ชื่นชมหนูน้อยวัย 6 ขวบเก็บกระเป๋าเงินได้ รีบแจ้งตร.ส่งคืนเจ้าของ

เรื่องราวของเด็กดีวันนี้คือ เด็กชายพรเทพ แสงสว่าง วัย 6 ขวบ เก็บกระเป๋าเงินได้ที่ห้องน้ำในห้างสรรพสินค้าแห่งในจังหวัดพิษณุโลก แทนที่จะเก็บเอาไว้เอง หนูน้อยรีบไปบอกคุณยาย คุณยายจึงพาไปแจ้งตำรวจ เพื่อส่งคืนเจ้าของ เมื่อวันที่ 8 ต.ค. 62 ที่ผ่านมา นางพาสินี แสงสว่าง พาหลานชายคือ เด็กชายพรเทพมายังสถานีตำรวจภูธรเมืองพิษณุโลก เพื่อนำเอากระเป๋าเงินสีขาวมาส่งมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ติดตามหาเจ้าของมารับคืนไป เนื่องจากมีบัตรและเงินอยู่จำนวนหลายพันบาท   หนูน้อยเล่าว่า ระหว่างที่เข้าห้องน้ำของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในตัวเมืองพิษณุโลก ได้พบกระเป๋าเงินร่วงหล่นอยู่ในห้องน้ำ แต่ไม่พบเจ้าของจึงเก็บกระเป๋าเงินแล้วนำมาบอกยาย ให้ช่วยนำส่งคืน คุณยายพาสินีบอกว่า ตนเองกับหลานมาซื้อของที่ห้าง หลานได้ขอเข้าห้องน้ำ เมื่อออกจากห้องน้ำก็ถือกระเป๋าเงินออกมาด้วย ตอนแรกคุณยายก็คิดอะไรไม่ออกว่าจะส่งคืนเจ้าของได้อย่างไร คิดถึงแต่เจ้าหน้าที่ตำรวจ จึงพากันขี่รถจักรยานยนต์มาที่สถานีตำรวจเพื่อติดตามหาเจ้าของมารับคืนต่อไป คุณยายบอกว่า รู้สึกดีใจและภาคภูมิใจที่หลานชาย ถึงแม้จะอายุเพียง 6 ขวบ เรียนชั้น ป.1 ก็แสดงตนว่ามีความตั้งใจเป็นเด็กดีตามที่คุณครูแจ๋ว โรงเรียนวัดศรีวิสุทธาราม ได้อบรมสั่งสอนมาตลอด จึงทำให้หลานชายไม่คิดจะเอาทรัพย์สินของคนอื่นมาเป็นของตนเอง และมีความตั้งใจที่จะทำความดี นำส่งกระเป๋าเงินคืนให้เจ้าของโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน   หลังจากมอบกระเป๋าเงินให้ตำรวจ เด็กชายพรเทพและคุณยายก็เดินทางกลับบ้านทันที ล่าสุดเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ติดต่อเจ้าของกระเป๋าเงินให้มาติดต่อขอรับกระเป๋าเงินคืนแล้ว น่าชื่นชมอนาคตของชาติจริง ๆ […]

“เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะสู้ได้” สามพี่น้องสู้ชีวิตทำงานเลี้ยงยายและหาทุนเรียน

คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกทางเดินชีวิตเองได้ เหมือนอย่างเรื่องราวของ สามพี่น้องสู้ชีวิต ซัน-ชัชวาล สุธีพงษ์ พี่ชายคนโตวัย 15 ปี ก้อง-ด.ช.อดิศัย สุธีพงษ์ วัย 12 ปี และ บาส-ด.ช.จตุรภัทร สุธีพงษ์ วัย 10 ปี เป็นกำพร้า​ พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ต้องช่วยยายขายพวงมาลัยและข้าวเกรียบว่าว บริเวณสี่​แยกแก่งเสี้ยน​ อ.เมือง จ.กาญจนบุรี​ เด็กชายทั้งสามกำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ลาดหญ้า ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และชั้นประถมปีที่ 6 ตามลำดับ ซัน เกิดและเติบโตที่ จ.ลพบุรี พ่อมีอาชีพตั้งแผงขายของเล่น ต่อมาถูกโจรปล้นและทำร้ายจนเสียชีวิต ซันจึงต้องช่วยเหลือครอบครัวตั้งแต่ชั้น ป.2 ด้วยการเป็นลูกมือช่วยน้าขายข้าวเกรียบว่าวอยู่ริมถนน  แต่พอย้ายมาอยู่ที่ อ.แก่งเสี้ยน จ.กาญจนบุรี  ตอนป.6 ได้เกือบปี แม่ก็ป่วยเป็นมะเร็งและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ถึงแม้จะรู้สึกเศร้าโศกและเคว้งคว้างเพียงใด แต่คำพูดของแม่ก่อนเสียชีวิตที่ว่า “หนูเป็นพี่คนโต ต้องดูแลน้อง ๆ และยายด้วยนะลูก” ทำให้เด็กชายคนนี้ฮึดสู้และลุกขึ้นมาเป็นแกนหลักของครอบครัว […]

เหตุแห่งความเสื่อม : เมื่อแม่ชีตกหลุมรักกับพระ บทความธรรมะโดย ครูหนุ่ย งามจิต

เหตุแห่งความเสื่อม : เมื่อแม่ชีตกหลุมรักกับพระ บทความธรรมะโดย ครูหนุ่ย งามจิต มุทะธากุล ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ขึ้นต้นอย่างกับนิทานอีสปเลยวันนี้   (เหตุแห่งความเสื่อม) ครูได้พบกับแม่ชีสาวท่านหนึ่ง ระหว่างการสนทนา ครูรับรู้ได้ว่าเธอกำลังมีปัญหาหนักอะไรบางอย่างที่พอจะเดาได้ว่าปัญหานั้นคืออะไร ครูจึงปวารณาว่า ถ้าอยากให้ช่วยก็ไปหาครูได้ และแล้ววันหนึ่งเธอก็ไปพบครู เธอเล่าปัญหาของเธออย่างตรงไปตรงมา มันก็เหมือนกับเวลาที่คุณป่วยแล้วไปหาหมอ ถ้าคุณเล่าอาการไม่ตรงกับที่คุณเป็น หมอก็จ่ายยาให้ไม่ถูกกับโรคของคุณ คุณก็ไม่มีทางหายจากโรคได้ แม่ชีเล่าว่าบวชมานาน 7 – 8 พรรษาแล้ว เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นในพรรษาที่ 7 เธอได้รู้จักกับพระรูปหนึ่งทางเฟซบุ๊ก เธอบอกว่าพระรูปนั้นเป็นพระวิปัสสนาจารย์ ช่วงแรกพวกเขาติดต่อกันด้วยเหตุผลว่าเพื่อการแลกเปลี่ยนศึกษาหาความรู้ในการปฏิบัติธรรม แม่ชีรู้สึกศรัทธาว่าพระเก่ง เป็นถึงพระวิปัสสนาจารย์สอนกรรมฐาน หลังจากคุยกันไปได้สักระยะหนึ่งก็เกิดอยากเจอตัวจริงกันขึ้นมา แม่ชีหาเรื่องไปปฏิบัติธรรมเข้ากรรมฐานที่วัดที่พระรูปนั้นประจำอยู่ “เอาจริง ๆ ก็คือหาเรื่องไปเจอหน้าพระนั่นแหละ” เธอบอกอย่างนั้น เมื่อได้ประสบพบพักตร์ ตาต่อตามาประสาน ปะคารมกันสด ๆ ก็อดพิศวาสกันไม่ได้ แม่ชียอมรับว่าเธอหลงรักพระรูปนั้นเข้าแล้ว ความรักมันเบ่งบานอัดแน่นในหัวใจจนทนไม่ไหว ทำให้เธอสารภาพรักกับพระไปตรง ๆ พระก็ไม่ได้ตกใจผลักไสไล่ส่งเธอแต่อย่างใด แต่พูดกับแม่ชีว่า “ใครตัดรักได้ก็ตัดไป แต่ฉันยังตัดไม่ได้ ก็รักกันไปอย่างนี้แหละ แต่จะให้สึกไปแต่งงานนั้นไม่มีทาง ไม่สึกแน่นอน” […]

หน่วยลูกเสือหญิงเพื่อเด็กเร่ร่อน

เด็กหญิงใน หน่วยลูกเสือหญิง Troop 6000 ดูไปแล้วก็เหมือนลูกเสือหญิงทั่วไป ตรงที่พวกหนู ๆ สวมเสื้อกั๊กที่มีตราสัญลักษณ์ลูกเสือติดหน้าอกและเดินขายคุกกี้การกุศลกับคนทั่วไป แต่หน่วยนี้มีความพิเศษคือ เด็กหญิงในหน่วยเป็นเด็กเร่ร่อน หน่วย Troop 6000 ก่อตั้งในปี 2016 เพื่อเด็กหญิงที่อาศัยอยู่ที่บ้านพักพิงสำหรับคนเร่ร่อนในเมืองนิวยอร์ก โครงการนี้นับว่ามีความพิเศษไม่มีใครเหมือนและเป็นไอเดียที่บรรเจิดมาก หน่วยลูกเสือหญิงนี้ถูกฝึกอบรมจากภายในบ้านพักพิงนั้น ๆ เอง จุดประสงค์เพื่อเพิ่มพลังให้ผู้หญิงและเด็กหญิง และเพิ่มโอกาสให้พวกเธอได้รับประโยชน์จากทุกสิ่งที่โปรแกรมลูกเสือหญิงมีให้ ผู้ก่อตั้งคือ จีเซลล์ เบอร์เจสส์ (Giselle Burgess) คุณแม่ลูกห้าซึ่งกลายมาเป็นคนเร่ร่อนขณะทำงานให้ Girl Scouts of Greater New York ในปี 2016 บ้านของเธอถูกขายทอดตลาด เธอกับลูก ๆ ต้องอาศัยนอนในโรงแรมเล็ก ๆ กับครอบครัวอื่นที่กำลังตกอยู่ในภาวะไร้บ้านเช่นกัน เมื่อต้องกลายมาเป็นคนเร่ร่อนเสียเอง จีเซลล์จึงเกิดไอเดียก่อตั้งหน่วย Troop 6000 ขึ้นมา ปัจจุบันมีเป็นสมาชิกหลายร้อยคนแล้ว ปีที่แล้วเป็นปีแรกที่หน่วย Troop 6000 มีส่วนร่วมในประเพณีการขายคุกกี้เพื่อระดมเงินเข้าการกุศล จึงตั้งร้านขายคุกกี้ที่ยูเนี่ยนสแควร์ในนิวยอร์ก โดยตั้งเป้าไว้ว่าจะขายคุกกี้ให้ได้ 6,000 […]

เมืองแปลกหน้า – เรื่องลึกลับจากต่างแดน

เมืองแปลกหน้า – เรื่องลึกลับจากต่างแดน สายฝนเทกระหน่ำลงมาตลอดทาง แต่แครอล เชส แม็ค เอลเฮนีย์ (Carol Chase McElheney) ยังคงมุ่งหน้าต่อไปยังเมืองเพอร์ริส แคลิฟอร์เนีย เพื่อไปชมโชว์สุนัขเลี้ยงแกะในช่วงวันหยุดอันแสนสั้น เธอหรี่ตามองป้ายบอกทางฝ่าม่านฝนบนกระจกรถ ริเวอร์ไซด์ ตรงไป ภาพความทรงจำเก่า ๆ หวนคืนมา ริเวอร์ไซด์คือเมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของแคลิฟอร์เนีย ซึ่งแวดล้อมไปด้วยภูเขาและบรรยากาศแห่งความเป็นมิตรของชาวเมือง เธอรู้จักริเวอร์ไซด์เป็นอย่างดี เพราะเคยใช้ชีวิตวัยเด็กที่นั่น กระทั่งเรียนจบจากวิทยาลัย ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่ซานเบอร์นาร์ดิโน ตระกูลของเธอตั้งรกรากอยู่ที่ริเวอร์ไซด์ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เช่นเดียวกับปู่และย่าซึ่งเกิดที่นี่และได้ฝากร่างไว้ในสุสานที่ริเวอร์ไซด์แห่งนี้ แม้ด้านนอกรถยังคงเปียกชุ่มไปด้วยสายฝนที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทว่ามีบางสิ่งที่ทำให้บรรยากาศภายในรถเย็นยะเยือกยิ่งกว่า เพราะขณะที่เธอกำลังนึกถึงปู่และย่าอยู่นั้น จู่ ๆ กลิ่นบุหรี่ก็โชยเข้ามาในรถโดยไม่รู้ที่มา…ทั้ง ๆ ที่กระจกรถยังคงปิดสนิท! มีเพียงภาพควันที่พ่นออกมาจากปลายมวนบุหรี่ของปู่เท่านั้น ที่พอจะเป็นตัวแทนภาพความทรงจำเดียวที่เธอมีเกี่ยวกับปู่ ก่อนที่ท่านจะจากไปตั้งแต่เธออายุได้เพียงห้าขวบ…หากว่ากลิ่นนี้หมายถึงการมาเยือนของปู่ เธอเองก็ไม่แปลกใจนัก แครอลขับรถผ่านริเวอร์ไซด์ไปโดยไม่พยายามค้นหาคำตอบของกลิ่นประหลาดนั่น กระทั่งมันจางหายไปเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นไม่นานเธอก็ลงทะเบียนเข้าพักโรงแรมในเมืองเพอร์ริสเพื่อชมโชว์สุนัขในวันรุ่งขึ้น เมื่อการแสดงชุดแรกสิ้นสุดลง เธอตัดสินใจขับรถย้อนกลับไปยังริเวอร์ไซด์อีกครั้งเพื่อหวนระลึกถึงกลิ่นอายของอดีต ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวไปตามเส้นทาง จู่ ๆ ก็มีบางสิ่งสะกดให้เธอต้องตะลึงงัน…ถนนเส้นเดิมกลับดูไม่คุ้นเคยอีกต่อไป…เธอไม่ได้จากมานานขนาดจะหลงลืมว่าที่ตรงนั้นเคยเป็นบ้านของเธอ ทว่าตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว มีเพียงบังกะโลบนสนามหญ้าเล็ก ๆ […]

ใจดีกว่านี้มีอีกไหม หนุ่มน้ำใจงามใช้สิทธิ์ “ชิมช็อปใช้” ช่วยคุณลุงผู้ยากไร้

โลกโซเซียล แห่ชื่นชมชายหนุ่มน้ำใจงาม ใช้สิทธิ์ “ชิมช็อปใช้” ซื้อของให้คุณลุงผู้ยากไร้ อีกหนึ่งเรื่​อง​ราวดี ๆ ในโลกโซเซียล ที่กำลังเป็นไวรัล มีคนพูด​ถึงมากมาย เมื่อมีผู้ใช้เฟซบุ๊​กที่ใช้ชื่อว่า Khotcharat Sinlaphan ย​อมสละเ​งิน​ที่ไ​ด้จากโครงการ “ชิมช็อปใช้” ซึ่งเป็นมาต​รกา​รกระตุ้นเศร​ษฐกิจ​ของ​รัฐบา​ล ที่แจกเงิ​นคนละ 1,000 บาท ให้ไปเที่​ยวชิมช็อปใช้ นำไปซื้อ​ของ​กิน ข​อ​งใช้ เพื่อไป​มอบให้​กับคุ​ณลุงที่มีฐานะขัดสน ประกอบอาชีพ​ถี​บรถขายไอ​ศ​กรี​ม โ​ดยไ​ด้โพสต์ข้อความระบุ​ว่า ​   “สำห​รับผม การได้ช่​วยเ​หลือเพื่อนร่ว​มโล​กค​นที่ไม่มี ผมมีความสุขค​รับ ปล.ลุ​งไ​ม่รู้ถึ​งสิท​ธิ์ 1000 ที่​รั​ฐให้ และไม่มี smart phone #สิทธิ์1000ที่ได้​ผมให้ลุง​ครับ #​มาร่วมกัน​ทำแค​มเ​ปญนี้กันครั​บช่วยเ​หลือ​คนที่เข้าไม่​ถึงสิ​ทธิ์นี้ทำ1000ของรั​ฐที่ให้มาให้​มี​ค่าค​รับ #เลิกทะเลาะกั​นเถอะ”   สำหรับผม การได้ช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลกคนที่ไม่มี ผมมีความสุขครับ ^^ปล.ลุงไม่รู้ถึงสิทธิ์ 1000 ที่รัฐให้ และไม่มี smart… 由 Khotcharat Sinlaphan 发布于 2019年10月4日周五   ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก  เฟซบุ๊ก […]

ท่านได้อะไร เมื่อไปงานศพ โดย หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ

ท่านได้อะไร เมื่อไป งานศพ โดย พระธรรมโกศาจารย์ (ปัญญานันทภิกขุ) งานศพ ให้อะไรมากกว่าที่คิด หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ ได้กล่าวถึงสิ่งที่เราจะได้จากการไปงานศพ ดังความตอนหนึ่งว่า “…ที่เรามาในงานศพนี้ คนโบราณเขาบอกว่ามีอานิสงส์มาก อานิสงส์ นั้นหมายถึงอะไร ก็หมายถึง “ผล” ผลในที่นี้หมายถึงคุณค่าทางจิตใจ มากกว่าทางวัตถุ เพราะว่าทางวัตถุนั้นเราจะหาจากที่ใดก็ได้ แต่คุณค่าทางใจนั้นมักจะได้จากที่อย่างนี้ “เรามาในงานศพ ถ้ามาเฉย ๆ กลับไปก็ไม่ได้อะไร เราควรมาคิดนึก นั่งเงียบ ๆ แล้วก็ดูศพ เอาศพมาเป็นเครื่องเตือนตัวเอง แล้วถามตัวเองว่าเวลานี้ อายุเท่าไหร่ เราอยู่ในฐานะอะไร มีโรคภัยประจำตัวบ้างไหม เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกับเรานั้น เวลานี้เป็นคนอย่างไร บางคนก็ไปแล้ว ไปหลายวัน หลายเดือน หลายปีแล้วก็มี เรานี่ยังอยู่ ก็นับว่าเป็นบุญนักหนาที่ยังมีชีวิตอยู่ อยู่เพื่ออะไร…? อยู่เพื่อความดีต่อไปไม่ใช่อยู่เพื่อกินเพื่อเล่น เพื่อความสนุกสนาน เพราะเพียงกินเล่นสนุกสนาน ไม่ต้องเป็นมนุษย์ก็ทำได้ สัตว์เดรัจฉานทั้งหลายมันก็กินได้ สนุกได้ มัวเมาในเรื่องอะไร ๆ ก็ได้ เราเป็นผู้เป็นคน มันต้องวิเศษกว่าสัตว์เหล่านั้น เราต้องนึกว่าจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลง […]

คุณครูช่วยเหลือลูกศิษย์ผู้หิวโหย โดยรวบรวมเงินไปซื้อหาเสบียงให้ทันที

คุณครูได้ยินลูกศิษย์ตัวน้อยถามถึงอาหารแจกฟรี จึงรีบรุดไปซื้อที่ร้านให้ทันที คุณครูส่วนใหญ่มักจะทำหน้าที่มากกว่าแค่ให้ความรู้ลูกศิษย์ บางครั้งคุณครูก็มาเป็นแนวหน้าต่อสู้กับความหิวโหย บรู๊ค โกอินส์ (Brooke Goins) เป็นคุณครูอยู่ที่โรงเรียนประถมศึกษา Jacksboro ในเมือง Campbell County รัฐเทนเนสซี วันหนึ่งในระหว่างการเรียนการสอนในชั้นเรียน เธอถึงกับน้ำตาคลอเมื่อลูกศิษย์ซึ่งเป็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า คุณครูแนะแนวจะมาแจกอาหารฟรีอีกเมื่อไหร่ครับ ตามปกติ ทางโรงเรียนจะส่งอาหารแห้งและอาหารกระป๋องไปที่บ้านของนักเรียนที่มีฐานะยากไร้ถึงขั้นไม่มีอาหารรับประทาน แน่นอนว่าบรู๊คทราบว่าทางโรงเรียนมีโครงการนี้ แต่เธอไม่ได้สนใจอะไรมากจนกระทั่งมาได้ยินลูกศิษย์ตัวเองถามขึ้นมาในชั้นเรียน ณ วินาทีนั้นเธอจึงตระหนักว่า หากปราศจากโครงการช่วยเหลือจากทางโรงเรียน ลูกศิษย์คนนี้จะไม่มีอะไรไว้กินเพื่อประทังชีวิตเลย ครูบรู๊คถามเด็กชายตัวน้อยว่าเขาโปรดปรานอะไรที่สุดในตะกร้าแจกอาหาร แล้วเธอก็ต้องน้ำตารื้นอีกรอบเมื่อได้ยินคำตอบที่ไร้เดียงสาของลูกศิษย์   เด็กน้อยมองหน้าฉันแล้วบอกว่า ‘ผมชอบอันที่เป็นรูปตัวโอ (พูดพลางทำมือเป็นรูปวงกลมเล็ก ๆ) ที่บ้านเราไม่มีอันนี้ แต่เวลาผมกินมัน มันจะทำให้ท้องผมอุ่นและช่วยให้ผมหลับ’ พอได้ยินคำตอบฉันก็เสียศูนย์ ร้องไห้โฮต่อหน้าลูกศิษย์ตัวน้อยอีก 20 คน เด็ก ๆ ไม่ควรจะต้องอดอยากหิวโหยแบบนี้เลย   ครูบรู๊ครวบรวมสติอย่างรวดเร็วและทำสิ่งที่คนเป็นครูสมควรทำ เธอคิดหาทางช่วยเหลือลูกศิษย์ เธอส่งข้อความเข้ากลุ่มเพื่อนครูด้วยกัน ซึ่งทุกคนต่างไม่ลังเลที่จะเจียดเงินส่วนตัวมาช่วย เมื่อบรู๊ครวบรวมเงินทั้งของตัวเองและเพื่อนครูได้เรียบร้อย เธอก็มุ่งหน้าไปยังร้านขายเครื่องอุปโภคบริโภคเพื่อซื้อหาอาหารที่เด็กสามารถทำกินเองได้ รวมทั้ง SpaghettiOs ของโปรดของลูกศิษย์ด้วย เมื่อคุณครูผู้แสนดีโพสต์เรื่องราวของเธอลงในเฟซบุ๊ก […]

ชื่นชมคุณหมอลงขันรวมเงินเป็นค่าเดินทางมารักษาตัวให้แก่ผู้ป่วยมะเร็งยากไร้

โลกโซเชียลพากันชื่นชมทีมแพทย์และบุคคลากร ห้องผ่าตัดและวิสัญญี โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี ที่มีน้ำใจลงขันรวมเงินเป็นค่าเดินทางมาโรงพยาบาล และเป็นค่ารักษาพยาบาลให้ผู้ป่วยมะเร็งที่มีฐานะยากจน เมื่อวันที่ 3 ต.ค. ที่ผ่านมา ผู้ใช้เฟซบุ๊ก ทิชาฉัตร ชาทอง ได้โพสต์เรื่องราวการช่วยเหลือผู้ป่วยโรคมะเร็งเต้านมที่มีฐานะยากจน โดยบุคคลากรและแพทย์ของแผนกห้องผ่าตัดและวิสัญญี ที่ โรงพยาบาลศูนย์อุดรธานี จ.อุดรธานี ได้ร่วมบริจาคเงินค่าเดินทาง ค่ารักษาพยาบาลให้กับผู้ป่วย เพื่อจะได้มีโอกาสมารับการรักษาด้วยคีโม ข้อความมีดังนี้   “เรื่องเล่าเย็นนี้ ขณะทำผ่าตัดผู้ป่วยมะเร็งเต้านม ศัลยแพทย์ในดวงใจของเราเล่าขึ้นว่า คนไข้คนนี้เดินทางมาหาหมอด้วยรถมอเตอร์ไซค์ กว่าจะได้ผ่าตัดครั้งนี้คือครั้งที่5 อาชีพคือกรีดยางในไร่ตัวเองที่มีอยู่น้อยนิด ขายได้ครั้งละ 600-700บาท พอแค่กินกัน 2 คนสามีภรรยา อยู่กันอย่างประหยัด เมื่อมีคนหนึ่งป่วยอีกคนต้องดูแล รายได้ก็หายไปเงินทองที่เก็บไว้ต้องนำมาใช้ยามเจ็บป่วย พีคสุดคือออกจากบ้านตั้งแต่ตี 2 เพื่อมาหาหมอในเมืองใหญ่ หากนั่งรถโดยสารต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก และจะกลับไม่ทันรอบรถประจำทาง จึงเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขในครั้งนี้ อ.เจริญ เริ่มก้นถุงให้เราในจำนวนที่มาก ๆ และเรา #ชาวห้องผ่าตัดและวิสัญญี ก็ช่วยกันลงขันเพื่อเป็นทุนให้คนไข้ได้กลับมารับยาเคมีบำบัดโดยไม่ต้องเสี่ยงชีวิตแบบครั้งนี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมอนุโมทนาบุญในครั้งนี้ มีความสุขหากต้องได้เดินทางก็ขอให้การเดินทางสะดวกปลอดภัย สาธุ ไม่เคยเขียนอะไรยาวขนาดนี้….,แท็ก อ.เจริญ ผู้ไม่มี Facebook […]

คุณแม่เพิ่งเสียลูกน้อย ตัดสินใจบริจาคน้ำนมตัวเองเพื่อช่วยเด็กอื่น

เธอคือคุณแม่มือใหม่ที่เพิ่งเสียลูกน้อยไป แม้จะโศกเศร้าเพียงใด เธอก็ตัดสินใจปั้มน้ำนมจากอก รวมแล้วมากกว่า 1,000 ออนซ์ เพื่อบริจาคให้เด็กอื่น ๆ ได้ต่อชีวิต ลองนึกภาพว่า หากคุณเป็น “ว่าที่คุณแม่” ซึ่งกำลังอุ้มท้องไปตรวจอัลตร้าซาวนด์ ตื่นเต้นที่จะได้รู้ว่าตัวเองจะได้ลูกหญิงหรือลูกชาย แต่เกิดเหตุผิดคาด เมื่อคุณหมอบอกว่า “ลูกของคุณอาจไม่รอดชีวิต” นั่นคือสิ่งที่ อเล็กซิส มาร์ริโน (Alexis Marrino) ต้องประสบเมื่อเธอไปสแกนตรวจลูกในครรภ์ตามปกติ ข่าวร้ายนี้ทำให้เธอใจสลาย แต่เธอก็ยังเลือกที่จะขอมีโอกาสได้อุ้มลูกน้อยไว้แนบอกสักครั้ง ในที่สุดหนูน้อย แมคคินเลห์ เจด (McKinleigh Jade) คลอดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2019 เวลา 11.49 น. ในสภาวะกะโหลกศีรษะไม่ปิด (anencephaly) ซึ่งมีผลให้ทารกเกิดมาโดยมีกะโหลกและสมองไม่ครบ ในช่วงเวลาอันมีค่าที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้ อเล็กซิสและ ไมเคิล สามีของเธอได้อุ้มลูกน้อยแนบไว้กับอก ทั้งคู่แสดงความรักและทำพิธีศีลจุ่มให้ลูกน้อย อเล็กซิสบอกว่า การได้อุ้มร่างเล็ก ๆ อุ่น ๆ ของลูกไว้แนบอกเป็นความรู้สึกที่แสนวิเศษมาก ต่อจากนั้นในเวลา 12.59 น.วันเดียวกัน หนูน้อยแมคคินเลห์ก็จากไปอย่างสงบ […]

วิธีสังเกตลมหายใจ โดย พระอาจารย์มานพ อุปสโม

วิธีสังเกตลมหายใจ ทำอย่างไร พระอาจารย์มานพ อุปสโม ได้แนะนำแนวทางไว้ดังนี้ ตอนนี้หากมีคนถามว่ากำลังหายใจเข้าหรือออกอยู่ ตอบได้ทันทีหรือไม่ ตอบได้ไหมว่าขณะนี้หายใจเข้าหรือหายใจออก หาก ณ ขณะที่อ่านประโยคแรก เรายังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหายใจเข้าหรือออก นั่นเป็นเพราะเรายังไม่รู้สึกตัวทั่วพร้อม ยังไม่ทันได้สังเกต หากอ่านคำถามจบแล้วสังเกตต่อทันที เราจะรู้เลยว่าตัวเองกำลังหายใจอย่างไรอยู่ นั่นแสดงว่าเรารู้สึกตัวแล้ว ความแตกต่างระหว่างคนที่ฝึกสังเกตกายกับคนไม่ได้ฝึกก็คือ คนกลุ่มแรกจะสามารถตอบคำถามนี้ได้ตลอดเวลา การตามดูลมหายใจเข้าออกนั้นให้ดูอย่างสบาย ๆ สังเกตลมหายใจที่มีอยู่แล้วตามปกติในชีวิตประจำวัน เป็นลมหายใจที่เข้าออกตามความเป็นจริง สังเกตโดยไม่มีการฝืน ไม่มีการบังคับ หรือเข้าไปจดจ้อง หากเข้าไปจดจ้องหรือตั้งท่าว่าจะดูให้ได้ ส่วนมากมักไม่ค่อยได้ผล ต้องปล่อยให้ทุกลมหายใจเป็นไปตามธรรมชาติ จะสั้นบ้างยาวบ้าง หรือหนักเบาไม่เท่ากันก็ไม่เป็นไร เราเพียงแต่สังเกตไว้เฉย ๆ ก็พอ การสังเกตลมหายใจไม่จำเป็นต้องดูทันทั้งหมด จะรู้ทันบ้างไม่ทันบ้างก็ปล่อยมันไป แต่ให้อาศัยความพยายามสักนิดที่จะระวังตัวพอไม่ให้หลับ เพียงเท่านี้ก็จะช่วยเพิ่มความชำนาญให้แก่การรู้สึกตัวทั่วพร้อมได้เป็นอย่างดี อีกวิธีหนึ่งในการดูลมหายใจเข้าออกก็คือ ให้ดูที่ปอดซึ่งอยู่บริเวณทรวงอก ซึ่งจะมีอาการขยับขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ตลอดเวลา ให้เราลองสังเกตดูให้ดี ๆ จะพบว่าเมื่อเราหายใจเข้า บริเวณทรวงอกจะขยับขึ้น และเมื่อเราหายใจออก ทรวงอกจะขยับลง การสังเกตอาการขยับขึ้นลงของทรวงอกจะทำให้เรารู้ลมหายใจเข้าออกของตนเองได้อย่างชัดเจน การสังเกตลมหายใจเข้าออกนั้น ให้เราหายใจเข้าออกตามปกติแล้วแค่เราสังเกตไปเฉย ๆ […]

เรือนจำในความรู้สึก : ความในใจของคนสำนึกผิดและพร้อมกลับตัว

สิ่งที่ผมได้รับจาก เรือนจำ แตกต่างกับสิ่งที่ผมเข้าใจเหลือเกิน เมื่อตอนยังใช้ชีวิตอิสระอยู่ข้างนอก ผมเคยคิดเสมอว่าเรือนจำมิใช่ที่กักขังนักโทษเท่านั้น แต่ยังเป็นที่รวมบรรดาสิ่งชั่วร้ายต่าง ๆ ด้วย ผมคิดถึงภาพการทรมานที่ทารุณโหดร้ายและคนที่พ้นโทษออกมาจากเรือนจำก็จะเป็นคนไม่ดี ไม่น่าคบหาสมาคมด้วย ในความรู้สึก “ผมกลัวที่จะเป็นนักโทษ” และ “นักโทษก็เป็นคนที่น่ากลัว” แล้วอะไรเป็นสาเหตุจูงใจสำหรับผมในการกระทำความผิด คำถามนี้เป็นปัญหาที่น่าสนใจยิ่ง หลายคนพูดเสมอว่า การกระทำความผิดมักเป็นที่ตัวบุคคลเสียมากกว่า แต่หลายคนเคยสงสัยบ้างไหมว่า เหตุใดเขาเหล่านั้นจึงกระทำความผิดลงไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่ถูกต้อง ผมเติบโตจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ในชนบท ทุกวันที่เดินออกจากบ้านมักจะผ่านกลุ่มวัยรุ่นที่จับกลุ่มกันอยู่ทั่วไปในหมู่บ้าน การกระทำของพวกเขาเหล่านั้นเป็นสิ่งคุ้นตาผมตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการพนัน ค้ายาเสพติด หรือรวมกลุ่มกันดมกาว ภาพเหล่านี้ผมเห็นอยู่ทุกวันจนเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว เพราะพวกเขาเหล่านั้นบางส่วนก็เป็นเพื่อน เป็นญาติ เป็นคนคุ้นเคย หลายครั้งที่ผมเคยดูต้นทาง คอยดูตำรวจให้พวกเขา ผมเติบโตมากับวงจรยาเสพติดตั้งแต่เด็ก ๆ จนชาชิน จึงมองไม่เห็นว่าการค้ายามันผิดตรงไหน ในเมื่อคนในหมู่บ้านแทบทุกหลังคาเรือนก็ทำกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้าน ร้านขายของชำ วินมอเตอร์ไซค์ ในหมู่บ้าน 80 เปอร์เซ็นต์ในสังคมที่ผมโตมาก็ขายยาเสพติดกันทั้งนั้น แม้กระทั่งบ้านผมก็ไม่เว้น ตอนผมอายุ 9 ขวบก็เริ่มช่วยเหลือครอบครัวด้วยการดูต้นทางบ้าง เอายาไปส่งให้ลูกค้าบ้าง หรือแม้กระทั่งเดินขายยาในหมู่บ้านก็เคยทำ ตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่เคยสงสัยในการกระทำของตัวเอง […]

ขอบคุณนะ…คนแปลกหน้า

บางที คนแปลกหน้า ก็มีอิทธิพลกับชีวิต วิธีคิดและการเปิดโลกทัศน์ของเรามากกว่าที่คิด ดังเรื่องที่ฉันจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ ขณะนี้ฉันอายุยี่สิบแล้ว เมื่อตอนที่ฉันอายุสิบหก ฉันเคยได้ทุนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ณ ประเทศหนึ่งในทวีปยุโรป มันเป็นปีที่ทั้งดีที่สุดและแย่ที่สุดในชีวิตของฉันก็ว่าได้ บ้านโฮสต์บ้านแรกที่ฉันไปพักอยู่ด้วยปฏิบัติต่อฉันไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่เคราะห์ยังดีที่เขาไม่ได้พยายามบังคับให้ฉันต้องเรียน เรียน เรียน และทำการบ้านตลอดเวลาแบบลูก ๆ ของเขา วันใดที่ฉันเกิดเบื่อหรือเอือมอะไรในบ้านขึ้นมา ฉันก็มักจะวิ่งขึ้นไปบนห้องคว้ากระเป๋าเป้ แล้วลงมาตะโกนบอกเขาว่า “ไปข้างนอกนะ!” ซึ่งความจริงนั้นฉันอาจไปแค่ห้องสมุด ไปร้านหนังสือ ไปนั่งจิบช็อกโกแลตร้อนที่แสนจะเข้มข้น หรือไม่ก็อาจจะนั่งรถบัสหรือเดินไปสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปเที่ยวต่างเมือง บางครั้งฉันก็นั่งรถไฟข้ามประเทศไปเตร็ดเตร่อยู่ในสถานที่แปลก ๆ โดยไม่ได้ขออนุญาตใครและไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ ด้วยเหตุนี้กระมัง ใคร ๆ ก็เลยบอกว่าฉัน “อาร์ต” ซึ่งฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำคำนี้สักเท่าไรนัก แต่ก็พอประมาณ (คิดเอาเอง) ว่ามันแปลว่าฉันออกจะพิลึกอยู่สักหน่อย แต่ด้วยนิสัยเช่นนี้จึงทำให้ฉันมีโอกาสได้พบเจอคนมากมายหลายแบบ บางคนก็น่าประทับใจ บางคนก็ทำเอาฉันขยาดไปทั้งชีวิต! มีอยู่วันหนึ่งฉันเดินกินวอฟเฟิลอยู่ในสถานีรถไฟ ขณะกำลังรอต่อรถไฟไปเนเธอร์แลนด์ ฉันเหลือบไปเห็นคุณลุงอายุราวสี่สิบ-ห้าสิบคนหนึ่งกำลังมองจอตารางการเดินรถในสถานีรถไฟอยู่อย่างมึนงง ฉันก็เลยเดินเข้าไปถามว่าจะให้ฉันช่วยอะไรบ้างไหม ลุงคนนั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับตอบกลับมาด้วยสำเนียงอเมริกันทางใต้ว่า ลุงไม่รู้ว่ารถไฟไปปารีสอยู่ที่ไหน ฉันอาสาช่วยพาเขาไปยังอินฟอร์เมชั่น พร้อมกับชี้ทางให้ว่าเขาควรไปยืนรอรถที่ชานชาลาไหน ตอนนี้ดูเหมือนกับว่าฉันกลายเป็นคนที่ชำนาญทางไปแล้ว ระหว่างรอรถไฟ เรายืนคุยกันนิดหนึ่ง ได้ความว่าเขาเป็นทนายมาจากนิวออร์ลีนส์ ทำให้ฉันตื่นเต้นมากเพราะ 1. […]

พุทธมนต์ดับเครียด วิตกกังวล จิตตก ซึมเศร้า

ในวันที่เรารู้สึกเครียด วิตกกังวล จิตตก ซึมเศร้า มาเกาะกุมจิตใจ ไม่ว่าจะมีสาเหตุจากการเรียน การงาน การเงิน ความรัก ที่แก้ไม่ตก หาทางออกไม่ได้ รู้หรือไม่ว่าร่างกายของเราก็แย่ไม่ต่างกัน เกิดอะไรขึ้นภายในร่างกายของเราบ้าง เมื่อเกิดความเครียด ร่างกายจะหลั่งฮอร์โมน คอร์ติซอล (Cortisol) ซึ่งได้ชื่อว่าฮอร์โมนแห่งความเครียดออกมาในปริมาณสูงผิดปกติ ทำให้เกิดความผิดปกติกับระบบต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น รู้สึกหิวมากขึ้น อยากกินอาหารพลังงานสูง ๆ เช่น ของมันของทอด ของหวาน พอกินมาก ๆ น้ำหนักก็ขึ้นพรวด ๆ ดังนั้นยิ่งเครียดก็ยิ่งอ้วน ยิ่งทำร้ายสุขภาพจริง ๆ ไม่เพียงเท่านั้น หากเครียดต่อเนื่องจนระดับคอร์ติซอลน่างกายสูงมาก ๆ ติดต่อกันเป็นเวลานาน ๆ จะส่งผลให้สมองส่วน ฮิปโปแคมปัส (Hippocampus) ที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ ความจำ ทำงานได้น้อยลง รวมทั้งไปขัดขวางเซลล์ใหม่ ๆ ที่มีการสร้างขึ้นด้วย นอกจากนี้ยังก่อให้เกิดโรคกระเพาะอาหาร โรคหัวใจขาดเลือด โรคความดันโลหิตสูง โรคมะเร็ง ฯลฯ เครียดไปมีแต่เสีย […]

ลองนั่งลงไปในใจ “คนป่วย”

แม่ของต้นพุทธป่วยเป็นอัมพาตมากว่า 7 ปี ทุกวันท่านก็พลิกตัวได้แค่ด้านข้าง มองผนัง มองเพดาน เมื่อนอนหงาย กินได้แต่ข้าวต้ม ขนมนิ่ม ๆ อาหารอ่อน ซ้ำ ๆ มื้อแล้วมื้อเล่า ไม่เคยได้ออกไปข้างนอกบ้าน ตาก็เริ่มสู้แสงไม่ได้ โดนพัดลมมากหน่อยท่านก็น้ำตาไหล กิน นอน ขับถ่าย และใช้ชีวิตทุกวัน “บนเตียง” แค่หันตะแคงข้าง พื้นที่เตียงที่เหลือด้านข้างก็รู้สึกว่ากว้างไป เพราะในหัวใจท่านคอย คอยคนที่ท่านรักมาเยี่ยมเยียน ท่านรู้ว่าทุกคนมีภาระการงานหน้าที่ แต่คนเป็นแม่และเวลาที่มีเหลือของชีวิตก็คงคิดแค่รอคนที่รักมาหา หลายครั้งที่ธรรมเนียมของการเยี่ยมเยียนจะมีประโยคนิยมคนต่างพูดกันเป็นธรรมดา “หม่าม้า หายเร็ว ๆ นะคะ / ครับ” ในใจต้นพุทธเข้าใจความหมายของคนพูดว่ามันคือประโยคทั่ว ๆ ไปที่เราใช้เพื่อแสดงความหวังดี แต่วันนี้หากต้นพุทธมีโอกาสไปเยี่ยมเยียนใคร โดยเฉพาะผู้ป่วยที่เรารู้ดีแก่ใจว่าอย่างไรเขาก็ไม่หาย…ต้นพุทธจะพูดว่า “แข็งแรงนะคะป้า เรายังอยู่ค่ะ” ด้วยเคยสังเกตว่า หลังฟังคำพูดปรารถนาดีมากมายของผู้มาเยี่ยม หม่าม้ามีสีหน้าสลดมากกว่าจะสดชื่นหรือเฉย ๆ คงเพราะถ้อยคำที่ว่า “หายเร็ว ๆ นะคะ” มันยิ่งย้ำให้คนไข้ตอบตัวเองอีกครั้งว่า “มันไม่มีวันนั้นหรอก ฉันรู้” คำว่า “สู้ […]

พระราหุล โอรสผู้คู่ควรแก่พระบิดาอย่างแท้จริง

เรื่องราวของกัณหาชาลีจากพระเวสสันดรชาดก ยังคงสร้างความสะเทือนใจแก่คนอ่านได้เสมอ หลายคนซาบซึ้งกับเหตุการณ์ที่พี่ชาลีพาน้องกัณหาลงไปซ่อนอยู่ในสระบัว เพราะกลัวว่าพระบิดาจะให้ไปอยู่รับใช้เฒ่าชูชก ยิ่งเหตุการณ์ที่พระกุมารชาลีตัดใจก้าวขึ้นมาจากสระบัวเพื่อช่วยให้พระบิดาได้บำเพ็ญบารมี ยอมอุทิศตนเป็นเสมือนเรือให้พระบิดาขี่ข้ามห้วงน้ำเพื่อบรรลุพระโพธิญาณนั้น…หลายคนอ่านแล้วถึงกับหลั่งน้ำตาให้แก่ความเสียสละครั้งนั้น “พระกุมารชาลีกับพระเวสสันดร”” ในชาตินั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องราวของ ““พระราหุลและเจ้าชายสิทธัตถะหรือพระพุทธเจ้าของเรา”” ในชาตินี้ เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะทรงทราบว่าพระมเหสีทรงให้กำเนิดพระโอรส พระองค์ทรงรักและห่วงลูกยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้ จึงเปล่งคำอุทานออกมาว่า ““พันธะนัง ชาตัง ราหุลัง ชาตัง”” (ห่วงเกิดขึ้นเสียแล้ว) พระกุมารจึงมีนามว่า “”พระราหุล”” หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าชายสิทธัตถะทรงตัดพระทัยจากพระมเหสีและพระกุมารเสด็จออกผนวชเพื่อแสวงหาหนทางพ้นทุกข์ในที่สุด หลังจากตรัสรู้ พระพุทธเจ้าเสด็จกลับไปโปรดพระประยูรญาติที่กรุงกบิลพัสดุ์ ขณะนั้นราหุลกุมารมีพระชนมายุ 7 พรรษา เมื่อได้เข้าเฝ้าพระพุทธองค์อย่างใกล้ชิด ราหุลกุมารจึงเกิดความรักในพระบิดาเป็นอย่างยิ่ง พระกุมารทูลขอกรรมสิทธิ์ในพระราชสมบัติจากพระบิดา แต่พระพุทธเจ้าทรงพิจารณาว่า ทรัพย์สมบัติทางโลกนั้นไม่เที่ยงแท้ยั่งยืน พระองค์จึงพระราชทานสมบัติทางธรรมให้แก่พระราหุล โดยมีรับสั่งให้พระสารีบุตรบวชให้พระกุมาร พระราหุลจึงเป็นสามเณรรูปแรกในพุทธศาสนา แม้จะเป็นถึงโอรสของพระศาสดา แต่ขณะที่ถือเพศบรรพชิตนั้น สามเณรราหุลก็มิได้ถืออภิสิทธิ์ใด ๆ ท่านดำรงตนอยู่ในวัตรปฏิบัติอย่างเคร่งครัด มิเคยสร้างความลำบากพระทัยใด ๆ ให้พระพุทธเจ้าเลย เมื่อครั้งที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติว่า ภิกษุที่นอนร่วมกุฏิกับอนุปสัมบัน (ผู้ยังมิได้อุปสมบท ได้แก่ คฤหัสถ์และสามเณร) ต้องอาบัติ สามเณรราหุลก็เคารพในข้อบัญญัติดังกล่าว จากเดิมที่เข้า – ออกพระกุฏิของพระพุทธเจ้าและพระสาวกอยู่เป็นนิตย์ แต่เพราะเกรงว่าตนเองจะเป็นต้นเหตุทำให้พระพุทธเจ้าและพระสาวกต้องอาบัติ […]

ครูใจดีแบกลูกศิษย์พิการไว้บนหลัง พาไปทัศนศึกษากับเพื่อนร่วมชั้นเรียน

คุณครูผู้แสนดีถูกยกย่องแซ่ซ้องให้เป็นฮีโร่ หลังจากยอมอุทิศตนเพื่อช่วยลูกศิษย์ที่นั่งวีลแชร์ ให้ได้ร่วมขบวนทัศนศึกษากับเพื่อน ๆ อย่างสนุกสนาน คุณครูจิม ฟรีแมน (Jim Freeman) คุณครูโรงเรียนประถม Trully ในเมืองลุยส์วิลล์ รัฐเคนทักกี สหรัฐอเมริกา ยอมแบกนักเรียนพิการไว้บนหลัง พาไปทัศนศึกษานอกสถานที่กับเพื่อน ๆ ในเขตอนุรักษ์สัตว์ Falls of Ohio นักเรียนผู้โชคดีคือ หนูน้อยไรอัน เนห์เบอร์ส (Ryan Neighbors) เด็กหญิงวัย 10 ขวบ ที่เกิดมาพร้อมกระดูกไขสันหลังผิดปกติ ทำให้เธอเดินไม่ได้ต้องนั่งวีลแชร์แทน เมื่อทางโรงเรียนจัดทัศนศึกษานอกสถานที่แบบนี้ แถมยังเป็นทริปที่ต้องเดินในป่าเขา ปีนป่ายขึ้นลงต่าง ๆ นานา ทำให้ไรอันอดสนุก ไปร่วมทริปกับเพื่อน ๆ ไม่ได้ ทางโรงเรียนจำเป็นต้องตัดชื่อเธอออกจากการไปทัศนศึกษาในครั้งนี้ เชลลี คิง (Shelly King) คุณแม่ของไรอัน รู้ว่าทริปทัศนศึกษานี้เดินทางไปยังสถานที่ซึ่งไม่สามารถใช้วีลแชร์ได้ จึงเตรียมวางแผนจะพาลูกไปเที่ยวเอง โชคดีที่หนูน้อยไรอันมีคุณครูจิมซึ่งไม่ยอมให้ลูกศิษย์พลาดทริปนี้ จึงเสนอตัวว่าจะแบกไรอันไว้บนหลังตลอดทั้งทริป เพื่อให้หนูน้อยได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ ๆ ร่วมกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ เชลีซาบซึ้งใจกับความเสียสละของคุณครูจิมมาก เธอโพสต์เรื่องนี้ลงในเฟซบุ๊ก […]

ทำกรรมฐานให้ได้สกทาคามี ธรรมะโดย พระอาจารย์ชานนท์ ชยนนฺโท

พระ สกทาคามี ท่านพิจารณาถึงกามคุณทั้ง 5 เริ่มที่ประการแรกคือ รูป รูปมีสองชนิด รูปที่เป็นสุภะและรูปที่เป็นอสุภะ รูปที่เป็นสุภะคือรูปที่สวย รูปที่เป็นอสุภะคือรูปที่ไม่สวย มันเป็นสมมติทั้งสองสิ่งและสมมติทั้งสองสิ่งนี้ก็มีสภาวะที่ไม่เที่ยง ประการที่สอง เสียง เสียงดีและเสียงไม่ดี เสียงสรรเสริญและเสียงนินทา เสียงนินทาก็ไม่เที่ยง เสียงสรรเสริญก็ไม่เที่ยง ปราการที่สาม กลิ่น กลิ่นดีและกลิ่นไม่ดี กลิ่นหอมและกลิ่นเหม็น กลิ่นเหม็นก็ไม่เที่ยง กลิ่นหอมก็ไม่เที่ยง ประการที่สี่คือรสที่มากระทบลิ้น มีรสดีและรสไม่ดี รสดีก็ไม่เที่ยง รสไม่ดีก็ไม่เที่ยง สุดท้ายประการที่ห้า โผฏฐัพพะ หรือสัมผัสที่มากระทบในร่างกายของเรา เช่น เย็น ร้อน อ่อน แข็ง มีกระทบอยู่สองชนิด บางครั้งทำให้ร่างกายสบาย บางครั้งทำให้ร่างกายลำบาก เช่น เวลาเย็นสบายลมพัดทำให้ร่างกายเย็นสบาย แต่เวลาแดดออกทำให้ร่างกายร้อนจนป่วยได้ นี่เป็นโผฏฐัพพะที่ไม่สบาย กามคุณที่กระทบกายนั้นก็ไม่เที่ยง ธรรมารมณ์ที่เกิดขึ้นในจิตใจของเรา คือ ความพอใจ ความไม่พอใจ หรือสุข ทุกข์ที่เกิดในอารมณ์ของเราก็ไม่เที่ยง เพราะฉะนั้นให้จำหลักไว้ว่า ทุกข์ทั้งปวงนั้นเกิดขึ้นมาจากความพอใจและความไม่พอใจนั่นเอง เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าจึงทรงสอนให้เราพิจารณาทั้งสองสิ่งนี้ และไม่ยึดทั้งสองสิ่ง เพราะทั้งสองสิ่งนั้นไม่เที่ยง เป็นอนิจจัง […]

keyboard_arrow_up