึงโอกาสที่จะกลับมาดำเนินชีวิตปกติมีค่อนข้างน้อย สีมีชีวิตที่น่าสงสาร เริ่มจากฐานะของครอบครัวค่อนข้างยากจน ไม่เพียงเท่านั้น แม่ของสียังติดเชื้อเอชไอวีจากพ่อที่มีอาชีพขับรถสิบล้อ โดยพ่อได้เสียชีวิตไปเมื่อหนึ่งปีก่อนหน้านั้น ส่วนแม่อยู่ระหว่างการรักษา สีมีพี่น้อง 3 คน พี่สาว 1 คนต้องไปทำงานที่กรุงเทพฯเพื่อส่งเงินมาเลี้ยงครอบครัว พี่ชายจึงต้องอยู่ดูแลแม่กับน้องสาวที่ได้รับอุบัติเหตุเพียงลำพัง […]

อาร์ชบิชอปเดสมอนด์ ตูตู คุณปู่ของชาวโลก

อาร์ชบิชอปเดสมอนด์ ตูตู คุณปู่ของชาวโลก – “บางครั้งแข็งกร้าว บ่อยครั้งอ่อนโยน ไม่เคยกลัวอะไรเลย และแทบจะไม่เคยขาดอารมณ์ขัน” ข้างต้นเป็นคำกล่าวของเนลสัน แมนเดลา ที่พูดถึง อาร์ชบิชอปเดสมอนด์ ตูตู (Archbishop Desmond Tutu) นักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนชาวแอฟริกาใต้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของโลก ทุกวันนี้หากมีการแบ่งแยก กีดกัน หรือการใช้ความรุนแรง เป็นต้องมีคำตักเตือนของท่านมาให้ได้ยินเสมอ ถ้าจะบอกว่า ท่านอาร์ชบิชอปกำลังทำหน้าที่คุณปู่คุณตาของชาวโลกก็คงไม่ผิด อาร์ชบิชอปเดสมอนด์ ตูตู เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1931 ในเมืองเคลิกส์ดอร์ป แคว้นทรานส์วาล ประเทศแอฟริกาใต้ พ่อของท่านเป็นครูใหญ่โรงเรียนประถม ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ท่านได้เรียนหนังสือมากกว่าเด็กผิวดำ ส่วนแม่ของท่านเป็นทั้งแม่ครัวและภารโรงของโรงเรียนแห่งนั้น   ความทรงจำเก่าแก่ตั้งแต่สมัยท่านยังเด็กมาก ๆ ก็คือ วันหนึ่งขณะที่ท่านยืนอยู่กับแม่ที่ริมถนน มีบาทหลวงรูปหนึ่งซึ่งเป็นคนขาวเดินสวนทางมา ขณะที่กำลังจะเดินผ่านไป บาทหลวงได้เปิดหมวกให้แม่ของท่านด้วย ท่านจำได้ว่ารู้สึกตกใจมาก เพราะไม่เคยเห็นคนขาวแสดงความเคารพหรือแม้แต่แสดงความสุภาพต่อคนผิวดำมาก่อน บาทหลวงรูปนี้แท้จริงแล้วมีชื่อว่า บาทหลวงเทรเวอร์ ฮัดเดิลสตัน (Trevor Huddleston) ท่านมีหน้าที่ดูแลโบสถ์ในเขตสลัมของชาวแอฟริกันผิวดำในโซเฟียทาวน์ นครโจฮันเนสเบิร์ก นับจากวันนั้นบาทหลวงเทรเวอร์ก็กลายเป็นผู้คอยรับฟังปัญหา และเป็นแรงบันดาลใจของอาร์ชบิชอปเดสมอนด์ในวัยเด็ก […]

ความฝันสุดท้าย …ของน้องติ๊ก

ความฝันสุดท้าย…ของน้องติ๊ก – แดดยามเช้าทอแสงเรืองรองกระทบใบหญ้าเขียวชอุ่มที่รายล้อมอาคารผู้ป่วยหลังใหม่ของโรงพยาบาล ฉันรีบสาวเท้าเข้าไปในตัวอาคารเพื่อให้ทันนัดหมาย วันนี้ฉันมีนัดกับคนไข้เด็กที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายซึ่งอยู่ในโปรแกรมการดูแลของทีม เราจะไปถวายสังฆทานที่หอผู้ป่วยสงฆ์อาพาธ เป้าหมายของการทำบุญในวันนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการได้ช่วยเหลือเยียวยาจิตใจคนไข้เด็กมะเร็งและพ่อแม่ เพื่อให้พวกเขามีพลังใจที่เข้มแข็ง พร้อมจะต่อสู้หรือเผชิญกับสิ่งต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามา “ไหน ๆ ก็มากันแล้ว ฟังเทศน์ก่อนแล้วค่อยกลับนะโยม… “ในโลกของความเป็นมนุษย์นั้น เกิด แก่ เจ็บ ตาย ความพลัดพรากเป็นของธรรมดา โยมเคยเห็นต้นมะม่วงไหม มะม่วงดิบร่วงก่อนมะม่วงสุก ดอกมะม่วงร่วงก่อนที่จะเป็นผล เพราะฉะนั้น หากเด็กจะตายก่อนผู้ใหญ่ก็ไม่แปลก ขอให้พึงระลึกนึกถึงตัวเราเองว่า วันหนึ่งก็ต้องร่วงไปเหมือนกับผลและดอกของมะม่วงเช่นเดียวกัน” คำสอนของพระในวันนี้ได้สะกิดย้ำเตือนพวกเราว่า สังขารทั้งหลายต้องแก่ ต้องเจ็บ และต้องตาย และความตายนั้นไม่เลือกเด็ก ผู้ใหญ่ หรือคนชรา ขณะเดินกลับบ้าน ฉันนึกถึงคนไข้เด็กคนหนึ่งชื่อ “น้องติ๊ก”…ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ขณะนั้นน้องติ๊กมีอายุเพียงแค่ 4 ขวบ แม่พามาพบหมอด้วยอาการไข้และซีดเรื้อรัง โดยไม่ทันคาดคิดว่าเด็กอายุเท่านี้จะเจ็บป่วยด้วยโรคร้ายอย่างมะเร็ง “จากการตรวจเลือดพบว่ามีเซลล์ตัวอ่อนของเม็ดเลือดในร่างกายที่มากผิดปกติ และเมื่อตรวจการทำงานของไขกระดูกอย่างละเอียด ทำให้หมอแน่ใจว่าน้องเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว” น้ำเสียงนุ่มนวลของหมอช่วยให้ผู้ฟังค่อย ๆ ตั้งสติได้บ้าง แต่กระนั้นหยดน้ำตาของคนเป็นแม่ก็ไหลอาบแก้ม เมื่อรวบรวมสติได้ เธอก็บอกกับตัวเองว่าต้องสู้ และจะทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชนะมะเร็งร้ายในร่างกายลูกให้ได้ […]

นาตาลี แอมรอซซี่ สาวสวยแซ่บยอมทิ้งงานด้านการเงินมาเป็นช่างภาพทางอากาศ

นาตาลี แอมรอซซี่ (Natalie Amrossi) คือช่างภาพสาวสวยใจกล้า ที่แบกกล้องขึ้นเฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไปสูงถึง 8,000 ฟุต แล้วเกาะราวห้อยโหน ชะโงกตัวออกมาหามุมงาม ๆ เพื่อกดชัตเตอร์ให้ได้ภาพถ่ายสมบูรณ์แบบที่สุด ช่างภาพทางอากาศสุดแซ่บวัย 28 ปีคนนี้ อาศัยอยู่ในนิวยอร์กซิตี้ มีรายได้เป็นเลขหกหลักต่อปี ด้วยการถ่ายภาพให้ลูกค้าตัวเป้ง ๆ อย่าง ไนกี้ บาคาร์ดี้ และแคนนอน แต่นาตาลีไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า เธอจะมามีอาชีพเป็นช่างภาพ เพราะว่าหลังจากเรียนจบปริญญาด้านธุรกิจและการเงิน เธอก็ได้งานทำที่บริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง JPMorgan และทำงานอยู่ที่นั่นถึง 3 ปี ระหว่างที่กำลังทำงานในบริษัทย่านวอลสตรีทแห่งนั้น เธอก็เริ่มถ่ายภาพเป็นงานอดิเรก ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอชื่นชอบ และมีความสุขมากเวลาได้ถ่ายรูป แต่พอเอาภาพฝีมือของเธอไปโพสต์ลงในอินสตาแกรมส่วนตัวของเธอที่ชื่อว่า @misshattan นาตาลีก็สังเกตเห็นว่า มียอดผู้กดติดตามหลั่งไหลเข้ามาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้มีถึง 417,000 คนแล้ว นาตาลีบอกว่า เธอแปลกใจมากที่จู่ ๆ โซเชียลมีเดียของเธอก็มีจำนวนคนติดตามพุ่งพรวด ๆ จนแอคเคานท์แทบระเบิด แถมยังมีแบรนด์สินค้าใหญ่ ๆ ติดต่อเข้ามา ขอให้เธอนำผลิตภัณฑ์ทั้งหลายแหล่ขึ้นไปถ่ายให้ได้มุมเจ๋ง ๆ อีกด้วย […]

สเตฟาน ไว้ผมยาวเป็นเวลา 2 ปี เพราะสาเหตุนี้นี่เอง สาธุ

สเตฟานไว้ผมยาว เป็นเวลา 2 ปี เพราะสาเหตุนี้นี่เอง เผยแล้วว่าทำไม ดาราหนุ่มคนนี้ สเตฟานไว้ผมยาว มาเป็นเวลานานถึง 2 ปี  เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2561 (ที่ผ่านมา) สเตฟาน – ฐสิษฐ์ สินคณาวิวัฒน์ โพสต์รูปถ่ายตนเองไว้ผมยาว พร้อมข้อความว่า ผมยาววันสุดท้ายแล้วนะจ๊ะ.. สิ่งที่ตั้งใจมาสองปีกว่าไว้ไปบริจาคให้กับคนที่เป็นมะเร็งเพื่อทำบุญให้แม่.. จะเป็นจริงวันนี้แล้วครับ.. มาดูกัน.. ขอ 1 like เพื่อร่วมทำบุญกันนะ..   View this post on Instagram ผมยาววันสุดท้ายแล้วนะจ๊ะ.. สิ่งที่ตั้งใจมาสองปีกว่าไว้ไปบริจาคให้กับคนที่เป็นมะเร็งเพื่อทำบุญให้แม่.. จะเป็นจริงวันนี้แล้วครับ.. มาดูกัน.. ขอ 1 like เพื่อร่วมทำบุญกันนะ.. A post shared by Stephan Antihero (@stephanantihero7) on Oct 17, 2018 […]

เผยเบื้องหลังรูปถ่าย นักเรียนนายร้อยผิวสี เอลิกส์ อิดราเช่ ร่ำไห้

เผยเบื้องหลังรูปถ่าย นักเรียนนายร้อยผิวสี เอลิกส์ อิดราเช่ ร่ำไห้   รูปถ่ายของร้อยตรี เอลิกส์ อิดราเช่  (Alix Idrache) ยืนน้ำตาไหลในวันที่เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยเวสท์พอยท์ (USMA) เมื่อปี ค.ศ. 2016 ชวนให้ฉงนสงสัยไม่น้อยว่าทำไมเขาถึงร้องไห้     ผู้หมวดหนุ่มคนนี้ เกิดและเติบโตที่ประเทศเฮติ (Haiti) ต่อมาครอบครัวของเขาอพยพมาอยู่ที่สหรัฐอเมริกา เมื่อมาถึงเขาก็สมัครเป็นทหารในหน่วยรักษาดินแดนของรัฐแมรี่แลนด์ อยู่เป็นเวลานานถึงสองปี เพราะเขาอยากได้สัญชาติอเมริกัน ซึ่งกฎหมายของสหรัฐฯเปิดโอกาสให้เขาทำอย่างนี้ได้เพื่อให้ได้สัญชาติอย่างถูกกฎหมาย หลังจากได้สัญชาติแล้ว เอลิกส์ อิดราเช่สอบติดโรงเรียนนายร้อยเวสท์พอยท์ได้สำเร็จ แล้วยังได้ที่หนึ่งในสาขาวิชาฟิสิกส์อีกด้วย ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ  เพราะเขามีความรู้ภาษาอังกฤษเพียงน้อยนิดเท่านั้น ตอนเป็นทหารอยู่ในกองทัพของสหรัฐฯ เขาต้องฝึกอย่างหนัก และโดนลงโทษด้วย แต่ก็แบ่งเวลาเรียนภาษาอังกฤษ ซึ่งเขาก็ทำมันได้ดีมากเสียด้วย การได้เข้าเรียนที่โรงเรียนนายร้อยเวสท์พอยท์ เป็นความใฝ่ฝันของหนุ่ม-สาวชาวอเมริกันมากมายร่วมถึงชาวต่างชาติด้วย เพราะมันคือเกียรติยศและศักดิ์ศรีให้แก่ตนเองและครอบครัว ซึ่งการสอบเข้าเรียนที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกเช่นกัน เอลิกส์ อิดราเช่เล่าว่า   “พ่อบอกกับผมว่า การศึกษาคือสิ่งเดียวที่พ่อจะให้ลูกได้เสมอ นอกเหนือจากนั้นแล้ว พ่อไม่มีสิ่งใดจะให้ได้เลย”   รูปถ่ายที่เอลิกส์ อิดราเช่ยืนน้ำตาอาบหน้านั้น ถ่ายไว้โดยช่างภาพของกองทัพสหรัฐฯ และเป็นภาพ […]

วิญญาณบนยอดเขา – เรื่องเล่าลึกลับ

วิญญาณบนยอดเขา – ผมเป็นพนักงานประจำของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ด้วยชีวิตประจำวันที่แสนจะน่าเบื่อหน่าย ทำให้ผมต้องหาความสุขให้ตัวเองด้วยการออกเดินทางท่องเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนซี้ในช่วงวันหยุดเสมอ ๆ สุดสัปดาห์นี้ก็เช่นเดียวกัน ผมและเพื่อนนัดกันเดินทางไปอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่ง เพื่อชมดอกไม้หายากที่จะบานเพียงปีละครั้งเท่านั้น การเดินทางครั้งนี้ไม่มีสิ่งใดผิดแปลกไปจากปกติ ผมและเพื่อนชายอีกสี่คนต่างสะพายเป้คนละใบ เราออกเดินทางตามกำหนด และถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ เสียแต่ว่าการเดินทางครั้งนี้ใช้เวลานานกว่าที่คิด ดังนั้น กว่าพวกเราจะถึงอุทยานก็เป็นเวลาโพล้เพล้พอดี เจ้าหน้าที่อุทยานออกมาต้อนรับพวกเราอย่างเป็นมิตร พร้อมกับเชื้อเชิญให้ขึ้นไปตั้งแคมป์บนภูเขา เพราะอากาศหนาวกำลังดี แถมช่วงเช้าตรู่ก็จะได้ชมทัศนียภาพของทุ่งดอกไม้ป่าหายากที่สวยงามน่าประทับใจอีกด้วย ผมและเพื่อน ๆ ตื่นเต้นกันมาก จึงรีบขึ้นไปบนภูเขา แต่กว่าจะถึงยอดเขา ทั่วทั้งบริเวณก็มืดสนิท มีเพียงแสงจากไฟฉายที่แต่ละคนถือมาเท่านั้น เมื่อถึงยอดเขา พวกเราเอาสัมภาระไปไว้ในกระท่อมเก่า ๆ หลังเล็กซึ่งจะใช้เป็นที่ซุกหัวนอนคืนนี้ เสร็จแล้วก็ออกมานั่งผิงไฟสู้ลมหนาวอยู่หน้ากระท่อม และเช่นเดียวกับทุกครั้ง คือ เราดื่มสุราและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ยกเว้นผมที่อ่อนเพลียมาก คืนนี้จึงของด และเพียงไม่กี่ชั่วโมงถัดมา พิษเหล้าบวกกับความเหนื่อยล้าก็ทำให้หลายคนยอมแพ้และแยกย้ายกันไปนอน รุ่งเช้าผมตื่นนอนด้วยความสดชื่น ในขณะที่เพื่อนทุกคนขอบตาดำคล้ำดูอิดโรยเหมือนอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ทุกคนเข้ามารุมถามผมว่า เมื่อคืนผมนอนหลับได้อย่างไร เพราะไม่มีใครนอนหลับเลยสักคน เพื่อนทุกคนรู้สึกเหมือนมีคนมาคอยสะกิด ทำให้หลับ ๆ ตื่น ๆ ตลอดทั้งคืน หนำซ้ำบางคนยังเห็นว่ามีใครอีกคนซึ่งไม่ใช่พวกเรานอนอยู่ข้าง ๆ ผมด้วย ผมฟังเพื่อนเล่าด้วยความตกใจและแปลกใจ ต่างคนต่างมองหน้ากัน […]

คว้าแชมป์อีกแล้ว น้องมิลค์ สาวน้อยหน้านิ่ง แชมป์บังคับโดรนที่ฮ่องกง

คว้าแชมป์อีกแล้ว น้องมิลค์ สาวน้อยหน้านิ่ง แชมป์บังคับโดรนที่ฮ่องกง น้องมิลค์ เด็กหญิงวัย 11 ขวบที่เพิ่งคว้าแชมป์บังคับโดรนที่เมืองเซิ่นเจิ่น สาธารณรัฐประชาชนจีน ไปหยก ๆ มาคราวนี้ สาวน้อยหน้านิ่ง ได้แชมป์อีกแล้วที่ฮ่องกง เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 เพจ สมาคมกีฬาทางอากาศและการบินแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์     โพสต์ข้อความและรูปถ่าย แสดงความยินดีในชัยชนะของน้องมิลค์อีกครั้ง หลังจากคว้าที่ 1 รุ่น International Challenge มาครองได้สำเร็จ โดยการแข่งขันครั้งนี้เชิญนักบินโดรนที่มีฝีมือจาก 9 ประเทศเข้าร่วมการแข่งขันในงาน ALISPORTS WESG Hongkong E-sports Festival 2018 International Drone Racing Challenge ว่า สมาคมกีฬาทางอากาศและการบินแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ขอแสดงความยินดีอีกครั้งกับ ด.ญ. วรรรญา วรรณผ่อง แชมป์โลกโดรนที่สามารถคว้าที่ 1 รุ่น International […]

ทำมากหรือน้อยไม่สำคัญเท่ากับต้อง “ทำทันที” แพนเค้ก – เขมนิจ จามิกรณ์

นักแสดงสาวสุดฮ็อต แพนเค้ก – เขมนิจ จามิกรณ์ แม้จะได้ชื่อว่ามีคิวงานแน่นจนหาเวลาว่างได้ยากสุด ๆ แต่พอมีเวลาว่างเมื่อไร แพนเค้กเป็นต้องควง คุณแม่หน่อย (นวลนง จามิกรณ์) และเพื่อน ๆ ไปหาอะไรดี ๆ ทำ จนหลายสื่อถึงกับมอบฉายาให้เธอว่า “นางเอกการกุศล” สมัยเด็ก ๆ แพนจะได้ยินคุณพ่อคุณแม่พูดถึง “การทำความดีด้วยการให้” อยู่บ่อย ๆ แต่แพนก็แอบคิดว่า เราไม่จำเป็นต้องให้อะไรหรือทำอะไรให้คนอื่นก็ได้นี่ แค่ทำหน้าที่ของเรา ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็น่าจะพอแล้ว เวลาผ่านไป จากการท่ี่แพนได้เห็นคุณพ่อคุณแม่ช่วยเหลือคนอื่นมากขึ้น ๆ และได้เห็นโลกมากขึ้น แพนก็เริ่มเปลี่ยนความคิดค่ะ “การให้” เป็นสิ่งที่ทำได้ง่าย ๆ ไม่มีขอบเขต ไม่ต้องใช้สตางค์ และถึงจะไม่ใช่คนรู้จักกันมาก่อน เราก็สามารถให้ได้ท้นที เริ่มจาก ให้ “รอยยิ้ม” ให้ “กำลังใจ” ใช้ “แรงกาย” ของเราเอง และถ้ามีกำลังทรัพย์มากพอ เราก็อาจจะมอบ “สิ่งของ” เพื่อช่วยเหลือเขาในเบื้องต้น ยิ่งเมื่อมีโอกาสเป็นลูกศิษย์พระอาจารย์ ว.วชริเมธี […]

…แด่ใครอีกคนที่รอเราอยู่…

แด่ใครอีกคนที่รอเราอยู่ – เคยรู้สึกเหนื่อยบ้างไหมคะ ในเวลาที่เราเหนื่อย อ่อนล้า ท้อแท้ หรือหมดกำลังใจ คนแรกที่เราคิดถึงคือใคร ในทุกๆ วันฉันมีชีวิตอยู่เพื่อทำสิ่งต่างๆ มากมาย มีงาน มีเพื่อน มีสังคม สุขบ้าง ทุกข์บ้าง ตามสภาพท้องฟ้าอากาศและอารมณ์ แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ฉันนอนป่วยเป็นไข้หวัด นอนซมไม่มีเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ไร้คนดูแล ทำให้ฉันหวนคิดถึงเมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็ก ในยามที่ฉันป่วย เมื่อถึงเวลาอาหารจะมีผู้ชายรูปร่างผอมสูงถือชามโจ๊กที่เพิ่งทำสดๆ ร้อนๆ จากเตาเดินเข้ามา พร้อมกับยาที่แสนจะกลืนยากเสียเหลือเกิน ชายผู้นั้นคือคุณพ่อของฉันเอง คุณผู้อ่านรู้ไหมคะ โจ๊กชามนั้นเค็มมาก (รสชาติยังติดปากฉันจนถึงทุกวันนี้) มันเป็นโจ๊กสำเร็จรูป วิธีทำแสนง่าย แต่เพราะความที่กลัวคุณค่าทางอาหารจะหายไป คุณพ่อจึงเติมน้ำลงไปในปริมาณน้อย ทุกอย่างยังคงคุณค่าของความเค็มไว้ได้อย่างครบถ้วน แต่ฉันก็ทานโจ๊กชามนั้นจนหมด คุณพ่อคงคิดว่า ฉันชอบโจ๊กชามนั้นมากๆ (ซึ่งจริงๆ ก็ชอบ แต่มันเค็มไปหน่อยนะคะคุณพ่อขา) พอฉันป่วยทีไร ฉันจะได้ทานโจ๊กเค็มๆ ของพ่อทุกครั้งไป ในเวลาที่ฉันรู้สึกเหนื่อยใจไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็แล้วแต่ ฉันจะนึกถึงเพื่อนหรือคนที่อยู่ในวัยใกล้เคียงกัน เพราะมีความรู้สึกว่าเราน่าจะคุยกันรูเ้ รื่องมากกว่า แต่คุณรู้ไหม ฉันคิดผิด ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่เข้าใจฉัน และรับฟังฉันได้ในทุกเรื่องคือคุณพ่อคุณแม่ของฉันนั่นเอง เราต่างคิดกันไปว่า ท่านเป็นผู้สูงวัย […]

“รักแรก” ของ แอฟ ทักษอร กับผู้ชายที่เป็น “ทุกสิ่งในชีวิต”

แอฟ ทักษอร รูปสวย รวยทรัพย์ หยิบจับสิ่งใดก็สำเร็จ แถมยังมีสามีรูปหล่อแสนดีคอยเคียงข้างสร้างครอบครัวด้วยกัน แล้วรักแรกของเธอเป็นอย่างไร ติดตามอ่านกันค่ะ

กายพิการแต่ใจไม่พิการ หนุ่มจีนไร้แขน ดูแลแม่ด้วยสองเท้าของตัวเอง

หนุ่มจีนไร้แขน ยอดกตัญญูมีชื่อว่า เฉินจือฟาง (Chen Zifang) เขาเป็นชายหนุ่มวัย 29 ปี เกิดมาไร้แขน แต่เขาเฝ้าปรนนิบัติดูแลมารดาของตัวเองที่นอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลได้เป็นอย่างดี อาจจะดีกว่าคนปกติทั่วไปบางรายด้วยซ้ำ เฉินจือฟางลืมตาดูโลกในปี 1989 ณ หมู่บ้านสุยเจียวาน เมืองเอินซือ มณฑลหูเป่ย ทางตอนกลางของประเทศจีน โชคร้ายที่เขาเกิดมาในสภาพไร้แขนทั้งสองข้าง พออายุได้เพียง 9 เดือน พ่อของเขาก็เสียชีวิตจากอาการป่วยด้วยโรคร้ายแรง ตั้งแต่นั้นมาแม่ของเขาก็ต้องทำงานหนักเพียงลำพังเพื่อเลี้ยงดูเขาและพี่ชาย และด้วยความที่แม่ของเขาเป็นคนที่มีทัศนคติในแง่บวกอยู่ตลอดเวลา จึงทำให้เฉินกลายเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้ในการทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้นกว่าเดิม ถึงแม้จะมีสภาพร่างกายที่ไม่สมบูรณ์เหมือนคนทั่วไป แต่เขาก็มีความมุมานะโดยไม่เคยเสียกำลังใจ พออายุได้ 4 ขวบ เฉินเริ่มหัดลุกขึ้นยืนเองตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้าน แต่เป็นเรื่องยากหนักหนาสำหรับเด็กอายุเพียงเท่านี้ เพราะการพยายามรักษาสมดุลย์ให้ได้โดยไม่มีแขนคอยช่วยนั้นไม่ง่ายเลย ทำให้เขาล้มแล้วล้มอีกจนได้แผลฟกช้ำมากมาย เมื่อเด็กชายเฉินโตขึ้นมาอีกหน่อย เขาไม่อยากคอยให้ใครมาทำอะไรให้อีกต่อไปแล้ว ด้วยพลังใจที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ ทำให้เฉินหัดทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง เขาหัดทำงานบ้านง่าย ๆ ด้วยเท้าก่อน และค่อย ๆ หัดทำสิ่งที่ยากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งพี่ชายของเขาแต่งงานและออกไปสร้างครอบครัว เฉินจึงกลายเป็นผู้ดูแลแม่อย่างเต็มตัวเพียงผู้เดียว ตอนนี้แม่ของเฉินนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เฉินจึงตามมาปรนนิบัติดูแลแม่อยู่ไม่ห่าง       […]

keyboard_arrow_up