ปัญญาญาณ โดย หลวงพ่อโพธินันทะ

ปัญญาญาณ โดย หลวงพ่อโพธินันทะ การทำงานของปัญญาญาณไม่ใช่ความฉลาดหรือผู้รอบรู้ที่มาจากการศึกษา แต่เป็นสิ่งที่อยู่ภายในซึ่งเป็นธรรมชาติที่แท้ของชีวิต เราเกิดมาพร้อม ปัญญาญาณ สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย ต่างก็มีปัญญาญาณที่เพียงพอกับการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตนั้น นก หนู เป็ด ไก่ ต้นไม้ ฯลฯ ต่างก็มีปัญญาญาณ จักรวาลก็มีปัญญาญาณที่เรียกว่าจิตวิญญาณสากล ปัญญาญาณจึงดำรงอยู่ในทุกหนทุกแห่ง คนที่มีดวงตาที่สามก็คือมีสิ่งนี้นี่เอง มีแต่มนุษย์ที่มืดบอดเท่านั้นที่ไม่สามารถนำเอาปัญญาญาณมาใช้ได้ ต้องมีอะไรที่ผิดพลาดเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของมนุษย์ ปัญญาญาณจึงไม่สามารถทำงานได้ การบำเพ็ญสมาธิภาวนาก็เป็นไปเพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดนี้แหละ ทุกคนเกิดมาพร้อมด้วยปัญญาญาณ ตอนเป็นเด็กเราจึงไร้เดียงสาเพราะไม่ได้แบ่งแยก ไม่ได้เปรียบเทียบ ไม่ได้ตัดสิน ไม่รู้แม้กระทั่งถูก-ผิด ดี-เลว ฯลฯ ว่าต่างกันอย่างไร จึงดำรงอยู่อย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ แต่พอโตขึ้นเราได้ศึกษาเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากขึ้น ความรู้ ความคิดเชิงอัตวิสัยจึงเข้ามาปิดบังการทำงานของปัญญาญาณจนเราลืมมันไปเสียสนิท เพราะเรามัวแต่ไปสะสมสิ่งไร้สาระไว้มากมายจนกลายเป็นปัญหาของชีวิต เพราะเราขาดปัญญาญาณจึงไม่สามารถแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ได้ระบบการศึกษาตั้งแต่ระดับอนุบาล ประถม มัธยม มหาวิทยาลัยล้วนทำลายปัญญาญาณไปเรื่อย ๆ ดังนั้นพอจบการศึกษาจึงไร้ปัญญาญาณอย่างสิ้นเชิงโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเรามีเพชรมณีอยู่แล้วกลับไปสะสมกรวดทรายที่ไร้ค่า คุณภาพของชีวิตจึงต่ำลง ไม่มีสิ่งใดเลยที่ควรค่าแก่ความภูมิใจในการเป็นมนุษย์ ความฉลาดที่มาจากการทำงานของสมองนั้นไม่ใช่ปัญญาญาณ สมองทำได้เพียงจดจำสะสมสิ่งที่เป็นอดีต ไม่มีอะไรที่สดใหม่เลย แต่ความมีชีวิตเป็นเรื่องของความสดใหม่ในแต่ละขณะจึงจะมีความงาม ความมีชีวิตชีวา ความมีศิลปะ […]

ชีวิตจัดหนักของ มายา แอนเจลู… ไอดอลของผู้หญิงและคนผิวสี

หากจะให้คำจำกัดความอย่างสั้นที่สุด คงต้องบอกว่า มายา แอนเจลู (Maya Angelou) เป็นนักเขียนและกวีชาวอเมริกันที่โด่งดังจากงานเขียนอัตชีวประวัติ เพราะเธอเล่า เรื่องราวชีวิตของตัวเองอย่างละเอียด รวมความยาวถึง 6 เล่ม โดยใช้เวลากว่า 15 ปี ทว่านอกจากงานเขียน มายายังทำอาชีพต่างๆ มาแล้วมากมาย ไม่ว่าจะเป็นนักร้อง นักเต้น นักแสดง นักแต่งเพลง ผู้กำกับ บรรณาธิการ นักเขียนบทละคร อาจารย์มหาวิทยาลัย นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชน ฯลฯ หนำซ้ำชีวิตแต่ละตอนก็แสนจะเข้มข้น จนยากจะจินตนาการว่าผู้หญิงคนหนึ่งผ่านเรื่องราวทั้งหมดนี้ในชั่วชีวิตเดียวได้อย่างไร มายา แอนเจลู เกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1928 ที่รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา เธอมีชื่อเดิมว่า มาร์เกอรีต แอนน์ จอห์นสัน (Marguerite Ann Johnson) พ่อแม่ของมายาหย่ากันตั้งแต่เธออายุได้เพียงสามขวบ เธอและพี่ชายจึงถูกส่งให้ไปอยู่กับปู่และย่าที่รัฐอาร์คันซอ พี่ชายมีอายุมากกว่าเธอเพียงปีเดียว ชื่อ เบลลีย์ จอห์นสัน จูเนียร์ (Bailey Johnson […]

ชีวิตสุดกู่ของหนุ่มขี้เหงา โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ

เมื่อ หนุ่มขี้เหงา อาชีพพริตตี้บอย สนทนากับ พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ   ผมเป็นคนชอบคิดฟุ้งซ่านครับ ต้องหาคนมาอยู่ด้วยตลอด ไม่อย่างนั้นก็จะคิดมาก คิดโน่นคิดนี่ บางครั้งถ้านอนไม่หลับก็จะกินเหล้ากินเบียร์เพื่อให้หลับ ทำอย่างนี้ระบบประสาทจะเสียเอานะ…จริง ๆ แล้วไม่ได้อยากให้เป็นอย่างนี้ แต่ก็ห้ามไม่ได้ใช่ไหม ตามหลักธรรมท่านบอกไว้ว่า ให้จิตเรามีที่ตั้ง มีหลักผูกไว้เสมอ ท่านเรียกว่ากรรมฐาน อาจจะฟังดูน่าเบื่อ บางครั้งการทำบริกรรมหรือการสวดมนต์มันเป็นอุบายที่ทำให้จิตเรามีสมาธิ ไม่ต้องซ่านออกไปเหมือนว่าวขาดป่าน ไม่มีความสงบ หยุดคิดไม่ได้ ทำให้ต้องกินยาระงับประสาท กินเหล้าให้มันหาย แต่พอฤทธิ์ของสิ่งเหล่านี้หายไป เราก็จะกลับมาคิดใหม่ บางครั้งมันห้ามไม่ได้นะความคิด มันต้องมีสิ่งให้คิด ฉะนั้นถ้าจะคิดก็ให้เลือกคิดบวก เจาะจงคิดแต่สิ่งดี ๆ เช่น เรื่องบุญกุศล ใช้ความคิดล้างระบบความคิดว่าเราเคยทำสิ่งดีให้ใคร ที่ไหนบ้าง   บางทีเหงามาก ๆ ก็จะโทร.เรียกให้ผู้หญิงมาหา… ปัญหาโลกแตกของคนทั่วไป…มนุษย์ทั้งหลาย เมื่อจิตไม่มีที่พึ่ง ก็เลยหันไปหาสิ่งอื่นรอบตัว เช่น สุรา นารี ดูหนัง ฟังเพลง แต่ว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้อยู่กับเราแบบเสถียร มันมีความสุขขึ้นชั่วแวบเดียวที่ใจ พอสิ่งนั้นหรือคนนั้นผ่านไปเราก็จะกลับมาจุดเดิม การที่เรานำความสุขไปฝากไว้กับปัจจัยภายนอก ท่านบอกว่าดีอยู่ระดับหนึ่ง […]

แด่คุณยายผู้เป็นอัลไซเมอร์

สมัยนี้หากใครได้ยินคําว่า “อัลไซเมอร์” ก็คงจะพอรู้ว่าเป็นโรคที่เกี่ยวกับสมอง ซึ่งมีผลกระทบต่อความสามารถในการคิดและการจดจํา และในปัจจุบันนี้ดูเหมือนจะมีคนเป็นโรคนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องไปดูที่ไหน แค่หมู่บ้านเล็กๆ ที่ฉันอยู่นี้ก็มีถึง 3 คน และเป็นผู้สูงอายุทั้งหมด รวมทั้งยายของฉันด้วย ยายมีอาการหลงๆลืมๆมานานแล้ว แต่เพิ่งจะมาเป็นหนักเอาตอนที่ต้องไปนอนโรงพยาบาลด้วยโรคบางอย่างประมาณ 1 เดือน และยายนอนไม่หลับ ตั้งแต่นั้นมา แม่บอกว่าอาการของยายหนักขึ้นเรื่อยๆ เช่น ทําอาหารแล้วคิดว่าตัวเองลืมใส่น้ำปลา ก็เลยทําออกมาเค็มมากๆ และเริ่มพูดอะไรย้ำๆ ซํ้าๆ จนเมื่อพาไปตรวจก็พบว่าสมองฝ่อจริงๆ แต่ก่อนฉันทํางานที่กรุงเทพฯ และย้ายไปมาเลเซีย จึงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดยายเลย แม่ของฉันเป็นครู ต้องไปสอนที่โรงเรียน และยังต้องกลับมาดูแลโรงสีที่บ้าน ทําให้ท่านเหนื่อยมากๆ แต่ด้วยความที่ฉัน น้องของฉัน และพี่สาวอีกคนหนึ่งคิดว่าที่บ้านน่าเบื่อ ไม่มีอะไรให้ทํา กลับไปก็ได้เงินไม่เยอะ เลยไม่มีใครคิดจะกลับมาช่วยแม่ แต่แล้วฉันก็ทนเสียงเรียกร้องในใจไม่ไหว ประกอบกับเกิดเหตุการณ์หลายอย่างขึ้นในชีวิต รวมทั้งแม่เริ่มป่วยบ่อยมากๆ (เราจะโทรศัพท์คุยกันตลอด) ฉันเลยตัดสินใจกลับบ้าน ตอนแรกยังมีเงินสํารองจากที่ทํางานเก่าอยู่จึงทําให้พออยู่ได้ไม่เดือดร้อนแม่มากนัก จากวันที่ฉันตัดสินใจกลับมาจนถึงตอนนี้ เป็นการปรับตัวที่ใหญ่มากๆ เพราะฉันห่างบ้านไปตั้งแต่อายุ 13 เพื่อไปเรียนหนังสือที่เชียงใหม่ พอจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ก็ไปเรียนต่อและทํางานที่กรุงเทพฯ รวมแล้วสิบปีกว่า โดยที่ฉันจะกลับบ้านเฉพาะตอนปิดเทอม ปีใหม่ […]

การตั้งเป้าไว้ที่นิพพานจะทำให้ขัดแย้งหรือสวนทางกับการใช้ชีวิตทางโลกหรือไม่

การตั้งเป้าไว้ที่นิพพาน จะทำให้ขัดแย้งหรือสวนทางกับการใช้ชีวิตทางโลกหรือไม่ โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ ปุจฉา: แต่ทำไมเรามักเห็นคนที่เข้าวัดแล้วกลับออกมาทำท่าซึม ๆ เบื่อโลก แล้วการตั้งเป้าไว้ที่นิพพานจะทำให้ขัดแย้งหรือสวนทางกับการใช้ชีวิตทางโลกหรือไม่ วิสัชนา: นั่นไม่ใช่ชาวพุทธ ผู้ภาวนาตามหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าจะเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ไม่ใช่ผู้เซื่องซึม ไม่ใช่ผู้ไม่รู้ ไม่ใช่ผู้คิดมาก ไม่ใช่ผู้ซึมเศร้าเหงาเซ็ง ที่นุ่งขาวห่มขาว นั่งสมาธิ เดินจงกรม มันบอกไม่ได้หรอก เพราะบางคนทำไปโดยไม่รู้อะไรเลย ทำเพื่อสร้างภาพลักษณ์หรือสะสมแต้มบางอย่าง สมัยนี้มีเยอะที่ไปเข้าวัดแล้วกลับออกมาทำท่าเบื่อลูกเบื่อผัว จะธุดงค์ท่าเดียว หลวงปู่พุทธทาสจึงเทศน์ว่าธรรมะคือหน้าที่ หน้าที่ที่ทำอยู่ปกติธรรมดาก็ต้องทำให้ดีที่สุด ถ้าหน้าที่ยังไม่รับผิดชอบ ยังเป็นลูกที่ดีไม่ได้ ยังเป็นพนักงานที่ไม่ดี แล้วจะไปวิมุตติหลุดพ้นได้อย่างไร ถ้าเข้าวัดถูก ปฏิบัติถูก ก็จะเป็นอิสระทางใจ รู้ตื่นเบิกบาน ปฏิบัติหน้าที่การงานที่มีอยู่ธรรมดา ๆ อย่างดีที่สุด เรียกว่าปฏิบัติหน้าที่โดยธรรม มีแรงกำลังอย่างเหลือเฟือ ทำหน้าที่แล้วก็จบไปในหน้าที่ ไม่ยึดติด ไม่ถือมั่น ไม่แบกความวิตกกังวล ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้า เป็นผู้บริหาร เป็นครู เป็นพ่อแม่ ก็จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด พระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลาย เมื่อเข้าสู่นิพพานธาตุแล้ว ท่านก็ทำงานจนลมหายใจสุดท้าย ท่านไม่ได้ละทิ้งหน้าที่แต่อย่างใด […]

“กายป่วยใจไม่ป่วย” ในวันที่หมอยาเป็นฝ่ายได้รับพลังใจจากผู้ป่วย

ในวันนี้ขอสารภาพในใจว่า ไม่อยากมาทำงานเลย ด้วยความเหนื่อยล้าและท้อแท้จากการเป็นผู้ดูแลพ่อที่ป่วยเป็นโรคเบาหวานแล้วไม่ยอมควบคุมอาหาร แอบกินขนมและน้ำอัดลม จนฉันอดไม่ได้และเผลอต่อว่าไป กายป่วยใจไม่ป่วย ความรู้สึกผิดคือสาเหตุของความคิดติดลบที่ดูดกลืนพลังชีวิตไป แต่งานให้บริการด้านสุขภาพไม่เคยมีวันหยุด การจ่ายยาให้ผู้ป่วยโรคเอดส์ซึ่งกำลังนั่งรอรับยาต้านไวรัสกลายเป็นงานปกติของฉัน แม้ว่าในใจของตัวเองกลับรู้สึกตัวว่าไม่ปกติ ปัญหาในใจที่ทำให้ฉันจมอยู่กับความเป็นทุกข์ดึงขีดความอดทนในการทำงานของฉันให้ต่ำลง หญิงสาวต่างวัยสองคนนั่งประจันหน้ากันอยู่ในห้องยา หญิงสูงวัยคนหนึ่งป่วยเป็นเอดส์ โรคร้ายที่ไม่มีวันรักษาหาย กำลังรอรับยาเพื่อต่อชีวิต กับสาวอีกคนผู้อ่อนวัยกว่าเป็นบุคลากรทางการแพทย์ที่แสนจะเพียบพร้อม ใบหน้าบูดบึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอนามัยสีเขียวกับใบหน้าสดใสที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างเปิดเผย ทำให้เกือบแยกไม่ออกว่าใครเป็นผู้ป่วย ใครเป็นหมอยา ภายหลังการสวัสดีกันและกัน ฉันในชุดเครื่องแบบสีขาวสวมแว่นนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดดูประวัติการรักษา ก่อนจะชวนหญิงสาวที่สูงวัยกว่า ผิวขาวหุ่นท้วม มีลักยิ้มที่สองแก้ม พูดคุยกันเรื่องความสำคัญในการกินยาตรงเวลา เนื่องจากผลเลือดแสดงภูมิคุ้มกันที่ต่ำลงซึ่งส่งผลต่อการควบคุมโรคร้ายนี้ ฉันใช้คำถามที่เข้ากับสถานการณ์เพื่อแอบจับผิดผู้ป่วยว่าลืมกินยาหรือไม่ ก่อนที่จะเริ่มเทศน์กัณฑ์ใหญ่ตามความเคยชินกับคนที่มักจะขาดยา คุณป้าจึงหยิบยาที่บรรจงจัดใส่ซองมาแสดงให้ดูถึงความตั้งใจในการกินยา “แม้จะเป็นโรคร้าย แต่ก็มีโชคดีนะหมอ ชีวิตที่เหลืออยู่ต้องทำให้ดี” เมื่อเห็นว่าฉันนิ่งไป คุณป้าช่วยขยายความต่อให้คลายสงสัยถึงความโชคดีจากการเป็นโรคร้าย “เป็นโรคนี้ก็ยังดีกว่าโรคเบาหวานนะ ต้องคุม โน่นนี่ก็กินไม่ได้ แต่ฉันกินได้หมด” ด้วยคำพูดที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมาก่อน ทำให้รู้สึกสนใจในมุมมองความคิดของเธอ จนต้องขยายเวลาคุยกันต่อ “คนอื่นเขาไม่เป็นไร แต่เขายังทำไม่ได้เหมือนเรา” คุณป้าเล่าถึงน้องชายของเธอที่สุขภาพแข็งแรง แต่ไม่มีบ้านมีรถเหมือนเธอ ส่วนพี่สาวอีกคนที่ไม่ป่วยมีลูกสามคน แต่มีปัญหาทั้งยาเสพตดิและการพนัน ในขณะที่ลูกสาวทั้งสองคนของคุณป้าตั้งใจเรียน หางานพิเศษทำ ไม่เคยทำตัวมีปัญหา “พ่อ เราเป็นโรคนี้ก็ดีเนอะ อยู่กันมาก็ไม่เคยทะเลาะกันเลย” คุณป้าเล่าถึงสามีที่ติดโรคจากเธอ […]

นิทานพื้นบ้านของชนเผ่าลาหู่ “เด็กกำพร้ากับงูเหลือม”

ผมเป็นคนหนึ่งที่ติดตามอ่านนิตยสาร ซีคร็ต มาโดยตลอด  “ซีเคร็ต” ทำให้ผมและทุกคนได้รับข่าวสารน่ารู้มากมาย นิทานพื้นบ้าน วันนี้ผมก็ขอเล่านิทานพื้นบ้านของชนเผ่าลาหู่ ทุกคนจะได้รับรู้และเข้าใจ และอยากให้ผู้อ่านที่น่ารักทุกคนรู้จัก นิทานพื้นบ้านของชนเผ่าลาหู่บ้างนะครับ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เด็กหญิงนาคะอายุประมาณ 9 – 10 ขวบ อาศัยอยู่ในชนบทแห่งหนึ่ง มีแม่ชื่อนาแส ซึ่งพิการไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ครอบครัวของนาคะยากจนมาก เด็กหญิงต้องออกไปเก็บมะม่วงป่าเพื่อนำมาขายในหมู่บ้าน แล้วนำเงินที่ได้ไปซื้อข้าว พริก เกลือ ฯลฯ เพื่อมาเลี้ยงดูแม่ ทุกวันนาคะต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้าเพื่อไปถึงต้นมะม่วงซึ่งอยู่ในหุบเขา แล้วก็นั่งรอให้มะม่วงป่าหล่นลงมาจากต้นเอง มะม่วงที่ได้มีรสชาติดีจึงขายหมดและเด็ก ๆ ชอบกันมาก เด็กหญิงเก็บความลับเรื่องมะม่วงป่าต้นนี้เอาไว้ เพราะเกรงว่าถ้าคนอื่นรู้จะไม่มีอาชีพเลี้ยงดูแม่ต่อไป ต่อมาเด็ก ๆ ในหมู่บ้านแอบตามนาคะไปที่มะม่วงต้นนี้ ขณะที่นาคะกำลังเก็บมะม่วงที่หล่นลงมาได้ 2 – 3 ลูกใส่ย่าม เด็ก ๆ ในหมู่บ้านก็แย่งลูกมะม่วงจากมือของนาคะไปจนหมด แล้ววิ่งหนีกลับหมู่บ้าน เด็กหญิงได้แต่นั่งร้องไห้ โศกเศร้า เสียใจ จนอ่อนเพลียและหลับไป มาตื่นอีกครั้งเมื่อเห็นพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน นาคะมองหาลูกมะม่วงป่า แต่ไม่เห็นมะม่วงสักลูก เด็กหญิงนั่งร้องไห้อีกครั้ง แต่จู่ ๆ ก็มีงูเหลือมโผล่ออกมา แล้วงูเหลือมตัวใหญ่ ๆ […]

ชีวิตหลากสีสันของ “โต๊ะโตะจัง” คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ

ชื่อ คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ (Kuroyanagi Tetsuko) อาจไม่คุ้นหูคนไทยเท่าไรนัก แต่ถ้าบอกว่า เธอคือตัวจริงของ “โต๊ะโตะจัง” ตัวละครจากหนังสือเรื่อง “โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง” เชื่อว่านักอ่านชาวไทยคงร้องอ๋อกันบ้าง ที่จริงแล้ว คุโรยานางิ เท็ตสึโกะ เป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากในประเทศญี่ปุ่น เธอเป็นนักแสดง นักพากย์ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ที่ประสบความสำเร็จสูงสุด เท็ตสึโกะกวาดรางวัลด้านวิทยุโทรทัศน์ของญี่ปุ่นมาแล้วทุกรายการ กระทั่งทุกวันนี้ในวัย 85 ปี เธอก็ยังเป็นพิธีกรรายการ Tetsuko’s Room (ห้องของเท็ตสึโกะ) รายการทอล์คโชว์ที่ออกอากาศทาง ทีวีอาซาฮี อย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 ถึงปัจจุบัน     เมื่อเท็ตสึโกะเขียนหนังสือเล่มแรกในปี ค.ศ. 1981 ก็ปรากฏว่า “โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง” ได้ทำให้วงการวรรณกรรมของญี่ปุ่นสั่นสะเทือนไปทั้งวงการ เพราะเป็นหนังสือเบสต์เซลเลอร์เล่มแรกๆ ที่เขียนโดยผู้หญิง และขายได้ถึง 4.5 ล้านเล่มในเวลาเพียงหนึ่งปี ได้รับการแปลมากกว่า 30 ภาษา และกลายเป็นหนังสือขายดีในเกือบทุกประเทศ     “โต๊ะโตะจัง […]

เมื่อลูกชายเกรงกลัวต่อบาปขั้นรุนแรง จนต้องหาวิธีเยียวยา

พบกับทางออกของปัญหา ด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้าผ่านเรื่องราวของคุณแม่ท่านหนึ่งที่มีลูกชาย เกรงกลัวต่อบาปขั้นรุนแรง ถึงขนาดเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดเวลา เธอจะหาวิธีช่วยลูกได้อย่างไร และตัวเธอเองจะคลายจากทุกข์ได้หรือไม่ โปรดติดตาม ลูกชายของดิฉันเป็นเด็กขี้กลัวมาตั้งแต่เด็ก เขามักกลัวเรื่องบาปกรรม กลัวการตกนรก กลัวการทำผิด ไปจนถึงกลัวความคิดที่ไม่ดีของตัวเอง หากว่าความกลัวเหล่านี้มีเพียงเล็กน้อย คนที่เป็นแม่คงไม่กังวลใจ แต่ลูกของดิฉันซึ่งปัจจุบันอายุ 12 ปี กลับคิดเรื่องเหล่านี้ตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนเข้าห้องสอบ เช่น วันนี้ผมทำผิด ผมคงต้องตกนรก วันนี้ผมคิดไม่ดีกับอาจารย์ ผมจะทำยังไงดี หรือบางครั้งเขาก็มาร้องห่มร้องไห้สารภาพผิดกับดิฉันว่า เขาคิดฆ่าพ่อแม่ คิดฆ่าพระ ฆ่าเทพเจ้า ฯลฯ และสุดท้ายความคิดของเขาก็จะวกกลับมาที่การคิดโทษตัวเองทั้งวันทั้งคืน ลูกมาสารภาพบาปให้ดิฉันฟังทุกวัน ดิฉันจึงสอนเขาด้วยธรรมะที่ศึกษามากว่าค่อนชีวิต เช่น สอนให้เขาให้อภัยตัวเอง กลับมารักตัวเองให้เป็น และอยู่กับปัจจุบัน แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่เป็นผล สุดท้ายดิฉันจึงพาเขาไปสารภาพบาปกับพระพุทธเจ้า ต่อหน้าพระพุทธรูป เพื่อให้ลูกลดความรู้สึกผิดบาปในใจ แต่ผ่านไปนานวัน ลูกกลับมีอาการแปลก ๆ มากขึ้น ดิฉันจึงส่งลูกไปคุยกับจิตแพทย์ แพทย์วินิจฉัยว่า อาการของเขาเกิดจากความผิดปกติของการหลั่งฮอร์โมนในสมอง ส่งผลให้มีความไฮเปอร์ที่แสดงออกมาด้วยอาการวิตกจริตและขี้กังวลมากกว่าคนปกติ ครั้งนั้นแพทย์สั่งยาให้ลูก แต่แม้จะกินยาแล้วก็ตาม อาการของลูกก็ไม่ดีขึ้นเลย ยังคงนึกถึงความผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีตซ้ำ […]

ความในใจของคนไกลบ้าน

ฉันคือเด็กสาวบ้านนอกที่จากบ้านมาอยู่ในเมืองกรุง เมืองใหญ่เมืองศิวิไลซ์ที่ใคร ๆ ก็อยากมา คนไกลบ้าน ฉันชื่อ “นวล” เป็นเด็กบ้านนอก ฐานะยากจน เกิดมาในครอบครัวที่อาศัยอยู่ในกระต๊อบเล็ก ๆ ของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย ตั้งแต่จำความได้ฉันเห็นพ่อทำงานหนัก รับจ้างทำงานทุกอย่าง ว่างก็เผาฟืน นึ่งข้าวโพดไปขาย เพราะแม่ไม่สบาย นอนซมอยู่กับบ้าน พี่ชายสองคนต้องออกไปทำงานหาเงิน ส่วนฉันมีหน้าที่เลี้ยงน้องสาวตัวเล็ก ๆ แทนแม่ ความเป็นอยู่ของบ้านเราลำบากมาก ต่างจากฐานะความเป็นอยู่ของบ้านตายายอย่างสิ้นเชิง ตายายเป็นผู้มีอันจะกิน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านติดกัน แต่ท่านไม่เคยมาเหลียวแลหลาน ๆ ในบ้านนี้เลยสักครั้ง แม่เล่าว่าตาและยายโกรธแม่ที่มาคบหากับพ่อ แทนที่จะแต่งงานกับคนที่ท่านหมั้นหมายไว้ให้ ตายายไม่ชอบพ่อเพราะพ่อจน มีแต่ตัวท่านทั้งสองจึงโกรธมากที่แม่เลือกมาอยู่กับพ่อ ถึงกับตัดความเป็นพ่อแม่ลูกกันตั้งแต่นั้น ไม่ว่าท่านจะรู้ว่าลูกสาวและหลานลำบากเพียงใด ตาและยายก็ไม่เคยเหลียวแล มีแต่เพียงคำพูดที่ว่า “ไม่มีกินก็ช่างมึง” ครอบครัวของเราอยู่กันอย่างอด ๆ อยาก ๆ ข้าวที่ได้ปันมาจากการทำงานเก็บเกี่ยวก็มีน้อยนิด ไม่เพียงพอต่อสมาชิกในครอบครัวที่มีกันอยู่หลายชีวิต บ้านเราจึงไม่เคยได้กินข้าวสวย ข้าวนึ่ง มีแต่ข้าวต้มที่ใส่ข้าวเพียงกำมือแต่น้ำเต็มหม้อเพื่อให้พอแบ่งปันให้ทุกชีวิตในครอบครัวประทังความหิว ฉันอยู่บ้านดูแลแม่ดูแลน้อง จนอายุ 7 ขวบก็ได้ไปเข้าเรียน ป.1 ที่โรงเรียนใกล้บ้าน เวลานั้นน้องสาวก็ไปโรงเรียนเช่นกัน แต่เรามีชุดนักเรียนเพียงชุดเดียวเท่านั้น […]

เมื่อฉันพลั้งเผลอฆ่าแมวตัวเอง เสียใจมาก ทำใจอย่างไรดี

บ้านของฉันมีเจ้าเหมียวแสนรู้อยู่ตัวหนึ่งซึ่งทุกคนในบ้าน คือ แม่ แฟน ฉัน และลูกรักมันมากถึงขนาดเอามานอนกอดบนเตียงด้วยทุกคืน เสียใจมาก อยู่มาวันหนึ่งฉันตั้งใจจะแวะไปซื้อยากำจัดเห็บหมัดจากร้าน Pet Shop ใกล้บ้าน เพราะเกรงว่าเจ้าเหมียวจะเอาเห็บหมัดมาปล่อยให้คนในครอบครัว เจ้าของร้านแนะนำยาตัวหนึ่งให้ พร้อมคำรับรองว่า “ปลอดภัยกับสัตว์เลี้ยง 100 เปอร์เซ็นต์” เมื่อกลับมาบ้าน ฉันจึงหยอดยากำจัดเห็บให้เจ้าเหมียวที่กลางหลัง แล้วออกไปทำงาน คืนนั้นแฟนของฉันโทร.มาบอกว่าเจ้าเหมียวอาการไม่ดี นอนน้ำลายฟูมปาก ฉันและแฟนจึงรีบพามันไปโรงพยาบาลโดยด่วน ตอนนั้นฉันได้แต่คิดว่า มันคงกินอะไรผิดสำแดงเข้าไปในร่างกายกระมัง แต่แล้ว…ราวกับโลกถล่มลงมาตรงหน้า เมื่อหมอแจ้งว่า เจ้าเหมียวจากเราไปแล้ว พร้อมกับบอกสาเหตุ…และสาเหตุนั้นเกิดจากฉันเอง! หมอบอกว่า จริง ๆ แล้วไม่ควรซื้อยาจากร้านขายสัตว์เลี้ยง เพราะแมวเป็นสัตว์ที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนในการดูแล และคนขายมักไม่รู้จริงในเรื่องยา ยาที่ฉันซื้อมาใช้ จึงส่งผลทำให้ตับของแมวพัง ช่วงเวลานั้นฉันร้องไห้ทุกวัน เพราะฉันเป็นคนฆ่าแมวที่ฉันและทุกคนในบ้านรักด้วยตัวฉันเอง ลูกถามฉันทั้งน้ำตาว่า “…มันเกิดขึ้นได้ยังไง…ใครทำเหมียว” แต่ฉันก็ไม่กล้าตอบว่าเป็นฉันเอง แม่และแฟนฉันก็รักแมวแสนรู้ตัวนั้นมากจนทำใจไม่ได้ที่มันจากไป หากเห็นแมวตัวอื่น ก็มักเปรยออกมาว่า จะไม่เลี้ยงอีกแล้ว ไม่มีใครแทนที่เจ้าเหมียวได้ บางครั้งแม่ก็ซื้ออาหารไปให้เจ้าแมวที่หลุมศพ ไปพูดคุยกับมันบ่อย ๆ ถึงกระนั้นทั้งคู่ก็ยังคงกอดและกระซิบบอกฉันว่า ไม่เป็นไรนะ ทุกคนให้อภัย เมื่อเห็นฉันร้องไห้ไม่หยุด แต่เป็นตัวฉันเองที่ไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ […]

โทรศัพท์… สื่อรักจากวิญญาณ

โทรศัพท์… สื่อรักจากวิญญาณ – เรื่องลึกลับจากผู้อ่าน ชีวิตของคนชนบทนั้นทุกข์ยากลำบากเหลือแสน ปีใดปลูกพืชได้ผลดีกลับขายไม่ได้ราคา แต่ปีใดแล้ง พืชสวนไร่นาเสียหายหนักกลับขายได้ราคาดี เพราะเหตุนี้จึงทำให้ผู้ใช้แรงงานจากชนบทหลั่งไหลมาทำงานในเขตอุตสาหกรรมอย่างล้นหลาม โดยเฉพาะยามหมดหน้านา เช่นเดียวกันกับชีวิตของ “กล้า” ชายหนุ่มวัย 19 ปีแห่งบ้านสันติสุขของเมืองน่าน ซึ่งหนีความจนมาหางานทำในกรุงเทพฯ กล้าทำงานเป็นคนงานในโรงงานอาหารสำเร็จรูปแห่งหนึ่ง เขาได้เงินเดือนเกือบหมื่นบาท หากเดือนใดมีโอทีมาก เดือนนั้นก็จะได้มากกว่าหนึ่งหมื่น ทุกเดือนเขาจะส่งเงินส่วนหนึ่งให้พ่อแม่ใช้บ้าง หรือเพื่อชำระหนี้บ้าง ส่วนที่เหลือเขาสะสมไว้เพื่อซื้อโทรศัพท์มือถือให้กับตัวเอง กล้าสะสมเงินได้เพียงร้อยสองร้อยบาทต่อเดือน ทำให้เขาต้องใช้เวลานานโขกว่าจะสะสมเงินได้พอกับค่าโทรศัพท์ที่ราคาไม่เกินสองพันห้าร้อยบาท ระหว่างทำงานในโรงงาน กล้าได้มีโอกาสพบกับ “เจน” สาวเพชรบูรณ์ซึ่งทำงานที่เดียวกัน กล้ามีโอกาสพูดคุยกับเจนอยู่หลายครั้งจนรู้สึกถูกคอ แม้จะอยากโทร.หา แต่กล้าก็ไม่กล้าแม้แต่จะขอเบอร์ เพราะเขาไม่มีโทรศัพท์นั่นเอง เขาได้แต่เล่นเน็ตคุยเฟซบุ๊กกับเจนบ้างเป็นครั้งคราว จากนั้นเขาก็ได้เสิร์ชหาจนเจอเบอร์ของเจน และกะว่าวันใดหากเก็บเงินพอซื้อมือถือได้ก็จะลองโทร.ไปให้เจนแปลกใจเล่นสักครั้ง วันที่ 12 เมษายน 2556 เวลาสองทุ่มเศษ เจนได้รับโทรศัพท์สายแปลกที่ไม่มีชื่อ ตอนแรกเธอคิดว่าคงมีใครโทร.ผิดเข้ามา แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อคนในสายนั้นคือกล้านั่นเอง ทั้งสองคุยกันเวลาเดิมทุกคืนมาประมาณเดือนกว่า คืนหนึ่งกล้าบอกเจนว่า หากไม่เห็นกล้าโทร.มา เป็นเพราะกล้าต้องออกไปนอนที่ไร่กับพ่อบนเขา กล้าไม่ได้กลับไปทำงานที่โรงงานอีกแล้ว และหากวันใดที่กล้าไม่โทร.หาก็ให้เจนโทร.หาแม่ของกล้า แม่จะบอกเจนได้ว่ากล้าอยู่ที่ไหน หลังจากนั้นเจนได้เฝ้ารอโทรศัพท์ของกล้า เวลาผ่านไปหนึ่งคืนก็แล้ว สองคืนก็แล้ว สามคืนก็แล้ว […]

ชีวิตที่เต็มไปด้วยความโชคดีของ จูลี่ แอนดรูวส์

เมื่อเอ่ยถึง จูลี่ แอนดรูวส์ หลายคนอาจนึกถึงเสียงของเธอ หรือฮัมเพลง “โด เร มี” ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง มนต์รักเพลงสวรรค์ (The Sound of Music) ที่เธอแสดงนำในปี 1965 ก่อนเป็นอย่างแรก จูลี่เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงด้านการขับร้องอย่างหาตัวจับยากและโลดแล่นอยู่ในวงการฮอลลีวู้ดมานานกว่าครึ่งศตวรรษ เธอเคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า ชีวิตของเธอได้พบกับความโชคดีอย่างเหลือเชื่อถึงสามครั้ง แต่ละครั้งเปรียบได้กับการก้าวขึ้นบันไดศิลาอันแข็งแรงที่นำพาให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไป จูลี่ แอนดรูวส์ (Dame Julia Alizabeth Andrews) เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1935 ที่ประเทศอังกฤษ เธอมีภูมิหลังครอบครัวที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ตรงข้ามกับลักษณะนิสัยที่สุภาพ เรียบง่าย และมองโลกในแง่ดีอย่างที่เธอเป็นมาโดยตลอด จูลี่เคยพูดถึงชีวิตของตัวเองอย่างติดตลกว่า “ฉันเป็นคนที่มีพ่อแม่มากกว่าใครๆ ในโลก” แม่ของจูลี่ให้กำเนิดเธอในขณะที่ยังเป็นภรรยาของ เท็ด เวลส์ ครูสอนวิชาช่างไม้ ทว่าพ่อแท้ๆ ของจูลี่ไม่ใช่เขา หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองปะทุไม่นาน สามี – ภรรยาคู่นี้ก็หย่ากัน ต่างฝ่ายต่างแต่งงานใหม่ พ่อเลี้ยงคนใหม่ของจูลี่มีชื่อว่า เท็ด แอนดรูวส์ เขาเป็นนักร้อง […]

โลกสวย?…ด้วยการ (หนี) ทุกข์ โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ

คำถามจากนักปฏิบัติหน้าใหม่ ผู้ที่เพิ่งค้นพบว่าตัวเองเป็นคน “โลกสวย” คือ ชอบมองโลกแต่ในด้านสวยงามของชีวิตโดยไม่มองถึงความเป็นจริง และแสนจะเกลียดความทุกข์ แต่ศาสนาพุทธสอนว่า ถ้าไม่เห็น ทุกข์ ก็ไม่เห็นธรรม แล้วคนไม่ชอบยุ่งกับความทุกข์อย่างเธอจะทำอย่างไรดี… พระอาจารย์คะ หนูเกลียดความทุกข์มาก ไม่ชอบเผชิญหน้ากับมันเลย เช่น ถ้ารู้ว่ามีความรักแล้ว ทุกข์ ก็เลือกที่จะไม่มีความรักดีกว่า แต่พระพุทธศาสนาสอนว่า “ไม่เห็นทุกข์ ไม่เห็นธรรม” หนูอยากเห็นธรรม แต่ไม่อยากเห็นทุกข์…จะได้ไหมคะ ไม่ชอบทุกข์ ไม่ปรารถนาทุกข์ใช่ไหม…แต่ถ้าทุกข์แล้วได้ธรรม มันคุ้มนะ ถ้ามีผัว 4 – 5 คน มีลูก 7 – 8 คน แล้วทำให้ทุกข์จนถึงที่สุด จนได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบันก็น่ามี ลองนึกถึงสมการ “เจอทุกข์ = เจอธรรม” สิ ใจเราจะได้เปลี่ยนมุมมอง เปลี่ยนทิฏฐิ ปรับจิตให้เข้าใจ ไม่หลบ ไม่หลีก ไม่หนี ปล่อยไปตามวิถี ถ้าไม่อย่างนั้นเราก็ต้องเป็นจิตวิญญาณที่ระหกระเหิน เร่ร่อนในวัฏสงสารอีกหลายชาติ เพราะไม่รู้จักทุกข์เลย ฟังเผิน ๆ […]

ฮีโร่ของฉัน…ปะป๊าสู้สู้

ฮีโร่ของฉัน…ปะป๊าสู้สู้ “ตัวอย่างที่ดีมีค่ามากกว่าคำสอน” เมื่อฉันได้ยินประโยคนี้ครั้งแรก ทำให้ฉันนึกถึงปะป๊าขึ้นมาทันทีทันใด ปะป๊าที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เด็ก ท่านเป็นคนพูดน้อย แต่ทำมาก รักครอบครัว รับผิดชอบ เป็นผู้นำครอบครัวที่ดีมาก ครอบครัวของฉันเคยผ่านช่วงไอเอ็มเอฟเศรษฐกิจตกสะเก็ดมาด้วยกัน ตอนนั้นที่บ้านประสบปัญหาอย่างหนัก ต้องปิดกิจการลง พร้อมกันนั้นก็เป็นปีเดียวกับที่ฉันเอนทรานซ์ไม่ติดด้วย แต่ท้ายที่สุดพวกเราก็ผ่านกันมาได้และทำให้รักกันมากขึ้น แต่ด้วยผลพวงทางเศรษฐกิจครั้งนั้น ทำให้ไม่นานต่อมาปะป๊าก็ตื่นขึ้นมาชงชาดื่มไม่ได้เหมือนอย่างเคย ปะป๊ารินชาหกเพราะกะไม่ถูก ขับรถไม่ได้ เกือบชนประตูบ้าน ปะป๊าเรียกอาหารเหล่านั้นว่า “การเสียศูนย์” ท่านรู้ตัวเองดีว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติแน่นอน จึงรีบไปหาหมอ หมอบอกว่า โชคดีที่มาทัน เพราะปะป๊าเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ หากมาช้ากว่านี้อีกเพียงสองชั่วโมงอาจเป็นอัมพาตได้ และได้อธิบายให้ปะป๊าทราบว่า ปะป๊ามีปัจจัยเสี่ยงครบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอายุ (อายุ 50 – 60 ปีมักเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ตอนนั้นปะป๊าอายุประมาณ 50 ปี) สูบบุหรี่ อ้วน ไม่ออกกำลังกาย และเครียด ปะป๊าเข้าข่ายทุกประการอย่างที่หมอบอก เมื่อปะป๊าได้ยินอย่างนั้น ท่านก็รู้ตัวดี และเนื่องจากท่านรักตัวเองและครอบครัวมาก ท่านไม่อยากให้ลูกหลานลำบากถ้าหากท่านเป็นอะไรไป ปะป๊าจึงตัดสินใจเลิกบุหรี่อย่างเด็ดขาดนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทั้ง ๆ ที่สูบมานานตั้งแต่วัยรุ่น และทั้ง ๆ ที่ลูก […]

แก้กรรม… ทำแท้ง?!?

แก้กรรม… ทำแท้ง?!? โดย พระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ พระอาจารย์ครับ แฟนผมเคยไป ทำแท้ง เพราะตอนนั้นเราไม่พร้อมมีลูก ผมเองก็ปล่อยให้เขาทำ อย่างนี้ผมจะต้องรับผลกรรมด้วยไหมครับ รับไม่รับอยู่ที่ว่าจิตของเรามีส่วนร่วมไหม ถ้าจิตเราคอยคิดถึงมัน มีความเศร้าหมองขุ่นมัว ผลทางใจก็เกิดขึ้นแล้ว แต่เราจะทำอย่างไรจึงจะไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่จบไปแล้ว…ก็กรรมฐานนี่แหละที่จะทำให้เราไม่คิดถึงอดีต ส่วนผลทางรูปธรรมว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นตามมานั้น ก็ต้องดูว่าเราทำอะไรมา…อย่างการทำแท้งก็เหมือนกับการฆ่าชีวิตหนึ่ง การฆ่าการเบียดเบียนผู้อื่นจะทำให้เราอายุสั้น สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เจ็บป่วยบ่อย ส่วนการที่เราไปเกี่ยวพันกับการทำแท้ง จะมีอะไรติดตามมาหลังจากทำไปแล้วก็ต้องยอมรับไป เราควรดูแลสุขภาพใจและกายของเราให้ดี อะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องยอมรับแล้วหันไปทำสิ่งที่ดีทดแทน แสดงว่า ทำดีทดแทนแล้ว จะแก้กรรมนี้ได้หรือครับ? อธิบายอย่างนี้ดีกว่า สมมุติเคยทำแท้ง 1 ครั้ง ถือว่าติดลบไป 100 คะแนน เราก็ไปทำคุณงามความดีอย่างอื่นที่บวกแต้มเพิ่มอีก 100 ที่ติดลบยังไม่ไปไหนหรอก แต่เราแค่ไปทำความดีอย่างอื่นให้บวกเพิ่มขึ้นเป็น พัน – หมื่น – แสน เราจะไปกังวลทำไมกับลบ ตราบใดที่บวกมันเยอะกว่า ลบก็ให้ผลไม่ได้ บาปของการทำแท้งมีค่าเท่ากับฆ่าคน องคุลีมาลฆ่าคนเป็นพันคนแต่ก็ยังบรรลุอรหันต์ได้ ดังนั้นเมื่อมันผ่านไปแล้วก็อย่าปล่อยให้ใจเศร้าหมอง มุ่งหน้าตั้งใจทำสิ่งที่จะข้ามฝั่งคือเจริญสติอย่างเดียวดีกว่า อย่างนี้ผมหรือแฟนบาปมากกว่ากันครับ ผู้หญิงที่เป็นคนตัดสินใจทำแท้งรับกรรมไปเลย 80 เปอร์เซ็นต์ […]

ไม่แบ่ง… ไม่แยก แบบ ริชาร์ด เกียร์ ดาราหัวใจพุทธ

ไม่แบ่ง… ไม่แยก แบบ ริชาร์ด เกียร์ ดาราหัวใจพุทธ ครั้งหนึ่งองค์ทะไลลามะได้เล่าเรื่องของพระภิกษุชรารูปหนึ่งที่หลบหนีออกมาจากทิเบต พระรูปนี้เป็นหนึ่งในภิกษุหลายๆ รูปที่ถูกคุมขังตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1950 หลังการกวาดล้างอาราม ซึ่งเคยเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนานิกายวัชรญาณในเมืองลาซา องค์ทะไลลามะจำพระภิกษุชราได้เพียงคลับคล้ายคลับคลาเท่านั้น เพราะพระรูปนี้ไม่ได้มีตำแหน่งใดเป็นพิเศษ เป็นพระธรรมดาเช่นเดียวกับภิกษุอีกหลายร้อยรูปในอาราม เมื่อองค์ทะไลลามะสอบถามพระภิกษุชราเกี่ยวกับประสบการณ์ในคุกที่ทิเบต ท่านก็ตอบว่า “ผมตกอยู่ในภัยอันตรายที่ร้ายกาจมาก” “อันตรายจากอะไรหรือ” องค์ทะไลลามะถามต่อ “อันตรายจากการที่เกือบจะต้องกลายเป็นคนที่มีแต่ความโกรธแค้น” ด้วยคำตอบนี้ องค์ทะไลลามะจึงทราบโดยทันทีว่า พระภิกษุชราที่นั่งตรงหน้าท่านไม่ใช่พระธรรมดา แต่เป็นพระที่พิเศษจริงๆ เรื่องเล่าข้างต้นเป็นหนึ่งในหลายๆ เรื่องที่ฝังอยู่ในจิตใจของริชารด์ เกียร์ และจากประสบการณ์ความประทับใจที่เขามีกับทิเบตหลายต่อหลายครั้ง ทำให้เขาตัดสินใจอุทิศครึ่งหนึ่งของชีวิตเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้ชาวทิเบต     ริชาร์ด เกียร์ มีชื่อเต็มว่า ริชาร์ด ทิฟฟานี เกียร์ (Richard Tiffany Gere) เป็นลูกชายคนที่สองในจำนวนพี่น้องห้าคน เขาเกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1949 ในสหรัฐอเมริกา หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมปลายในปี ค.ศ. 1967 ริชาร์ด เกียร์ ได้รับทุนของนักกีฬายิมนาสติกเพื่อเรียนต่อในมหาวิทยาลัยแมตซาชูเซตส์แอมเอิร์สต์ (The […]

เมื่อพ่อแม่ไม่รักกันอีกต่อไป ลูกควรทำอย่างไรให้ชีวิตเดินต่อไปได้

เมื่อ พ่อแม่ไม่รักกัน อีกต่อไป ลูกควรทำอย่างไรให้ชีวิตเดินต่อไปได้ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เพื่อนของฉันนั่งปรับทุกข์เรื่องลูกว่าจะทำอย่างไรให้ลูกเข้าใจ ถ้าพ่อกับแม่ไม่ได้รักกันอีกต่อไปแล้ว ฉันว่าไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอกกับการที่เราจะเดินไปบอกคนที่เราเฝ้ารัก เฝ้าถนอมเขาด้วยหัวใจและวิญญาณ ว่าครอบครัวของเขากำลังจะเปลี่ยนไป เพราะนั่นหมายถึงว่าเรากำลังทำร้ายความรู้สึกเขา เราจะทนได้อย่างไรถ้ามองเห็นเขาต้องเจ็บปวด แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วมันก็ต้องเกิดขึ้น ประเด็นคือทำอย่างไรที่จะทำให้เขาเจ็บปวดน้อยที่สุด จำได้ว่า เมื่อสองปีที่ผ่านมาฉันได้รับบทความที่ส่งต่อกันมา ชื่อเรื่องว่า “I’ll not divorce you.” เรื่องมีอยู่ว่า เด็กชายคนหนึ่งมีครอบครัวที่แสนสุขสันต์ พ่อแม่รักและห่วงใยในกันและกันมานับตั้งแต่เขาเกิด เขาคิดว่าเขาเป็นเด็กโชคดีที่สุดในโลก แต่แล้ววันหนึ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป… พ่อเริ่มกลับบ้านผิดเวลา และแม่ก็หาเรื่องทะเลาะกับพ่อได้ทุกวัน เขาเฝ้ามองว่า เรื่องราวต่อไปจะเป็นอย่างไร พร้อมกับภาวนาว่า ขออย่าให้เลวร้ายเหมือนครอบครัวของเพื่อนเขาเลย เขาไม่อยากถูกใครมองว่าเป็นเด็กบ้านแตก ไม่มีอะไรเป็นไปอย่างที่ฝันไว้เสมอไป เราไม่สามารถคาดหวังถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ และแล้ว…ช่วงเวลาที่ต้องเผชิญก็มาถึง เมื่อพ่อกับแม่เดินมาบอกเขาว่า ทั้งสองคนจะไม่อยู่บ้านหลังเดียวกันอีกต่อไป ราวกับว่าโลกทั้งโลกถล่มลงมาตรงหน้า แต่ละวันที่ผ่านไปเขามีแต่คำถามว่า ทำไมพ่อกับแม่ไม่มีความอดทนมากพอ ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่รักกันเหมือนเมื่อก่อน ทำไม…ทำไม…และทำไม เขาไม่รู้ว่ากี่วันที่เขามีคำถามแบบนี้ ไม่รู้ว่ากี่คืนที่นอนร้องไห้จนหลับ วันหยุดสุดสัปดาห์แทนที่เขาจะได้มีความสุขพร้อมหน้าพ่อและแม่ แต่กลับเป็นว่าเขาต้องอยู่กับคนใดคนหนึ่งเท่านั้น จำได้ว่าเขาไม่พูดกับแม่หลายวัน ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าแม่พยายามจะทดแทนส่วนที่ขาดหายไปให้เขา เขาร่างจดหมายบอกเล่าถึงความทุกข์ของเขาให้ปู่กับย่าฟัง ท่านตอบมาว่า… “หลานรักของปู่กับย่า… “ปู่กับย่าเข้าใจว่า ทุกข์ของหลานนั้นมากเพียงใด […]

keyboard_arrow_up