แม่ของฉัน…

เป็นภาพที่ชินตา แม่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าเตาถ่านในครัว แม่ใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตอยู่ในครัว… (แม่ของฉัน) ปีนี้ฉันอายุ 34 ปี เป็นปีที่ลาออกจากงานที่รัก มีแฟนหนึ่งคน กิ๊กครึ่งคนก็ไม่มี มีเพื่อนที่รักอยู่บ้าง มีศัตรูที่ไม่เผาผีกันก็เยอะ มีชายหนุ่มที่ฉันรอคอยอย่างเจ็บปวด มีความฝันที่ค้าง ๆ คา ๆ และแต่ละวันของชีวิตหมดไปกับการนอนให้โทรทัศน์สะกดจิต พระพุทธเจ้าตรัสรู้ตอนอายุ 35 ซึ่งหมายความว่าฉันเหลือเวลาแค่หนึ่งปีที่จะเป็นคนที่โลกไม่อาจลืมอย่างพระพุทธเจ้า คนอายุ 34 ในสายตาของฉันเมื่อเนิ่นนาน ช่างเป็นวัยที่ชราภาพจริง ๆ และฉันก็เริ่มตระหนักแล้วว่า เรี่ยวแรงเริ่มไม่มากเท่าเมื่อก่อน ความพลุ่งพล่านที่คิดว่าตัวเองจะเปลี่ยนแปลงโลกได้เริ่มน้อยลง ปีนี้แม่แก่ลงมาก ฉันเพิ่งสังเกตเห็นผมขาวบนหัวของแม่ แม่ที่เคยไม่มีวันดูแก่ของฉันเริ่มมีริ้วรอย กระฝังลึกที่แก้มของแม่ดูชัดขึ้น หน้าท้องที่อุดมด้วยไขมันของแม่ไม่เคยหายไป และแม่ก็มีอาการไอเรื้อรังมาร่วมเดือน ฉันนั่งมองแม่…ฉันเคยเป็นนักข่าวไปสัมภาษณ์คนมากมาย สุดแสนจะตื่นเต้นเมื่อได้คุยกับชายขาพิการคนแรกของโลกที่ปีนเขาเอเวอเรสต์สำเร็จ ได้สบตากับดาราหนุ่มที่ฉันชื่นชอบ ได้พูดจาฉลาด ๆ กับคนระดับประเทศ และคิดเอาเองว่าโลกที่ซับซ้อนคือโลกที่ฉันแสวงหา แต่วันนี้เมื่อมองหน้าแม่ ฉันก็ได้รู้ตัวว่าตัวเองรู้จักแม่น้อยเหลือเกิน แม่เป็นคนบ้านนอก จบแค่ ม.6 ชีวิตนี้แม่เคยไปต่างประเทศแค่ครั้งเดียว ซึ่งแม่ก็ทรมานกับการเดินทางน่าดู ฉันเคยพาแม่ไปเกาะสมุยในวันที่ไมเคิล แจ๊คสัน […]

ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานด้วยการเชื่อในตัวเอง 

ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานด้วยการ เชื่อในตัวเอง  งานวิจัยทางจิตวิทยาแสดงให้เห็นว่า ความ เชื่อในตัวเอง เชิงบวกมีผลกระทบที่วัดผลได้กับการแสดงศักยภาพทางกีฬา ซึ่งเทียบได้พอกันกับสาระกระตุ้นที่ผิดกฎหมาย รายงานซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร Scientific American Mind อ้างว่า ความเชื่อในตัวเองเชิงบวกและความเชื่อใน “ภาพลักษณ์ตายตัวเชิงบวก” เพิ่มศักยภาพของบุคคลหรือทีมได้มากถึง 5 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งมากพอที่จะชี้เป็นชี้ตายระหว่างชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ได้ ศาสตราจารย์อเล็กซ์ ฮาซลาม แห่งมหาวิทยาลัยเอกเซเตอร์กล่าว “ความคิดช่วยเพิ่มศักยภาพทั้งส่วนบุคคลและกลุ่มได้  เช่น ถ้าคุณเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่คุ้นเคยกับคำว่า “สุดยอดทีม” ก็จะช่วยให้คุณพิชิตเป้าหมายส่วนตัวได้ด้วย “     ทีมงานวิจัยสรุปว่า ถ้าทีมฟุตบอลอังกฤษมีความเชื่อในตัวเองมากขึ้นจะเทียบชั้นกับทีมเยอรมนีได้ ข้อสรุปนี้อาจจะพูดเกินไปหน่อย ถ้าดูจากผลงานในตอนนี้แต่งานวิจัยพบแน่ชัดว่าทฤษฎีนี้ไม่ได้ใช้กับแวดวงกีฬาเท่านั้น แต่ยังใช้กับเรื่องอื่นในชีวิตได้อีกด้วย เช่น ผู้หญิงเอเชียกลุ่มหนึ่งเข้าร่วมการทดสอบคณิตศาสตร์ บางคนระบุว่าเป็นผู้หญิง บางคนระบุว่าเป็นชาวเอเชีย พวกที่ระบุว่าเป็น “ชาวเอเชีย” ทำคะแนนได้ดีกว่าพวกที่เรียกตัวเองว่าเป็น “ผู้หญิง” มาก งานวิจัยให้เหตุผลว่า ที่เป็นอย่างนี้เกิดจากการติดกับภาพลักษณ์ตายตัวที่ว่าผู้หญิงไม่เก่งเลข ส่วนชาวเอเชียนั้นเป็นหัวกะทิในวิชานี้ กลับมาที่เรื่องของกีฬากันบ้าง การทำลายสถิติการวิ่ง 1 ไมล์ใน 4 นาทีนับเป็นกรณีตัวอย่าง ในวันที่ 6 พฤษภาคม […]

จอห์น เลนนอน…สันติภาพและคราบน้ำตา

“ปัง!” เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกัน 5 นัด “เขา” ร้องออกมาเบา ๆ ว่า “ผมถูกยิง”… ไม่นานลมหายใจรวยรินของ “เขา” ก็หยุดลง… ผู้คนมากมายยืนอออยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก เสียงเพลงถูกขับขานขึ้นจากใครคนหนึ่ง   “…All we are saying is give peace a chance” …เราได้แต่เอ่ยว่าให้โอกาสสันติภาพบ้าง… ทุกคนร่วมร้องตามทั้งใบหน้าอาบน้ำตา สัญลักษณ์รูปตัววีถูกชูขึ้นโบกไปมาตามเสียงเพลงเพื่อไว้อาลัยให้แก่ “เขา” “เขา” คนนั้นคือขบถนักดนตรีเพื่อสันติภาพ “เขา” มีนามว่า จอห์น เลนนอน จอห์น วินสตัน โอโนะ เลนนอน (John Winston Ono Lennon) หรือจอห์น เลนนอน เกิดที่ลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ พ่อแม่แยกทางกันเมื่อเขาอายุ 5 ขวบ ทำให้เขาต้องอาศัยอยู่กับป้ามีมี่ผู้เป็นพี่สาวของแม่แทน ชีวิตในวัยเด็กของเลนนอนจึงไม่ได้มีความสุขมากนัก ถึงแม้ว่าแม่ของเลนนอนจะมาเยี่ยมลูกชายที่บ้านพี่สาวเกือบทุกวัน ทั้งยังสอนให้เขาเล่นแบนโจและเปียโน เปิดแผ่นเสียงของเอลวิส เพรสลีย์ […]

บียอนเซ่… “ผู้หญิงมหัศจรรย์” งานหนักแค่ไหนก็ “เอาอยู่”

สำหรับคอเพลงอาร์แอนด์บีหรือฮิปฮ็อป บียอนเซ่ (Beyonce’ ) นับเป็นผู้หญิงมหัศจรรย์แห่งวงการ ทว่าอันที่จริงเธอทำงานได้หลากหลายมาก ๆ ไม่เพียงแต่ร้องเพลงเท่านั้น เธอยังมีความสามารถในการเต้น แต่งเพลง แสดงหนัง แสดงละคร เป็นโปรดิวเซอร์ ดีไซเนอร์ ฯลฯ ซึ่งไม่ว่าจะหยิบจับงานใด เธอก็ได้รับผลตอบรับที่ดีจนถึงขั้นดีสุด ๆ สาวผิวสีมาดเซ็กซี่คนนี้มีชื่อจริงว่า จิเซลล์ โนลส์ (Giselle Knowles) เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน ปี 1981 ที่เมืองฮิวสตัน รัฐเทกซัส สหรัฐอเมริกา ส่วนชื่อ “บียอนเซ่” ที่ทั่วโลกรู้จักนั้น อันที่จริงเป็นชื่อที่มาจากนามสกุลของแม่เธอ สมัยเด็ก ๆ ถ้าจะกล่าวว่าเด็กหญิงบียอนเซ่มีชีวิตเหมือนคุณหนูก็ว่าได้ เพราะพ่อแม่ของเธอมีฐานะร่ำรวย บียอนเซ่ได้เรียนในโรงเรียนเอกชนที่มีค่าเทอมแพงมาก ทุกคนในครอบครัวไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ โดยเนื้อแท้แล้วบียอนเซ่เป็นคนสุภาพ เรียบร้อย และขี้อายมาก ๆ และนี่คือสิ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถร้องเพลงที่มีคำหยาบได้ ซึ่งแตกต่างจากนักร้องสไตล์อาร์แอนด์บีหรือฮิปฮ็อปทั่วไป บียอนเซ่เข้ารวมประกวดร้องเพลงในโรงเรียนและในท้องถิ่นตั้งแต่เล็ก ๆ ตอนอายุแค่ 9 ขวบ เธอจับกลุ่มกับเพื่อนและญาติสนิทคือ เคลลี่ โรว์แลนด์ […]

นั่งสมาธิเป็นเพราะอยากกินเงาะ : หลวงปู่ขาว อนาลโย 

นั่งสมาธิเป็นเพราะอยากกินเงาะ : หลวงปู่ขาว อนาลโย หลวงปู่ขาว อนาลโย เป็นวิปัสสนาจารย์สายหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่มีลูกศิษย์ลูกหานับถือมาก โดยเฉพาะในภาคอีสานท่านเป็นพระที่เด็ดเดี่ยวมั่นคงในสมาธิภาวนาจนเป็นที่เลื่องลือ ขณะเดียวกันท่านก็เปี่ยมไปด้วยเมตตาอย่างมาก มีเรื่องเล่าว่า คราวหนึ่งแม่พาเด็กสามขวบมาถวายอาหารเช้าให้หลวงปู่ขาว ในฝาบาตรของหลวงปู่นั้นมีเงาะซึ่งปอกเปลือกเรียบร้อยวางอยู่ใกล้ ๆ เด็กไม่เคยเห็นเงาะก็สนใจ เพราะมันขาวน่ากินดี หลวงปู่จึงถามเด็กน้อยว่าอยากกินหรือเปล่า ถ้าอยากกินต้องแลกกันนะ เด็กตอบประสาซื่อว่าอยากกิน แล้วถามว่าอยากกินต้องทำอย่างไร     หลวงปู่บอกให้นั่งสมาธิ เด็กถามว่านั่งสมาธิทำอย่างไร หลวงปู่จึงแนะนำว่า ให้นั่งขัดสมาธิ ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย หลับตา แล้วภาวนาไปด้วย เด็กน้อยถามต่อว่าภาวนาอย่างไร หลวงปู่ขาวก็บอกว่าให้ภาวนา “หมากเงาะ” (ภาษาอีสานเรียกลูกเงาะว่าหมากเงาะ) เด็กก็ทำตาม ทีแรกเด็กนั่งไปก็เลียริมฝีปากไปด้วยเพราะอยากกินมาก แต่พอนั่งสมาธิไปสักพัก จิตก็รวมเป็นหนึ่ง รู้สึกสบาย เพราะว่าจิตไปอยู่ที่คำว่าหมากเงาะ ๆ เด็กรู้สึกสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่นานเด็กก็ได้ยินเสียงระฆัง พอเปิดตาขึ้นมาปรากฏว่า ไม่มีใครอยู่ในศาลาแล้ว มีแต่หลวงปู่ขาวกำลังนั่งสมาธิอยู่ด้วยปรากฏว่าตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสามแล้ว เป็นเวลาที่พระจะต้องออกมาทำกิจส่วนรวม     วันนั้นเด็กน้อยนั่งสมาธินานถึงเจ็ดชั่วโมง ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยนั่งสมาธิมาก่อน และไม่ได้สนใจสมาธิด้วย […]

ทำอย่างไรให้ กายอยู่กับกิจ จิตอยู่กับงาน โดย ท่าน ว.วชิรเมธี 

ทำอย่างไรให้ กายอยู่กับกิจ จิตอยู่กับงาน โดย ท่าน ว.วชิรเมธี ถ้าถามว่าการทำงานและการปฏิบัติธรรมที่ส่งผลให้มีประสิทธิภาพสูงสุดต้องทำอย่างไร เพื่อให้คนก็สำราญ งานก็สำเร็จ ดังหัวข้อข้างต้นที่ว่า ” กายอยู่กับกิจ จิตอยู่กับงาน “ ขณะทำงาน บางทีเราทำงานนี้ แต่จิตเราไปอยู่กับสิ่งอื่น ก่อนหน้าที่อาตมาจะไปเรียนสมาธิภาวนานั้น จิตเคยหลงเคยฟุ้งซ่านอยู่บ่อย ๆ ทำอย่างหนึ่งแล้วจิตคิดถึงอย่างหนึ่ง เขียนงานอยู่ข้างบนแล้วลงมาเข้าห้องน้ำข้างล่าง กลับขึ้นไปอีกทีหาดินสอไม่เจอ ถามตัวเองว่าวางดินสอไว้ตรงไหนหนอ หาตั้งสามตั้งสี่รอบ ไปส่องกระจกจึงร้องอ๋อ… มันคาอยู่ที่ใบหู เมื่อจิตของเราไม่นิ่ง ไม่สงบ ไม่แจ่มกระจ่าง แม้แต่การดำเนินชีวิตก็ไม่ประณีต ไม่ละมุนละไม หลง ๆ ลืม ๆ แต่เมื่อใดก็ตามที่จิตของเราได้รับการฝึก พฤติกรรมทางกาย วาจา และใจ รวมทั้งพฤติกรรมในการทำงานทั้งหมดก็จะประณีต นุ่มนวล อ่อนโยน ลึกซึ้ง เป็นระบบระเบียบ เหมือนน้ำในบึงใหญ่ที่ใสเย็นและจืดสนิท     เมื่อเราฝึกจิตดีแล้ว และกลับเข้าสู่โลกการทำงานและการดำเนินชีวิต ก็จะเกิดภาวะกายอยู่กับกิจ จิตอยู่กับงานยิ่งทำงานยิ่งมีประสิทธิภาพ และประสิทธิภาพนั้นแสดงออกทั้งสองมิติ คือประสิทธิภาพของการดำเนินชีวิตและประสิทธิภาพของการทำงาน   […]

“ตูมตาม” ร้านอาหารใจดี เปิดให้ผู้ยากไร้ คนสูงอายุ คนพิการกินฟรี

“ตูมตาม ชื่อนี้มีแต่ของอร่อย” เป็นร้านอาหารอยู่ที่ตลาดท่านา ซึ่งเป็นตลาดโรงไม้เก่า ๆ ริมแม่น้ำนครชัยศรี (แม่น้ำท่าจีน) อ.นครชัยศรี จ.นครปฐม ร้านนี้มองเผิน ๆ มีลักษณะเหมือนร้านอาหารทั่วไป แต่ที่เด่นสะดุดตาคือ ป้ายสีสันสดใสแขวนในร้านมีข้อความว่า “ไม่มีเงิน ไม่มีกิน มากิน ฟรี ได้ที่นี่” และ “ฟรี สำหรับผู้มีรายได้น้อย ผู้สูงอายุและผู้พิการ” (คนขายใจดี) คุณเกสร การะกร อายุ 21 ปี ลูกจ้างของร้าน ซึ่งมีหน้าที่ปรุงอาหาร เล่าให้ผู้สื่อข่าวฟังว่า เจ้าของร้านตูมตามคือ เจ๊เล็ก หรือ คุณพรพิมล หอยสังข์ทอง วัย 47 ปี ซึ่งเปิดร้านขายส้มโอหวานอยู่อีกร้านในตลาด เจ๊เล็กตั้งใจเปิดร้านตูมตามให้หลานฝาแฝด จึงเอาชื่อหลานมาตั้ง โดยเปิดขายอาหารมานานเกือบ 3 ปีแล้ว เมนูของร้านมีทั้งเป็ดย่าง ข้าวหน้าเป็ด ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นหมู และข้าวต้มไก่ไทย หากต้องการกินอาหารฟรี ก็แค่เดินมาขอ เธอก็จะทำให้ แต่มีคนมาขอกินไม่บ่อยนัก นาน […]

พ่อแม่ลูกสองรับอุปการะเด็กพร้อมกัน 4 คนเพื่อไม่ให้พี่น้องแยกจากกัน

ความจริงอันน่าเศร้าของเด็กที่อยู่ในระบบบ้านอุปถัมภ์คือ เด็ก ๆ มักจะไม่ได้อยู่กับพี่น้องของตัวเอง ย้อนไปในปี 2012 พี่น้องทั้งสี่ ได้แก่ ไคลี่ เบลลี่ เอมมี่ และโคบี้ ก็มีแววว่าจะถูกจับแยกจากกัน เพราะหน่วยงานคุ้มครองเด็กของรัฐไม่สามารถหาบ้านที่ยอมรับ อุปการะเด็ก ทั้ง 4 คนได้ในคราวเดียว จนกระทั่งวันหนึ่งเจ้าหน้าที่ก็ได้โทรศัพท์ติดต่อไปยังครอบครัวหนึ่ง และการโทรไปครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล ด้วยความพยายามครั้งสุดท้าย เจ้าหน้าที่ได้โทรศัพท์ไปหา คีธ ฮาวเวิร์ด (Keith Howard) ซึ่งทำบ้านพักพิงฉุกเฉินอยู่ในเวลานั้น ถึงแม้ว่าคีธและภรรยา สเตซี่ (Staci) มีลูกสาวอยู่แล้ว 2 คนคือ ทาทัม (Tatum) และ ซาวานนาห์ (Savannah) แต่สองสามีภรรยาก็ไม่อาจเมินเฉยต่อเด็ก ๆ ทั้งสี่คนได้ สเตซี่บอกว่า ถ้าไม่รับเด็กทั้งสี่เข้ามาอยู่ในบ้านพักพิงฉุกเฉินของเธอและสามี แน่นอนว่าเด็ก ๆ ต้องถูกจับแยกไปอยู่บ้าน 2 บ้าน 3 บ้าน หรืออาจจะ 4 บ้านก็ได้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาพบหน้ากันอีกหรือไม่ ดังนั้นสเตซี่และคีธจึงรับเด็กทั้งสี่มาอยู่ด้วยโดยเริ่มแค่ช่วงสุดสัปดาห์ […]

อุบะสุเทะ ภูเขาที่พ่อแม่ถูกทิ้ง

เรื่องเล่าบางเรื่องฟังคล้ายเรื่องแต่ง แต่เราก็ยังเชื่ออย่างหมดใจว่าเคยเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในโลก… เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ก็เป็นเช่นนั้น ในสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1603 – 1867) ประเทศญี่ปุ่นมีการปกครองด้วยระบบขุนนาง มีเจ้าเมืองและซามูไรที่มีอำนาจลดหลั่นกันไป ประชาชนทุกคนต้องเชื่อฟังคำสั่งของเจ้าเมืองแบบไม่มีเงื่อนไข ช่วงที่ญี่ปุ่นถูกภัยแล้งคุกคามนานหลายปี เจ้าเมืองได้ออกกฎหมายขึ้นมาข้อหนึ่งว่า หากครอบครัวไหนมีพ่อแม่ที่อายุเกิน 70 ปี ลูกต้องนำพ่อแม่ไปทิ้งบนภูเขา มิฉะนั้นจะถูกประหาร เพราะถือว่าคนที่สูงวัยถึงเพียงนั้นเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ ยิ่งอยู่นานยิ่งเป็นภาระ ในทางตรงข้ามการตายเพื่อให้ลูก ๆ หลาน ๆ ได้อยู่ต่อกลับเป็นการตายที่มีเกียรติสูงยิ่ง ภูเขาสูงหลายแห่งจึงกลายเป็นหลุมฝังศพของคนแก่ ขึ้นไปสอง…ลงมาหนึ่ง…ขึ้นไปสอง…ลงมาหนึ่ง…ต่อเนื่องกันเช่นนี้เรื่อยมา ชาวญี่ปุ่นเรียกภูเขาเหล่านี้ว่า อุบะสุเทะ (อุบะ แปลว่า คนแก่ สุเทะ แปลว่า ทิ้ง) และแล้วก็ถึงวันที่แม่ของ “เขา” อายุครบ 70 ปี เช้าวันนั้นเขาจัดเตรียมข้าวปั้นเป็นเสบียง เตรียมตะกร้าสานสำหรับใส่ตัวแม่ เมื่อทุกอย่างพร้อมก็อุ้มแม่วางลงในตะกร้า แบกขึ้นหลัง แล้วออกเดินทางขึ้นไปยังภูเขา ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจดจ่อกับการปีนเขาที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ แม่ผู้ชราก็สังเกตเห็นว่าท้องฟ้ากำลังมืดลงทุกที ๆ นางเกิดความกลัวขึ้นมาว่า ถ้าฟ้ามืดลูกชายอาจจะเดินหลงทางอยู่บนภูเขาได้ นางจึงเอื้อมมือไปหักกิ่งไม้ข้างทางกิ่งแล้วกิ่งเล่า เพื่อที่ว่าหลังจากทิ้งนางไว้บนภูเขาแล้ว…ลูกชายจะสามารถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย เมื่อถึงเวลาที่แม่ลูกต้องจากกัน นางได้บอกลูกชายว่า […]

สมเด็จพระสังฆราชประทานพระดำรัสเนื่องในวันคล้ายวันพระราชสมภพ ในหลวง รัชกาลที่ 9

สมเด็จพระสังฆราช ประทานพระดำรัสเนื่องในวันคล้ายวันพระราชสมภพ ในหลวง รัชกาลที่ 9 เจ้าพระคุณ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ประทานพระดำรัสเนื่องในวันคล้ายวันพระบรมราชสมภพ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร วันชาติ และวันพ่อแห่งชาติ ๕ ธันวาคม ๒๕๖๒ ความว่า “อภิลักขิตสมัยคล้ายวันพระบรมราชสมภพ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เวียนมาบรรจบอีกคำรบหนึ่ง ทางราชการได้กำหนดให้เป็นวันชาติ และเป็นวันพ่อแห่งชาติอีกด้วย จึงควรที่เราทั้งหลายผู้มีโอกาสได้พึ่งพระบารมีปกเกล้าปกกระหม่อม ให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขตลอดมา จักน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณ และบำเพ็ญคุณงามความดี อุทิศถวายเป็นพระราชกุศล แด่พระองค์ผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ แม้เสด็จสวรรคตล่วงลับไปแล้ว หากแต่ยังทรงดำรงอยู่ด้วยพระคุณ เป็นดวงประทีปทางปัญญาของประชาชาติไทย เป็นดั่งพ่อแห่งชาติไทย ทรงสถิตสถาพร อยู่ในความสำนึกของคนไทยอย่างแน่นแฟ้นตลอดมาตราบเท่าทุกวันนี้ เมื่อ ๒๐ ปีที่แล้ว ในการพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๖ รอบ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้พระราชทานพระราชดำรัส ในการเสด็จออกมหาสมาคม ณ สีหบัญชร พระที่นั่งอนันตสมาคม ความตอนหนึ่งว่า ‘คุณธรรมข้อหนึ่ง ที่อุปถัมภ์และผูกพันคนไทยให้รวมกันเป็นเอกภาพ สามารถธำรงชาติบ้านเมืองให้มั่นคงเป็นอิสระยั่งยืนมาช้านาน […]

” ถ้ารวยก็ไม่ใช่พระ พระต้องรวยด้วยบุญญาบารมี ” หลวงพ่อปาน โสนนฺโท

” ถ้ารวยก็ไม่ใช่พระ พระต้องรวยด้วยบุญญาบารมี ” หลวงพ่อปาน โสนนฺโท หลวงพ่อปาน โสนนฺโท แห่งวัดบางนมโค เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งอยุธยา ลูกศิษย์ของท่านหลายรูปเป็นพระที่มีชื่อเสียงมาก อาทิ หลวงปู่บุดดา ถาวโร และพระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤาษีลิงดำ) ท่านเป็นคนสมัยรัชกาลที่ 5 ถือกำเนิดเมื่อ พ.ศ. 2418 ได้อุปสมบท ณ วัดบางนมโค ท่านเป็นผู้ใฝ่ในการศึกษามาก จึงได้เดินทางไปตามสำนักต่าง ๆ เพื่อเล่าเรียน สมัยนั้นนอกจากพระปริยัติธรรมแล้ว วิชาอาคมก็ถือกันว่าเป็นอีกวิชาหนึ่งที่พระควรเรียนรู้ ท่านจึงไปศึกษากับหลวงพ่อสุ่น ซึ่งได้ชื่อว่าแก่กล้าทางคาถาอาคมและรักษาโรคภัยไข้เจ็บ คำสอนข้อหนึ่งที่ท่านได้รับจากหลวงพ่อสุ่นก็คือ อย่าหวั่นไหวในโลกธรรม อย่าอยากรวย อย่าอยากมียศถาบรรดาศักดิ์ เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่เที่ยง หากสูญเสียทรัพย์และยศก็จะเป็นทุกข์ พระนั้นถ้ารวยก็ไม่ใช่พระ พระต้องรวยด้วยบุญญาบารมี     หลวงพ่อสุ่นได้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้แก่ท่าน ทั้งคาถาอาคม วิชาแพทย์แผนโบราณ และวิปัสสนากรรมฐานจนหมดสิ้นทุกกระบวน แต่ท่านก็ยังคงแสวงหาครูบาอาจารย์ต่อไปเพราะทราบดีว่าวิชาหนึ่งที่ยังขาดไปคือวิชาปริยัติธรรม ท่านจึงเดินทางไปเรียนกับพระอาจารย์จีน เป็นคนโมโห้ร้ายมาก เวลาโมโหแล้วยั้งไม่อยู่ ปากว่ามือถึง จนลูกศิษย์หวาดกลัวมาก พระอาจารย์จีนเองก็รู้ตัวและกลัวว่าตนจะไปทำร้ายลูกศิษย์เวลาสอนหนังสือ ท่านจึงสั่งให้สร้างกรงใหญ่ขึ้นสำหรับขังท่านเองเวลาสอนหนังสือ แล้วให้ลูกศิษย์คนหนึ่งเก็บกุญแจไว้ […]

ทางออกของการแก้ปัญหา ทำงานไม่ได้เรื่อง 

ทางออกของการแก้ ปัญหา ทำงานไม่ได้เรื่อง แม้ว่าสถานการณ์ในครอบครัว คนเรามักเป็นส่วนหนึ่งของ ปัญหา การถอนตัวออกจากสถานการณ์มักให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า เพราะที่แท้แล้วทุกครอบครัวมีความรักเป็นพื้นฐาน “ขอเพียงรักกัน เรื่องร้ายก็กลายเป็นดีได้เสมอ” แต่ในบางสถานการณ์ การถอนตัวออกมาเท่ากับหนีปัญหามากกว่าที่จะตีความเป็นอย่างอื่นได้ การหนีปัญหาทำให้คนอื่นเสียหายและทำให้ตัวเองเสียหาย เช่น ความเครียดในที่ทำงาน องค์กรทุกแห่งมีเป้าหมายขององค์กรเป็นพื้นฐาน มีทั้งวิสัยทัศน์ พันธกิจ เป้าหมายหลัก เป้าหมายรอง ยุทธศาสตร์ และตัวชี้วัด แต่น้อยแห่งที่จะมีความรักเป็นพื้นฐานร่วมด้วย ซึ่งหากองค์กรใด ๆ ไม่ได้มีความรักเป็นพื้นฐานด้วยแล้ว หากเราพบปัญหาหรือมีความเครียดในที่ทำงานแล้วเลือกถอนตัวออกจากสถานการณ์ ก็มักจะไม่มีใครในองค์กรที่รักคุณมากพอจะโอบอุ้มช่วยเหลือ มีแต่จะตัดเนื้อร้ายทิ้งไป     แล้วถ้าคุณทำแบบนี้ในทุกที่ทำงาน ในที่สุดคุณจะเป็นคนที่ไร้ค่า พูดเช่นนี้มิได้หมายความว่าคนอื่นเห็นคุณไม่เอาไหน ตัวเองก็จะเห็นตัวเองไม่เอาไหนด้วย ซึ่งจะเป็นเรื่องที่แย่ที่สุด ความรู้สึกแย่ ๆ ที่มีต่อตนเองเป็นความรู้สึกที่แย่มากกว่าความรู้สึกแย่ ๆ เองเสียอีก เมื่อพบปัญหาหรือความเครียดในที่ทำงาน สิ่งที่ต้องทำคือ ไปคลายเครียดให้ได้ นั่นคือ ไปออกกำลังกายให้มาก น่าจะรู้สึกดีขึ้น แน่นอนว่า กลับมาทุกอย่างย่อมต้องเหมือนเดิมด้วย หัวหน้างานคนเดิม เพื่อร่วมงานพวกเดิม ผู้ใต้บังคับบัญชากลุ่มเดิม ผู้บริหารสูงสุดชุดเดิม วิสัยทัศน์ พันธกิจ […]

บรรดานุชรวมตัวกันทำความดีฉลองวันเกิดคุณหลวง เป๊ก-ผลิตโชค

บรรดานุชรวมตัวกันทำความดีฉลองวันเกิดคุณหลวง เป๊ก-ผลิตโชค เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2562 ที่ผ่านมา บรรดานุช แฟนคลับ เป๊ก-ผลิตโชค อายนบุตร รวมตัวกันมอบอากาศยานไร้คนขับ รุ่น S1100 (VTOL) คอมพิวเตอร์ประมวลผลสเปคสูง 2 เครื่อง และเงินสมทบเพื่อสร้างโรงพยาบาลอีก 50,000 บาท เนื่องในวันเกิดของนักร้องหนุ่มเป๊ก-ผลิตโชคให้กับเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง จังหวัดตาก ณ สนาม Mini RC หนองจอก และยังตั้งชื่ออากาศยานไร้คนขับลำนี้ว่า“Palitchoke” (ผลิตโชค) ชื่อเดียวกับนักร้องหนุ่มอีกด้วย   เสียงบอกรักเพ๊คคี้ดังก้องรันเวย์ ❤#นุชมอบยานให้ผู้พิทักษ์ป่า#HBDPalit2019xป่าไม้#เป๊กผลิตโชค #PeckPalitchoke pic.twitter.com/vCI8ld0Vfd — ผลิต 3 แอป (@Palits3Apps) December 1, 2019   ก่อนหน้านี้บรรดานุชได้มอบอากาศยานไร้คนขับ UAV Skywalker X8 ลำแรกให้กับผู้พิทักษ์ป่าแห่งทุ่งใหญ่นเรศวร เมื่อเดือนสิงหาคม ที่ผ่านมา โดยตั้งชื่อว่า “Nuch” […]

ศิลปินรวมใจสร้างสรรค์บทเพลงทรงคุณค่าร่วมฉลอง 150 ปี ชาตกาล พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต

ศิลปินรวมใจสร้างสรรค์บทเพลงทรงคุณค่าร่วมฉลอง 150 ปี ชาตกาล พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ป๊อด ธนชัย – ปาน ธนพร นำทัพศิลปินรุ่นใหญ่-รุ่นใหม่กว่า 10 ศิลปิน สร้างปรากฏการณ์เพลงธรรมะ อัลบั้ม “มั่นคงในธรรม” สืบสานข้อธรรม ฉลอง 150 ปี ชาตกาล พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต       เหล่าศิลปินชั้นนำระดับประเทศ อาทิ  อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี, ปาน ธนพร, ป๊อด ธนชัย, เฟิด สลอตแมชชีน, เบิ้ล ปทุมราช, กอล์ฟ ฟักกิ้ง ฮีโร่, เต๋า ภูศิลป์, ปราง กัญย์ณรัณ, ปุยฝ้าย ณัฐพัชร์, ลูกหว้า พิจิกา,  วงมีน, เป๊กกี้ ศรีธัญญา, อาร์ม กรกันต์ […]

50 ปีไม่เคยลืมบุญคุณ! พ่อเฒ่ากะเหรี่ยงขอตอบแทนบุญคุณคุณหมอ รพ.สวนดอก

ถึงแม้เวลาจะผ่านมา 50 ปี…ทดแทนบุญคุณตอนนี้ก็ยังไม่สาย พ่อเฒ่าชาวกะเหรี่ยงบนดอยอมก๋อย ขอตอบแทนบุญคุณคุณหมอ โรงพยาบาลสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่ ที่เคยรักษาให้ฟรี เมื่อตอนเป็นเด็ก แถมยังให้ค่ารถกลับบ้านด้วย จึงขอตอบแทนคุณสักครั้งก่อนตัวเองจะสิ้นบุญ พ่อเฒ่ารวบรวมเงินพร้อมข้าวสารดอยนำมาดักมอบให้เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 นายปริญญา วิชัยยา เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติงานกลางงานธนาคารเลือด รพ.มหาราชนครชียงใหม่ ได้นำเงินสดจำนวน 2,590 บาท พร้อมข้าวสารดอยจำนวนหนึ่งมามอบให้กับมูลนิธิโรงพยาบาลสวนดอก อ.เมือง จ.เชียงใหม่ เพื่อสมทบทุนเข้ามูลนิธิฯ นายปริญญาบอกเล่าถึงเรื่องราวที่มาของเงินและข้าวสารดังกล่าวว่า เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา (24 พฤศจิกายน) เขาและคณะได้เดินทางไปทอดผ้าป่าพร้อมโลงเย็นให้กับวัดในพื้นที่ อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ ขณะที่กำลังจะเดินทางกลับ ปรากฏว่ามีชายชาวเขาคนหนึ่งถือข้าวสารดอยบรรจุถุงมาดักรอขบวนรถของคณะ พร้อมกับยื่นซองบรรจุเงินสด จำนวน 2,590 บาทให้ ชายชาวกะเหรี่ยงผู้นั้นชื่อ นายศรีพร กูลา อายุ 65 ปี ราษฏรบ้านยองกือ หมู่ที่ 8 ต.อมก๋อย ซึ่งพูดด้วยอาการสั่นเทาปนตื่นเต้นว่า รู้สึกยินดีที่ได้พบกับคณะเจ้าหน้าที่จาก รพ.สวนดอก นอกจากนั้นยังเล่าว่าเมื่อ 50 […]

เมื่อสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงสงสัยเรื่อง “ฆราวาสบรรลุธรรมได้หรือไม่”

เมื่อสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงสงสัยเรื่อง ” ฆราวาสบรรลุธรรม ได้หรือไม่ “ ครั้งสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้ตรัสถามปัญหาธรรมกับหลวงพ่อพุธ ฐานิโย เรื่อง ” ฆราวาสบรรลุธรรม ได้หรือไม่” ว่า “หากเผื่อว่าไม่ได้บวชเป็นพระนี้ จะสามารถชำระจิตของท่านจนสามารถบรรลุธรรมได้ไหมเจ้าค่ะ”     หลวงพ่อพุธ ฐานิโย ถวายวิสัชนาว่า “อาศัยตามหลักฐานในพระคัมภีร์ ผู้ที่เป็นฆราวาสก็สามารถที่จะชำระจิตให้ถึงวิมุติความหลุดพ้นได้ ยกตัวอย่างเช่น สมเด็จพระสุทโธทนะ พระพุทธบิดา พระองค์ก็ทรงสำเร็จพระอรหันต์ในขณะทรงเป็นฆราวาสอยู่ เพราะเมื่อได้ฟังเทศน์ของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วก็สำเร็จอรหันต์ ทั้ง ๆ ที่ยังเป็นฆราวาสอยู่ “ในปัจจุบันนี้ คฤหัสถ์ที่ยังครองเพศอยู่ ก็สามารถที่จะปฏิบัติในทางจิต ทำให้จิตสงบเป็นสมาธิ รู้ธรรมเห็นธรรมได้เหมือนกับพระในพระพุทธศาสนา”    สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตรัสถามว่า “หมายความว่าถ้าแม้ว่าเข้าถึงพระอรหันต์แล้ว ถ้าไม่บวชก็วางเบญจขันธ์ได้อย่างสิ้นเชิงใช่ไหมเจ้าค่ะ”     หลวงพ่อพุธถวายวิสัชนาว่า “ตามพระคัมภีร์ก็ยืนยันอย่างนั้น แต่ถ้านำมาพิจารณาให้รู้แน่นอน และจะหาเหตุผลมาขัดแย้งก็อาจจะมีทาง เพราะในแง่ที่ขัดแย้งได้มีว่า โดยธรรมชาติของพระอรหันต์แล้วท่านจะวางเบญจขันธ์ คลายความยึดมั่นหมดกิเลส ตัณหา มานะ […]

วิธีปฏิบัติที่ถูกต้องต่อความตาย โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต)

วิธีปฏิบัติที่ถูกต้องต่อ ความตาย โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต) มนุษย์ปุถุชนนึกถึง ความตาย อย่างไม่ถูกต้องอย่างไร และในทางพระศาสนาสอนหรือแนะนำให้ปฏิบัติให้ถูกต้องอย่างไร มนุษย์ปุถุชนนึกถึงความตายอย่างไม่ถูกต้องคือมีความหวาดหวั่นพรั่นกลัว มีความสลดหดหู่ท้อแท้ หรือจะขยายให้พิสดารต่อไปอีก ก็สัมพันธ์กับบุคคลที่ตายนั้นที่ตนระลึกถึง ถ้าหากระลึกถึงความตายของบุคคลที่ตนเองเกลียดชังหรือไม่พอใจบุคคลที่เป็นศัตรู มนุษย์ปุถุชนก็จะมีความดีใจ แต่ถ้าหากว่าบุคคลที่ตายนั้นไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง เป็นบุคคลทั่ว ๆ ไป ก็จะระลึกถึงด้วยความเฉย หรือว่าถ้าจะระลึกถึงตัวความตายนั้น ก็จะมีความหวาดหวั่นพรั่นใจหวาดเสียว หรือมีความสลดหดหู่ท้อแท้ รวมความว่า จิตมนุษย์ปุถุชนไม่สามารถตั้งอยู่ในความดีความงามที่แท้จริงได้ แต่เอนเอียงไปในด้านต่าง ๆ ถึงแม้ถ้าไม่เกี่ยวกับบุคคลอื่น นึกถึงความตายของตนเอง ก็จะมีความหวาดกลัว ความหดหู่ท้อแท้ ดังได้กล่าวมาแล้ว     ระลึกถึงความตายจิตไม่ประมาท ส่วนในทางพระศาสนานั้น ท่านสอนให้ระลึกถึงความตายเพื่อเป็นเครื่องกระตุ้นเตือนใจตนเอง ว่าความตายนั้นเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต มันจะต้องเกิดมีขึ้น เป็นเรื่องสืบต่อไปจากความเกิด ในเมื่อมันเป็นเรื่องธรรมดาก็ไม่ต้องไปกลัว แต่มีข้อที่น่าพิจารณาว่า ความตายนั้นซึ่งเป็นของแน่นอน แต่จะมาถึงเมื่อไรไม่แน่ ชีวิตของคนเราอาจจะสั้นหรืออาจจะยาวไม่มีเครื่องกำหนดให้มองเห็นได้ชัดเจน เพราะฉะนั้น จึงควรใช้เป็นเครื่องเร่งเร้าตนเองให้มีความไม่ประมาท กล่าวคือ ชีวิตนี้มีกิจหน้าที่อะไร ก็ควรเร่งรัดจัดทำ ชีวิตของตนจะมีค่าและความดีงามอย่างไร ก็ควรเร่งขวนขวายประกอบกรรมที่จะให้เป็นอย่างนั้น ให้ชีวิตของตนมีคุณค่า ให้อยู่อย่างมีประโยชน์ และตายไปก็มีคุณค่าเหลือทิ้งไว้ […]

“ซาโตชิ คามิยะ” พ่อมดแห่งโลกโอริงามิ

ทายซิว่าเศษกระดาษหนึ่งแผ่นสามารถนำไปทำอะไรได้บ้าง สำหรับคนทั่วไป หากมีเศษกระดาษเหลือใช้สักหนึ่งแผ่น คงทำได้อย่างมากแค่ทิ้งลงถังขยะหรือไม่ก็ใช้เป็นกระดาษจดโน้ตสั้น ๆ บนโต๊ะทำงาน แต่สำหรับชายหนุ่ม วัย 38 ที่ชื่อ ซาโตชิ คามิยะ (Satoshi Kamiya) ผู้นี้ เขาสามารถเสกให้กระดาษหนึ่งแผ่นกลายเป็นมังกรตัวใหญ่ จักจั่นตัวน้อย หรือแม้แต่ไดโนเสาร์อายุล้านปีได้ภายในไม่กี่นาที คามิยะอาจไม่เป็นที่รู้จักมากนักในเมืองไทย แต่ในประเทศญี่ปุ่นและแวดวงนักพับกระดาษทั่วโลก ชื่อของคามิยะดังเป็นพลุ เมื่อเขาใช้ศาสตร์การพับกระดาษแบบญี่ปุ่น ที่เรียกว่า โอริงามิ (Origami) เสกกระดาษสี่เหลี่ยมจัตุรัสสุดแสนธรรมดาหนึ่งแผ่น ให้กลายเป็นมังกรผงาดที่ร่ำลือกันว่างดงามประหนึ่งใส่ชีวิตและวิญญาณลงไปด้วยก็ไม่ปาน ย้อนกลับไปในวัยเด็ก คามิยะเติบโตมาพร้อมกับการพับกระดาษเหมือนเด็กญี่ปุ่นทั่วไป ซึ่งเด็กผู้ชายจะต้องรู้จักการพับเครื่องร่อน ส่วนเด็กผู้หญิงต้องรู้จักการพับนกกระเรียน แต่ความสนใจของคามิยะไม่ได้หยุดอยู่เท่านั้น เมื่ออายุ 12 ปีเขาได้สมัครเป็นสมาชิกสมาคมศึกษาการพับกระดาษแห่งญี่ปุ่น (Japan Origami Academic Society) เพื่อที่จะได้ทุ่มเทเวลาให้กับการพับกระดาษอย่างเต็มตัว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะกลายเป็นนักพับกระดาษระดับโลกได้อย่างง่ายดาย เส้นทางนักพับกระดาษของคามิยะเริ่มจากการลองผิดลองถูก ลองคิดค้นสิ่งใหม่ ๆ ลองออกนอกกรอบการพับแบบเดิม ๆ ลองใช้เทคนิคที่ซับซ้อนขึ้น ยากขึ้น บางชิ้นเขาต้องใช้เวลาถึง 5 ชั่วโมงติดต่อกัน บางชิ้นต้องใช้วิธีพับเกือบ 300 ขั้นตอน ซึ่งความพยายามทั้งหมดนี่เองที่ส่งให้คามิยะมีผลงานการออกแบบโอริงามิเป็นของตนเองด้วยวัยเพียง […]

keyboard_arrow_up