หลุยส์ แซมเปอรินี “ผู้ที่รอดชีวิตได้เพราะการให้อภัย”

คนที่เคยรู้จัก หลุยส์  แซมเปอรินี (Louis Zamperini) ตอนเด็ก ๆ มักคิดว‹า เขาจะต้Œองโตขึ้นมาเป็นอันธพาลแน่ ๆ‹ เพราะหลุยส์เป็นšเด็กที่เกเรมาก ชอบทะเลาะวิวาท และขี้ขโมย แต่หลุยส์ก็ไม่ได้กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ไม่ได้อย่างที่ใครหลายคนคิดไว้ เพราะพี่ชายได้ชักจูงให้เขาหันไปใช้พลังกับการ “วิ่ง” แทน ในปี ค.ศ. 1936 หลุยส์สามารถผ่านการคัดตัวเข้าไปแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เขาร่วมลงแข่งขันในรายการวิ่ง 5,000 เมตร และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 8 แม้จะไม่ได้ชัยชนะ แต่การเร่งสปีดอย่างรวดเร็วปานพายุในช่วง 56 วินาทีสุดท้ายได้ทำให้หลุยส์กลายเป็นที่จับตามองของคนทั่วโลก ไม่เว้นแม้แต่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ที่จริงแล้ว หลุยส์น่าจะคว้าเหรียญทองโอลิมปกิครั้งต่อไปได้อย่างไม่มีปัญหา ทว่าโอลิมปิกปี 1940 กลับถูกยกเลิกเนื่องจากสงคราม หลุยส์ต้องผันตัวเองจากนักวิ่งอาชีพไปเป็นนักบินประจำเครื่องบินทิ้งระเบิด และปฏิบัติการในพื้นที่แถบเกาะฮาวาย วันที่ 27 พฤษภาคม 1943 เครื่องบิน B-24 ที่หลุยส์ประจำการอยู่เกิดเครื่องยนต์ขัดข้องและตกลงในมหาสมุทร หลุยส์เล่าว่า เขาสำลักน้ำทะเลที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมัน ควันไฟ และเลือดของตัวเองอย่างแรง มันทำให้เขาทรมานมาก ทว่าเขาก็สามารถพาตัวเองออกมาจากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ได้สำเร็จ […]

น้ำใจครู อยากให้ลูกศิษย์ได้เรียนหนังสือ จึงอาสาช่วยเลี้ยงน้องชาย

น้ำใจครู อยากให้ลูกศิษย์ได้เรียนหนังสือ จึงอาสา ช่วยเลี้ยงน้องชาย พ่อแม่ของลูกศิษย์แยกทางกัน ทำให้คุณแม่ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัวแทน ไม่มีเวลาเลี้ยงลูกชายคนเล็ก พี่สาวต้องพาน้องชายมาเลี้ยงที่โรงเรียนแทน  คุณครูเห็นใจจึงรับอาสาเปลี่ยนเวรมา ช่วยเลี้ยงน้องชาย ของลูกศิษย์ ครูสาวจึงโพสต์บอกเล่าเรื่องราวลงในเฟซบุ๊กส่วนตัวของเธอ     เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา เฟซบุ๊กชื่อว่า “Pukpik Benjawan” ได้โพสต์ข้อความพร้อมรูปภาพว่า “ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้ เมื่อแม่กับพ่อแยกทางกัน แม่จะต้องหาเงินเพื่อมาเลี้ยงลูกอีก 2 คนทำให้ไม่มีใครเลี้ยงน้องชาย พี่สาวก็ต้องเอาน้องมาเลี้ยงที่โรงเรียนเพื่อให้แม่ไปทำงาน จะได้มีเงินมาซื้อข้าวกิน  ด้วยตัวเราเป็นครูประจำชั้นก็ต้องดูแลช่วยอีกแรง ทั้งครูที่อยู่ในสายมัธยมด้วยกันเปลี่ยนเวรกันดูแลเพื่อให้พี่สาวได้เรียนหนังสือ ชีวิตน่าสงสารในโลกใบนี้ยังมีคนที่ลำบากกว่าอีกเยอะแยะ แม่ครูพ่อครูช่วยหนูได้เท่านี้ ใครสงสารหรืออยากช่วยเหลือนม หรือแพมเพิร์สช่วยเหลือได้นะ หรือฝากกดแชร์เผื่อผู้ใจบุญอยากช่วยเหลือน้อง ๆ “     คุณครูสาวท่านนี้เป็นครูประจำชั้นของเด็กหญิง แสดงให้เห็นถึงน้ำใจของบรรดาครูที่มีต่อลูกศิษย์ เพราะอยากให้ลูกศิษย์ได้เรียนหนังสือ จึงสละเวลาส่วนตัวมาช่วยกันเลี้ยงน้องชาย เป็นภาพที่น่าประทับใจ สำหรับผู้ที่อยากช่วยเหลือสามารถติดต่อไปที่เฟซบุ๊กของคุณครูโดยตรง www.facebook.com/pukpik.benjawan สาธุ     ที่มาและภาพ : www.facebook.com/pukpik.benjawan บทความน่าสนใจ […]

ทำทุกอย่างเพื่อลูก! คุณพ่อหุ่นอวบยอมลดน้ำหนักเพื่อบริจาคตับให้ลูกน้อย

เมื่อถึงเวลาเปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิต คนเราจำเป็นต้องหาสิ่งกระตุ้นสักอย่างเป็นตัวช่วย สำหรับ ฌอน เคลลี่ (Sean Kelley) นั่นคือการช่วยชีวิต หนูน้อยซอว์เยอร์ (Sawyer) ลูกชายวัย 1 ขวบของเขา หลังจากที่ซอว์เยอร์ลงชื่อเข้าคิวรอปลูกถ่ายตับ ฌอนก็ตัดสินใจทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ตัวเองสามารถบริจาคตับส่วนหนึ่งให้ลูกได้ (บริจาคตับให้ลูกน้อย) ในเดือนตุลาคม 2018 หนูน้อยซอว์เยอร์เกิดมาพร้อมกับ Alagille syndrome ซึ่งเป็นความผิดปกติทางพันธุกรรมที่สามารถทำลายอวัยวะอย่างเช่นหัวใจและตับได้ และเคสของซอว์เยอร์มีอาการรุนแรง หากไม่ได้รับการปลูกถ่าย หนูน้อยอาจไม่มีโอกาสฉลองวันเกิดอายุ 2 ขวบก็เป็นได้ คุณหมอบอกฌอนและโจซี่ ผู้เป็นภรรยาว่า หากลูกน้อยยังต้องเข้าคิวในรายชื่อรอปลูกถ่ายอยู่แบบนี้ อาจไม่ได้รับบริจาคตับทันเวลา วิธีที่ดีที่สุดคือหาผู้บริจาคที่มีชีวิต (live donor) ดังนั้นระหว่างที่หนูน้อยซอว์เยอร์อยู่ในรายชื่อเข้าคิวรอรับบริจาค ฌอนจึงเช็คดูว่าตับของเขาสามารถเข้ากับลูกได้ไหม ปรากฏว่าเข้ากันได้ เพียงแต่ว่าเขาต้องลดค่าดัชนีมวลกาย (BMI) โดยลดน้ำหนักลง 40 ปอนด์ (ประมาณ 18.14 กิโลกรัม) จากน้ำหนักเดิม 259.5 ปอนด์ให้เหลือ 220 ปอนด์ ฌอนซึ่งเป็นคุณพ่อลูกเจ็ดจากนิวยอร์กเปิดใจว่า คนเป็นพ่อก็ย่อมต้องการเห็นลูกเจริญเติบโต ต้องการเห็นลูกมีความสุข ต้องการมอบโอกาสทั้งหมดทั้งมวลให้ลูกได้ประสบความสำเร็จในชีวิตเท่าที่พ่อคนหนึ่งสามารถทำได้ และนี่คือโอกาสที่เขาจะได้ทำให้ลูก […]

เทวดาตกนรกเพราะกรรมริษยา 

เทวดาตกนรก เพราะกรรมริษยา เคยสงสัยไหมว่า เทวดามีสิทธิ์ตกนรกเหมือนมนุษย์หรือไม่ ซีเคร็ตบอกได้ค่ะว่ามีสิทธิ์ไม่ต่างจากมนุษย์ ขอยกเรื่องเล่า เทวดาตกนรก มาเล่าสู่กันฟังจากหนังสือเรื่อง “เปลี่ยนเจ้ากรรมนายเวรให้เป็นมิตร” มาฝากค่ะ ในศาสนาของพระพุทธเจ้ากัสสปะ ซึ่งอุบัติก่อนหน้าศาสนาของพระพุทธจ้าองค์ปัจจุบัน มีพระสาวก 2 รูปอยู่จำพรรษาด้วยกัน รูปหนึ่งเป็นมหาถระ (พระผู้ใหญ่ที่บวชตั้งแต่ 20 พรรษาขึ้นไป) และอีกรูปหนึ่งเป็นพระอนุเถระ (พระผู้น้อย บวชได้ 10 พรรษา แต่ไม่ถึง ๒ พรรษา) ทั้งสองรูปต่างคุ้นเคยสนิทสนมเอื้ออาทรเหมือนพี่น้องท้องเดียวกัน แต่เมื่อทวดาองค์หนึ่งรู้เห็นวัตรปฏิบัติของท่านกลับเกิดจิตริษยา จึงหาโอกาสทำให้ท่านทั้งสองแตกกัน เจตนาร้ายของเทวดสำเร็จลงในวันอุโบสถหรือวันพระใหญ่ ขณะที่พระมหาเถระและพระอนุถระกำลังเดินทางไปยังวัตแห่งหนึ่ง เพื่อฟังการสวดพระปาติโมกข์ ซึ่งเป็นสังฆกรรมที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติไว้ให้พระสาวกทำร่วมกัน ระหว่างทางพระอนุเถระเกิดปวดปัสสาวะ ท่านจึงบอกพระมหาเถระให้คอยอยู่ข้างทางก่อน ส่วนตัวท่านเองหลบเข้าไปถ่ายปัสสาวะริมพุ่มไม้ เทวดาเจ้าริษยาติดตามพระเถระทั้งสองรูปมาตลอดทาง เมื่อเห็นโอกาสที่จะทำลายความสามัคคีได้ จึงเนรมิตกายทิพย์ให้เป็นกายหยาบ แล้วแปลงกายเป็นหญิงสาวเดินตามหลังพระอนุเถระออกมาจากริมพุ่มไม้ที่ท่านเข้ไปถ่ายปัสสาวะ พร้อมทั้งแสดงกิริยาอาการจัดมวยผมและจัดผ้านุ่ง ส่อไปในทางที่ทำให้พระมหาเถระที่คอยอยู่เข้าใจผิดว่พระอนุถระกับเธอได้ทำสิ่งบัดสีด้วยกัน จากนั้นเทวดาจอมริษยาก็หายวับไป ปล่อยให้พระเถระทั้งสองมีเรื่องขัดใจกันอย่างรุนแรง “ท่านศีลขาดแล้ว…” สิ้นเสียงต่อว่าของพระมหาเถระ พระอนุถระก็รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด จึงย้อนถามอย่างมึนงงว่า “ทำไมหลวงพี่พูดอย่างนั้นเล่าครับ” “ก็เห็นทนโท่ว่ามีหญิงสาวเดินตามท่านออกมาจากพุ่มไม้ แถมยังจัดผ้าจัดผมยุ่งเหยิงไปหมด” พระมหาเถระยังคงเสียงแข็ง แม้พระอนุเถระจะพยายามพูดชี้แจงอย่างไร แต่พระมหาเถระก็ไม่ยอมเข้าใจ […]

ยกนิ้วให้ นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก โชว์ฝีมือประดิษฐ์เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่น PM 2.5

ยกนิ้วให้ นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก โชว์ฝีมือประดิษฐ์ เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่น PM 2.5 เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา ผู้จัดการออนไลน์และThaihitzได้นำเสนอข่าว นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก คิดประดิษฐ์ เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่น PM 2.5 ซึ่งพ่นได้สูงถึง 8 เมตร หมุนได้ 90 องศา แถมยังประหยัดไฟด้วยเพราะใช้โซลาร์เซลล์     ทุกวันนี้ฝุ่น PM 2.5 สร้างปัญหาให้กับคนไทยในหลายพื้นที่ ไม่ใช่แค่กรุงเทพฯและปริมณฑลเท่านั้น จังหวัดพิษณุโลกก็เป็นอีกแห่งที่ประสบปัญหานี้เช่นกัน นักศึกษาสารพัดช่าง พิษณุโลก ระดับ ปวช. ชั้นปีที่ 3 ได้แก่ นางสาวกนิษย์ฐา พิมพ์บุญยัง, นายกิตวิทย์ สิงหเดช และนายนรวีย์ ครุฑอ่อง เห็นถึงปัญหานี้จึงได้ประดิษฐ์เครื่องพ่นละอองน้ำลดฝุ่นละอองในอากาศขึ้น เพื่อลดค่า PM 2.5 สิ่งประดิษฐ์นี้บรรจุน้ำได้ 100 ลิตร ถ้าใช้งานหนึ่งชั่วโมงจะใช้น้ำ […]

ปล่อยจิตให้เป็นโสด (บ้างเถอะ!) – ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ

คนเราทำอะไรต้องมีเป้าหมาย โดยเริ่มจากการตั้งหางเสือ แล้วพุ่งไปที่เป้าหมาย (ปล่อยจิตให้เป็นโสด) …ดังเช่นตัวผมตั้งเป้าที่จะไปนิพพาน ผมจึงปักธงชัยไว้ที่นิพพานแล้วเดินตามเส้นทางแห่งการหลุดพ้นไปเรื่อย ๆ เมื่อยก็พัก แต่ไม่เคยหยุด ทำให้ไม่ทุกข์ ไม่คาดหวัง แต่ไม่เลิก ฝึกไปเรื่อย ๆ โดยไม่ประมาท ถึงไม่ถึงเป็นเรื่องที่รู้ได้เฉพาะตน เหมือนการอิ่มข้าว ซึ่งเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ ผมใชัหลักการที่ว่า หากเส้นทางเดินถูกต้องตามที่พระพุทธองค์ได้ทรงชี้แนะไว้ อย่างไรก็ไม่หลงทาง ตราบใดที่เรามั่นใจในกระบวนการ ซึ่งระหว่างทางก็อาจทำเพื่อโลกบ้าง เพื่อธรรมบ้าง ตราบนั้นเราเดินทางถึงแน่นอน มีคนเคยถามผมว่า ทำไมผมถึงตั้งเป้าเช่นนั้น หากอุปมาก็เหมือนกับคนที่เคยกินมะม่วงแล้วพบว่า อร่อย ก็เลยกินต่อ กับคนเคยกินของบูดเน่าแล้วรู้ว่าไม่อร่อย เลยเข็ดขยาดไม่กินอีก…มะม่วงอร่อยที่กล่าวถึงคือความสุขทางธรรมระดับลึก ๆ ที่เกิดขึ้นกลางใจ ทำให้ใจโล่งโปร่งสบาย ซึ่งยิ่งใหญ่และลึกซึ้งกว่าความสุขแบบโลก (สุขทางเนื้อหนัง วัตถุ สิ่งสมมุติทั้งหลาย) อย่างไม่สามารถเปรียบเทียบได้ ดังนั้นการที่ผมตั้งเป้าหมายที่จะไปนิพพานจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่กระนั้นการที่ผมทำงานเยอะและหลากหลายทำให้ตัวเองไม่ค่อยมีเวลา ผมจึงใช้หลักการ “บวชอยู่กับงาน” ดังที่ท่านพระอาจารย์พุทธทาสเคยสอนว่า “งานคือธรรม ธรรมคืองาน” แทน…ในงานทั้งหลายที่เราจำเป็นต้องทำนั้น มีทั้งโจทย์และแบบฝึกหัดให้ฝึกสติมากมาย ตั้งแต่กายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต จนถึงธรรมในธรรม ทุกวินาที ทุกอิริยาบถที่ผ่านไป […]

เป๊ก ผลิตโชคและแฟนคลับร่วมกันบริจาคเงินช่วยเหลือสัตว์ป่าจากไฟป่าออสเตรเลีย 1 ล้านบาท 

เป๊ก ผลิตโชคและแฟนคลับร่วมกันบริจาคเงิน ช่วยเหลือสัตว์ป่าจากไฟป่าออสเตรเลีย 1 ล้านบาท นักร้องหนุ่ม เป๊ก ผลิตโชค ร่วมกับบรรดานุช แฟนคลับ บริจาคเงิน ช่วยเหลือสัตว์ป่าจากไฟป่าออสเตรเลีย เป็นจำนวนเงินถึง 1 ล้านบาท เมื่อวันที่ 17 มกราคม 2563  ที่ผ่านมา ทวิตเตอร์ชื่อว่า  Peck PalitOfficial ได้โพสต์ข้อความพร้อมรูปภาพว่า  “ สวัสดีวันศุกร์ สุขใจ#เป๊กผลิตโชค มากกว่ากาย..ใจยังหล่อ ! ร่วมบริจาคเงิน  100,000บาท ให้กับ Koala Hospital Port Macquarie และ WIRES (Wildlife Rescue) เพื่อช่วยน้องหมีโคอาล่า และสัตว์ต่าง ๆ ที่ประสบภัยไฟป่าประเทศออสเตรเลีย #เลขาคิมรายงาน #peckpalitchoke #NuchesxKoalas #PFCSaveKoalas ”   สวัสดีวันศุกร์ สุขใจ💕#เป๊กผลิตโชค มากกว่ากาย..ใจยังหล่อ!ร่วมบริจาคเงิน 100,000บาท ให้กับ […]

การเดินทางของจิตดวงสุดท้าย

ทุกข์ใดของแม่ไม่เท่าทุกข์เพราะลูกตาย (จิตดวงสุดท้าย) ความตายของลูกไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน ล้วนโหดร้ายเกินใจแม่จะรับได้ เรื่องที่จะนำมาเล่าให้ฟังต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงจากปากของแม่ผู้สูญเสียลูกด้วยสาเหตุการตายที่เหลือเชื่อ และยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้ง่าย ๆ แม่ผู้นี้เป็นแม่ชีในพุทธศาสนา ท่านเป็นชาวนิวซีแลนด์และได้บวชมาเป็นพรรษาที่ยี่สิบแล้ว ท่านมีชื่อทางธรรมว่า Ani Kunzang เป็นภาษาทิเบตตามประเพณีการบวชแบบมหายาน แม่ชีเล่าว่า ก่อนปวารณาใช้ชีวิตนักบวช แม่ชีมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ลูกชายแม่ชีชื่อ ““ไบรอน”” อายุ 27 ปี เป็นลูกชายคนเดียวในบรรดาลูกห้าคน นอกนั้นเป็นลูกสาว ลูกคนนี้แม่ชีรักมาก ความผูกพันระหว่างแม่ชีกับลูกชายมีความพิเศษลึกซึ้งกว่าลูกคนอื่น ๆ ตอนที่ลูกยังเล็ก แม่ชีใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่บ้านนอกที่เกาะเหนือ ประเทศนิวซีแลนด์ สมัยนั้นบ้านแม่ชีไม่มีไฟฟ้าใช้ ค่ำลงแม่ชีก็เล่านิทานให้ลูกฟังก่อนนอน ไบรอนเป็นลูกช่างสงสัยมักถามคำถามเวลาเล่านิทานให้ฟังเสมอ ความผูกพันระหว่างแม่และลูกเหนียวแน่น เพราะไม่ถูกเกมคอมพิวเตอร์แย่งเวลาในครอบครัวเหมือนการเลี้ยงลูกสมัยนี้ ไบรอนมีโรคประจำตัวอย่างหนึ่งที่แก้ไม่หาย คือ โรคนอนละเมอ มีครั้งหนึ่งแม่ชีจำได้ว่า หลังจากที่ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว ทั่วทั้งฟาร์มมืดมิด ตกดึกแม่ชีตื่นขึ้นมามองไม่เห็นลูก (ปกติแม่ชีจะตื่นกลางดึกเป็นประจำเพื่อออกมาดูว่าไบรอนเดินละเมอออกนอกห้องหรือเปล่า) แม่ชีตกใจรีบปลุกสามีขึ้นมาจุดตะเกียงออกเดินตามหาลูก ตอนนั้นไบรอนอายุได้เจ็ดขวบ แม่ชีและสามีออกเดินตามหาไบรอนทั่วฟาร์ม ในที่สุดก็ไปพบลูกนอนหลับสนิทอยู่บนกองฟางข้างบ้านนั่นเอง เวลาผ่านไปยี่สิบปี โรคนี้เป็น ๆ หาย ๆ รักษาเท่าไรก็ไม่หายขาดจนแม่ชีทำใจว่า ถ้าลูกหมดกรรม ลูกคงหาย แต่ถ้าลูกหมดบุญและเกิดอันตรายใด […]

ไม่มีใครแก่เกินเรียน เจมส์ อาร์รูด้า เฮนรี่ เริ่มหัดอ่านเขียนเมื่ออายุเกือบร้อย

เจมส์ อาร์รูด้า เฮนรี่ (James Arruda Henry) ชาวอเมริกันเชื้อสายโปรตุเกส อายุกว่า 90 เกิดและเติบโตที่รัฐโรดไอแลนด์ เขาเป็นกัปตันเรือจับกุ้งล็อบสเตอร์ ซึ่งเป็นอาชีพที่เป็นหน้าเป็นตาของรัฐนี้ คุณตาเจมส์เป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือชุมชน และมีเพื่อนฝูงมากมาย ทว่าตลอดเวลาเกือบร้อยปีที่ใช้ชีวิตมา…คุณตากลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองไม่เคยมีตัวตน เหตุก็เพราะไม่ว่าจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนกับใคร คุณตาต้องคอยปกปิดความจริงที่ว่าตัวเองเป็นคนไม่รู้หนังสือ เวลาไปร้านอาหาร คุณตาก็จะรอให้คนอื่นสั่งอาหารก่อน ตัวเองจึงค่อยสั่งตาม เมื่อถึงเวลาเช็กบิล ก็จะแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์แทนการดูบิลค่าอาหาร และใช้วิธีถามเด็กเสิร์ฟว่ามื้อนี้ราคาเท่าไร แม้จะเซ็นชื่อของตัวเองได้ แต่คุณตาก็รู้สึกทรมานใจทุกครั้งที่ต้องเซ็นชื่อลงบนเอกสารที่ตัวเองอ่านไม่ออก! คุณตามีพ่อที่ติดเหล้า ชอบทุบตี และบังคับให้คุณตาออกจากโรงเรียนตั้งแต่อายุแค่ 9 ขวบ ตั้งแต่นั้นคุณตาก็ต้องทำงานหนักสารพัด แต่อาชีพที่ทำให้ตั้งตัวได้คืออาชีพชาวประมงจับกุ้งล็อบสเตอร์ คุณตาแต่งงานตั้งแต่อายุ 20 ต้น ๆ แต่ยังไม่กล้าบอกภรรยาว่าตัวเองอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ จนเวลาผ่านไปสองปี จึงสารภาพกับภรรยา เธอจึงเป็นคนเดียวที่รู้ความลับเรื่องนี้ ตอนหนุ่ม ๆ คุณตาทำงานหนักมากจนไม่ว่างพอจะกลับไปเรียนหนังสือ พอแก่ตัวก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเรียนไหว จึงต้องทนกล้ำกลืนเก็บความลับนี้ไว้กับตัวมาตลอด กระทั่งคุณตาอายุได้ราว 92 ปี ภรรยาก็ล้มป่วยลง หลานสาวคนหนึ่งนำหนังสือเรื่อง Life Is So Good […]

“สติมา…ปัญญาเกิด” – ดนัย จันทร์เจ้าฉาย

เคยมีคนมาตั้งข้อสังเกตว่าผมเคยโกรธบ้างไหม โดยเฉลี่ย 1 ปีผมจะโกรธจริง ๆ และแสดงออกไม่เกิน 5 ครั้ง แต่มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ผมจำได้ไม่ลืม ซึ่งทำให้ผมโกรธจนเกือบ “หลุด” ไปซะแล้ว สิบปีที่แล้วผมเห็นรถของตัวเองโดนกรีดยางจนแบนแต๋ทั้งสองล้อเพราะไปจอดรถทับที่ของคนอื่น ด้วยความที่เราเป็นคนรักรถจึงโกรธมาก…หากเป็นตัวผมเมื่อก่อนที่ยังไม่เคยปฏิบัติธรรมเจริญสติมาก่อนคงโวยวายและคิดหาวิธีการเอาคืน ผมพยายามปลอบใจตัวเองและห้ามความโกรธนั้น แต่ความโกรธไม่ยอมจากไปง่าย ๆ ระดับความโกรธยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ …แต่เพียงไม่เกิน 2 นาที สติก็เข้าไปจัดการโทสะด้วยการเห็นอารมณ์โกรธนั้นวิ่งขึ้นมากลางหน้าอก ไม่นานความโกรธที่มีก็หายวับไป…กลายเป็นความเย็นอกเย็นใจขึ้นมาแทนที่ น่าแปลก…ที่อยู่ดี ๆ ผมเกิดปัญญาขึ้นมาว่า ควรจัดการกับเหตุการณ์นี้อย่างไร ผมฝากให้เลขาฯหาชื่อเจ้าของที่จอดรถตรงนั้นโดยบอกด้วยว่า “หาเจอเมื่อไร รบกวนช่วยหาดอกไม้ให้ผมด้วย ผมจะไปขอโทษเขา” ผมมาทราบทีหลังว่าคนที่กรีดรถผมเป็นคนเยอรมัน เจ้าของบริษัทท่องเที่ยวยักษ์ใหญ่ และทำงานอยู่ในตึกเดียวกับผม ด้วยความที่เยอรมันเป็นชาติที่มีระเบียบวินัยสูง เขาจึงใช้วิธีการกรีดยางเพื่อเป็นการสั่งสอนคนไทยให้รู้จักมีวินัย ไม่จอดรถทับที่เขาอีก พอคนในบริษัทรู้ว่าผมโดนแบบนี้ ทุกคนโกรธแทนผมทันทีพร้อมกับช่วยกันหาวิธีการเอาคืนให้ ยามของบริษัทถึงกับบอกว่า จะเอาไม้ไปทุบรถคันนั้นให้บุบ ผมรีบห้ามไว้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ผมเอาดอกไม้ไปให้เขาเพื่อขอโทษด้วยตัวเอง แต่เขาไม่ออกมาพบกลับส่งผู้จัดการฝ่ายมาหาผมแทน ผมจึงฝากข้อความให้ไปบอกเจ้านายเขาว่า “เราอยู่ตึกเดียวกันน่าจะคุยกันได้” และอธิบายให้ฟังว่า สาเหตุที่ทำให้ผมต้องไปจอดรถในที่ของเขาก็เพราะผมต้องรีบไปงานศพ เมื่อคุยกันเรียบร้อย ผมก็ขอตัวกลับมาเคลียร์งาน ช่วงเที่ยงวันนั้นทั้งออฟฟิศกรี๊ดกร๊าดกันเกรียวกราว เพราะฝรั่งชาวเยอรมันคนนั้นส่งตะกร้าผลไม้ขนาดใหญ่มาให้พร้อมแชมเปญรวมแล้วราคาคงประมาณ 10,000 บาท […]

สิ้น ‘หลวงปู่แบน ธนากโร’ เสาหลักพระกรรมฐานสายหลวงปู่มั่น

เมื่อวันที่ 16 มกราคมที่ผ่านมา พระภาวนาวิสุทธิญาณเถร หรือ หลวงปู่แบน ธนากโร เจ้าอาวาสวัดดอยธรรมเจดีย์ ตำบลตองโขบ อำเภอโคกศรีสุพรรณ จังหวัดสกลนคร ได้ละสังขารอย่างสงบ ณ กุฏิวัดดอยธรรมเจดีย์ สิริอายุ 91 ปี 72 พรรษา โดยมีกำหนดการถวายเพลิงสรีระสังขารองค์หลวงปู่แบน ในวันอาทิตย์ที่ 19 มกราคมนี้ ณ วัดดอยธรรมเจดีย์ จ.สกลนคร หลวงปู่แบน ธนากโร เป็นพระเถระสายพระป่าในประเทศไทย ผู้เป็นสหธรรมิกใกล้ชิดกับพระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) และได้รับความวางใจจากหลวงตามหาบัว ให้เป็นเสาหลักของคณะพระกรรมฐานสายหลวงปู่มั่น หลวงปู่แบน นามเดิมว่า สุวรรณ กองจินดา เกิดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ.2471 ณ บ้านหนองบัว ตำบลหนองบัว อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี บิดาชื่อนายเล็ก มารดาชื่อ นางหลิม กองจินดา มีอาชีพทำสวนทำไร่ ซึ่งเป็นอาชีพหลักของชาวจังหวัดจันทบุรี หลวงปู่แบนได้อุปสมบท เมื่อวันที่ […]

เพื่อนรักของฉัน…ของขวัญจากแดนไกล

คุณเคยถูกความเหงาและความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจเมื่อไกลบ้านบ้างไหม นาทีนั้นหากมีเพื่อนสักคนอยู่ข้างกาย ร่วมแบ่งปันสารทุกข์สุกดิบ…เพื่อนคนนั้นก็คงไม่ต่างไปจากของขวัญล้ำค่าที่คุณไม่อาจลืมเลือน (เพื่อนรักของฉัน) แอมเบอร์ เด็กสาวชาวอเมริกัน เป็นคนหนึ่งที่เข้าใจความรู้สึกนี้ได้ดี และพยายามหาคำตอบให้ตัวเองเสมอมา แม้เหตุการณ์นั้นจะล่วงผ่านมานานกว่า 8 ปีแล้วก็ตาม 8 ปีที่แล้ว ครอบครัวเบลีย์ ตัดสินใจส่ง แอมเบอร์ ลูกสาวผู้ขี้อายเป็นที่สุดไปเข้าค่ายศิลปะร่วมกับเด็ก ๆ จากต่างเมือง ด้วยหวังว่าศิลปะและเพื่อนใหม่จะผลักดันให้แอมเบอร์มีความกล้าและมั่นใจในตัวเองยิ่งขึ้น ทว่าสำหรับแอมเบอร์แล้ว เธอกลับวิตกกังวลกับเวลา 12 วันต่อจากนี้ คิดไปต่าง ๆ นานา เช่น เธอจะถูกเพื่อนกลั่นแกล้งและล้อเลียนเหมือนที่โรงเรียนไหม เธอจะวาดรูประบายสีได้ไหม และที่สำคัญ เธอจะมีเพื่อนบ้างไหม แทบไม่น่าเชื่อว่าที่ค่ายศิลปะนี้กลับไม่มีใครล้อเลียนหรือแกล้งเธอเลย แม้แต่บรรดาเด็กตัวแสบต่างก็เพิกเฉยกับแอมเบอร์ ส่วนเด็กคนอื่น ๆ ก็แทบจะไม่สนใจแอมเบอร์เลย พูดคุยกับเธอเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น ยิ่งเมื่อต้องทำงานเป็นคู่ แอมเบอร์ก็มักเป็นคนเดียวที่ “เหลือเลือก” เสมอ ทำให้เธอต้องทำงานคนเดียวอยู่บ่อย ๆ สำหรับแอมเบอร์แล้ว แม้จะถือเป็นข้อดีที่ไม่ถูกกลั่นแกล้ง แต่นั่นกลับเป็นการเปิดช่องให้ความเหงา ความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจน้อย ๆ มากขึ้นทุกวัน ๆ…เวลา 5 วันที่ผ่านไปจึงดูเนิ่นนานไม่ต่างไปจาก 5 ปี […]

ประสบความสำเร็จเพราะค่อย ๆ พัฒนา “เจ๊โอว ข้าวต้มเป็ด” แต่ดังมาม่าโอ้โห ขายได้วันละ 100 หม้อ 

ประสบความสำเร็จเพราะค่อย ๆ พัฒนา ” เจ๊โอว ข้าวต้มเป็ด ” แต่ดังมาม่าโอ้โห ขายได้วันละ 100 หม้อ เมื่อพูดถึง “ เจ๊โอว ” ภาพมาม่าต้มหม้อใหญ่ ๆ แน่นไปด้วยเครื่องแบบจัดหนัก และยำปลาแซลมอนเนื้อนุ่ม ๆ ลอยมาเลยทีเดียว เพราะเป็นเมนูเด็ดของร้านนี้ “เจ๊โอว ข้าวต้มเป็ด” ถึงเธอจะเป็นที่รู้จักและประสบความสำเร็จมีรายได้เข้าร้านตกล้านต่อเดือน แต่เมื่อมองย้อนกลับไปในจุดเริ่มต้นของผู้หญิงคนนี้ พูดได้เลยว่า กว่าเธอจะมีวันที่ลืมตาอ้าปากได้อย่างวันนี้ต้องผ่านมรสุมชีวิตและปัญหาหนี้สินมากมาย     เจ๊โอว หรือคุณหมวย แซ่ฉั่ว เติบโตมาในครอบครัวคนจีนที่ยากจนในชุมชนตลาดสามย่าน เธอไม่ได้เรียนหนังสือเหมือนคนอื่น เพราะต้องช่วยครอบครัวค้าขาย ทำให้เธออ่านหนังสือไม่ออกและเขียนไม่ได้ เธอแต่งงานตอนอายุเพียง 18 ปี ชีวิตคู่ไม่ราบรื่นเพราะสามีติดเที่ยว และครอบครัวต้องเป็นหนี้ล้มละลาย เหลือเงินอยู่แค่ 200 บาท ก่อนจะมาเป็นร้านเจ๊โอว ข้าวต้มเป็ดอย่างทุกวันนี้ เธอช่วยครอบครัวของสามีขายข้าวต้มเป็ด และเป็ดพะโล้ ตอนนั้นยังไม่มีร้านก็หาบขายไปเรื่อย พอมีร้านก็ค่อย ๆ พัฒนาเมนูขึ้นมาทีละอย่าง 2 อย่าง […]

เด็กหญิง 2 ขวบ ที่ถูกแม่บังเกิดเกล้าทิ้ง ตอนนี้มีผู้ใหญ่ใจดีรับไปอุปการะแล้ว

เด็กหญิง 2 ขวบ ที่ถูกแม่บังเกิดเกล้าทิ้ง ตอนนี้มีผู้ใหญ่ใจดีรับไปอุปการะแล้ว ทราบกันดีว่า เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กและครอบครัวจังหวัดลพบุรี พา เด็กหญิง 2 ขวบ เข้าแจ้งความกับตำรวจภูธรเมืองลพบุรีว่า คุณแม่ของเด็กขับมอเตอร์ไซค์พาลูกมาที่หน้าบ้านพักฯ และกดกริ่งเรียก เจ้าหน้าที่คิดว่าเป็นคนมาติดต่อราชการปกติ จึงกดรีโมทเปิดประตูบ้านให้ แต่ขณะประตูเลื่อนออกเห็นแม่เด็กหยิบถุงพลาสติกขนาดใหญ่จากตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซค์ให้ลูก และผลักลูกให้เดินเข้ามาในบ้านพักฯ และเธอก็รีบขับรถมอเตอร์ไซค์หนีไป เจ้าหน้าที่พยายามขับรถตามแต่ก็ตามไม่ทัน     เด็กหญิงวัย 2 ขวบ มีจดหมายของผู้เป็นแม่ติดตัวมาด้วย ในจดหมายมีใจความว่า ยกลูกให้ สาเหตุเพราะมีที่อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง สามีใหม่ไม่ยอมรับ และไม่อยากเลี้ยงเพราะลูกหน้าตาเหมือนสามีเก่าที่เลิกกันไป เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา นางชญาณ์พิมพ์ ชินปิติวงษ์ เป็นผู้อาสารับเลี้ยงเด็กหญิงคนนี้ เธอเปิดใจว่า หลังจากเห็นข่าวเด็กหญิงถูกทิ้งแล้ว ตนคิดอยู่  2 วัน ก่อนจะตั้งใจเดินทางมาทำเรื่องขอรับเลี้ยงเด็กด้วยตัวเอง ซึ่งตนตั้งใจจะเลี้ยงดูให้ดีเหมือนลูก และจะให้ใช้ชีวิตในสังคมได้ตามปกติ พร้อมทั้งให้ได้รับการศึกษาอย่างดีที่สุด     […]

ศิษย์ผู้หลงผิดของหลวงปู่ดูลย์ อตุโล 

ศิษย์ผู้หลงผิดของ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล หลวงตาพวง อกิญจโน เป็นศิษย์ที่มีวีรกรรมกับ หลวงปู่ดูลย์ จนเป็นที่กล่าวขานไปทั่ว บ่งบอกถึงความเมตตาที่หลวงปู่ดูลย์มีต่อลูกศิษย์ได้เป็นอย่างดี หลวงตาพวงเป็นภิกษุรูปแรกที่บุกเบิกการปฏิบัติธรรมบนเขาพนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์ แต่เนื่องจากท่านเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์เมื่อล่วงเข้าสู่วัยชรา หลวงตาพวงจึงคร่ำเคร่งในการปฏิบัติอย่างหนักด้วยตระหนักว่าตนเหลือเวลาในชีวิตไม่มากนัก ท่านตั้งสัจจะเร่งความเพียรโดยไม่เห็นแก่การพักผ่อนนอนหลับแต่ละนาทีถูกใช้เพื่อการบำเพ็ญภาวนาอย่างไม่ลดละ ผลของการปฏิบัติวิปัสสนาทำให้จิตได้พบกับความสงบ ปีติแผ่ซ่านทั้งกายและจิต ทว่าหลวงตาพวงกลับสำคัญมั่นหมายว่าสภาวะดังกล่าวคือการบรรลุธรรมขั้นอรหัตผล ความเข้าใจผิดเร่งเร้าให้หลวงตาพวงออกเดินทางจากเขาพนมรุ้งมาหาหลวงปู่ดูลย์ที่จังหวัดสุรินทร์ในคืนนั้นเลยทีเดียว สาเหตุที่หลวงตาพวงอุตส่าห์เดินข้ามจังหวัดอย่างรีบร้อนเพราะท่านต้องการเทศน์โปรดหลวงปู่ดูลย์ผู้เป็นอาจารย์ให้บรรลุธรรมเหมือนตน แม้เดินทางไปถึงในเวลาดึกดื่น ท่านก็มิได้มีความเกรงอกเกรงใจพระเณรที่จำวัดอยู่แต่อย่างใด     ” หลวงตาดูลย์ ออกมาเดี๋ยวนี้ พระอรหันต์มาแล้ว “ เสียงร้องเรียกของหลวงตาพวงทำให้หลวงปู่ดูลย์ออกมาพบท่านกลางดึก แต่แทนที่พระลูกศิษย์จะกราบนมัสการพระอาจารย์กลับกลายเป็นว่าหลวงตาพวงทักท้วงให้หลวงปู่ดูลย์ทำความเคารพตนเพราะเข้าใจว่าตนมีสภาวธรรมเหนือว่า ทว่าหลวงปู่ดูลย์กลับวางเฉย ปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินไปโดยไม่ทักท้วงอธิบายใด ๆ “รู้ไหมว่า เดี๋ยวนี้ผู้สำเร็จอุบัติขึ้นแล้ว ที่มานี่ก็ด้วยเมตตา ต้องการจะมาโปรด ต้องการจะมาชี้แจงแสดงธรรมปฏิบัติให้เข้าใจ ”  เวลานั้นแม้พระเณรที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกใจในพฤติกรรมประหลาดของหลวงตาพวง ท่านเรียกปลุกพระรูปนั้นรูปนี้ขึ้นมาฟังท่านเทศนาประหนึ่งวาาท่านมาโปรด แต่หลวงปู่ดูลย์ยังคงวางเฉย บางครั้งท่านซักถามหลวงตาพวงถึงข้อธรรมต่าง ๆ แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นไปอย่างตะกุกตะกัก เล่ากันว่าหลวงตาพวงสร้างความวุ่นวายให้วัดบูรพารามอยู่หลายวัน ไม่ว่าหลวงปู่ดูลย์จะแก้ไขอย่างไร หลวงตาพวงก็ไม่ลดราวาศอก กระทั่งต้องออกอุบายแกล้งยั่วยุให้โกรธ หลวงปู่ดูลย์ออกปากไล่หลวงตาพวงว่า ” เออ ! สัตว์นรก สัตว์นรก […]

สามเณรตรัย-นพสิทธิ์ เขมสิทฺธิโก (โชติสุริยสินสุข) เณรน้อยผู้มีศรัทธาแรงกล้า

สามเณรตรัย-นพสิทธิ์ เขมสิทฺธิโก (โชติสุริยสินสุข) เณรน้อยผู้มีศรัทธาแรงกล้า การที่เด็กชายคนหนึ่งตัดสินใจบวชเรียนเพราะต้องการเข้าใจและปฏิบัติตามหลักพระพุทธศาสนาอย่างจริงจัง ไม่ใช่เรื่องที่พบได้ง่ายนักในสังคมปัจจุบัน  จึงเป็นเรื่องน่าสนใจว่าเหตุใด สามเณรตรัย-นพสิทธิ์ เขมสิทฺธิโก (โชติสุริยสินสุข) หรือเณรตรัย ตัดสินใจเลือกเช่นนั้น นอกจากเณรแล้ว ซีเคร็ตยังมีโอกาสสัมภาษณ์ คุณพ่อพศิษฐ์ โชติสุริยสินสุข  ไปพร้อมกันด้วย     จุดเริ่มต้นของการบวชครั้งแรก “ ช่วงวันเข้าพรรษาตอนเรียนอยู่ ป.4 โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน โยมพ่อโยมแม่พามาเวียนเทียนที่วัดบวรฯ พอได้เห็นพระสงฆ์แล้วรู้สึกอยากบวช จึงถามโยมพ่อและโยมแม่ว่า ‘ทำอย่างไรถึงจะได้เป็นพระ’ พอดีโยมพ่อรู้จักกับครูโรงเรียนวัดบวรนิเวศจึงได้บวชกับโครงการบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนของโรงเรียนวัดบวรนิเวศแล้วไปอยู่ที่วัดสิรินธรเทพรัตนาราม จังหวัดนครปฐม ”   บวชวันแรกอยากกลับบ้าน “บวชวันแรกก็คิดถึงโยมพ่อโยมแม่มาก ร้องไห้อยากกลับบ้าน วันที่ 3 -4 ขออนุญาตพระอาจารย์โทร.หาโยมพ่อโยมแม่ พระอาจารย์ก็บอกว่า ‘ตอนนี้เราไม่ใช่ลูกของโยมพ่อโยมแม่แล้ว แต่เป็นลูกของพระพุทธเจ้า’ หลังจากนั้นก็เริ่มปรับตัวได้ เพราะที่วัดมีกิจวัตรหลายอย่าง เช่น ทำวัตรเช้า บิณฑบาต ต้องเดินเท้าเปล่ารู้สึกเจ็บมากแต่ต้องอดทน เมื่อเรารับอาหารจากญาติโยมก็รู้สึกว่าบวชทั้งทีต้องทำตัวให้ดี ให้สมกับที่เป็นสมณะ ต้องมีสมณสัญญา คือความรู้สึกว่าเราเป็นสมณะอยู่เสมอ ” คุณพ่อเสริมว่า “ […]

‘ท็อป’ หนุ่มพลเมืองดี วิ่งตามจับลูกแมว ที่ตกลงมาจากรถ เพื่อไม่ให้มันได้รับอันตราย 

‘ท็อป’ หนุ่มพลเมืองดี วิ่งตามจับลูกแมว ที่ตกลงมาจากรถ เพื่อไม่ให้มันได้รับอันตราย คลิปหนุ่มพลเมืองดีคนหนึ่ง วิ่งตามจับลูกแมว บนท้องถนน เพื่อไม่ให้มันได้รับอันตรายจากรถยนต์ กลายเป็นคลิปที่ได้รับการแชร์เป็นจำนวนมาก และเป็นที่ชื่นชมของกลุ่มคนรักสัตว์อีกด้วย คลิปนี้ได้โพสต์เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา โดยผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อว่า A’aoy Rattiroad พร้อมข้อความว่า  “เหตุเกิดก่อนถึงหน้าเซ็นทรัลเวสต์เกต ช่วงเวลา 16.00 น. รถกำลังไหลไปเรื่อยๆ ตอนแรกที่เห็นนึกว่าถุงติดใต้ท้องรถ ขับไปได้หน่อย #อ้าวมีลูกแมวหล่นลงมาจากใต้ท้องรถคันสีทอง ไม่มีป้ายทะเบียน น้องหล่นลงมาโดนรถเหยียบหางอีก ร้องลั่นเลย นึกว่าตายซะแล้ว แต่นางก็วิ่งต่อได้ แล้วก็เกิดเหตุการณ์ตามคลิปนี้ค่ะ ถ้าแฟนวิ่งไปไม่ทันเจ้าแมวโดนรถอีกคันทับแน่ๆค่ะ #วิ่งสู้ฟัดทาสแมวคุณชายท็อป 1 ชีวิตมีค่าเสมอไม่ว่าเขาจะเป็นสัตว์หรือเป็นอะไร ช่วยเขาให้รอด ก็ดีใจที่สุดแล้วค่ะ #เก่งมากคุณท็อป ”   เหตุเกิดก่อนถึงหน้าเซนทรัลเวสเก็ต ช่วงเวลา 16.00 น. รถกำลังไหลไปเรื่อยๆ ตอนแรกที่เห็นนึกว่าถุงติดใต้ท้องรถ ขับไปได้หน่อย… Posted by A'aoy Rattiroad on Saturday, January 11, […]

“ชีวิตมีขึ้นก็ต้องมีลง” จากเจ้าของอู่ต่อเรือที่มีลูกน้องเป็นร้อยมาเป็นพนักงานห้างสรรพสินค้า

“ชีวิตมีขึ้นก็ต้องมีลง” จากเจ้าของอู่ต่อเรือที่มีลูกน้องเป็นร้อยมาเป็น พนักงานห้างสรรพสินค้า “มีขึ้นก็ต้องมีลงเป็นเรื่องธรรมดาของโลก” บางครั้งเรื่องรอบตัวของเราก็สอนสัจธรรมชีวิตได้เช่นกัน ดังเรื่องต่อไปนี้ เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2563 ที่ผ่านมา ผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อว่า “พลากร เทศนำ” ได้โพสต์ข้อความโดยตั้งชื่อเรื่องว่า “พนักงานอาวุโส” พร้อมกับรูปถ่ายคู่กับ พนักงานห้างสรรพสินค้า แห่งหนึ่งที่มีอายุมากแล้ว คุณพลากรถ่ายทอดบทสนทนาระหว่างเขากับพนักงานอาวุโสว่า “ ผมพบกับคุณลุงประชา พนักงานของห้างใกล้บ้าน รู้สึกแปลกใจที่คุณลุงอายุมากแล้วยังต้องมาทำงานเป็นพนักงานขาย กะด้วยสายตาต้อง เจ็ดสิบกว่าแน่ ๆ วันนี้ผมเดินหาซื้อของใช้ในห้าง คุณลุงเดินมาถามว่าต้องการรถเข็นไหม ผมก็กำลังมองหาพอดี เลยถือโอกาส สนทนากับคุณลุง “คุณลุงครับ ยังต้องมาทำงานอีกเหรอ” ผมถามแก “ก็ท้องมันหิวทำไงได้ล่ะ” ลุงตอบ “ดีน่ะที่นี่ผู้จัดการเขาสงสารผมก็เลยรับเข้าทำงาน ผมทำงานทุกวันตั้งแต่เก้าโมงเลิกหนึ่งทุ่ม ผมทำแบบนี้ทุกวัน ไม่เคยหยุด” คุยกันไปลุงก็เช็ดจานชามไป “ผมหยุดไม่ได้ เพราะเขาให้เงินเราทุกวินาที ทุกวินาทีจริง ๆ คุณคิดดูสิเวลาผ่านไปทุกวินาทีเป็นเงินทั้งนั้น” “ พอคุยกันถูกคอ คุณลุงเล่าว่าเมื่อก่อนนั้น เคยเป็นเจ้าของอู่ต่อเรือ มีลูกจ้างสองร้อยกว่าคน มีเพื่อนฝูงมากมาย แล้วพอธุรกิจเจ๊ง เพื่อนหายหมด ไปกดกริ่งหน้าบ้านใครก็ไม่เปิดประตูต้อนรับ […]

keyboard_arrow_up