เพื่อนรักของฉัน…ของขวัญจากแดนไกล

คุณเคยถูกความเหงาและความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจเมื่อไกลบ้านบ้างไหม นาทีนั้นหากมีเพื่อนสักคนอยู่ข้างกาย ร่วมแบ่งปันสารทุกข์สุกดิบ…เพื่อนคนนั้นก็คงไม่ต่างไปจากของขวัญล้ำค่าที่คุณไม่อาจลืมเลือน (เพื่อนรักของฉัน) แอมเบอร์ เด็กสาวชาวอเมริกัน เป็นคนหนึ่งที่เข้าใจความรู้สึกนี้ได้ดี และพยายามหาคำตอบให้ตัวเองเสมอมา แม้เหตุการณ์นั้นจะล่วงผ่านมานานกว่า 8 ปีแล้วก็ตาม 8 ปีที่แล้ว ครอบครัวเบลีย์ ตัดสินใจส่ง แอมเบอร์ ลูกสาวผู้ขี้อายเป็นที่สุดไปเข้าค่ายศิลปะร่วมกับเด็ก ๆ จากต่างเมือง ด้วยหวังว่าศิลปะและเพื่อนใหม่จะผลักดันให้แอมเบอร์มีความกล้าและมั่นใจในตัวเองยิ่งขึ้น ทว่าสำหรับแอมเบอร์แล้ว เธอกลับวิตกกังวลกับเวลา 12 วันต่อจากนี้ คิดไปต่าง ๆ นานา เช่น เธอจะถูกเพื่อนกลั่นแกล้งและล้อเลียนเหมือนที่โรงเรียนไหม เธอจะวาดรูประบายสีได้ไหม และที่สำคัญ เธอจะมีเพื่อนบ้างไหม แทบไม่น่าเชื่อว่าที่ค่ายศิลปะนี้กลับไม่มีใครล้อเลียนหรือแกล้งเธอเลย แม้แต่บรรดาเด็กตัวแสบต่างก็เพิกเฉยกับแอมเบอร์ ส่วนเด็กคนอื่น ๆ ก็แทบจะไม่สนใจแอมเบอร์เลย พูดคุยกับเธอเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น ยิ่งเมื่อต้องทำงานเป็นคู่ แอมเบอร์ก็มักเป็นคนเดียวที่ “เหลือเลือก” เสมอ ทำให้เธอต้องทำงานคนเดียวอยู่บ่อย ๆ สำหรับแอมเบอร์แล้ว แม้จะถือเป็นข้อดีที่ไม่ถูกกลั่นแกล้ง แต่นั่นกลับเป็นการเปิดช่องให้ความเหงา ความโดดเดี่ยวเข้าโจมตีหัวใจน้อย ๆ มากขึ้นทุกวัน ๆ…เวลา 5 วันที่ผ่านไปจึงดูเนิ่นนานไม่ต่างไปจาก 5 ปี […]

มรรคาแห่งเอกภาพ “เอกายโน มคฺโค” ธรรมะโดย หลวงพ่อโพธินันทะ

พระรัตนตรัยย่อมยังประโยชน์ต่อสรรพสัตว์เสมอ การบรรลุถึงความเป็นอนัตตา – สุญญตาย่อมพ้นจากสังสารวัฏ (กิเลส กรรม วิบาก) ละเปี่ยมอยู่ด้วยปัญญาญาณที่รู้แจ้งอย่างสมบูรณ์ในความเป็นสุญญตาของสรรพสิ่ง ย่อมเข้าถึงสภาวะแห่งความสุขที่แท้จริง การบำเพ็ญภาวนาบนสัมมาอริยมรรคด้วยการบ่มเพาะบารมีทั้งสิบย่อมได้รับธรรมโอสถ คือ “สพฺพรสํ ธมฺมรโส ชินาติ”* (รสแห่งธรรมย่อมชนะรสทั้งปวง) ซึ่งเป็นอานิสงส์อันเกิดจากความมั่นใจต่อวิถีทางของการปฏิบัติภาวนาจนบรรลุถึงพระรัตนตรัยอันเป็นที่พึ่งอันเกษม ผู้บรรลุอุภโตภาควิมุตติซึ่งสมบูรณ์ทั้งเจโตวิมุตติและปัญญาวิมุตติย่อมสว่างไสวอยู่ด้วยปัญญาญาณ รู้แจ้งอยู่ในความเป็นองค์รวมกับสรรพสิ่งร่วมกับกิจการงานต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน และอิ่มเอิบเบิกบานด้วยประสบการณ์ของความเป็นพุทธะ อันเป็นเป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนา การเข้าถึงธรรมชาติของจิตประภัสสรย่อมไม่กำหนดหมายสิ่งต่าง ๆ อย่างมีเจตนา (มีตัวตนเราเขา) อีกต่อไป สัมมาอริยมรรคที่ดำเนินไปสู่สภาวะแห่งความสุขอย่างยิ่งนั้น ก็คือการบำเพ็ญภาวนาเพื่อลดละปล่อยวางวิญญาณ 6 (การรับรู้อารมณ์)** ให้เป็นอิสรภาพอย่างแท้จริง มรรคาแห่งการหลอมรวมเป็นเอกภาพของสรรพสิ่ง “เอกายนมรรค” ด้วยพลังของปัญญาญาณอันยิ่งใหญ่แห่งสัจจะคือจุดเริ่มต้นของสภาวะจิตที่ไปพ้นจิตสามัญสำนึก (conscious mind) อันเป็น “หนทาง” ของการปฏิบัติภาวนาร่วมกับการงานในชีวิตประจำวัน นิมิตหมายภายในของกิเลสนิวรณ์ทั้งห้าย่อมเป็นประโยชน์ต่อการเรียนรู้ จนเราเกิดความเข้าใจที่แท้จริง และเกิดการละวางความคิดปรุงแต่งเหล่านั้น ทำให้จิตเป็นอิสระมากยิ่งขึ้น ผู้ที่มิได้เรียนรู้สิ่งเหล่านั้นย่อมถูกจองจำและหมดโอกาสสำหรับความเป็นอิสระหลุดพ้นจากตัณหาอุปทานทั้งปวง (มรรคาแห่งเอกภาพ) *สพฺพรสํ ธมฺมรโส ชินาติ (รสแห่งธรรมย่อมชนะรสทั้งปวง) ที่มา : อรรถกถาสังยุตตนิกาย…เล่มที่ 11 (สารัตถปกาสินี […]

นางฟ้าสี่ขา!

คุณเคยเชื่อเรื่องสัญชาตญาณพิเศษหรือ sense ของสัตว์ไหม ถ้าคําตอบคือ ไม่ คุณก็คือคนประเภทเดียวกับผม แต่เสียใจด้วยนะครับถ้าจะขอบอกว่า หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ คําตอบของผมก็เปลี่ยนเป็น “เหลือเชื่อ” จริง ๆ ครับ แต่ไหนแต่ไรมาผมเป็นคนไม่ถูกชะตากับเจ้าหน้าขน ไม่ว่าเจ้าตูบหรือเจ้าเหมียว แต่แล้วในที่สุดโชคชะตาก็เล่นตลกกับผม เมื่อผมตกหลุมรักแมรี่ ผู้หญิงที่รักสัตว์อย่างเหลือเกินเข้าให้ และตกลงใจแต่งงานกัน ใจผมตอนนั้นอาจจะมีต่อต้านบ้าง แต่คิดไปคิดมา ในเมื่อผมรักเธอแล้วก็ต้องรักลูก ๆ ของเธอด้วย “Love her, love her dog.” บ้านหลังน้อยของเราจึงเต็มไปด้วยลูกรักของแมรี่ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าไมค์ เจ้ามินนี่ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ เจ้าชูว์ เจ้าโชวี่ สุนัขพันธุ์ดัลเมเชียน เบ็ดเสร็จเมื่อรวมกับตัวผมและแมรี่ มนุษย์พันธุ์คอเคซอยด์เข้าไป บ้านน้อยหลังนี้ก็มีสมาชิก 2 คนกับอีก 4 ตัว แมรี่พยายามสร้างสัมพันธ์ให้ผมกับเพื่อนสี่ขาด้วยวิธีต่าง ๆ นานา ทั้งลงทุนทิ้งผมอยู่บ้านตามลําพังกับเจ้าพวกนี้ 3 วันบ้าง 4 วันบ้าง หรือบางครั้งแมรี่ก็จะเล่าเรื่องความพิเศษของเจ้าพวกนี้ให้ฟังบ่อย ๆ หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นก็มี เรื่องความมหัศจรรย์ของเจ้าเหมียวที่โรม […]

“รู้” ใจ…ได้งาน – ศรันย์ ไมตรีเวช (ดังตฤณ)

สำหรับผมที่เป็น นักเขียน การคิดงานออกและเขียนได้อย่างลื่นไหลสามารถทำให้ผมดีใจได้Œไม่ต่างจากการถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง ความดีใจที่พูดถึงนี้มักเกิดขึ้นสองแบบ แบบแรก ทำให้ตัวเองเกิดความรู้สึกสนุก กระตือรือร้น เหมือนมีพลังงานคอยผลักดันให้ร่างกายอยากเคลื่อนไหวไปทำงานให้บรรลุเป้าหมาย แบบที่สอง เกิดขึ้นในยามที่มีความคิดต่อเนื่อง ไหลลื่น ไม่ติดขัด อย่างเช่น เมื่อคืนทำงานค้างไว้ถึงตรงไหน วันนี้จะนึกออกและสามารถเขียนต่อได้สบาย ๆ ยิ่งถ้ามีไอเดียที่หลากหลายผุดขึ้นมาทะลวงส่วนเนื้อหาที่ยังติดขัด ยิ่งทำให้เกิดอาการกระหยิ่มใจ หากเป็นสมัยก่อนที่ยังไม่เคยได้ปฏิบัติธรรม ผมก็คงจะยึดติดกับความดีใจนั้นและบังคับตัวเองให้ทำงานต่อไปไม่มีหยุดตามประสาคนบ้างาน แต่การได้เจริญสติ ดูใจตัวเองเป็นประจำทำให้พบว่า ครั้งใดที่ขีดความดีใจเกินลิมิตปกติไป จิตของผมจะมีสัญญาณเตือนให้กลับไปดูรูปอารมณ์ของเจ้าความดีใจที่พุ่งขึ้นสูงแล้วค่อย ๆ แผ่วลง…ดังนั้นพอเราไม่ปล่อยใจไปกับ “ความดีใจ” ที่เกิดขึ้น อาการนั้นก็จะเป็นเหมือนกับลมหายใจ คือแค่เข้ามาและออกไป มีบางครั้งเหมือนกันที่ความดีใจนั้นทำให้ตัวจิตลิงโลดขึ้นมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว…พอไม่รู้ตัว จิตก็จะเกิดการ “ยึด”…ยึดว่าครั้งหน้าจะมีความสุขจากการคิดงานเช่นนี้อีก…หรือครั้งหน้าไอเดียจะแล่นปรู๊ดปร๊าดเหมือนครั้งนี้ ดังนั้นวิธีให้การต้อนรับตัวจิตนี้คือ ให้รู้สึกว่าความดีใจหรือความสุขนี้ “ไม่เที่ยง” โดยการยอมรับว่า การมีอยู่ของความสุข มองเห็นความสุขนั้น และตระหนักรู้ว่า ความสุขนั้นจะคงอยู่…เป็นแค่ไฟไหม้ฟางที่สุดท้ายไฟจะค่อย ๆ มอดดับไป หากเรามีสติในช่วงเวลาทำงาน เราจะพบว่าไม่มีใครทำงานตลอดเวลา จะต้องมีช่วงพัก และช่วงพักนี่แหละคือนาทีทองในการดูลมหายใจและอารมณ์ที่ตกค้างจากสิ่งอื่นหรือคนอื่น เช่น พูดกับคนที่เรามีปฏิกิริยาทางใจอย่างไร ทำงานนี้เราเห็นจิตเป็นอย่างไร ซึ่งถือเป็นการพักกายและสมองไปในตัว   Secret Box อาการของใจที่เปš็นอุปสรรคต‹่อเสŒ้นทางเจริญสติคือการไม่‹ยอมรับความจริง […]

เอ็นโคซี่ จอห์นสัน ฮีโร่ตัวจิ๋วกับภารกิจพลิกชีวิตผู้ป่วยโรคเอดส์

ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมๆ กับ “โรคร้าย” ที่ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้…และมีเวลาเหลืออยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่เกิน 10 ปี คุณคิดว่านี่คือ “ความโชคดีหรือความโชคร้าย” ชะตากรรมของเด็กชายชาวแอฟริกาใต้นามว่าโซลานี่ เอ็นโคซี่ (Xolani Nkosi) เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 นับตั้งแต่เขาลืมตาดูโลก เพราะนอกจากเด็กชายจะไม่รู้ว่า “ผู้เป็นพ่อ” ของตนเองคือใครแล้ว เด็กชายยังติดเชื้อเอชไอวีแต่กำเนิดอีกด้วย! (ติดเชื้อในกลุ่มจากมารดาสู่บุตร) หลังออกจากโรงพยาบาล แม้ว่า ดาฟเน่ (Daphne) ผู้เป็นแม่จะพยายามปกปิดอาการป่วยของเธอกับลูกชายไม่ให้คนในหมู่บ้านรู้ เพื่อป้องกันนานาปัญหาที่อาจตามมา แต่เธอทำได้เพียงสองปีเท่านั้น ความลับก็เปิดเผย ด้วยความรังเกียจและหวาดกลัว ชาวบ้านจึงพากันขับไล่สองแม่ลูกออกจากหมู่บ้านอย่างไร้ความปราณี ดาฟเน่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหอบหิ้วโซลานี่ไปฝากไว้ที่ศูนย์พักพิงสำหรับผู้ป่วยโรคเอดส์ ที่นี่เองที่โซลานี่ได้พบกับ กาอิล จอห์นสัน (Gail Johnson) ผู้อำนวยการศูนย์ฯ หลังจากได้รับรู้เรื่องราวของโซลานี่ กาอิลเกิดความสงสารสองแม่ลูกขึ้นมาอย่างจับใจ เธอจึงตัดสินใจขอรับเด็กชายโซลานี่เป็นบุตรบุญธรรม พร้อมกับมอบชื่อให้ใหม่ว่า เอ็นโคซี่ จอห์นสัน (Nkosi Johnson) คุณแม่คนที่สอง หรือที่เอ็นโคซี่เรียกว่า “มอมมี่” ดูแลเด็กชายดุจดังเธอเป็นแม่แท้ๆ ก็ว่าได้ เธอทั้งคลุกคลี […]

หลวงพี่นักบุญ บิณฑบาตส่งอาหารให้ผู้ป่วยติดเตียง-โรงเรียนมานานกว่า 4 ปี

ในพื้นที่เทศบาลเมืองโพธาราม จ.ราชบุรี มีพระสงฆ์รูปหนึ่งปฏิบัติกิจวัตรประจำวันคือ นำอาหารสดที่ได้จากการบิณฑบาตไปให้กับผู้ป่วยติดเตียงที่อยู่ในพื้นที่เทศบาลเมืองโพธาราม ซึ่งทำมานานร่วม 4 ปีแล้ว นอกจากนั้นยังนำอาหารแห้งที่ได้จากการบิณฑบาตมาจัดเป็นชุด แล้วนำไปแจกจ่ายให้กับโรงเรียนที่ขาดแคลน ผู้สื่อข่าวจึงลงพื้นที่ตรวจสอบจนทราบว่า หลวงพี่นักบุญ รูปนั้นคือ พระชัยวัฒน์ อายุ 59 ปี เป็นพระลูกวัดบ้านวัดดีบอน ต.บ้านเลือก อ.โพธาราม จ.ราชบุรี และภายหลังได้ไปปฏิบัติธรรมที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมชาติ หมู่ 10 ต.คลองตาคต อ.โพธาราม พระชัยวัฒน์เล่าว่า ก่อนหน้านี้เคยเป็นนักการเมือง เป็นอดีตสมาชิกสภาเทศบาล (สท.) เมืองโพธาราม จ.ราชบุรี และได้บวชเป็นพระมากว่า 4 ปีแล้ว เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พ่อหลวง รัชกาลที่ 9 โดยบวชที่วัดดีบอน หลังจากนั้นได้มุ่งมั่นศึกษาหลักธรรมคำสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก่อนจะออกมาปฏิบัติธรรมอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมชาติ ช่วงที่ออกบิณฑบาต เห็นว่าบรรดาชาวบ้านมาใส่บาตรมากมาย จนรู้สึกว่าอาหารที่โยมใส่มาให้นั้นมากเกิน จึงได้นำอาหารที่ได้จากการบิณฑบาตไปแบ่งให้กับผู้ป่วยติดเตียงที่อยู่ในพื้นที่ ทำแบบนี้ทุกวัน ส่วนของแห้งประเภท มาม่า นมกล่อง ขนม และน้ำดื่ม ก็จะนำกับไปจัดเป็นชุด เพื่อนำไปบริจาคให้เด็กนักเรียนตามโรงเรียนต่าง ๆ ที่ขาดแคลน ส่วนน้ำดื่มก็แจกให้กับหน่วยงานราชการต่าง […]

สุดซาบซึ้ง! ชายหนุ่มโพสต์บอกลาวันสุดท้ายของชีวิตลูกจ้างโรงงาน

โลกโซเชียลต่างประทับใจกับโพสต์ของผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อ วันชัย จันทา ซึ่งบอกเล่าความในใจเป็นการสั่งลาชีวิต ลูกจ้างโรงงาน วันสุดท้าย ใครอยากได้กำลังใจสู้ชีวิตต้องลองอ่านดูค่ะ   #คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่ผมจะใช้ชีวิตในโรงงานแห่งนี้ เหนื่อยมากครับกับการหาเส้นทางชีวิตของตัวเองมาหลายปี อดทนกับแรงกดดันต่างๆนาๆมาหลายปี ลองผิดลองถูกมาก็เยอะ เก็บเงินลงทุนกับอะไรหลายๆอย่างมาก็เยอะแต่ล้มเหลวหมด กว่าจะลุกขึ้นมาลงทุนได้แต่ละทีก็ต้องใช้เวลานานเหมือนกัน จนบางครั้งต้องก้มหน้าก้มตาทำงานไปร้องให้ไปเพราะสงสารตัวเอง #แต่ชีวิตคนเรา “ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น” ยิ่งลองผิดลองถูกมามากเท่าไหร่ ยิ่งเห็นพรสวรรค์ตัวเองมากขึ้นเท่านั้น ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตลูกจ้าง ขอบคุณเพื่อนร่วมงาน ขอบคุณหัวหน้างานทุกคน ในวันที่ผมสูญเสีย ในวันที่ผมไม่เหลือใคร พวกคุณยังคอยช่วยกันพยายามดึงสติผมกลับมาได้ทุกครั้ง ขอบคุณความจริงใจที่ทุกคนคอยดูแลผมเสมอมา… ผมตัวคนเดียวมาตั้งแต่เกิด กว่าจะเข้าโรงงานนี้ได้ต้องไปรับจ้างล้างจานในร้านหมูกระทะเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนให้จบ กศน.ม.3 เพราะครอบครัวผมจนมาก เลยไม่มีใครส่งเรียนให้จบ ป.6 แต่กว่าจะเข้าโรงงานนี้ได้มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่ผมคิดไว้เลย จบทหารมาเอาใบผ่านศึกกับวุฒ กศน.ไปสมัคร ครั้งแรก เพื่อนที่ไปสมัครด้วยกันถูกเรียกไปหมด ยกเว้นผมคนเดียวที่ไม่ถูกเรียก เดือนที่ 2 ผมกลับไปสมัครใหม่ เขาก็ไม่เรียก เดือนที่ 3 ผมไปสมัครอีก เขาก็ไม่เรียก ผมถึงได้รู้ว่าวุฒ กศน.เขาเอาไว้ท้ายๆ เดือนที่ 4 ผมไปสมัครอีก เขาก็ไม่เรียกเหมือนเดิม เดือนที่ 5 […]

ร้านกาแฟ “คอฟฟี่เมรุ” จิบกาแฟชมเมรุ สอนใจให้ปลงชีวิต

ร้านกาแฟแปลกแหวกแนวไม่เหมือนใคร “คอฟฟี่เมรุ” อยู่ภายในบริเวณวัดอุทกเขปสีมาราม ใกล้เมรุเผาศพ ค่ากาแฟแล้วแต่ศรัทธา จุดประสงค์เพื่อให้คนเข้าวัดได้มีการแฟดื่ม ท่ามกลางธรรมชาติและบรรยากาศของเมรุเผาศพ สอนใจให้ปลงชีวิต ส่วนขนมได้จากการบิณฑบาตของพระลูกวัด วัดอุทกเขปสีมาราม หรือวัดน้ำ ตั้งอยู่ที่ ม.4 ต.วัดโบสถ์ อ.พนัสนิคม จ.ชลบุรี ได้เปิดร้านกาแฟให้ชาวบ้านกินฟรี แล้วแต่ผู้มีจิตศรัทธาจะหยอดตู้บริจาค ร้านตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันสวยงามและตกแต่งภายในร้านด้วยเครื่องจักสานและวัสดุเหลือใช้ โดยมีความพิเศษคือ ร้านนี้ตั้งอยู่ใกล้กับเมรุเผาศพ เมนูกาแฟเหมือนร้านทั่วไป แต่ที่แตกต่างจากร้านอื่นคือ ไม่คิดค่าบริการแถมยังมีขนมรับประทานเล่นที่ได้จากการออกบิณฑบาตของพระลูกวัด เพื่อให้ผู้มาใช้บริการได้รับประทานฟรีอีกด้วย ดร.พระชลญาณมุนี เจ้าอาวาสวัดอุทกเขปสีมาราม เผยว่า ร้านกาแฟ “คอฟฟี่เมรุ” เพิ่งเปิดให้บริการได้เพียง 11 วัน ร้านแห่งนี้เกิดจากแรงศรัทธาของญาติโยมที่ช่วยกันคิดช่วยกันทำ จนมีการตั้งชื่อเรือนการเวกให้เป็นชื่อร้านคอฟฟี่เมรุ เนื่องจากอยู่ใกล้เมรุเผาศพ โดยมีจุดประสงค์ต้องการให้ผู้ที่ผ่านไปมาแวะดื่มกาแฟ ได้รู้สึกถึงการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ว่าเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต และจะทำให้คนหันเข้าหาวัด ธรรมชาติและธรรมะมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นภายในร้านยังได้เตรียมหนังสือธรรมะไว้ให้ผู้ที่เข้ามาใช้บริการได้อ่าน ทางร้านไม่เน้นเรื่องของรายได้ และในวันข้างหน้าอาจจะมีการเพิ่มเมนูเครื่องดื่ม เช่น ชาน้ำเหลืองและกาแฟเถ้าถ่าน ชมพูนุช ศรีงาม อายุ 23 ปี พนักงานร้านกาแฟ […]

วีซ่าเพื่อชีวิต ของ ชิอุเนะ สึกิฮาร่า

ชิอุเนะ สึกิฮาร่า (Chiune Sugihara) กงสุลใหญ่ญี่ปุ่นประจำประเทศลิทัวเนีย จำได้ดีว่า เช้าวันหนึ่งปลายเดือนกรกฎาคม ปี 1940 จู่ ๆ ก็มีชาวยิวมายืนล้อมรอบกำแพงสถานกงสุลเต็มไปหมด คนเหล่านี้มาหาชิอุเนะด้วยเหตุผลเดียว นั่นคือ ต้องการให้เขาออกวีซ่าสำหรับนักท่องเที่ยวให้ ทว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่วีซ่าเพื่อการพักผ่อนอย่างที่ระบุไว้ในเอกสาร แต่เป็นวีซ่าเพื่อการรอดชีวิต ช่วงเวลานั้นมีชาวลิทัวเนียและชาวโปแลนด์เชื้อสายยิวจำนวนมากต้องการอพยพหนีออกนอกประเทศ เพราะลิทัวเนียตกอยู่ในอาณัติของสหภาพโซเวียตและถูกบีบบังคับให้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง ลิทัวเนียต้องรับมือในการสู้รบกับกองทัพนาซีที่แข็งแกร่งและกำลังจะพ่ายแพ้ ซึ่งถ้าแพ้ก็หมายความว่าชาวยิวในลิทัวเนียจะถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และหากไม่มีวีซ่าพวกเขาก็จะไม่สามารถเดินทางออกนอกประเทศอย่างปลอดภัยได้เป็นอันขาด “แม้แต่นายพรานก็ยังไม่สังหารนกที่บินมาหลบภัย” สุภาษิตของซามูไรบทนี้ปรากฏชัดขึ้นในใจของชิอุเนะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้ตัวว่าเขาคือนายพรานที่ฝูงนกบินมาพักอาศัย ชิอุเนะโทรเลขปรึกษากระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่นเพื่อขออนุญาตออกวีซ่าให้ชาวยิวเป็นกรณีพิเศษถึง 3 ครั้ง เพราะชาวยิวส่วนใหญ่ไม่มีเอกสาร ไม่มีพาสปอร์ต และไม่มีแม้แต่เงินค่าเดินทาง….แต่ทุกครั้งได้รับการปฏิเสธ…เวลาหนีเหลือน้อยลงทุกที ผู้คนมาเข้าแถวรอหน้าสถานกงสุลมากขึ้นเรื่อย ๆ ชิอุเนะจึงปรึกษายูกิโกะ ภรรยาของเขา ในที่สุดก็ตัดสินใจว่า เขาจะออกวีซ่าให้ชาวยิวทุกคน แม้ไม่ได้รับอนุญาตก็ตาม! ตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคม – 28 สิงหาคม ปีนั้น ชิอุเนะและภรรยาช่วยกันออกวีซ่าซึ่งต้องเขียนด้วยมือตามระเบียบของกระทรวงฯ วันละ 18 – 20 ชั่วโมง และทั้ง ๆ ที่โซเวียตสั่งให้สถานทูตทุกแห่งปิด แต่ชิอุเนะก็ทำเรื่องขอเปิดดำเนินการต่ออีก […]

“สติช่วยชีวิต” มณฑิชา จิรพัฒนาการ

ดิฉัน (มณฑิชา จิรพัฒนาการ) เชื่อว่า ตราบใดที่เรามี สติ ในชีวิตประจำวัน พอมีอะไรเกิดขึ้นเราจะตั้งสติได้ทัน ดังนั้นดิฉันจึงพยายามเจริญสติให้ได้ตลอดเวลา และสวดมนต์ นั่งสมาธิอย่างน้อยวันละ 1 ชั่วโมง ด้วยความที่ดิฉันทำงานในร้านอาหาร ดังนั้น ทุกครั้งที่ดิฉันหั่นหัวหอม ปอกเปลือกแครอท หรือทำอาหารอะไรก็ตาม ดิฉันจะเจริญสติโดยการระลึกรู้สึกตัวไปด้วยตลอด หั่นหัวหอมคือหั่นหัวหอม มือซ้ายจับหัวหอม มือขวาจับมีด ไม่วอกแวกไปคิดนู่นคิดนี่ จากที่มีดเคยบาดมือบ่อย ๆ จึงแทบไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย ด้วยเหตุที่ดิฉันเจริญสติอยู่เป็นประจำนี่เอง ทำให้ดิฉันได้ประจักษ์ว่า สติสามารถช่วยชีวิตของเราและผู้อื่นได้จริง ๆ ดังเช่นเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในนิวซีแลนด์ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ดิฉันจำได้ไม่รู้ลืม… 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ในขณะที่ดิฉันกำลังเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าอยู่ในร้านและพ่อครัวกำลังทำอาหารอยู่ที่เตา อยู่ดี ๆ พื้นที่ดิฉันกำลังยืนอยู่ก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง (ทราบภายหลังว่าเกิดแผ่นดินไหว ความรุนแรงมากกว่า 6.3 ริกเตอร์) จานชามที่อยู่บนชั้นวางของตกลงมาบนพื้นแตกกระจายหมด น่าแปลกที่ในตอนนั้นดิฉันไม่ได้มีความกลัวหรือตื่นตกใจจนสติกระเจิดกระเจิงตามคนอื่น ๆ แต่กลับยืนมองดูความเป็นไปที่เกิดขึ้นในร้านอย่างสงบ การมีสติทำให้ดิฉันทราบว่าสิ่งใดที่สำคัญและสมควรทำก่อน เมื่อทุกอย่างเริ่มสงบ ดิฉันเรียกสติพนักงานภายในร้านโดยการบอกให้ทุกคนเก็บข้าวของโดยเร็ว สั่งพ่อครัวให้ปิดแก๊ส และเอาจานชามที่เสียหายไปทิ้ง เผื่อใครมาเหยียบโดนจะเป็นอันตราย จานชามที่เหลือทั้งหมดก็ให้จัดชิดข้างฝาไว้ […]

หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร “เราเกิดมาเพื่อสร้างความดี”

หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธโร หรือพระพรหมมงคลญาณ วิ. พระราชาคณะ​เจ้าคณะ​รองชั้นหิรัญ​บัฏและเจ้าอาวาส วัดธรรมมงคลเถาบุญญนนทวิหาร เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2463 ณ สถานีรถไฟปากเพรียว จังหวัดสระบุรี บรรพชาเป็นสามเณรในปี พ.ศ. 2478 เมื่ออายุ 15 ปี อุปสมบทเป็นพระภิกษุฝ่ายธรรมยุติกนิกายในปี พ.ศ. 2484 ท่านเป็นศิษย์หลวงปู่กงมาและหลวงปู่มั่น ท่านเคยร่วมธุดงค์ร่วมกับพระอาจารย์ทั้งสอง ท่านมีพลังจิตสูง เชี่ยวชาญในการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน มีชื่อเสียงทั้งด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและการสอนวิปัสสนากรรมฐานให้แก่ประชาชนทั่วไปทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ท่านยังมีผลงานด้านการสร้างและการสนับสนุนสาธารณสมบัติจำนวนมาก เช่น วัด ศาสนสถาน สถานปฏิบัติธรรม วิทยาลัยสงฆ์ สถาบันพลังจิตตานุภาพ โรงพยาบาล ที่ว่าการอำเภอ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก และสถานศึกษาต่าง ๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา   เรื่องเล่า “รวมบันทึกธรรมหลวงปู่มั่นเล่มแรก” หลวงพ่อวิริยังค์เป็นพระอุปัฏฐากหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต อยู่ถึง 4 ปี ปรนนิบัติตั้งแต่การปูที่นอน กางกลด ซักผ้า เทกระโถน […]

“ไม่ยึด ไม่ทุกข์” อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม

“ถ้าเราไม่ยึดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นของของเรา…แล้วเราจะทุกข์ได้อย่างไร” เมื่อคิดได้ดังนี้ ไม่ว่าภายนอกจะเจอสิ่งใดมากระทบ ภายในของผม (ประเสริฐ อุทัยเฉลิม) ก็ไม่กระเทือน ดังเหตุการณ์ต่อไปนี้… วันนั้นผมขับรถไปทำธุระพร้อมกับกัลยาณมิตรท่านหนึ่งซึ่งนั่งอยู่คู่กันในรถ ขณะที่รถติดไฟแดงอยู่นั้น อยู่ดี ๆ มอเตอร์ไซค์ก็พุ่งเข้ามาชนท้ายรถเสียงดัง “โครม!” มอเตอร์ไซค์ที่ชนท้ายรถล้อเบี้ยว คนขับจึงรีบไถรถให้เข้าไปจอดข้างทาง เมื่อรถสามารถเคลื่อนตัวได้ แทนที่ผมจะจอดเข้าข้างทางเพื่อลงไปคุยกับคนที่ชนท้ายรถเรื่องค่าเสียหาย ผมเลือกที่จะขับรถต่อไป จนคนที่นั่งข้าง ๆ ผมอดที่จะถามไม่ได้ว่า “อาจารย์ไม่จอดรถหรือคะ” ผมบอกว่าไม่เป็นไรหรอก เขารีบถามต่อด้วยความร้อนใจ “แล้วถ้ารถเราเสียเยอะล่ะคะ…เขาเป็นคนชนท้ายเรา เขาผิดนะคะ” ผมตอบว่า “เราเบรกทัน แต่เขาเบรกไม่ทัน…แล้วรถของเขาก็เสียหายเยอะด้วย…ส่วนรถเราถ้าเสียเยอะค่อยซ่อมกันอีกที” ตอนนั้นเราทั้งคู่ยังไม่ทันได้ลงไปดูรถว่าเสียหายที่ใดบ้าง เมื่อสบโอกาสผมจึงเลี้ยวรถเข้าปั๊มน้ำมันเพื่อลงมาดูว่าสภาพท้ายรถเสียหายแค่ไหน ปรากฏว่ากันชนฉีกและไฟแตก คนที่นั่งไปกับผมถามว่า อาจารย์รู้สึกอย่างไรบ้างที่รถไฟแตก ดูค่าซ่อมน่าจะเป็นหมื่น ผมก็ตอบไปอย่างไม่มีอารมณ์โกรธเคืองคนที่ชนท้ายรถผมเลยว่า “ถ้าไม่มีตังค์ก็ไม่เป็นไร ไว้ก่อน…มีตังค์แล้วค่อยซ่อม แล้วเราทั้งคู่ก็ขึ้นรถขับไปต่อ ระหว่างทาง เราคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ เมื่อเวลาผ่านไปพักหนึ่ง ผมจึงย้อนถามคนที่นั่งข้าง ๆ ว่า “ตอนนี้ไฟท้ายยังแตกอยู่ไหม” เขาตอบว่า “แตก” ผมถามเขาต่อว่า “แล้วเมื่อกี้ตอนที่เราคุยกัน…ในใจของคุณมีเรื่องไฟแตกไหม” เขาส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่มี ผมจึงถือโอกาสนี้กล่าวกับเขาว่า “ไฟแตกไปแล้ว ‘ข้างนอก’ […]

มองโลกผ่านการ์ตูนชุด SF คอลเล็คชั่น ของ “ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ”

ยานอวกาศของผมตกลงบนดาวอินน็อกซ์ ที่ดาวดวงนี้ คนที่หน้าตาเหมือนมนุษย์โลกมีฐานะเป็นเพียงสัตว์เลี้ยง ที่สำคัญ มิโนอา สาวสวยที่ผมหลงรักกำลังจะถูกสังเวยในงานบวงสรวง ผมต้องหยุดยั้งพิธีนี้ให้ได้! โขะอิเขะ โช ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ เขาอยากมีพลังเหมือน ซูเปอร์แมน เพื่อพิทักษ์ความถูกต้อง จู่ ๆ เขาก็พบว่าเขามีพละกำลังมหาศาล เหาะได้ มีตาทิพย์และมีพลังจิต แล้วอย่างนี้โลกจะปลอดภัยมากขึ้นจริงหรือ อาจารย์ ทะระโตะ นักทำนายไพ่ทาโรต์ที่แม่นยำมากกำลังล้มป่วยพราะกลัดกลุ้มกับภาพอนาคต อยากรู้จริง ๆ ว่าอาจารย์ทะระโตะมองเห็นอะไร ทั้งสามเรื่องข้างต้นเป็นส่วนหนึ่งของการ์ตูนชุด Sukoshi Fushigi (แปลเป็นไทยว่า แปลกเล็กน้อย) หรือ SF ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ (Fujiko F. Fujio) นักวาดการ์ตูนผู้เป็นที่รักของนักอ่านทั่วโลก และเป็นหนึ่งในสองผู้ให้กำเนิดการ์ตูนเรื่อง โดราเอมอน อันโด่งดัง ฟูจิโกะ หรือนามจริงว่า ฟูจิโมโตะ ฮิโรชิ ได้เริ่มวาด โดราเอมอน ในช่วงทศวรรษ 1970 แต่เขาต้องรอถึงสิบปีกว่าที่ โดราเอมอน จะติดตลาด […]

สมเด็จพระสังฆราช ประทานพรปีใหม่ ๒๕๖๓

เจ้าพระคุณ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ประทานพระคติธรรม เนื่องในอภิลักขิตสมัยขึ้นปีใหม่ พุทธศักราช ๒๕๖๓ ความว่า บัดนี้ บรรลุถึงอภิลักขิตสมัยขึ้นปีใหม่ พุทธศักราช ๒๕๖๓ เมื่อถึงวาระเถลิงศก ผู้คนทั้งหลายต่างปรารถนาจะได้รับพรอันประเสริฐกันทุกคน ด้วยมุ่งหวังให้ความสุข ความเจริญ บังเกิดแก่ชีวิตของตน และบุคคลอันเป็นที่รัก ในทางพระพุทธศาสนา สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงพระอนุศาสน์สั่งสอนย้ำเตือนให้พุทธบริษัท มีศรัทธามั่นคงในหลักกรรมและวิบาก คือการกระทำและผลจากการกระทำของตนเอง “กรรม” นั้นย่อมได้แก่เจตนาหรือความตั้งใจ ที่เป็นกุศล หรือเป็นอกุศล เป็นเหตุให้กระทำกุศลกรรมหรืออกุศลกรรม ทางกาย ทางวาจา และทางใจ อันที่จริงแล้ว “กฎแห่งกรรม” ก็คือ กฎแห่งธรรมะประเภทหนึ่งนั่นเอง เพราะการที่กระทำสิ่งหนึ่งลงไป ย่อมเป็นปัจจัยให้สิ่งหนึ่งเกิดขึ้นตามมาเสมอ บุคคลจึงจำเป็นต้องระมัดระวังเหตุ ในทุก ๆ การกระทำ ด้วยความไม่ประมาทให้ถึงพร้อม เพื่อที่จะได้รับผลดีคือ ความไม่ทุกข์ หากท่านรักสุขเกลียดทุกข์ ก็จงอย่าประพฤติทุจริต ไม่ว่าด้วยกาย ด้วยวาจา หรือด้วยใจ ซึ่งล้วนเป็นเหตุแห่งความทุกข์ ทุกคนย่อมมีทางเลือกของตนเอง ที่จะสามารถตัดผลกรรมหรือแก้ผลกรรมอันเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้ ทั้งนี้ มิใช่ด้วยการประกอบพิธีกรรม […]

“ที่สุดของการให้” เด็กหนุ่มสมองตาย บริจาคอวัยวะช่วยได้อีกสามชีวิต

นายวรินทร รักษาศรี หนุ่มน้อยชาวสกลนคร วัย 17 ปี ป่วยสมองตาย ด้วยความที่น้องมีความฝันอยากเป็นหมอเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น คุณพ่อและคุณแม่จึงสานฝันของลูกชายด้วยการ บริจาคอวัยวะ ของลูกให้สภากาชาด ช่วยต่อชีวิตผู้อื่นได้อีก 3 ราย โดย เพจโรงพยาบาลศูนย์สกลนคร ได้โพสต์ภาพพร้อมข้อความดังนี้   “บริจาคอวัยวะแก่เพื่อนมนุษย์คือที่สุดของการให้” วันที่ 26 ธันวาคม 2562 นางลัดดา อุปพงษ์ ผู้ช่วยหัวหน้าพยาบาลฝ่ายวิชาการ พร้อมด้วยนางรัชฎา พูนปริญญา และคณะทีมงานสะพานบุญโรงพยาบาลสกลนคร เป็นตัวแทนมอบพวงหรีดและเกียรติบัตรเพื่อแสดงความไว้อาลัยและขอบคุณครอบครัว “นายวรินทร รักษาศรี” อายุ 17 ปี ผู้บริจาคอวัยวะให้สภากาชาดไทย นายวรินทร รักษาศรี เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว เป็นเด็กเรียนดี น่ารัก ร่าเริงแจ่มใส ชอบทำบุญ จะบวชศึกษาธรรมะในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน มีความฝันอยากเป็นหมอ เพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น คุณแม่เล่าว่า ก่อนหน้าที่จะเจ็บป่วยน้องก็ได้ไปบริจาคโลหิตให้สภากาชาดมา นายวรินทร รักษาศรี เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลสกลนคร แต่อาการไม่ดีขึ้น แพทย์จึงแจ้งครอบครัวให้ทราบว่า นายวรินทร รักษาศรี […]

ซานต้าสุดหล่อ “นาย ณภัทร” มอบเงินล้านช่วยเหลือ 4 โรงเรียนที่ขาดแคลน

หล่อแล้วยังใจบุญ ไม่เคยหยุดช่วยเหลือสังคม และมีโครงการบอกบุญออกมาเรื่อย ๆ อย่างต่อเนื่องสำหรับพระเอกขวัญใจสาว ๆ นาย ณภัทร เสียงสมบุญ     ล่าสุด นาย ณภัทร ได้โพสต์อินสตาแกรมส่วนตัวแจ้งผลงานโครงการบุญที่เพิ่งจบลง ดังนี้   “❤️Merry Christmas ครับ❤️🎅🏼❤️น้อง ๆ ได้รับ ของขวัญปีใหม่ เรียบร้อยแล้วนะครับ ยอดทั้งหมด​ 1,101,597.94 บาท โดยนำรายได้จากนิทรรศการภาพถ่าย “นาย ปาล์ม ระหว่างทางเพื่อน และ การประมูลภาพบริจาค ดังนี้ 1. โรงเรียนบ้านสระตะเคียน จ.บุรีรัมย์ จำนวน 250,000 บาท เพื่อสร้างสนามกีฬา ทางเดินคอนกรีต และอุปกรณ์กีฬา 2. โรงเรียนบ้านโนนราษี จ.ร้อยเอ็ด จำนวน 200,000 บาท ปรับปรุงซ่อมแซมอาคารเรียน 3. โรงเรียนวัดท่ากกแห่วิทยาราม จ.อุบลราชธานี จำนวน 150,000 […]

บุญสุดท้ายของคนเก็บของเก่า สั่งเสียให้ญาตินำเงินที่เก็บมาทั้งชีวิตถวายวัด

ชาวโซเชียลต่างประทับใจเรื่องราวของ ตาต้อย คนเก็บของเก่า อยู่ที่อำเภอบ้านหมี่ ซึ่งเสียชีวิตอย่างสงบด้วยโรคชรา และสั่งเสียญาติไว้ว่าให้นำเงินเหรียญที่ตัวเองเก็บออมไว้ทั้งชีวิตไปบริจาควัด สมาชิกเฟซบุ๊ก เกียรติศักดิ์ เสาที ได้โพสต์เรื่องราวของ ตาต้อย ชายแก่เก็บของเก่า ที่ทำความดีครั้งสุดท้ายด้วยการบริจาคเงินที่เก็บมาทั้งชีวิตถวายวัดหลังเสียชีวิตไปแล้ว โดยระบุข้อความว่า   “RIP ตาต้อย ชายเก็บของเก่า หน้า 7/11 บ้านหมี่ ถึงแกจะจากไปแกยังให้ญาติ ๆ เอาเงินทั้งหมดที่หามาทั้งชีวิตไปถวายวัด จิตใจแกช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ #ดูคนอย่าดูแค่ภายนอก หลับให้สบายนะน้าต้อย”   RIP ตาต้อย ชายเก็บของเก่า หน้า7/11บ้านหมี่ ถึงแกจะจากไปแกยังให้ญาติๆเอาเงินทั้งหมดที่หามาทั้งชีวิตไปถวายวัด… Posted by เกียรติศักดิ์ เสาที on Wednesday, December 25, 2019 เมื่อโพสต์นี้เผยแพร่ออกไป ชาวเน็ตต่างเข้ามาชื่นชมยกย่องจิตใจอันงดงามเป็นกุศลของตาต้อย และขอให้ดวงวิญญาณของตาต้อยไปสู่ภพภูมิที่ดี   ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก เฟซบุ๊ก เกียรติศักดิ์ เสาที Secret Magazine (Thailand) บทความน่าสนใจ ไมเคิล […]

ดอกไม้ของพ่อ

ฉันไม่อาจรู้ได้เลยว่าพ่อแม่รักเรามากขนาดไหน จนกระทั่งวันที่ฉันมีลูกสาวตัวน้อยของตัวเอง จึงเพิ่งได้รู้ซึ้งว่าพ่อแม่คงทั้งรักและห่วงเรามากนักหนา ตอนฉันยังเป็นเด็กท่านคงห่วงว่าจะหกล้ม โดนเพื่อนแกล้ง จะกินไม่อิ่ม นอนไม่อุ่น พอโตเป็นสาวก็คงยิ่งมีเรื่องให้ท่านกังวลใจสารพัด ทั้งความปลอดภัยในการเดินทางและภัยจากเพศตรงข้าม ตอนเด็ก ๆ ด้วยความที่เกิดเป็นลูกคนกลาง เลยทำให้ฉันรู้สึกน้อยใจนิด ๆ ว่าไม่ได้รับความรักอย่างเต็มที่จากพ่อแม่และยายเหมือนพี่สาวและน้องชาย ทั้งที่ความจริงแล้วท่านรักพวกเราเท่า ๆ กัน แต่ฉันชอบคิดไปเองว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจฉันเลย จำได้ว่าตอนนั้นแม้ว่าจะเป็นเด็กวัยประถม แต่ฉันชอบดูรายการ รักลูกให้ถูกทาง ที่มี ดร.สายฤดี วรกิจโภคาทร นักวิชาการผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กและครอบครัว เป็นพิธีกร ทุกครั้งที่ไม่พอใจแม่ หรือแม่ทำอะไรให้ขัดใจ ฉันก็จะตะโกนเสียงดังว่า “แม่น่ะ…รักลูกไม่ถูกทาง” ส่วนความหมายจริง ๆ ของประโยคนี้คืออะไร ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยสักนิด รู้แต่ว่าคงจะหมายถึง “ทำไมแม่ไม่เข้าใจหนูเลย” เสียมากกว่า แต่ต่อให้ดื้อมากแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยทิ้งเรื่องการเรียน ฉันตั้งใจเรียนมาตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่สอบได้ที่ 1 ก็ได้ที่ 2 เป็นประจำ จนพ่อกับแม่หมดกังวลในเรื่องนี้ หลังจากพี่สาวซึ่งอายุห่างกันแค่หนึ่งปีสอบเข้าโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดได้ อีกหนึ่งปีให้หลังฉันก็สอบเข้าเรียนต่อที่นี่ได้เช่นเดียวกัน เราสองคนเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก มีอะไรก็ช่วยเหลือกันเสมอ ที่สำคัญ เรารู้ว่าพ่อแม่ของเราซึ่งมีอาชีพทำนาต้องอาบเหงื่อต่างน้ำขนาดไหน กว่าจะหาเงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์มาให้เราได้เรียนหนังสือ ฉันกับพี่จึงตั้งใจเรียนและพยายามช่วยเหลืองานบ้านและงานในไร่ในนาตอนช่วงวันหยุดเท่าที่เราสองคนจะทำได้ […]

keyboard_arrow_up