คนโง่ชอบ ปะทะ บทความโดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ)

คนโง่ชอบ ปะทะ บทความโดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ) รถมีพวงมาลัยไว้ให้คนขับหักหลบหลุม หมุนล้อรถให้เลี้ยวไปตามโค้งที่คดงอ มีเบรกไว้ให้เหยียบชะลอหยุดรถเมื่อคราวจะเฉี่ยวชนหรือ ปะทะ ธรรมชาติชีวิตมักเต็มไปด้วยสิ่งขวางกั้นและอันตรายที่อาจเกิดโดยไม่คาดคิด ไม่ว่าภัยนั้นจะเกิดจากคนอื่นหรือจากเราเอง การปะทะกันเป็นภัยร้ายอย่างหนึ่ง แม้แต่ละคนจะมีเหตุผลของตน แต่ก็หนีไม่พ้นความหายนะ เหมือนรถวิ่งชนกัน แม้จะอ้างกฎกติกาว่าตนถูก หากมองเห็นซากปรักหักพังรออยู่ข้างหน้า เราจะเสี่ยงปะทะไปทำไม คนโง่มักใช้อารมณ์มากกว่าสติปัญญา คนโง่มักใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล คนโง่มักใช้คนประจบสอพลอทำงานแทน คนโง่มักรอคอยข้อมูลเท็จจากคนประจบ การอยู่ร่วมกัน ต้องอาศัยหลักการง่าย ๆ คือ ความยืดหยุ่นอุ่นใจให้เกิดมิตรภาพ เพราะเมื่อเป็นมิตรกันภัยอันตรายก็จะน้อยลง การอยู่ร่วมกัน ให้เกรงใจกันมากกว่าหาทางหักหาญน้ำใจ อย่าคิดว่าคนใกล้เป็นของตาย จะพูดอะไรก็ได้ เขาต้องเชื่อ ต้องทำตามทุกอย่างอยู่แล้ว เพราะเราเหนือเขาทุกประตู การอยู่ร่วมกัน ให้แบกรับภาระหน้าที่ร่วมกัน บางคนหน้าที่ตนก็ไม่ทำ หน้าที่ส่วนรวมก็ทอดทิ้ง ปล่อยให้คนอื่นทำงานหนัก ตนได้หน้า คนอื่นได้ภาระ การอยู่ร่วมกัน มิใช่เราอยู่คนเดียว พึงสำนึกว่าที่นี่มิใช่มีเราอยู่คนเดียว พึงใส่ใจต่อกันและกันให้มาก บ้านจะเป็นวิมาน สถานที่จะเป็นสรวงสวรรค์ได้ก็เพราะเราทุกคนไม่ปะทะกัน   ที่มา : นิตยสาร Secret  ฉบับที่ 232 […]

เราคือ ความหวัง ของใคร โดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ)

เราคือ ความหวัง ของใคร โดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ) คนทุกคนมี ความหวัง และเป็นที่คาดหวังของใครบางคนเสมอ บางครั้งเราเองอาจคาดไม่ถึงว่าเรามีความหมายเพียงไรกับใครบางคน นับตั้งแต่ครอบครัว พ่อแม่ ญาติมิตร บริวาร องค์กร และประเทศชาติ กว้างออกไปคือชาวโลก เราอาจไม่คิด แต่คนอื่นเขาคิดว่าเราสำคัญมาก แรงกดดันที่มีต่อคนสำคัญนี้จะเป็นทั้งแรงบวกมหันต์ และแรงกดดันรุนแรงที่ทำให้คนคนนั้นเครียดได้ เช่น นักกีฬาที่แข่งในนามประเทศ ทุกคนคาดหวังว่าต้องชนะ ต้องได้เหรียญทอง หากไม่ได้ย่อมสร้างแรงกดดันรุนแรงต่อตัวนักกีฬา อาจดูเหมือนเป็นกำลังใจในบางอารมณ์ แต่ถ้าทำให้ผิดหวัง แรงโกรธจะปะทุขึ้นมาทันที และอาจกลายเป็นความเกลียดชังได้ในพริบตา ความหวังเป็นพลังเงียบที่น่ากลัวทั้งบวกและลบ ลูกเศรษฐีมักเครียด เพราะเป็นความหวังของพ่อแม่ที่ฝากให้ลูกดูแลมรดกทรัพย์สินมหาศาล ลูกต้องเก่งกว่าพ่อแม่หาไม่ก็ไม่อาจธำรงรักษาทรัพย์สมบัติเอาไว้ได้ สิ่งที่หนักที่สุดมิใช่ภูผา แต่คือความหวัง เราพลาดไม่เป็นไร ถ้าไม่มีใครหวังอะไร แต่ถ้ามีคนจำนวนมากมายมหาศาลคอยเป็นกำลังใจช่วยให้เราก้าวไปถึงเส้นชัยปลายทางนั้น แรงกดดันจะตกมาที่ตัวเราเต็ม ๆ พ่อแม่บางคนอยากให้ลูกเรียนหมอ แต่ลูกไม่ชอบ เพราะเห็นชีวิตพ่อแม่ที่เป็นหมอแล้วเครียดแทน จึงฝังใจว่าตนไม่ขอเรียนหมอเด็ดขาด แต่บางครั้งลูกก็หนีไม่รอด ต้องสนองตอบความหวังของพ่อแม่ ต้องทำให้ท่านทั้งสองสมหวัง ไม่อยากทำลายความหวังดีที่ท่านมีต่อตนเอง สุดท้ายก็กลายเป็นความเครียดจนเกิดเหตุร้ายก็มีให้เห็น ท่านผู้อ่านคงพอจะมีเวลานั่งสำรวจตนเองว่า ขณะนี้เรามีความหวังอะไรในชีวิต หวังอะไรไว้มากน้อยแค่ไหน และมีใครตั้งความหวังไว้กับเราบ้าง เมื่อเป้าหมายชีวิตแน่นอนแล้ว […]

หายใจ ให้เป็นบุญ บทความโดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ)

หายใจ ให้เป็นบุญ บทความโดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ) ชีวิต เริ่มต้นที่ลม หายใจ หยุด หายใจ ก็หยุดมีชีวิต ความสำคัญของชีวิตมิใช่จุดเริ่มต้นหรือจุดจบ หากแต่อยู่ที่ช่วงระหว่างมีชีวิต บางคนอยู่ได้ยาว แต่บางคนอยู่ได้สั้น บางคนทำยาวให้สั้น คือไม่รู้คุณค่าชีวิต ทำเวลาให้สูญเปล่า บางคนทำสั้นให้ยาว คือเร่งทำคุณงามความดีให้ชีวิตมีคุณค่า ชีวิตสั้น แต่คุณค่าของชีวิตยาว คำถามสำคัญคือ เราจะทำอย่างไรให้ชีวิตมีคุณค่า ก็ต้องถามกลับไปว่า ต้องการคุณค่าในด้านไหน • มีทรัพย์สินเงินทองมาก ๆ • มีรูปร่างหน้าตาสวยงาม แข็งแรง • มีมิตรภาพที่ดีต่อกัน มีเพื่อนดี • มีความมั่นคงในชีวิตบนโลกนี้ • มีอริยทรัพย์ คือสุขทางใจ ถ้าท่านมีพร้อมในสินทรัพย์ รูปร่าง สติปัญญา พอทำมาหาเลี้ยงชีพได้แล้ว สิ่งต่อไปที่ท่านต้องการคือ ความสุขในชีวิต ความเบาใจ สบายใจ สงบใจ ความปลาบปลื้มปีติ ความไม่เหงา ไม่ว้าเหว่ว่าถูกทอดทิ้งยามชรา รู้สึกว่าหมดคุณค่าในยามแก่เฒ่า ข้าพเจ้าขอเชิญชวนท่านมาหายใจให้เป็นบุญ ตราบใดที่ท่านยังมีลมหายใจ […]

ธรรมชาติ คือธรรม บทความโดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ)

ธรรมชาติ คือธรรม บทความโดย พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ) ธรรมชาติคือบ่อเกิดของธรรมะ ธรรมชาติคือความจริงอันบริสุทธิ์ ธรรมชาติคือความสมดุลของสรรพสิ่ง ธรรมชาติคือต้นกำเนิดของชีวิต การเรียนรู้เรื่องธรรมชาติ คือ การเรียนรู้ธรรมะ ความบริสุทธิ์ ความสมดุล และตัวชีวิตที่แท้จริง ชีวิตคือศาสนา เพราะทุกชีวิตมีคำสอนในตัวเสมอ การเข้าใจชีวิตก็คือเข้าใจศาสนา เพราะศาสนาแปลว่าคำสอนว่าด้วยเรื่องชีวิต ผู้ใดต้องการศึกษาธรรมะ ขอให้ศึกษาธรรมชาติ ผู้ใดอยากบรรลุธรรม ขอให้เข้าถึงธรรมชาติของธรรมชาติทั้งปวง ผู้ใดอยากพ้นทุกข์ ขอให้ปรับชีวิตและธรรมชาติให้สมดุล การเรียนรู้ธรรมะ หากศึกษาจากธรรมชาติจะมีความง่ายและงามควบคู่กันไป การเรียนที่ทอดทิ้งธรรมชาติ คือการบังคับเรียนด้วยเหตุนี้ธรรมะจึงยากและน่าเบื่อหน่ายสำหรับมนุษย์บางจำพวก เมื่อมนุษย์หมดความสามารถในการบอกความจริง ก็จงนำ “ธรรมชาติ” ออกมา ให้ธรรมชาติแสดงธรรมแก่โลกให้มาก เมื่อธรรมชาติเริ่มทำงาน จะทำให้การศึกษาธรรมะเป็นของง่ายและงามตามธรรมชาติ โลกนี้เป็นของธรรมชาติอยู่แล้ว ก็ควรที่ธรรมชาติจะได้ปกป้องคุ้มครองด้วยตัวเอง เพราะโลกมนุษย์ละเมิดธรรมชาติ พยายามปรับธรรมชาติให้เข้ากับตัวเอง พวกเขาจึงเป็นมนุษย์ที่หาความสุขได้ยากที่สุด ตรงกันข้าม มนุษย์ใดที่พยายามปรับตัวให้สมดุลกับธรรมชาติ เขาจะมีแต่ความสุขและความสงบเย็น ผู้เข้าถึงธรรมชาติของสรรพสิ่ง ย่อมเข้าถึงธรรม ตรงนี้เองที่เรียกว่า “ผู้บรรลุธรรม”   ที่มา : นิตยสาร Secret  ฉบับที่ 231 […]

การพลัดพราก ความกังวลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรัก

การพลัดพราก ความกังวลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรัก การพลัดพราก ทุกข์ของมนุษย์ส่วนใหญ่อยู่ที่ความกังวลใจ กังวลใจเรื่องอะไรก็เป็นทุกข์ในเรื่องนั้น แม้แต่เรื่องความรักซึ่งเป็นสิ่งประเสริฐสุดที่มนุษย์ต้องการ ตะเกียกตะกาย แสวงหาให้สมปรารถนามากที่สุด แต่เวลากังวลใจในรักก็มักจมอยู่ในรักนั้นอย่างลุ่มหลงมากที่สุด จนหาทางออกไม่พบ ปราชญ์ท่านจึงบอกว่า รักมากดูเหมือนสุขมาก ความจริงรักมากคือทุกข์มากนั่นเอง อารมณ์รักเป็นอารมณ์ที่ไม่เป็นจริง เป็นอารมณ์ปรุงแต่ง แม้แต่คำพูดหรือกวีที่เขียนพรรณนาความรักด้วยบทเพลงหรือกลอน ล้วนแต่เป็นเรื่องเกินจริงทั้งสิ้น ผู้ไม่ได้ใช้ชีวิตตามความเป็นจริง แต่ใช้อย่างละเมอเพ้อฝัน เขาจะประทับใจในช่วงเวลานั้น แม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ แต่ในชีวิตจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ หนุ่มสาวที่มีความรัก จึงมักเพ้อฝันเกินจริง แต่พอได้อยู่ร่วมชีวิตกันจริง ๆ เห็นสภาพที่แท้จริงของชีวิตแล้ว ความกังวลใจย่อมเกิดขึ้น ข้าพเจ้ากำลังบอกท่านผู้อ่านว่า ความกังวลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรักก็คือการพลัดพราก เพราะไม่มีอะไรจะทำให้เราโศกเศร้าเสียใจได้เท่ากับการพลัดพรากจากคนรัก คนที่เราผูกพันมายาวนาน ฉะนั้น เวลามีรักท่านจึงสอนให้ทำใจไว้ด้วย เพราะวันหนึ่งจะต้องมีการพลัดพรากจากกัน ข้าพเจ้ามีประสบการณ์ มิใช่คนรัก แต่เป็นของรัก ข้าพเจ้าชอบสะสมปากการาคาแพงยี่ห้อดัง มีความสุขมากเมื่อได้เห็น ได้หยิบ ได้ใช้ แต่ก็ชั่วขณะเดียวเท่านั้น แค่รู้สึกดีใจว่ามีเท่านั้นเอง วันหนึ่งปากกาทั้งหมดเกือบ 100 ด้ามหายไป เพราะถูกขโมย ปรากฏว่ามีบรรยากาศหนึ่งเกิดขึ้นในชีวิตคือ เสียใจแวบหนึ่ง แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกโปร่ง โล่ง เบาสบายอย่างบอกไม่ถูก คิดว่าหายไปเสียได้ก็ดีเหมือนกัน คนอื่นจะได้ใช้ประโยชน์ อยู่กับเรามาตั้งนานก็ไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร เขียนก็ไม่ได้เขียน ใช้ก็ไม่ได้ใช้ ยังต้องดูแลรักษาอีก เขาเอาไป ก็อาจใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้ ขายก็ได้เงิน เขียนก็ได้สาระ คิดอย่างนี้ก็เลยหายกังวลใจ    ตั้งแต่นั้นมา เมื่อเวลาเกิดรักอะไร ก็นึกถึงการพลัดพรากเอาไว้ก่อนเสมอ เพื่อไม่ให้เกิดความกังวลใจ เรื่อง: พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ)   บทความน่าสนใจ ภพชาติและการพลัดพราก | เรื่องมหัศจรรย์และสิ่งลี้ลับ Dhamma Daily: เพราะเหตุใดคนเราจึงมัก กังวลเรื่องความตาย อยู่ตลอดเวลา Q: ทำอย่างไรไม่ให้คิดกังวลและกลัวความตาย บททดสอบ จากเทวดา ป๋อ ณัฐวุฒิ สกิดใจ ชีวิตนี้ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว กังวลใจ เรื่องใดก็เป็นทุกข์ในเรื่องนั้น ความกังวลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคืออะไร โคตรประหยัด ขจัดทุกข์ แนวคิดสุขๆ ของจอห์น วิญญู สารพัดทุกข์ของคนเป็นแม่ แก้ไขได้ด้วยธรรมะ อยู่กับทุกข์ให้เป็น ก็ไม่เป็นทุกข์ บทความให้กำลังใจจาก พระไพศาล วิสาโล […]

keyboard_arrow_up