ท่านพ่อลี ธัมมธโร สอนเรื่องนิพพาน

ครั้งหนึ่ง ท่านพ่อลี กล่าวข้อธรรมเรื่องนิพพาน ด้วยหวังประโยชน์ต่อชนหมู่มากไว้ว่า “…ที่ว่านิพพาน ๆ นั้นมิใช่อื่น ก็คือดวงจิตใจธรรมดาของเรานี่เอง แต่พ้นไปจากอาสวะทั้งปวงได้แล้ว คือถึงธรรมชาติจิตเดิมธรรมชาติของเขา ย่อมเป็นของไม่เกิด ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย… “พระอรหันต์ที่เป็นผู้รู้แจ้งโลก ละโลกขาดเป็นสมุจเฉทปหานได้แล้วนั้น ถ้าขันธ์ยังปรากฏแก่โลกอยู่ก็เป็นขันธวิสุทธิ หมดบุญหมดบาป เพราะดวงจิตมิได้เข้ายึดมาเป็นกรรมสิทธิ์ จิตพ้นแล้วจากอาการของขันธ์คือสังโยชน์ 10 ดับสนิท มิได้มาพัวพันดวงจิตได้อีกแล้ว “ที่เรียกว่า’พระนิพพานธรรม’ คือ จิตผ่องใส ไม่มีราคะ โทสะ โมหะ มาปกปิดอีก ได้ถึงธรรมชาติจิตเดิมอันสว่างไม่มีสิ่งที่จะเปรียบได้ เมื่อความสว่างอันนั้นเกิดขึ้นแล้ว ย่อมทำลายความสว่างของโลกทั้ง 3 ให้หายไปหมด ไม่ปรากฏว่ามีภพนั้นภพนี้อีกเลย เมื่อจิตของตนยังไม่พ้นไปจากกิเลสแล้ว ย่อมเห็นว่าทั้ง 3 ภพมีความว่างอยู่หรือเป็นสุขอยู่ “เมื่อใดใจของตนเข้าถึงโสดาบัน ขั้นแรก แลเห็นความสว่างของโลกทั้ง 3 มืดไปบ้างหรือให้ปรากฏมีสีแดงไปบ้าง ถ้าเข้าถึงสกิทาคามี ขั้นที่สองจะปรากฏความสว่างของโลก 3 ให้สีแดงหรี่ลงทุกที ถ้าเข้าถึงอนาคามีขั้นที่สาม จะปรากฏความสว่างของโลก 3 ให้มืดมัวลงหรี่ลงทุกทีแต่ยังเหลืออยู่ ถ้าเข้าถึงอรหัตตมรรคในขั้นที่สี่ จะปรากฏความสว่างของโลก […]

ใครว่าทำดีไม่ได้ดี การทำดี แม้เพียงเล็กน้อย อาจได้รับผลตอบแทนที่ยิ่งใหญ่

ใครว่าทำดีไม่ได้ดี การทำดี แม้เพียงเล็กน้อย อาจได้รับผลตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ หลังเรียนจบไฮสกูล อีวอนี วิลเลียมส์ (Evoni Williams) เด็กสาววัย 18 ปี ไปทำงานเป็นพนักงานร้านวอฟเฟิลเฮ้าส์ในเมือง La Marque รัฐเทกซัส ประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อเก็บเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัย ปกติเช้าวันเสาร์เป็นวันที่ค่อนข้างวุ่นวายเพราะมีลูกค้าเป็นจำนวนมาก ชายชราคนหนึ่งพร้อมสายอ็อกซิเจนเข้ามาในร้านเพื่อหาอะไรใส่ท้อง ลูกค้าคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ก็ได้ยินชายชราบอกอีวอนีว่า มือของเขาใช้การไม่ค่อยได้ ขอให้เธอช่วยหั่นแฮมให้ เพราะเขาเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง ไม่สามารถใช้มีดหั่นแฮมได้ถนัด แม้จะยุ่งแสนยุ่งแต่อีวอนีก็ไม่ลังเลที่จะช่วยเขาอย่างเต็มอกเต็มใจ โดยไม่รู้ว่าลูกค้าอีกคนแอบถ่ายภาพเธอและชายสูงวัยคนดังกล่าว ลูกค้าคนนั้นโพสต์เล่าเรื่องราวในโซเชียลว่า อีวอนีคว้าจานของชายชรามาทันที แล้วเริ่มหั่นแฮมให้เขา อีวอนีอาจจะเห็นว่าสิ่งที่เธอทำเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับชายชราคงเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว นอกจากนั้นยังแสดงความซาบซึ้งใจที่ได้มาพบเจอความเมตตากรุณาและใส่ใจเพื่อนมนุษย์ตั้งแต่เช้า ถือเป็นการเริ่มต้นวันที่ดี ในขณะที่ทุกวันนี้โลกดูเหมือนมีแต่เรื่องร้าย ๆ ถ้าทุกคนเป็นอย่างพนักงานเสิร์ฟคนนี้ และยอมสละเวลาเพื่อยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่น ก็จะเป็นเรื่องที่ดีมาก คนถ่ายภาพนั้นบอกภายหลังว่าได้ยินชายสูงวัยขอร้องพนักงานหลายคนก่อนหน้านั้น แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย เธอรู้สึกประทับใจในความมีน้ำใจของอีวอนี และเมื่อนำเรื่องนี้ไปเล่าลงเฟซบุ๊ก ปรากฏว่ามีคนกดไลค์และแชร์หลายพันครั้ง มีคอนเม้นท์มากมายที่แสดงความประทับใจ นอกจากนั้นยังพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อยากจะขอบคุณและมอบรางวัลให้อีวอนี อีวอนีบอกนักข่าวในภายหลังว่า วันนั้นเธอก็เข้ากะตามปกติ เมื่อชายชราขอความช่วยเหลือ เธอก็แค่ลงมือทำ เพราะเธอมีหน้าที่ดูแลลูกค้าอยู่แล้ว ทั้งที่ตอนนั้นพ่อครัวเรียกชื่อเธอให้ไปรับอาหารออกไปเสิร์ฟ แต่เธอก็ยังหั่นแฮมให้ชายชราจนเสร็จ เมื่อนายกเทศมนตรีของเมืองเห็นเข้าก็ประกาศให้วันที่ […]

ลิขิตชีวิตด้วยธรรมและคำสอนพ่อ – ดารินทร์ ยิ่งเจริญ จากลูกพ่อค้าสู่ เจ้าของธุรกิจ 400 ล้าน

ลิขิตชีวิตด้วยธรรมและคำสอนพ่อ – ดารินทร์ ยิ่งเจริญ จากลูกพ่อค้าสู่ เจ้าของธุรกิจ 400 ล้าน แม้ คุณดาว – ดารินทร์ ยิ่งเจริญ ไม่เคยปรากฏชื่อบนสื่อในฐานะหนึ่งในนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ แต่ในย่านคลองสาม ปทุมธานี รู้จักเธอดีในฐานะ เจ้าของธุรกิจ วัสดุก่อสร้างรายใหญ่ และเจ้าของพื้นที่ริมถนนย่านคลองสามกว่า 20 ไร่ ที่แบ่งปันเป็นตลาดโต้รุ่ง เพื่อสร้างช่องทางทำกินให้ชาวบ้านปลดหนี้ได้สำเร็จ วันนี้เธอไม่เพียงประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจ แต่ยังสะสมอริยทรัพย์ โดยมอบทุนการศึกษาแก่เด็กยากจนที่เรียนดีหลายชีวิต ร่วมสร้างโรงพยาบาล สร้างกุฏิสงฆ์ ปฏิบัติธรรมเป็นประจำทุกเดือน ดำเนินชีวิตด้วยคติธรรมและคำสอนของบุพการี กว่าจะมีวันนี้ บทเรียนชีวิตสอนให้เธอต้องคิดและเรียนรู้ ชีวิตวัยเด็ก เราเกิดมาในครอบครัวคนจีน มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน เราเป็นลูกคนที่ 4 คุณพ่อเป็นคนจีนโล้สำเภามาจากโพ้นทะเล มาตั้งรกรากแถวคลองรังสิต จำได้ว่าสมัยนั้นลำบากมาก พ่อขายเศษเหล็ก ขายเรือเอี้ยมจุ๊น กระทั่งมาเป็นพ่อค้าขายข้าว เพราะสมัยนั้นมีแต่ทุ่งนาเต็มไปหมด ตอนเด็กเห็นพ่อลำบาก ทำงานสารพัดทั้งที่ไม่รู้ภาษาไทย บางครั้งก็ถูกโกง แต่ท่านอดทนสูงมาก ขยัน มีความทะเยอทะยานที่จะขยายธุรกิจ เพราะอยากให้ลูกมีความเป็นอยู่ทัดเทียมคนอื่น เราก็ช่วยพ่อขายของทุกอย่างตั้งแต่ตัดเหล็ก […]

บอก ไม่ต้องแบก บทความธรรมะที่ พ่อแม่ ควรอ่าน โดย พระอาจารย์ชาญชัย อธิปัญโญ

บอก ไม่ต้องแบก บทความธรรมะที่ พ่อแม่ ควรอ่าน โดย พระอาจารย์ชาญชัย อธิปัญโญ เมื่อเราทําดีก็น่าจะมีความสุข แต่เหตุใดหลายคนทําดีแล้วยังทุกข์ ดังเช่น พ่อแม่ เลี้ยงลูกด้วยความรักจึงทุ่มเทกําลังกายกําลังใจ กําลังทรัพย์ นอกจากนี้ยังเฝ้าอบรมสั่งสอนลูก แม้ต้องเหนื่อยยากลําบากกายและใจก็ไม่ท้อ หวังเพียงให้ลูกเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีมีความรู้เทียมหน้าเทียมตาคนอื่น 1 การกระทําของพ่อแม่เป็นความดีอันมีค่าซึ่งพ่อแม่ควรจะได้รับความสุข แต่พ่อแม่หลายคนกลับได้รับความทุกข์จากการทําความดีดังกล่าว เมื่อลูกไม่เชื่อฟังคําสอน ประพฤติตนเหลวไหล ไม่รับผิดชอบการเรียน เอาแต่เล่นเกม เกียจคร้านการงาน ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ชอบออกไปเที่ยวนอกบ้าน ติดเพื่อน ติดอบายมุข เป็นต้น 2 กรณีเช่นนี้มีเหตุปัจจัยที่สําคัญอยู่ 2 ประการ 3 ประการแรกมาจากตัวพ่อแม่เอง ประการหลังมาจากตัวลูก 4 เหตุประการแรกที่มาจากพ่อแม่นั้น เพราะพ่อแม่ไม่เข้าใจวิธีเลี้ยงลูกจึงใช้ท่าทีและวิธีการที่ไม่เหมาะสมในการอบรมลูก วิธีการเลี้ยงและอบรมลูกที่เหมาะสมนั้นควรให้สอดคล้องกับวัยของเขา กล่าวคือ 5 วัยที่ลูกยังนอนแบเบาะพูดไม่ได้ ช่วยตัวเองไม่ได้ ต้องเลี้ยงแบบไข่ในหิน เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูไม่ให้คลาดจากสายตา ดูแลกันชนิดริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยทีเดียว 6 เมื่อลูกเติบโตขึ้นมาอยู่ในวัยคืบคลานพอจะเรียนรู้สื่อข้อความกันได้ ต้องเลี้ยงแบบครูที่คอยดูแลอบรมบ่มเพาะให้ลูกได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ในทางที่ถูกที่ควร เป็นต้นว่าปลูกฝังเรื่องการมีระเบียบวินัยเช่น กินเป็นเวลา […]

Dhamma Daily : พระอาจารย์มานพ อุปสโม ตอบปัญหาเกี่ยวกับ การปฏิบัติธรรม

Dhamma Daily : พระอาจารย์มานพ อุปสโม ตอบปัญหาเกี่ยวกับ การปฏิบัติธรรม ซีเคร็ต ได้รวบรวมการตอบปัญหาเกี่ยวกับ การปฏิบัติธรรม ของพระอาจารย์มานพ อุปสโม ไว้ดังนี้ 1 ถาม : ตอนไปปฏิบัติธรรมมีกฎให้ปิดวาจา อยากทราบความหมายของคําว่า ปิดวาจา หมายถึงไม่พูดเพ้อเจ้อ ไร้สาระ ไม่น่าจะหมายความว่าห้ามพูดโดยเด็ดขาด ไม่ทราบว่าเข้าใจถูกหรือไม่คะ 2 ตอบ : ปิดก็คือไม่เปิด ปิดวาจาก็คืองดพูด เพราะว่าพูดแล้วอาจเกิดปัญหา คนเราเวลาพูดกันไม่ได้คุยกันแต่เรื่องของสองคน มักจะพาดพิงถึงคนอื่น เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา ถือเป็นการส่งจิตออก ทําให้จิตว้าวุ่น ขณะเดียวกันคนสองคนคุยกันก็มีปัญหาได้ คือชอบใจบ้าง ไม่ชอบใจบ้าง การคุยกันจึงไม่เป็นประโยชน์ต่อการกระทําความเพียร จึงควรงดคุย คนสองคนก็ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน แต่จริง ๆ แล้วพระพุทธเจ้าก็ไม่ได้สรรเสริญการงดพูดโดยเด็ดขาด สมัยที่พระพุทธเจ้าทรงดํารงพระชนม์ชีพอยู่ มีพระสงฆ์ไปจําพรรษาร่วมกันหลายรูปในป่าโดยตั้งกติกาไม่คุยกัน ยกเว้นกรณีที่อุบาสกอุบาสิกาถาม เมื่อไปบิณฑบาต พระจะอมน้ำ ถ้าโยมไม่ถามก็จะอมอยู่อย่างนั้น ถ้าโยมถามก็กลืนน้ำแล้วตอบ เมื่อถึงวันพระพระก็จะมาพบกันครั้งหนึ่ง แต่ผลคือ มีพระรูปหนึ่งหาย ก็สอบถามกันว่าไปไหน […]

การให้ทาน ที่ได้บุญมาก โดย สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน)

การให้ทาน ที่ได้บุญมาก โดย สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน) ความดีที่ควรทำมีอยู่เป็นอันมาก รวมเป็นข้อใหญ่ได้ 3 อย่าง คือทาน ศีล ภาวนา ทานคือการให้ ไม่ใช่ความหมายแคบ ๆ เพียงให้เงินทองข้าวของแก่ภิกษุสามเณรหรือคนยากไร้ขาดแคลนเท่านั้น ทานที่สำคัญที่สุดคืออภัยทาน ทาน คือการให้อภัย การให้ทาน ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเงินทอง จุดมุ่งหมายที่แลเห็นชัด ๆ คือเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น แต่จุดสำคัญที่ควรเข้าใจก็คือเพื่อชำระกิเลสจากใจ กิเลสตัวนั้นคือโลภะ ผู้ที่ให้ทานโดยมุ่งชำระกิเลสนั่นแหละถูก ให้ทานโดยมุ่งผลตอบแทนเป็นลาภ ยศ สรรเสริญ ไม่ถูก ขอให้อย่าลืมความสำคัญประการนี้ มีสติระลึกรู้ไว้ให้เสมอว่า การให้ทานแต่ละครั้ง ไม่ใช่ว่าเพื่อช่วยทุกข์ผู้อื่นอย่างเดียว แต่ต้องมุ่งเพื่อละกิเลสกองโลภะด้วย อย่าคิดจะช่วยทุกข์ผู้อื่นไปพร้อมกับที่คิดว่าจะได้รับผลตอบแทน เป็นความมีลาภ ยศ สรรเสริญ สุข จากการให้นั้นด้วย แล้วดีใจว่าการให้ทานของตนเป็นการยิงนกทีเดียวได้สองตัว ได้ทั้งผู้อื่นและจะได้ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข ของตนด้วย ถ้าจะดีใจว่ายิงนกทีเดียวได้สองตัว ก็ให้เป็นสองตัวคนละอย่าง คือตัวหนึ่งเป็นการช่วยบำบัดทุกข์ของผู้อื่น อีกตัวหนึ่งเป็นการละกิเลสในใจตนไปพร้อมกัน ให้ดีใจเช่นนี้นับว่าใช้ได้ เป็นการไม่ผิด […]

รักครั้งใหม่ ของ หมิว – ลลิตา ปัญโญภาส

รักครั้งใหม่ ของ หมิว – ลลิตา ปัญโญภาส “หมิวสนุกกับชีวิตช่วงนี้มาก” คุณ หมิว – ลลิตา พูดถึงชีวิตของเธอให้ ซีเคร็ต ฟังซึ่งเราก็เห็นว่าเป็นจริงจากรอยยิ้ม และแววตาอันเปี่ยมไปด้วยความสุขและสนุกของเธอ เราได้คุยกับเธอในช่วงสายของวันที่กรุงเทพฯ อากาศเย็นสบายอย่างที่หาได้น้อยนัก เราคุยกันตั้งแต่เรื่องงานไปจนถึงลูกชายสองคนที่กำลังเติบโตเป็นวัยรุ่น โดยมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะจากเธอและคนรอบข้างประสานกันเป็นระยะตลอดการสนทนา เรารู้สึกได้ว่า ชีวิตช่วงนี้น่าจะเรียกได้ว่าเป็น “รักครั้งใหม่” ที่ทำให้เธอเป็นสุขและสดใสมากกว่าเดิม ความท้าทายครั้งใหม่ หมิว – ลลิตากลับมาอีกครั้งในละครเรื่อง ล่า แม้เธอจะเล่นละครมาแล้วหลายบทบาท แต่บท “มธุสร” เป็นบทที่ท้าทายจนทำเอาคิดหนักตั้งแต่ต้น “ก่อนรับเล่นละครเรื่อง ล่า คิดเยอะอยู่เหมือนกัน เพราะเป็นละครที่ยาก ต้องใช้สมาธิอย่างมาก เมื่อรับเล่นก็เครียดนิดหน่อย เพราะยากด้วยคาแร็กเตอร์ของตัวละครที่หลากหลาย มีการพลิกบทบาทเยอะ แต่สุดท้ายเมื่อได้เห็นผลงาน ก็คิดว่าถ้าไม่รับคงน่าเสียดาย เพราะเป็นบทที่ดีมาก (ยิ้ม) “เรื่องนี้ต้องแต่งเอฟเฟ็กต์เยอะ แต่งเต็ม เป็นผู้ชายบ้าง เป็นคนแก่บ้าง เวลาที่แต่งเอฟเฟ็กต์แบบเต็ม 100 เปอร์เซ็นต์ บางครั้งทำให้อึดอัดและเป็นอุปสรรคต่อการแสดง เราก็จะไปคุยกับทีมงาน เขาก็จะแต่งให้พอดีที่เราจะสามารถอยู่กับมันได้ทั้งวันและทำงานได้คล่อง […]

เพื่อลูกรัก พ่อยอมเป็นคนไร้บ้าน ขอแค่ให้ได้อยู่ใกล้ลูกก็พอ

เพื่อลูกรัก พ่อยอมเป็นคนไร้บ้าน ขอแค่ให้ได้อยู่ใกล้ลูกก็พอ ความรักของพ่อแม่เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข เมื่อเห็นลูกมีความทุกข์พ่อแม่ก็พร้อมช่วยเหลือและทำทุกอย่าง เพื่อลูกรัก อย่าง พอล ดิจิอาโคโม (Paul DiGiacomo) ยอมทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยลูกสาว เมแกน (Meghan) ซึ่งติดเฮโรอีนและใช้ชีวิตอยู่บนท้องถนนย่านดาวน์ทาวน์ในบอสตัน สหรัฐอเมริกา เธอกางเต็นท์ที่พักอยู่ใกล้คลินิกบำบัดยาเสพติดก็จริง แต่ขาดแรงจูงใจให้เข้าไปบำบัด ทั้ง ๆ ที่แฟนหนุ่มของเมแกนก็เพิ่งเสียชีวิตเนื่องจากใช้ยาเกินขนาดเมื่อปีที่แล้ว เมแกนประสบปัญหาติดยาเสพติดมานานนับสิบปี เธอเริ่มจากยาระงับปวดตอนอายุ 19 จากนั้นก็เสพมาเรื่อย จนสุดท้ายมาลงเอยกลายเป็นเสพเฮโรอีน เร่ร่อนใช้ชีวิตกินนอนอยู่ข้างถนน แล้ววันหนึ่งรายการ Anderson Cooper 360° ของ CNN ก็มาสัมภาษณ์เมแกนกับผู้ติดยาเสพติดอีกคนชื่อ บิลลี่ โดโนแวน เกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตในย่านดาวน์ทาวน์ตอนใต้ของบอสตันซึ่งมีชื่อเสียงดังกระฉ่อนในแง่ของมีผู้ใช้ยาเสพติดอยู่เยอะ ซึ่งทั้งคู่ต่างก็เล่าเรื่องตัวเองว่า เริ่มจากยาระงับปวดสาระพัดชนิด ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นเฮโรอีนเพราะราคาถูกกว่า Man addicted to opioids: 'I know I'm going to die' “I’ve been shooting heroin for […]

8 วิธีคลายเครียดสะสม อย่างง่าย ๆ ในเวลาทำงาน : Secret เคล็ดลับ

8 วิธีคลายเครียดสะสม อย่างง่าย ๆ ในเวลาทำงาน : Secret เคล็ดลับ ในหนึ่งวันคุณใช้เวลาไปกับการทํางานมากน้อยเพียงใด รู้หรือไม่ว่า การทํางานติดต่อกันเป็นระยะเวลานานจะทําให้เกิดความเครียดสะสมที่ส่งผลเสียทั้งต่อร่างกายและจิตใจ ซีเคร็ต มี วิธีคลายเครียดสะสม ง่าย ๆ ที่สามารถทําได้ในที่ทํางานมาฝากกัน 1. กินดาร์กช็อกโกแลต ในดาร์กช็อกโกแลตมีสารที่เรียกว่า Phenylethylamine หรือฮอร์โมนแห่งความสุขที่จะหลั่งออกมาเวลามีความรัก ดังนั้นการกินดาร์กช็อกโกแลตจึงช่วยลดความเครียดได้ นอกจากนี้จากการศึกษาวิจัยของดร.โจเซฟ เมอร์โคลา ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์การแพทย์ทางเลือกชื่อดังอย่าง Mercola.com พบว่า การกินดาร์กช็อกโกแลตวันละออนซ์ครึ่งทุกวันเป็นเวลา 2 สัปดาห์ ช่วยลดระดับฮอร์โมนความเครียดได้ 2. ดื่มชาเขียว การดื่มชาเขียวนอกจากช่วยลดความเครียดแล้ว ยังช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายอีกด้วย เนื่องจากชาเขียวมีสารแอลธีอะนีนที่กระตุ้นการผลิตคลื่นสมองชนิดแอลฟา ซึ่งเป็นคลื่นสมองในช่วงที่ร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย ทั้งยังไม่ทําให้รู้สึกง่วงซึม ดังนั้นหากคุณกําลังมองหาเครื่องดื่มยามบ่ายดี ๆ สักแก้ว ชาเขียวนับเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว 3. นวดมือคลายเครียด การนวดมือเป็นวิธีคลายเครียดที่สามารถทําได้ด้วยตนเอง โดยเริ่มจากการถูฝ่ามือทั้งสองข้าง จากนั้นวางนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ไว้ระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ของมืออีกข้างแล้วค่อย ๆ นวดบริเวณอุ้งมือใต้นิ้วหัวแม่มืออย่างแผ่วเบา จากนั้นให้ทําสลับข้าง เพียงเท่านี้ก็ช่วยคลายความเครียดที่เกิดจากการทํางานได้แล้ว 4. นั่งสมาธิ หากนั่งทํางานไปนาน […]

True story : ทาง ชีวิต ที่เลือกเอง

True story : ทาง ชีวิต ที่เลือกเอง หาก ชีวิต เปรียบเหมือนกับเรือลําหนึ่ง เรือของผมคงเคยแล่นไปในท้องทะเลอย่างไร้จุดหมายโดยไม่เคยคิดที่จะกลับเข้าฝั่ง เพราะที่นั่นไม่มีใครที่ผมต้องห่วงใยหรือเป็นหลักให้ผมยึดเหนี่ยวได้ 0 พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่ผมยังเด็กมาก ผมไม่รู้สาเหตุว่าเป็นเพราะอะไร รู้เพียงว่าหลังจากนั้นครอบครัวของเราก็แตกไปคนละทิศละทาง แม่พาน้องสาวไปอยู่ด้วยที่ไหนสักแห่ง ส่วนผมต้องย้ายมาอยู่บ้านทวดที่ต่างจังหวัด 1 ความเป็นอยู่ที่บ้านทวดถือว่าดีมาก เสียตรงที่ทุกคนในบ้านต้องออกไปทํางานกันหมด ไม่มีใครสักคนมีเวลามากพอมาดูแลหลานชายตัวน้อย ผมอยู่บ้านคนเดียวก็รู้สึกเหงา จึงออกไปเล่นกับเพื่อน เที่ยวยิงนกตกปลากันไปเรื่อย อยากไปไหนก็ไปได้ไม่ต้องขออนุญาตใคร นาน ๆ ทีพ่อกับย่าจึงจะมาเยี่ยมเยียนผมบ้าง 2 ครั้งหนึ่งย่าซึ่งอยู่ที่กรุงเทพฯมาเยี่ยมผมที่บ้านทวด ผมจึงขอตามท่านกลับไปด้วย แต่ท่านไม่ยอม ผมก็ดื้อจะไปให้ได้ เพราะคิดว่าน่าจะมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่ต่างจังหวัดแบบนี้ ในที่สุดผมก็หนีออกจากบ้านขึ้นรถไฟเข้ากรุงเทพฯโดยแทบไม่มีเงินติดตัวออกมาเลยด้วยซ้ํา 3 เมื่อมาถึงกรุงเทพฯผมนั่งรถเมล์ตรงไปที่บ้านย่าทันที โชคดีที่ผมเคยเข้ากรุงเทพฯกับทวดหลายครั้งจึงพอจําทางไปบ้านย่าได้ เมื่อมาถึงบ้านย่า ท่านตกใจมากที่เห็นหลานชายวัย 8 ขวบอยู่ที่หน้าบ้าน ท่านคงรู้ว่าผมไม่อยากอยู่ที่ต่างจังหวัดแล้ว ท่านจึงรับเลี้ยงดูและส่งเสียให้ผมเรียนอย่างดี 4 ผมรู้ว่าย่ารักผม แต่ท่านก็มีงานที่ต้องทําเยอะมาก จึงไม่ค่อยมีเวลาดูแลผมอย่างใกล้ชิด เมื่อธุรกิจของท่านขยายไปอีกจังหวัด ท่านก็ต้องเดินทางบ่อยขึ้น เวลาที่ได้เจอและพูดคุยกับท่านก็น้อยลงไปอีก ชีวิตที่กรุงเทพฯจึงไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่คือ ไม่มีใครสนใจดูแล วัน ๆ […]

จอห์น ฮ็อกเคนเบอร์รี่ ผู้สื่อข่าวสงคราม บนวีลแชร์

จอห์น ฮ็อกเคนเบอร์รี่ ผู้สื่อข่าวสงคราม บนวีลแชร์ เมื่อพูดถึงผู้ป่วยอัมพาต คนส่วนใหญ่มักนึกถึงผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียง เพื่อรอความช่วยเหลือจากผู้อื่น แต่ไม่ใช่ จอห์น ฮ็อกเคนเบอร์รี่ (John Hockenberry) ชายผู้นี้ได้พลิกหน้าประวัติศาสตร์วงการสื่อมวลชน ด้วยการเป็น ผู้สื่อข่าวสงคราม ที่ลงพื้นที่มาแล้วนับไม่ถ้วน 0 จอห์น ฮ็อกเคนเบอร์รี่ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1956 ณ เมืองเดย์ตัน รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่มาเติบโตและเรียนหนังสือในกรุงนิวยอร์กและรัฐมิชิแกน จอห์นเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาจากรัฐมิชิแกนปี ค.ศ. 1976 แต่แล้วในปีนั้นเอง ขณะที่เด็กหนุ่มวัย 19 ปีผู้นี้กําลังเดินทางท่องเที่ยวในรัฐเพนซิลเวเนีย ก็มีรถยนต์ที่คนขับหลับในพุ่งเข้ามาชนจนกระทั่งเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส จอห์นบาดเจ็บที่ไขสันหลัง ส่งผลให้ร่างกายส่วนล่างตั้งแต่หน้าอกลงไปไร้ความรู้สึก และไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ จอห์นจึงต้องใช้ชีวิตบนรถเข็นตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ถึงกระนั้นจอห์นก็ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เขาหมั่นเพียรจนกระทั่งสําเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยออริกอน 1 จอห์นเริ่มต้นอาชีพบนเส้นทางสายสื่อสารมวลชนด้วยการเป็นอาสาสมัครในสถานีวิทยุ National Public Radio (NPR) และที่แห่งนี้เองที่ทําให้เขาได้ท้าทายข้อจํากัดของตนเอง และกลายมาเป็นผู้สื่อข่าวสายสงครามที่ต้องลงพื้นที่ไปทําข่าวเกี่ยวกับสงครามอ่าวเปอร์เซียในปี ค.ศ. 1990 – 1991 ในปี ค.ศ. […]

ปาฏิหาริย์พระธุดงค์ | หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ บิณฑบาตโปรดผี

ปาฏิหาริย์พระธุดงค์ | หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ บิณฑบาตโปรดผี เมื่อครั้งที่ หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ บวชเป็นพระภิกษุได้ไม่กี่พรรษา ท่านธุดงค์ไปในประเทศลาว แม้ไม่เคยไปเยือนที่นั่นมาก่อน แต่ท่านก็ไม่ได้รู้สึกปริวิตกแม้แต่น้อย สมัยนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ในประเทศลาวยังเป็นป่าเขา ความเจริญมีอยู่ในเมืองใหญ่อย่างนครเวียงจันทน์ ชาวลาวดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่าย มีอาชีพทำนาทำไร่แค่พอกินพอใช้ไปวัน ๆ เท่านั้น เมื่อหลวงพ่อคูณออกจาริกธุดงค์ไปเรื่อย ๆ หากพบหมู่บ้านก็พอมีชาวบ้านมาตักบาตรบ้าง หากไม่พบก็เท่ากับงดฉันไปโดยปริยาย วันหนึ่งท่านธุดงค์ไปไม่ไกลจากเมืองผาเลนนัก บริเวณนั้นมีทิวเขาโอบล้อมทอดตัวสลับซับซ้อนอยู่ด้านหนึ่ง เมื่อหลวงพ่อคูณธุดงค์ผ่านเชิงเขาขนาดย่อมก็พบถ้ำแห่งหนึ่งดูเงียบสงัดเหมาะแก่การปักกลด อีกทั้งยังมีธารน้ำในถ้ำซึ่งสามารถอาศัยเป็นน้ำสรงน้ำดื่มได้สะดวก บริเวณตีนเขามีบ้านอยู่หลายหลังคาเรืือน ชาวบ้านซึ่งมีความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาอยู่เป็นทุนเดิม จึงพากันขึ้นเขามานมัสการท่าน พร้อมกับนิมนต์ให้ท่านบำเพ็ญเพียรอยู่ในถ้ำนาน ๆ เพื่อที่พวกตนจะได้มีโอกาสทำบุญใส่บาตร เพราะไม่มีพระสงฆ์ผ่านแถวนี้มานานแล้ว หลวงพ่อจึงรับนิมนต์ ชาวบ้านต่างดีใจกันถ้วนหน้า และกล่าวย้ำแก่ท่านว่า พวกเขาจะเตรียมของไว้ใส่บาตรทุกเช้า รุ่งเช้าหลวงพ่อคูณออกบิณฑบาตแต่เช้า บนเขามีหมอกลงจัด ทำให้บรรยากาศขมุกขมัว มองเห็นแต่เพียงในระยะใกล้เท่านั้น เมื่อหลวงพ่อเดินลงไปยังตีนเขาก็พบทางแยก ท่านจำไม่ได้ว่าหมู่บ้านไปทางไหน แต่ตัดสินใจเลี้ยวไปทางซ้าย หลังจากเดินไปได้ครู่ใหญ่ หมอกค่อย ๆ จางลง เริ่มเห็นสภาพแวดล้อมชัดเจนขึ้น ทำให้เห็นซากปรักหักพังของอาคารสถานและกำแพงอยู่ทั่วบริเวณ หลวงพ่อคูณรู้สึกแปลกใจ เพราะจำได้ว่าหมู่บ้านที่เคยผ่านก่อนจะไปธุดงค์บนเขาไม่มีซากอิฐกำแพงเก่าเช่นนี้ แต่เมื่อมองเห็นชาวบ้านชายหญิงหลายคนยืนถือขันข้าวและถาดใส่อาหารรอใส่บาตรอยู่อย่างเงียบ ๆ ท่านจึงเดินเข้าไปด้วยกิริยาอันสำรวม […]

พระพุทธเจ้า ทุกพระองค์ทรงสอนเหมือนกัน โดย พระกรภพ กิตติปญฺโญ

การที่เราจะทราบว่าแนวทางปฏิบัติที่ตำราหรืออาจารย์สอนถูกต้องหรือไม่นั้น ให้ยึดหลักง่าย ๆ ว่า สิ่งที่ท่านสอนนั้นสอดคล้องหรือไม่กับธรรม 3 ข้อที่ พระพุทธเจ้า ทุกพระองค์ทรงสอน คือ การไม่ทำบาปทั้งปวง การทำกุศลให้ถึงพร้อม และการชำระจิตให้บริสุทธิ์จากกิเลส หากแนวทางนั้นเน้นย้ำธรรม 3 ข้อนี้ อย่างน้อยก็สบายใจได้เปลาะหนึ่งว่า ตำราหรืออาจารย์ท่านนั้นพาเรามาในเส้นทางที่จะไปสู่สุคติ พาเราเข้าสู่เส้นทางแห่งพระนิพพานแล้ว อย่างไรก็ดี ธรรม 2 ข้อแรกไม่ค่อยมีปัญหาอะไรมาก ส่วนใหญ่ทุกตำรา ทุกอาจารย์จะสอนตรงกันหมด คือให้เราเลิกทำบาป และหมั่นสร้างบุญสร้าง แต่การชำระจิตให้บริสุทธิ์จากกิเลสหรือธรรมข้อที่ 3 นั้น มักจะเป็นเรื่องที่แตกต่างกันไป แม้ว่าทุกตำรา ทุกอาจารย์จะยึดหลักไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา เป็นแนวทางการสั่งสอนก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติยังมีข้อปลีกย่อยที่ต่างกันมากมาย เช่น แบบอาณาปานสติ กำหนดลมหายใจ การบริกรรมพุทโธบ้าง สัมมาอะระหังบ้าง ยุบหนอพองหนอบ้าง หรือการเจริญสติปัฏฐาน 4 การแยกรูป แยกนาม การตามดูจิต เฝ้าดูเวทนา ตลอดจนการพิจารณาธาติ 4 ขันธ์ 5 […]

การค้นพบชีวิตและสุขที่แท้จริง ดุ๊ก – ภาณุเดช วัฒนสุชาติ

การค้นพบชีวิตและสุขที่แท้จริง ดุ๊ก – ภาณุเดช วัฒนสุชาติ ช่วงต้นปี คุณ ดุ๊ก – ภาณุเดช วัฒนสุชาติ อุปสมบทที่วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม และบวชเป็นเวลา 30 วัน หลังจากนั้นเราก็ได้เห็นภาพและข้อคิดขณะบวชของเขาในอินสตาแกรมที่แชร์ต่อกันมา ข้อความเหล่านั้นสะท้อนถึงข้อคิดทางธรรมที่ถ่ายทอดออกมาให้ผู้คนเข้าใจโดยง่าย คุณดุ๊กเล่าว่า การบวชในวัยนี้ทำให้ได้ “บวชใจ” ไปด้วย จึงเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ได้ดียิ่งขึ้น อีกทั้งความคิดและประสบการณ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิต ทำให้เขาได้ค้นพบความสุขที่แท้จริง วัยเด็กที่เปี่ยมด้วยแรงบันดาลใจ ผมใกล้ชิดกับครูบาอาจารย์สายวัดป่ามาตั้งแต่เด็กเพราะผู้ใหญ่เป็นญาติโยมใกล้ชิดกับพระอาจารย์สายวัดป่าหลายรูป ตอนเด็ก ๆ ผมได้ไปกราบพระเกจิอาจารย์ที่วัดป่าก็รู้สึกสนุกไปตามประสา เหมือนได้ไปเที่ยวป่า ไปกินผลไม้สมอดองที่ท่านมอบให้ แต่ในขณะเดียวกันพระอาจารย์ก็สอนให้นั่งสมาธิ ท่องพุทโธ ๆ และโชคดีที่พระอาจารย์ท่านเมตตาเป่าหัวให้ อาจเป็นกุศโลบายหรืออะไรก็ตาม แต่ทำให้ผมรู้สึกว่าต้องทำอะไรดี ๆ และรักษาความเป็นคนดีนี้ไว้ โตมาหน่อยผมสังเกตว่า มักมีเพื่อนมาปรึกษาปัญหาต่าง ๆ จึงคิดว่า เราคงจะเป็นคนที่มีความคิดและมีสติพอสมควร แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีสติตลอดเวลา เพราะผมก็ยังเหมือนเด็กทั่วไปที่มีอารมณ์หุนหันพลันแล่น และทำอะไรที่ไม่สมควรเยอะแยะไปหมด แต่พอกลับมาบ้าน คุณพ่อก็มักบอกให้สวดมนต์ ถึงเป็นบทสวดสั้น ๆ แต่ผมก็ได้ทำอยู่เสมอ อีกเรื่องหนึ่งที่โดดเด่นมาตั้งแต่เด็กคือ […]

เพื่อนรักสุดซี้คบกันมานานกว่า 60 ปี เพิ่งรู้ความจริงว่าที่แท้เป็น พี่น้อง กัน

เพื่อนรักสุดซี้คบกันมานานกว่า 60 ปี เพิ่งรู้ความจริงว่าที่แท้เป็น พี่น้อง กัน เมื่อคุณเป็นเพื่อนกับใครเป็นระยะเวลานาน ความสนิทสนมที่เพิ่มพูนจนกลายเป็นเหมือนญาติ พี่น้อง อาจไม่ใช่เรื่องแปลกนัก แต่การมารู้ทีหลังว่าเพื่อนสนิทที่คบกันมาตลอดชีวิตกลายเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิต นี่คงต้องหาต้นสายปลายเหตุกันหน่อยว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร วอลเตอร์ แมคฟาร์เลน (Walter Macfarlane) กับ อลัน โรบินสัน (Alan Robinson) ซึ่งอาศัยอยู่ที่โฮโนลูลู ฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา รู้จักกันมาตั้งแต่อยู่ชั้นประถม ทั้งคู่โตมาด้วยกัน คบหากันสนิทสนมชิดเชื้อเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันมากกว่าเป็นเพียงเพื่อน ตอนเรียนมัธยมที่ Punahou School โรงเรียนเอกชนไฮโซบนเกาะที่มีศิษย์เก่าอย่างอดีตประธานาธิบดีบารัก โอบามา ทั้งสองเล่นอเมริกันฟุตบอลทีมเดียวกันและเล่นเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ถึงแม้วอลเตอร์และอลันมักจะชอบอะไรเหมือน ๆ กัน หรือมีคนทักบ่อย ๆ ว่าหน้าตาเหมือนกัน ทั้งสองก็ไม่เคยคิดว่า จะมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดเลยแม้แต่น้อย เมื่อแต่งงานมีครอบครัวลูก ๆ ก็กลายเป็นเพื่อนกัน ไปมาหาสู่ ไปเที่ยวด้วยกันเสมอ ส่วนประวัติครอบครัวนั้นวอลเตอร์รู้เพียงว่ามารดายกเขาให้เป็นบุตรบุญธรรมของครอบครัวแมคฟาร์เลน แต่ไม่รู้ว่าพ่อเป็นใคร ส่วนอลันก็รู้เพียงว่าเขาถูกครอบครัวโรบินสันรับมาเลี้ยง อลันบอกว่า ถึงแม้จะเป็นเพื่อนสนิทกัน เขาก็มักรู้สึกว่าวอลเตอร์เป็นเหมือนพี่ชาย ทั้งคู่จะเล่นกันเหมือนพี่น้อง เช่น ไปดำน้ำด้วยกัน […]

วาง กาย คลาย วางใจกลาง ๆ โดย หลวงพ่อคำเขียน สุวัณโณ

เวลาเราปฏิบัติ ใช้ กาย ใช้ใจใช้วาจา เช่น เรานั่งสร้างจังหวะ เราทำกายทำใจให้รู้สึกตัว อย่าเพียงแต่เป็นรูปแบบ บางทีมันแข็งกระด้าง ทำไม่เป็น เช่น เราจะขี่ช้าง ขี่ม้า ขี่ควาย เวลาเรานั่งหลังม้า หัดม้าให้มันวิ่ง ถ้าเรานั่งไม่เป็น ม้ามันก็วิ่งไม่ดี ไม่สบาย แทนที่จะนั่งม้าให้สบาย มันก็โขยกเขยกไป เพราะเรานั่งหลังมัน เป็นไม่เป็น มันก็เคืองเหมือนกัน บางทีก็สลัดเราตกลงไป ทั้งเจ็บทั้งเหนื่อย ถ้าขี่ม้าไม่เป็น แต่ช้างมันโยกเราให้โคลงไปให้มา เออ มันก็ดี ถ้าขี่ม้าก็เหมือนกัน การปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน ถ้าเรายกมือให้ไปง่าย ๆ อย่าไปกด อย่าไปคลึง ไปง่าย ๆ ยกมือพาให้ง่าย ๆ เดินพาให้ง่าย ไม่ใช่เดินเพื่อให้ยุ่งยาก ยกมือเพื่อให้ยุ่งยาก เป้าหมายสวนทางกับการยกมือ สวนทางกับการเดิน การยกมือเคลื่อนไหวอันหนึ่ง จิตใจก็อีกแบบหนึ่ง ฝืน ไม่อยากยกมือ ไม่อยากทำการยกมือ ก็หนักเพราะไม่มีแนวร่วม พลังร่วมก็ไม่มี การเดินก็เหมือนกัน การเดินก็เดินง่าย ๆ […]

ต้องทำสิ่งที่ท้าทายแล้วจะกลายเป็น คนพิเศษ ลูกปัดแก้ว – วริพันธ์ โชคงามวงศ์

ต้องทำสิ่งที่ท้าทายแล้วจะกลายเป็น คนพิเศษ ลูกปัดแก้ว – วริพันธ์ โชคงามวงศ์ นักกีฬาทีมชาติไทย ประเภทเรือพาย (เรือคายัค) หากอยากเป็น คนพิเศษ ก็ต้องทุ่มเททำเรื่องที่ท้าทายกว่าคนทั่วไป เป็นเรื่องที่สาวน้อยคนนี้ตระหนักและยอมรับมาตั้งแต่ต้น “หนูเป็นลูกคนเดียว คุณพ่อคุณแม่เลี้ยงดูแบบให้มีอิสระทางความคิด หนูกล้าพูดกับคุณพ่อคุณแม่ว่าหนูคิดแบบนี้ ผิดถูกอย่างไรคุณพ่อคุณแม่จะอธิบายให้ฟัง หนูเป็นนักกีฬาว่ายน้ำตั้งแต่อนุบาล 2 เพราะคุณแม่ว่ายน้ำไม่เป็น เคยเกือบจมน้ำ จึงอยากให้หนูว่ายน้ำให้เป็น ก็เลยส่งเสริมการว่ายน้ำเป็นพิเศษ หนูเป็นนักกีฬาว่ายน้ำจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 แล้วก็หยุดไป เพราะโรงเรียนมัธยมไม่มีสระว่ายน้ำ “ช่วงเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีรุ่นพี่ที่เคยว่ายน้ำด้วยกันมาชวนไปพายเรือคายัค คนที่เล่นเรือต้องว่ายน้ำเป็น หนูก็ตกลง พอได้ลองเล่นก็ชอบ เพราะมันต้องคิดตลอดว่าใบพายเราจับน้ำได้มากขนาดไหน ต้องคิดมุม องศาต่าง ๆ เรือคายัคเป็นการพายที่ต้องใช้เทคนิคเยอะมาก หนูชอบอะไรที่มันยาก เพราะถ้าเราทำอะไรที่มันง่าย คนอื่นก็คงทำได้ แต่อะไรที่ยาก ๆ ถ้าเราทำได้ จะรู้สึกพิเศษขึ้นมาทันที “หนูเริ่มลงแข่งจนมาเป็นนักกีฬาเขต มีพี่ขวัญ (คุณวิชญ์ธินันต์ ขาลสุวรรณ) เป็นโค้ช เขาเป็นโค้ชที่เก่งมาก ๆ ช่วงเรียนมหาวิทยาลัยมีการเปิดคัดตัวทีมชาติไทย หนูตัดสินใจทิ้งการเรียนชั่วคราวเพื่อไปคัดตัวทีมชาติ อาจารย์ […]

นิพพานเทียม สำหรับคนที่ยังไม่เป็นพระอรหันต์ โดย พระอาจารย์ชาญชัย อธิปัญโญ

นิพพานเทียมสำหรับคนที่ยังไม่เป็นพระอรหันต์ โดย พระอาจารย์ชาญชัย อธิปัญโญ พระอาจารย์ชาญชัย อธิปัญโญ ได้แสดงทรรศนะถึงเรื่องของ นิพพานเทียม ไว้ดังนี้ “นิพพาน…ที่นี่…เดี๋ยวนี้” หรือ “นิพพานในชีวิตประจำวัน” น่าจะหมายถึงนิพพานของคนที่ยังไม่เป็นพระอรหันต์ ทัศนะเช่นนี้อาจไปกระทบความเห็นของผู้ที่ตีความนิพพานอย่างเคร่งครัดว่าคือการเข้าถึงอรหันตผลเท่านั้น แต่ถ้าให้พระอาจารย์ออกความเห็นก็สามารถอนุมานเปรียบเทียบจากพระสูตรได้ดังนี้ ใน คิริมานนทสูตร นั้น พระพุทธเจ้าทรงจัดนิพพานดิบและนิพพานสุกของพระอรหันต์เป็นโลกุตรนิพพาน ส่วนโลกิยะนิพพาน ได้แก่นิพพานพรหม เป็นต้น หมายถึงพวกที่ไปเกิดในพรหมโลก เช่น อรูปพรหม อันเป็นผลมาจากการทำสมาธิจนได้ฌาน จิตเข้าไปพักอยู่ในความสงบลึก แม้จะมีความสุขสงบก็เป็นเพียงห้วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ในพรหมโลกเท่านั้น หมดอายุขัยก็ยังต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีก เพราะยังไม่หมดกิเลส และมีสิทธิ์พลาดพลั้งไปเกิดในอบายภูมิได้ สภาวะของนิพพานคือ สภาวะของจิตที่หมดกิเลสโดยถาวร ข้อนี้เป็นสภาวะจิตของพระอรหันต์ที่เรียกว่า “โลกุตรนิพพาน” แต่ถ้าเป็นปุถุชนคนทั่วไปแล้ว หากจิตว่างจากกิเลสยามใดก็เข้าถึงสภาวะนิพพานได้ยามนั้น การว่างจากกิเลสในที่นี้ มิได้หมายถึงหมดกิเลส เพียงแต่กิเลสถูกข่มไว้ไม่ให้แสดงตัวออกมา ลักษณะนี้เป็น “โลกิยนิพพาน” หรือนิพพานของผู้ที่ไม่ได้เป็นพระอรหันต์ เป็นนิพพานชั่วคราว อาจจะเรียกว่า “นิพพานเทียม” เพื่อให้เข้าใจได้ง่ายไม่สับสน ในชีวิตประจำวันของปุถุชนที่ยังไม่หมดกิเลสนั้นยากที่จะเข้าถึงสภาวะนิพพานได้ แต่ถ้าเป็นผู้ที่หมั่นฝึกฝนอบรมจิตรู้ธรรมนำชีวิตแล้ว ก็อาจเข้าถึงสภาวะนิพพานเทียมได้เป็นบางช่วงบางเวลา เป็นต้นว่า เมื่อทำสมาธิเข้าถึงความสงบ จิตอยู่ในความว่างไม่มีความโลภ โกรธ หลง […]

keyboard_arrow_up