ชีวิตอันน่าเสียดาย (?) ของสตีเฟ่น ฮอว์กิ้ง นักฟิสิกส์ผู้ยิ่งใหญ่ของโลก

สตีเฟ่น ฮอว์กิ้ง (Stephen Hawking) ได้รับการยกย่องจากนักวิทยาศาสตร์ด้วยกันว่าเขาคือนักฟิสิกส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของโลก เทียบได้กับ แอลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein) จากผลงานการอธิบายสภาวะของ “หลุมดํา”และ “การกําเนิดของจักรวาล” ซึ่งถือเป็นการเปิดศักราชให้แก่วิชา “จักรวาลวิทยา” ซึ่งเป็นฟิสิกส์กระแสหลักของโลกปัจจุบัน อย่างไรก็ดี ส่วนใหญ่แล้วเมื่อผู้คนได้ยิน ได้ฟัง หรือได้เห็น “ชีวิต” ของสตีเฟ่นก็คงอดคิดไม่ได้ว่า “ช่างน่าเสียดายนัก” เพราะสมองอันปราดเปรื่องของเขาต้องอยู่ในร่างที่พิการ ขยับได้เพียงนิ้วสองนิ้วและซีกหน้าด้านซ้ายเท่านั้น แต่ทว่าชีวิตของสตีเฟ่นเป็นชีวิตที่น่าเสียดายจริงหรือ สตีเฟ่น ฮอว์กิ้ง เกิดวันที่ 8 มกราคม ค.ศ.1942 ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และฉายแววอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่สตีเฟ่นไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ ไม่ยอมจดโน้ต และเข้าห้องเรียนน้อยมาก แต่เขากลับทําคะแนนสอบได้สูงที่สุด โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ สตีเฟ่นได้รับทุนให้เรียนหลักสูตร วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (Natural Science) ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดขณะอายุได้เพียง 17 ปี แต่สตีเฟ่นเห็นว่าวิชาที่เรียนอยู่นั้นง่ายดายเกินไปจนน่าเบื่อหน่าย ครั้งหนึ่งเขาถึงกับปฏิเสธไม่ยอมทําโจทย์ฟิสิกส์จากตําราที่อาจารย์สั่งให้ทําเป็นการบ้าน เมื่ออาจารย์ทวงถาม สตีเฟ่นก็อธิบายถึงข้อผิดพลาดต่าง ๆ ในตําราเล่มนั้น จนอาจารย์ต้องเป็นฝ่ายตกตะลึง […]

“ถ้าอยากเกิดเป็นคน” บทความธรรมะดี ๆ โดย พระกรภพ กิตติปญฺโญ

ถ้าอยาก เกิดเป็นคน บทความธรรมะดี ๆ โดย พระกรภพ กิตติปญฺโญ กรรมที่มีส่วนสำคัญกับการที่จะให้วิญญาณแต่ละดวงไปเกิดที่ไหน คือจะไปสุคติภูมิ หรือไปอบายภูมิ จะมีอยู่ 3 ตัวด้วยกัน คือ ครุกกรรม อาจิณณกรรม และอาสันนกรรม เกิดเป็นคน ครุกกรรม (หรือครุกกรรม) คือกรรมหนักที่รุนแรงไม่ว่าจะทางดีหรือไม่ดีก็ตาม มีสิทธิ์ที่จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของวิญญาณดวงนั้น ๆ เป็นอันดับแรก นอกเสียจากว่าคนคนนั้นไม่เคยทำกรรมหนักอะไรไว้ อาจิณณกรรม หรือกรรมที่ทำอยู่เป็นประจำ ทำเป็นนิสัย ก็จะได้สิทธิ์เป็นตัวกำหนดภพภูมิวิญญาณดวงนั้น โดยปกติจิตของคนเราก็มักจะคุ้นชินกับสิ่งที่เราทำเป็นนิสัย หรือทำอยู่เป็นประจำ เช่นตลอดชีวิตทำแต่บุญทำแต่กุศล จิตควรจะเป็นกุศลมากกว่าเป็นอกุศล ตายไปก็น่าจะได้ไปเกิดในสคติภูมิ แต่หากทำกรรมชั่วตลอดหรือทำอยู่เป็นอาจิณ จิตจะเป็นอกุศล เมื่อตายไปก็น่าจะไปเกิดในอบายภูมิ นี่ว่ากันโดยเหตุโดยผล แต่จะถือเป็นกฎตายตัวไม่ได้ เพราะความเที่ยงแท้แน่นอนแทบไม่มีอยู่ในโลกนี้ คนที่ทำกรรมดีเป็นอาจิณ แต่ตอนจิตใกล้จะดับ กลับพลาดไป จิตเกิดเป็นอกุศล ไปนึกห่วง วิตกกังวล หรือนึกโกรธ นึกแค้นอะไรเข้า อาสันนกรรมจะมาช่วงชิงสิทธิ์นั้น พาไปเกิดในอบายภูมิทันที ไม่ใส่ใจว่าจะทำกรรมดีอยู่เป็นประจำหรืออย่างไร เช่นเดียวกัน คนที่ทำแต่กรรมชั่ว หากตอนจิตจะดับเกิดทำจิตให้เป็นกุศลได้ ก็จะได้ไปเกิดในสุคติ […]

สามีปลูกต้นไม้นับพันเพื่อรำลึกถึงภรรยาผู้ล่วงลับ 15 ปีต่อมากลายเป็นป่ารูปหัวใจ

สามี ปลูกต้นไม้ นับพันเพื่อรำลึกถึงภรรยาผู้ล่วงลับ 15 ปีต่อมากลายเป็นป่ารูปหัวใจ ย้อนไปเมื่อ 17 ปีที่แล้ว หลังจากที่ เจเน็ต โฮเวส (Janet Howes) เสียชีวิตอย่างกะทันหัน วินสตัน โฮเวส (Winston Howes) สามีผู้แสนดีของเธอก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เพื่อรำลึกถึงเธอเป็นครั้งสุดท้าย  ปลูกต้นไม้ เกษตรกรผู้นี้ได้ปลูกต้นอ่อนของต้นโอ๊คจำนวน 6,000 ต้นลงในที่ดิน 6 เอเคอร์ แต่เว้นว่างตรงกลางไว้เป็นรูปหัวใจ ส่วนปลายแหลมของรูปหัวใจชี้ไปทางบ้านในวัยเด็กของเจเน็ต และ ณ เวลานี้ การแสดงความรักความอาลัยที่แสนโรแมนติกของเขาได้เติบโตงอกงาม ต้นโอ๊คหนาแน่นเบียดเสียดราวกับโอเอซิสอันสุขสงบ ซึ่งวินสตันสามารถนั่งดื่มด่ำธรรมชาติและนึกถึงภรรยาผู้ล่วงลับซึ่งอยู่กินกันมานานถึง 33 ปี ป่าเล็ก ๆ ท่ามกลางทุ่งหญ้าแห่งนี้ไม่สามารถมองเห็นได้จากถนน และเป็นความลับของครอบครัวมาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งมีคนขึ้นบอลลูนอากาศร้อนลอยผ่านมาพบที่นี่เข้าโดยบังเอิญ จากนั้นก็ถ่ายภาพทางอากาศไปเผยแพร่จนกลายเป็นข่าวดังขึ้นมา วินสตัน วัย 70 บอกกับนักข่าวว่า หลังจากภรรยาเสียชีวิต จู่ ๆ เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาว่าจะทำรูปหัวใจกลางทุ่ง ซึ่งเขาคิดว่าเป็นไอเดียที่เจ๋งมาก เขาจึงลงมือปลูกต้นโอ๊คประมาณ 6,000 ต้น พอทำเสร็จเขาก็นั่งในทุ่งนั้น […]

ดับความโกรธ ด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้า

อบรมตนเองเพื่อ ดับความโกรธ ด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้า โดย พระมหาบุญส่วน ปุญฺญสิริ หากสอนใจตนเองด้วยวิธีการต่าง ๆ แล้ว ยังไม่อาจดับเพลิงแห่งความโกรธที่ลุกไหม้เผาใจอยู่ลงได้ วิธีต่อมาให้ลองใช้วิธีอบรมใจตนเองด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้า เช่น นึกถึงคำสอนของพระพุทธองค์ที่ทรงสอนภิกษุทั้งหลายว่า “ภิกษุทั้งหลาย หากโจรใจเหี้ยมพึงเอาเลื่อยมาเลื่อยเธอให้ขาดเป็นท่อนน้อยท่อนใหญ่ ถ้าผู้ใดยังคิดประทุษร้ายโจรนั้นอยู่ ผู้นั้นยังหาชื่อว่าทำตามโอวาทเราไม่” พระองค์ทรงเตือนพวกเราว่า แม้จะถูกทำร้าย แต่ถ้าไม่โกรธ ความเจ็บนั้นจะอยู่เพียงแค่กายภายนอก แต่หากโกรธ ความเจ็บจากการถูกทำร้ายนั้นซึมลึกเข้าไปเป็นความทรมานของจิตใจ และฝังแน่นอยู่ในใจเป็นความเจ็บทรมานข้ามภพข้ามชาติ นั่นคือความพยาบาทอาฆาตจองเวรอย่างไม่มีวันจบ เพียงไม่โกรธเท่านั้น ชีวิตก็เป็นอิสระแล้วจากการเป็นทาสของความพยาบาทจองเวร อีกพระโอวาทหนึ่ง พระองค์ตรัสไว้ว่า “ผู้ใดโกรธตอบ ผู้นั้นเลวกว่าผู้โกรธก่อน ผู้ไม่โกรธตอบชื่อว่าเป็นผู้ชนะสงครามที่ชนะได้โดยยาก ผู้ที่รู้ว่าคนอื่นโกรธตัวแล้ว แต่ส่วนตนเป็นผู้มีสติสงบเสงี่ยมอยู่ ชื่อว่าประพฤติตนเป็นประโยชน์แก่คนทั้งสองฝ่าย คือทั้งแก่ตนและแก่ผู้อื่น” พระพุทธองค์ทรงสอนไม่ให้ตอบโต้คนที่กำลังโกรธอยู่ด้วยการโกรธตอบ แต่ทรงสอนให้อภัย ให้รีบดับความโกรธในใจของตนนั้นลงเสีย เป็นที่พึ่งแก่ตน ทั้งยังเป็นที่พึ่งแก่คนอื่นได้ด้วย เพราะเมื่อเราไม่โกรธตอบ ไม่ทะเลาะตอบ ก็เหมือนไม่ยื่นมือออกไปรับการปรบของเขา เสียงปรบมือก็ไม่มี ปรบเมือข้างเดียวย่อมไม่ดัง เมื่อไม่มีคู่ทะเลาะด้วย ไม่ช้าเขาก็เย็นลงได้เอง อย่าเป็นนักเสียสละไม่เข้าท่า ที่จะขอเย็นเป็นคนสุดท้าย หลังจากคนอื่น ๆ เย็นลงแล้ว …มีคำสอนของพระพุทธองค์ที่ควรนำมาอบรมตนอีก เช่น […]

จิตอาสาของ เมลินดา เกตส์

จิตอาสาของ เมลินดา เกตส์ เมลินดา เกตส์ เคยกล่าวไว้ว่า “การที่ฉันมีโอกาสไปเยือนประเทศต่าง ๆ ในซีกโลกที่กำลังพัฒนา และเห็นด้วยตาตัวเองว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างกับแม่และเด็ก ๆ ในหมู่บ้านยากจน ทำให้ฉันรู้สึกถึงตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง และรู้สึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวฉันกับบรรดาแม่ ๆ ที่นั่น มันง่ายเหลือเกินที่ฉันจะบอกกับตัวเองว่า ‘นั่นอาจเป็นฉันก็ได้ ถ้าฉันไม่ได้เกิดในสหรัฐอเมริกา ฉันก็อาจเป็นแม่คนนั้น’” “ฉันอาจเป็นแม่คนนั้น” มีความหมายไม่ต่างจาก “ทุกชีวิตมีคุณค่าเท่ากัน” (All Lives Have Equal Value) ซึ่งเป็นคำขวัญประจำ มูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ ที่ บิล เกตส์ สามีของเธอก่อตั้งขึ้นและที่จริง คำกล่าวนี้เป็นหัวใจของการทำงานการกุศลของเธอและบิลมาโดยตลอด ปัจจุบันมูลนิธิแห่งนี้มีทุนในการดำเนินการสูงกว่า 42 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ มีเจ้าหน้าที่ประจำกว่าพันคน เป้าหมายหลักของมูลนิธิแห่งนี้ คือ การพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนที่ขาดโอกาส และลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บในประเทศยากจน รวมทั้งปรับปรุงคุณภาพการศึกษาทั้งในสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก แม้ว่ามูลนิธิบิลและเมลินดา เกตส์ จะเป็นมูลนิธิที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ทว่าเมื่อเทียบกับปัญหาต่าง ๆ ที่มี เงินทุนเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอต่อการแก้ปัญหาใด ๆ ได้ มูลนิธิจึงต้องร่วมมือกับรัฐบาลประเทศต่าง […]

มีทุกอย่างแต่ยังทุกข์… ความสุขที่ขาดหาย โดย ท่าน ว.วชิรเมธี

ท่าน ว.วชิรเมธี ได้ตอบคำถามของผู้ที่ “ใจยังพร่อง” ชีวิตครบถ้วนสมบูรณ์พร้อม แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมี ความสุข เท่าไร ดังนี้ ปุจฉา ผมเป็นคนที่ชีวิตมีพร้อมทุกอย่าง ประสบความสําเร็จในหน้าที่การงาน มีครอบครัวที่อบอุ่นและมีเงินทองเหลือกินเหลือใช้ ไม่ว่าใครก็อิจฉา แต่ทําไมลึก ๆ แล้วผมถึงยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมี ความสุข เท่าไร คือไม่ถึงกับทุกข์แต่รู้สึกว่ายังขาดอะไรบางอย่างอยู่เสมอ ไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร และจะขจัดความรู้สึกนี้ได้อย่างไรครับ วิสัชนา คุณเคยอ่านประวัติของวอร์เรน บัฟเฟตต์ ไหม ผู้ชายคนนี้เคยเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก ทรัพย์สินที่เขามีมากกว่าทรัพย์สินที่คนไทยทั้งประเทศมีอยู่เสียอีก แต่เขาบริจาคเงินเข้ามูลนิธิของบิล เกตส์ มหาเศรษฐีซึ่งเคยเป็นอันดับหนึ่งของโลกหลายสมัยติดต่อกัน เขาบริจาคเงินมหาศาลกว่าหมื่นล้านเหรียญ แต่ไม่ต้องการแม้แต่หนังสืออนุโมทนาบัตร ชีวิตส่วนตัวนั้นเป็นที่รู้กันว่าบัฟเฟตต์ทำตัวแสนจะธรรมดา ทั้งเสื้อผ้า อาหาร และรถยนต์ที่ใช้ ล้วนเป็นของธรรมดาพื้น ๆ เขานิยมชีวิตที่เรียบง่าย นั่นเป็นเรื่องซึ่งเล่าต่อ ๆ กันมาของมหาเศรษฐีของโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนอีกเรื่องหนึ่ง เคยอ่านพบในหนังสือเล่มหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เล่าเรื่องคล้ายกัน คือ มหาเศรษฐีคนหนึ่งของเม็กซิโก เมื่อเขาทำธุรกิจจนรวยล้นฟ้าแล้ว วันหนึ่งก็ขายกิจการทุกอย่าง แล้วกลับออกไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัดอย่างเงียบ ๆ แถมให้อีกเรื่อง ซึ่งเป็นเรื่องจริง วันหนึ่งมีคนสัมภาษณ์อดีตประธานาธิบดีท่านหนึ่งของติมอร์ว่า […]

วรรณกวี อยู่วัฒนา จบจุฬาฯ ก็ขับแท็กซี่ได้ อาชีพนี้ “มีเกียรติ” ไม่อายใคร

คุณแก้ว หรือ วรรณกวี อยู่วัฒนา อายุ 36 ปี กลายเป็นคนดังในโลกโซเชียลชั่วข้ามคืน เมื่อมีผู้ใช้ทวิตเตอร์ทวีตข้อความว่า “นับถือเพื่อน โคตรสู้ชีวิต จากเด็กอักษรจุฬาฯ ไม่ยึดติด ไม่อีโก้ ถึงเวลาดิ้นรน ก็เป็นคน ขับแท็กซี่ ได้! ใครหาคนขับดี ๆ ไว้ใจได้ ติดต่อนางได้เลย” หลังจากนั้นเธอก็ได้รับการชื่นชมอย่างฮือฮาล้นหลามจากสังคมโลกโซเชียล คุณแก้วเล่าว่า เธอเรียนจบจากคณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาศิลปการละคร จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมา 16 ปีแล้ว และทำงานประจำอยู่เบื้องหลังละครโทรทัศน์มาตลอด ทำหน้าที่มาแล้วสารพัด ไม่ว่าผู้ช่วยผู้กำกับ ดูแลนักแสดง ประสานงาน รีเสิร์ชข้อมูล หรือเลขาผู้บริหารก็เคยทำมาแล้ว การออกกองละครแต่ละครั้งทำให้ไม่ค่อยได้พักผ่อน และไม่มีเวลาให้ครอบครัว เพราะต้องตื่นตั้งแต่ตี 4-5 ทำให้มีปัญหาสุขภาพสะสม ทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ ก็เลยวางแผนไว้ว่า เมื่อไรที่เริ่มทำงานเบื้องหลังไม่ไหว ก็ต้องหาช่องทางอื่น ๆ ไว้ ก่อนที่จะลาออกจากงานประจำมาเป็นฟรีแล๊นซ์และทำอาชีพเสริมขับแท็กซี่ไปด้วย เธอไม่ได้มองว่าเป็นงานที่ต่ำต้อยเลย เพราะว่าคุณแม่ทำมาตลอด 10 กว่าปี คุณแม่มีรายได้ดี รายได้ต่อเดือนมากกว่ารายได้สูงสุดที่เธอเคยได้ตลอดการทำงานมาด้วยซ้ำ สิ่งสำคัญก็คือเป็นงานอิสระอย่างที่เธอต้องการ […]

ความหลงที่มีโทษยิ่ง พระนิพนธ์ สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน)

ความหลง ที่มีโทษยิ่ง พระนิพนธ์ สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน) โมหะ หรือ ความหลง อันเป็นโทษอย่างยิ่ง คือโมหะที่เป็นเหตุให้คิดผิดเห็นผิดไปว่า ผลของการกระทำไม่มี ทำดีไม่ได้ดี ทำชั่วไม่ได้ชั่ว แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้ความจริงทั้งหมดแล้วจะทรงสอนว่า การกระทำทุกอย่างมีผล ผู้ใดทำดีจักได้รับผลดี ผู้ใดทำชั่วจักได้รับผลชั่ว แต่โมหะหรือความหลงก็สามารถทำให้คิดผิดเห็นผิดเป็นอย่างอื่นไปได้ ทำให้ไม่เชื่อพระพุทธองค์ได้ ทั้ง ๆ ที่พระพุทธองค์ทรงมีดวงพระเนตรเป็นทิพย์แล้ว ด้วยพระปัญญาคุณอันไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน และทั้ง ๆ ที่ตนเองเป็นผู้มีดวงตามืดมัวด้วยปราศจากแสงแห่งปัญญา อันผู้ขาดปัญญาก็คือผู้มีโมหะความหลงผิด ขาดปัญญาประกอบความคิด ความเห็น ความเชื่อ ความรู้ ก็ย่อมมีโมหะในการคิด ในการเห็น ในการเชื่อ ในการรู้ คือมีความคิดที่หลงผิดจากความจริง มีความเห็นที่หลงผิดจากความจริง มีความเชื่อที่หลงผิดจากความจริง มีความรู้ที่หลงผิดจากความจริง ผู้มีปัญญามากในเรื่องใดก็มีโมหะความหลงผิดน้อยในเรื่องนั้น หรือผู้มีโมหะความหลงผิดน้อยในเรื่องใดก็มีปัญญามากในเรื่องนั้น ผู้มีปัญญาบริบูรณ์ในเรื่องใดก็ไม่มีโมหะความหลงผิดเลยในเรื่องนั้น หรือผู้ไม่มีโมหะความหลงผิดเลยในเรื่องใดก็มีปัญญาบริบูรณ์ในเรื่องนั้น แต่สามัญชนที่จะไม่มีโมหะความหลงผิดเลย มีปัญญาบริบูรณ์ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งนั้นไม่มี พระอริยบุคคลเท่านั้นที่มีปัญญาบริบูรณ์ได้ในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง โดยไม่มีโมหะความหลงผิดเลยในเรื่องนั้น และพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากับพระอรหันตสาวกทั้งหลายเท่านั้นที่ทรงมีพระปัญญาและมีปัญญาบริบูรณ์ ไม่ทรงมีและไม่มีโมหะความหลงผิดเลยในเรื่องทั้งปวง   กดเลข 2 ด้านล่างเพื่ออ่านหน้าถัดไป>>>

นิทานแสนเศร้า บทความเตือนใจสำหรับพ่อแม่ทุกคน

กาลครั้งหนึ่งซึ่งนานมา ทว่าเรื่องราวยังคงอยู่ในความทรงจำ นิทาน สมัยยังเป็นนักเรียนคอซอง บ่อยครั้งที่เรามักเห็นผู้ชายวัยรุ่นสวมแว่นหนา หน้าตาสะอ้าน เดินงง ๆ วนเวียนอยู่ข้างรั้วโรงเรียน วันดีคืนดีก็ปีนขึ้นไปอยู่บนรั้ว จนอดตั้งคำถามไม่ได้ว่า “เขาเป็นใคร” ไม่น่าเชื่อ…คำตอบที่ได้รับจากรุ่นพี่คนหนึ่งทำให้เราอึ้ง! “เขาเรียนเก่งมากจนเสียสติ” เราเองไม่ใช่คนเรียนเก่ง และด้วยวัยขณะนั้นซึ่งยังเรียนรู้โลกมาไม่มากนัก เลยไม่ค่อยเข้าใจว่า ทำไมคนที่เรียนเก่ง สมองดี ถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ทว่าเมื่อเวลาผ่านวันผัน ชีวิตก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ และได้อยู่ในสถานะของคนเป็นแม่ เรื่องราวในวันนั้นได้ผุดขึ้นมาจากหวังความทรงจำอีกครั้งพร้อม ๆ กับ “ความเข้าใจ” เมื่อวันหนึ่งได้ดูข่าว “โรงเรียนชื่อดังถูกเผาวอด” แวบแรกที่ได้เห็นเพลิงลุกไหม้อาคารของโรงเรียนผ่านจอทีวีให้รู้สึกใจหาย แต่ก็ไม่เศร้าเท่ากับรู้ว่า มือเผาคือ “นักเรียน” และยิ่งเพิ่มความเศร้าเป็นทวี เมื่อข่าวรายงานว่า สาเหตุเกิดจากความเครียดเพราะผลการเรียนไม่เป็นดังที่หวัง ไม่…เราไม่ได้คิดกล่าวโทษเด็กคนนี้แม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกห่วงใยเหลือเกิน เพราะ “โรงเรียน” สร้างใหม่ได้ แต่ “หัวใจสลาย” ของเด็กคนหนึ่งจะเยียวยากันอย่างไร ก่อนที่เด็กจะถูกพิพากษาให้ผิดด้วยคิดไม่ถึง เราคงต้องย้อนมองกลับไปหาสาเหตุด้วยความพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดลออว่า ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว ครู เพื่อน สังคม สภาพแวดล้อม หรือแม้แต่ตัวเด็กเอง อาจจะมีส่วนสร้างความกดดันถึงขั้นเครียด จนนำมาสู่เหตุการณ์สุดสะเทือนใจครั้งนี้ […]

พบธรรมเมื่อครั้งหลงป่า ประสบการณ์ที่ช่วยให้มีสติพร้อมรับความตาย

ประเทศไทยในปัจจุบันยังมีพื้นที่ปา†มากพอให้ผู้คŒนเข้าไปหลงอีกหรือ คำถามนี้คงมีผู้อ่านจำนวนไม่น้อยสงสัย เช่นเดียวกันกับครั้งที่ฉันฉุกคิดยามย่างกรายเดินทางเข้าป่า† โดยไม่คิดว่าจะเป็นพวกเราเองที่ได้ลิ้มรสการติดป่าเขŒาจริง ๆ… หลงป่า เมื่อย้อนกลับไปหลายปีก่อน เส้นทางและความอุดมสมบูรณ์ของพื้นป่าทางตอนเหนือของ อุทยานแห่งชาติกุยบุรี มีความแตกต่างและเปลี่ยนแปลงไปจากปัจจุบันอย่างเห็นได้ชัด แหล่งท่องเที่ยวหนึ่งซึ่งน้อยคนจะรู้จักหรือได้เข้าไปชื่นชมอย่างใกล้ชิดในเวลานั้นคือ “น้ำตกแพรกตะคร้อ” ซึ่งตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอปราณบุรีต่อกับอำเภอหัวหิน ชาวบ้านร่ำลือกันว่า น้ำตกแพรกตะคร้อเป็น “น้ำตกขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ภายในป่าทึบ มีลำธารไหลคดเคี้ยวไปตามป่าดงดิบ มีแก่งหินและวังน้ำกระจายอยู่ทั่วไป สวยงามมาก” ด้วยชื่อเสียงและความสวยงาม น้ำตกแห่งนี้จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เย้ายวนใจนักแสวงหาและผู้ที่ชื่นชอบเสพสุนทรีย์จากธรรมชาติ ซึ่งฉันก็เป็นคนหนึ่งในนั้นที่ชอบความท้าทาย และชอบท่องเที่ยวไปตามแหล่งท่องเที่ยวที่ธรรมชาติรังสรรค์ผลงานอันงดงามไว้ วันนั้นเป็นวันพระใหญ่ พวกเราออกเดินทางไปทำบุญตามวัดป่าในพื้นที่ชายแดน เขตอำเภอหัวหิน ตามปกติ หลังจากที่พวกเราทำบุญตอนเช้าเสร็จแล้ว ในช่วงบ่ายจึงมีเวลาเหลือมากพอที่จะท่องเที่ยวไปยังสถานที่ใกล้เคียง โดยมีน้ำตกแพรกตะคร้อเป็นจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยว อาจเป็นเพราะความเคยชินในกิจวัตรการทำบุญ และเส้นทางที่จะไปนั้น พวกเราเคยใช้งานอยู่บ่อยครั้ง จึงทำให้ขาดความใส่ใจที่จะเตรียมความพร้อมในการเดินทาง เราจึงออกเดินทางไปโดยไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น พาหนะที่ใช้เดินทางเป็นเพียงรถปิกอัพขับเคลื่อนสองล้อ หนทางเข้าสู่น้ำตกเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ พอ ๆ กับความลาดชันของพื้นที่และถนนที่ทวีความทุรกันดารเพิ่มขึ้นตามลำดับ เราขับผ่านลำห้วยที่กัดเซาะถนนนับไม่ถ้วน ขณะเดียวกันกับที่ดวงตะวันเริ่มอ่อนแสงลงทุกที พวกเรามีความเห็นว่า การสำรวจเส้นทางใหม่ครั้งนี้จำต้องสิ้นสุดลงเสียแล้วเพราะเงื่อนไขของเวลา เราจึงหันรถกลับทั้ง ๆ ที่เหลือระยะทางเพียง 6 – 7 กิโลเมตรเท่านั้นก็จะถึงจุดหมายปลายทาง แต่แล้วเมื่อรถเคลื่อนผ่านลำห้วยแรกไปได้ครึ่งทางก็ต้องชะงักลงเมื่อกันชนไปกระแทกเข้ากับสิ่งกีดขวางบางอย่างใต้น้ำ ทุกคนลงจากรถตั้งสติ และหาหนทางเพื่อให้รถพ้นจากน้ำ […]

ประโยชน์ของเมตตา โดย ท่าน ว.วชิรเมธี

ประโยชน์ของ เมตตา โดย ท่าน ว.วชิรเมธี ในคัมภีร์วิสุทธิมรรค พระอรรถกถาจารย์กล่าวว่า สำหรับผู้อยู่ด้วย เมตตา (เมตตาพรหมวิหารี) ต่อสรรพชีพ สรรพสัตว์อย่างสม่ำเสมอ ย่อมจะเห็นถึงอานิสงส์ 11 ประการดังต่อไปนี้ในตัวเองอย่างแน่นอน (1) นอนเป็นสุข คือ ไม่กลิ้ง ไม่กรน หลับสนิทเหมือนคนเข้าสมาบัติ มีลักษณะท่าทางเรียบร้อย งดงาม น่าเลื่อมใส (2) ตื่นเป็นสุข คือ ตื่นขึ้นแล้วไม่ทอดถอนหายใจ ไม่หน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่บิดไปบิดมา มีหน้าตาชื่นบานเหมือนดอกปทุมที่กำลังแย้มบาน (3) ไม่ฝันร้าย คือ ไม่ฝันเห็นสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัว เช่น พวกโจรรุมล้อม สุนัขไล่กัดหรือตกเหว หากฝันเห็นแต่นิมิตที่ดีงาม เช่น ไหว้พระเจดีย์ ทำการบูชา และฟังธรรมเทศนา (4) เป็นที่รักของมนุษย์ทั้งหลาย คือ เป็นที่รักเป็นที่เจริญใจของคนทั้งหลายเหมือนพวงไข่มุกที่ห้อยอยู่ที่หน้าอก หรือดอกไม้ที่ประดับอยู่บนเศียร (5) เป็นที่รักของอมนุษย์ทั้งหลาย คือ ไม่ได้เป็นที่รักของคนอย่างเดียว ยังเป็นที่รักตลอดไปถึงเหล่าเทวาอารักษ์ทั้งหลายด้วย (6) เทวดาทั้งหลายคอยเฝ้ารักษา […]

“ลมหายใจ” จัดการความเครียด โดย ท่าน ส. ชิโนรส

“ลมหายใจ” จัดการความเครียด โดย ท่าน ส. ชิโนรส นักวิทยาศาสตร์บอกว่า แต่ละวันมนุษย์คิดกว่า 60,000 ความคิด จริงแท้อย่างไรไม่สำคัญเท่ากับการรู้จักจัดการความคิด ลมหายใจ จัดการความคิด คือ คิดได้อย่างถูกต้อง เป็นระบบระเบียบเมื่อต้องการใช้ความคิด หยุดคิดพักจิตให้สงบได้เมื่อต้องการหยุดพักผ่อน ผู้ที่ไม่รู้จักจัดการความคิด คือผู้ที่คิดไม่รู้จักหยุด หรืออยากหยุดแต่ก็หยุดไม่ได้ จิตใจเตลิดเปิดเปิงไปกับอารมณ์ต่าง ๆ วางอารมณ์ไม่ลง เกิดปัญหาทางจิต เรียกว่า “ความเครียด” (Stress) ภาษาพระเรียกความเครียดว่า “ปปัญจสัญญา” แปลตามศัพท์ว่า “สัญญาเป็นเหตุให้เนิ่นช้า” หรือ “ความคิดฟุ้งซ่านรำคาญต่าง ๆ ที่ทำให้จิตใจเศร้าหมอง พร่ามัว ไม่ปลอดโปร่งแจ่มใส” ความเครียดเป็นทุกข์อย่างหนึ่ง เกิดแก่มนุษย์ทุกยุคทุกสมัย มนุษย์ยุคปัจจุบันเหมือนจะมีความเครียดมากกว่ามนุษย์ยุคอื่น ๆ ทั้ง ๆ ที่ความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์มีมากกว่ามนุษย์ยุคก่อน แต่ความเครียดไม่ได้ลดน้อยถอยลงเลย แต่กลับมีมากขึ้นกว่าเดิม   มนุษย์แต่ละคนต่างมีวิธีแก้เครียดไม่เหมือนกัน บางคนกินยาแก้เครียด บางคนไปเที่ยวพักผ่อน บางคนหันไปพึ่งพาไสยศาสตร์และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ ส่วนใหญ่แล้ว ไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ แต่หลงไปแก้อาการของความเครียดมากกว่า […]

ดนตรีบำบัดช้าง นักเปียโนอังกฤษบรรเลงเพลงกล่อมช้างตาบอดที่เมืองกาญฯ

ครั้งแรกที่ พอล บาร์ตัน เล่นเปียโนให้ช้างฟัง ช้างพลายชราตาบอดชื่อ ปลาร้า ขยับเข้ามาอยู่ใกล้เปียโนที่สุด ปลาร้าเป็นหนึ่งในช้างที่อาศัยอยู่ที่ ศูนย์อนุรักษ์ช้างกาญจนบุรี (บ้าน ช.ช้างชรา) สถานที่พักพิงของช้างชรา ช้างที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพ ช้างที่ถูกทารุณ ช้างเร่ร่อน หรือช้างด้อยโอกาสที่ไม่สามารถทำงานตามปางช้างได้ ซึ่งพอลตัดสินใจมาเป็นอาสาสมัครที่นี่ ดนตรีบำบัดช้าง พอลเล่าเหตุการณ์วันนั้นว่า ปลาร้ากำลังกินหญ้าบาน่าเป็นอาหารเช้าอย่างเพลิดเพลิน แต่เมื่อได้ยินเสียงดนตรีเป็นครั้งแรก ปลาร้าหยุดกินทันที มันยืนนิ่งไม่ขยับปล่อยให้หญ้าห้อยคาอยู่ที่ปากอย่างนั้นจนกระทั่งจบเพลง พอลกลับไปอีกพร้อมเปียโน และอยู่ต่ออีกยาว ในเวลานั้นยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก เขาจึงสามารถใช้เวลาตามลำพังอยู่กับปลาร้าและช้างอื่น ๆ ได้ครั้งละนาน ๆ ในแต่ละวัน ปลาร้าชอบเพลงคลาสสิกทำนองช้า ๆ มาก และทุกครั้งที่เขาเล่นเปียโนหรือเป่าขลุ่ย ปลาร้าจะม้วนงวงใส่ปากไว้อย่างนั้นจนกระทั่งเพลงจบ ***พอลเป่าขลุ่ยให้ปลาร้าฟัง*** ตอนที่ปลาร้าล้มและจากไปอย่างไม่มีวันกลับ พอลเสียใจมาก เจ้าของคนเก่าของปลาร้าตัดงาเอาไปขาย ทำให้มีการติดเชื้อ ถึงแม้คณะสัตวแพทย์ของศูนย์ฯจะพยายามรักษาอย่างเต็มที่แล้ว แต่ปลาร้าก็จากโลกนี้ไป ย้อนไปเมื่อ 23 ปีที่แล้ว พอล บาร์ตัน (Paul Barton) ซึ่งเป็นนักเปียโนชาวอังกฤษได้เดินทางมาเมืองไทยเพื่อสอนเปียโนที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งเป็นเวลา 3 เดือน แต่เมื่อเขาได้พบกับ ขวัญ […]

ความสำเร็จที่มาพร้อมกับธรรมะของ ธงชัย ประสงค์สันติ ศิลปินอารมณ์ดี

ธงชัย ประสงค์สันติ เริ่มอาชีพในวงการบันเทิงด้วยการเป็นตัวประกอบก่อนจะขยับมาเป็นนักแสดงหลัก เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากภาพยนตร์เรื่อง กลิ่นสีและกาวแป้ง ทั้ง 2 ภาค ตามมาด้วยภาพยนตร์ชุด บ้านผีปอบ ต่อมาก็มีผลงานเพลงในนามวง สามโทน อันโด่งดังในอดีต ปัจจุบันเขาเป็นนักแสดง ผู้กำกับฯ พิธีกร และผู้บริหารบริษัท พอดีคำ เอนเทอร์เทนเม้นท์ จำกัด ความสำเร็จของเขาในวันนี้ อาจพูดได้ว่า ธรรมะก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้เขาก้าวมาถึงจุดนี้ ความสำเร็จที่มาพร้อมกับธรรมะ   จะว่าไปแล้ว ชีวิตของผมก็อยู่ใกล้ธรรมะมาตั้งแต่เด็ก ครั้งหนึ่งในชีวิตสมัยยังเด็ก เคยวิ่งเล่นซุกซนอยู่ใกล้วัดบ้านไร่ของหลวงพ่อคูณ ตอนนั้นผมกับเพื่อนเล่นเตะฟุตบอลกันเสียงดังเอะอะ หลวงพ่อคูณท่านลงจากกุฏิมาเอ็ดว่า “ไอ้หนู เงียบๆ หน่อย” ได้ยินอย่างนั้น พวกเพื่อนๆ ของผมก็วิ่งหนีกระจิง มีแต่ผมที่ตัวเล็กสุด วิ่งหนีไม่ทันเพื่อน เลยโดนท่านจับตัวไว้ ท่านใช้ไม้เคาะหัวผมเบาๆ แล้วพูดว่า “นี่ อย่าดื้อนะไอ้หนู” ผมจดจำคำนี้ของท่านมาได้จนถึงทุกวันนี้ และเมื่อมองย้อนกลับไปในชีวิตของตัวเอง ผมรู้สึกขนหัวลุก เพราะคิดได้ว่า “ตอนนั้นผมได้รับพรจากหลวงพ่อคูณมาเลยนะ จากเด็กบ้านนอกจนๆ ผมถึงมีวันนี้” อีกครั้งคือตอนที่ผมกำลังจะก่อตั้งบริษัทของตัวเอง ตอนนั้นยังหวั่นๆ ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ เพราะตัวเองประสบการณ์ยังน้อย เราตัวเล็ก […]

ทุกข์มีคุณได้ ใช้เป็นก็ได้ประโยชน์ โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ตอนนี้ก็มาถึง ทุกข์ ทุกข์นั้นเราไม่ชอบ เพราะมันบีบคั้น ทำให้อึดอัด ติดขัด บีบคั้น คับข้อง นี้คือความหมายของ ทุกข์ เป็นธรรมดาที่ว่า คนเจอทุกข์ ย่อมไม่ชอบใจ แต่คนมีโยนิโสมนสิการสามารถเอาประโยชน์จากทุกข์ได้ ทำได้อย่างไร บอกแล้วว่าทุกข์เป็นสภาพบีบคั้น คนก็อึดอัดขัดข้อง จึงทำให้เขาดิ้นรนเพื่อให้หลุดให้พ้นไป ถ้าเขารู้จักดิ้น นอกจากมีความเป็นไปได้มากว่าเขาจะหลุดพ้นไปได้แล้ว การดิ้นรนนั้นก็จะทำให้เขาเข้มแข็ง ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ในการดิ้นรนหาทางนั้น มีการพัฒนาขึ้นไปในด้านต่าง ๆ มากทีเดียว ข้อสำคัญอยู่ที่ว่า มนุษย์ที่มีจิตมีใจ รู้จักคิดได้นี้ ถ้าวางจิตใจถูกต้องและคิดถูกทางก็ดีไป แต่ถ้าวางจิตใจผิดและคิดเขวไป นอกจากไม่หลุดพ้นแล้ว ยังจะซ้ำเติมตัวเองอีกด้วย ยกตัวอย่าง คนเกิดมาจนข้นแค้นหรือตกทุกข์ได้ยาก ถ้าวางจิตใจไม่ถูกต้องและไม่รู้จักคิด มัวนั่งจับเจ่าเศร้าใจทอดอาลัยอยู่ ก็คือเอาทุกข์นั้นมาทับถมตัวเอง ก็ยิ่งจมลงไป ทีนี้ถ้าคนนั้นวางใจถูก และดิ้นรนเพียรพยายามแก้ปัญหา รู้จักคิดหาทาง ก็สามารถผ่านพ้นทุกข์นั้นไป และอาจจะประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ การดิ้นรนให้พ้นจากทุกข์ที่บีบคั้นนี้ บางทีถึงกับเป็นระบบของสังคมก็มี เอาง่าย ๆ ก็ได้แก่ระบบแข่งขันของสังคมตะวันตกที่กำลังแผ่ขยายไปครอบงำโลกทั้งหมด เป็นโลกาภิวัตน์นี่แหละ ระบบแข่งขันก็คือเอาทุกข์มาบีบ ทำให้คนต้องดิ้น และระบบแข่งขันนี้ซ้อนไว้กับระบบตัวใครตัวมัน คือปัจเจกชนนิยมอย่างเข้ม เมื่อดิ้นรนไปก็หวังพึ่งใครไม่ได้ด้วย ทำให้มุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวและใช้พลังเต็มที่จึงทำให้คนเข้มแข็ง […]

10 เรื่องราวเพื่อนบ้านแสนดีสุดประเสริฐ คุณมีแบบนี้บ้างไหมในชีวิต

“บ้านคือวิมานของเรา” แต่ถ้ามี เพื่อนบ้าน แย่ ๆ วิมานของเราก็อาจกลายเป็นนรกได้ทันตาเห็น หลายคนอาจคิดว่า สังคมทุกวันนี้เป็นวิถีชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ เพื่อนบ้าน ดี ๆ คงหาได้ยากเย็น แต่โลกนี้ยังมีเพื่อนบ้านนิสัยดีที่คอยระแวดระวังภัยให้ ยื่นมือเข้ามาช่วยในยามวิกฤต ซีเคร็ตรวบรวมเรื่องราวของเพื่อนบ้านแสนดีมาให้อ่านกันค่ะ   โซ่มนุษย์ช่วยหญิงตั้งครรภ์ฝ่าพายุเฮอร์ริเคน เพื่อนบ้านในเมืองฮุสตัน รัฐเท็กซัส ช่วยผู้หญิงที่กำลังจะคลอดลูกด้วยการคล้องแขนต่อ ๆ กันเป็นโซ่มนุษย์ เพื่อให้เธอปลอดภัยในระหว่างที่พายุเฮอร์ริเคนฮาร์วีย์กำลังโหมกระหน่ำ ขณะที่แอนนี่และเกร็ก สมิธ เฝ้าดูระดับน้ำที่ไหลบ่าอย่างรุนแรงและกำลังท่วมสูงขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่ากลัว เพื่อนบ้านคนหนึ่งก็แวะมาดู จากนั้นก็ไปรวบรวมเพื่อนบ้านที่เหลือ ภายในเวลา 30 นาที กองทัพเพื่อนบ้านแท็คทีมกับเจ้าหน้าที่ดับเพลิงคล้องแขนกันเป็นโซ่มนุษย์ เพื่อช่วยให้แอนนี่สามารถไปถึงรถบรรทุกที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วเดินทางไปโรงพยาบาลเด็กเท็กซัสได้สำเร็จ   คุณยายรอดตายจากไฟไหม้บ้าน คุณยายแพทริเซีย ชานซ์ คุณยายชาวฮุสตันวัย 53 กำลังหลับอุตุโดยไม่รู้ว่าไฟกำลังไหม้บ้านในคืนนั้น เธอเพิ่งหลับตอนที่ไฟเพิ่งเริ่มไหม้ โชคดีที่ เครก ไชโล เพื่อนบ้านของเธอสังเกตเห็นเปลวไฟ จึงรีบวิ่งมาตะโกนเรียกเสียงลั่นว่า ไฟไหม้ ๆ รีบหนีออกมาเร็ว! เขาตะโกนไม่หยุดจนกระทั่งแพทริเซียตื่นแล้วรีบออกจากบ้านได้ทัน   […]

“ธรรมชอบ โลกชัง” เรื่องเล่าของ หลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท พระกรรมฐานสายหลวงปู่มั่น

หลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท วัดป่าภูริทัตตปฏิปทาราม จังหวัดปทุมธานี หลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท มีปฏิปทาแตกต่างจากสมณะทั่วไป เรียกได้ว่าเป็นผู้มีกิริยาที่ธรรมชอบ แต่โลกชัง เพราะท่านไม่ยึดติดพิธีรีตองซึ่งเป็นของสมมติในทางโลก เล่ากันว่า คราวหนึ่งท่านรับนิมนต์ไปเจริญพระพุทธมนต์ในพิธีมงคลสมรส เมื่อเดินทางไปถึงบ้านเจ้าภาพ แทนที่หลวงปู่จะขึ้นบันไดตามปกติ ท่านกลับโหนตัวปีนขึ้นทางลูกกรง เพราะเห็นว่ามีคนถอดรองเท้าวางระเกะระกะขวางบันได พอขึ้นไปนั่งบนอาสนะเรียบร้อย แทนที่จะเริ่มพิธีสงฆ์ตามปกติ ท่านกลับถามเจ้าภาพหน้าตาเฉยว่า “จะสวดไหม ไม่สวดให้ยกมาประเคนกินกันเลย พระมากินให้เป็นมงคลแล้วเนี่ย” หลังจากเจริญพระพุทธมนต์เสร็จ ท่านก็โหนตัวกลับลงไปทางลูกกรงตามเดิม สร้างเสียงฮือฮาแก่แขกเหรื่อในงาน ลูกศิษย์ผู้ติดตามต่างเก้อเขินกับกิริยาของพระอาจารย์ แต่ตัวท่านเองกลับไม่หวั่นไหวว่าโลกจะวิจารณ์ท่านอย่างไร ครั้งหนึ่งหลวงปู่ขาเจ็บ เดินบิณฑบาตไม่สะดวกนัก แต่แทนที่จะอยู่วัดคอยให้คนนำเอาอาหารมาถวาย ท่านกลับนั่งรถออกมาบิณฑบาตที่บ้านลูกศิษย์ เมื่อมาถึงก็วางบาตรแล้วกางหนังสือพิมพ์อ่าน พลางออกปากสั่งว่า “เอ้า เอาข้าวมาให้กูกิน” เมื่อลูกศิษย์ทักท้วงจึงอธิบายสั้น ๆ ว่า “ขากูเจ็บนี่หว่า” “ท่านอาจารย์ไม่ต้องมาบิณฑบาตเลย นอนอยู่เฉย ๆ เลย จะจัดไปถวายที่วัดเอง” “ไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะด่า หาว่าขี้เกียจบิณฑบาต” ลูกศิษย์จึงติงท่านทีเล่นทีจริงว่า “นั่นละ เขาจะด่าหนักละ ไปอย่างนั้น”     เวลาบิณฑบาตไปบ้านญาติโยมที่คุ้นเคย ท่านจะถือวิสาสะเดินเข้าไปบอกเจ้าของบ้านว่า […]

10 คำคมจาก “ป๋าเปรม” รัฐบุรุษคนสำคัญของประเทศไทยผู้ล่วงลับ

เช้าวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรีและรัฐบุรุษ ได้ถึงแก่อสัญกรรมอย่างสงบด้วยวัย 98 ปี ณ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า นับเป็นการสูญเสียบุคคลสำคัญครั้งยิ่งใหญ่ของประเทศไทย ป๋าเปรม พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เกิดที่ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ชื่อ “เปรม” นั้น พระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) เป็นผู้ตั้งให้ ส่วนนามสกุล “ติณสูลานนท์” พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานให้ เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2462 เป็นบุตรชายคนรองสุดท้อง จากจำนวน 8 คน ของรองอำมาตย์โทหลวงวินิจทัณฑกรรม (บึ้ง ติณสูลานนท์) ต้นตระกูลติณสูลานนท์ กับนางวินิจทัณฑกรรม (ออด ติณสูลานนท์) พล.อ.เปรม สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อปี 2480 จากนั้นเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเทคนิคทหารบก รุ่นที่ 5 […]

keyboard_arrow_up