เจ้าชายผู้ชนะความโกรธ นิทานธรรมะสอนเรื่องเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร

ชนะความโกรธ
ชนะความโกรธ

เจ้าชายผู้ ชนะความโกรธ นิทานธรรมะสอนเรื่องเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร 

เมื่อพูดถึง ความโกรธ ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก ความโกรธหรือโทสะ มันเป็นหมวดหนึ่งของอารมณ์ เป็นหนึ่งในกิเลสทั้ง 3 (โลภะ โทสะ และโมหะ) เป็นเพื่อนสนิทขนาดสามารถกระทบไหล่เราได้สบาย ๆ แต่จะมีใครที่เอาชนะเพื่อนสนิทคนนี้ได้บ้าง พอชนะก็ได้เพียงชั่วคราว เดี๋ยวก็กลับมาตบไหล่ทักทายเราอีก หากอยากเอาชนะหรือเลิกคบเพื่อน (ที่ไม่อยากจะ) สนิทคนนี้ ลองฟังเรื่องราวของเจ้าชายพระองค์หนึ่งที่ทรงสามารถเอา ชนะความโกรธ ได้ นับว่าเป็นชัยชนะที่น่าชื่นชมอย่างยิ่ง เรื่องของพระองค์มีอยู่ว่า

 

ชนะความโกรธ

 

เจ้าชายพระองค์หนึ่งกลายเป็นกำพร้า เพราะพระราชาพระองค์หนึ่งสังหารพระบิดาและพระมารดาของเจ้าชาย เจ้าชายทรงหลบหนีไปพำนักในป่า และเรียนการเล่นพิณจากนักดนตรีจนชำนาญ รุ่งเช้าวันหนึ่งเจ้าชายผ่านมาถึงโรงเลี้ยงม้า แล้วทรงบรรเลงพิณ พระราชาได้ยินเสียงพิณจึงให้องครักษ์ตามมาเข้าเฝ้า พระราชาเอ็นดูเจ้าชายเป็นอย่างมาก จึงให้เจ้าชายเป็นองครักษ์ประจำพระองค์ วันหนึ่งพระราชาเสด็จประพาสป่าเพื่อล่าสัตว์ พระองค์ทรงเกิดอาการเหนื่อยล้าจึงบรรทมบนตักของเจ้าชาย เจ้าชายเห็นเป็นโอกาสที่จะสังหารพระราชา เจ้าชายเผยแสดงตนเป็นพระโอรสของพระราชาและพระราชินีที่พระองค์สังหาร แต่เจ้าชายกลับพระทัย เพราะพระองค์แลเห็นว่า หากสังหารพระราชา พระโอรสหรือพระธิดาของพระราชา ต้องตามมาสังหารเจ้าชายแน่นอน แล้วพระโอรสหรือพระธิดาของเจ้าชายต้องตามสังหารต่อเนื่องไปไม่จบสิ้น พระราชาจึงประทานเมืองคืนเจ้าชาย และประทานพระธิดาให้เป็นพระราชินี 

นิทานเรื่องนี้ชวนให้มีคำถามว่า ทำไมเจ้าชายไม่สังหารผู้ที่ฆ่าพระบิดาและพระมารดา ? ทำไมเจ้าชายละความโกรธได้ทั้งที่เป็นเรื่องไม่น่าให้อภัย ?

การที่เจ้าชายทรงชนะความโกรธได้ เพราะคิดว่าหากยึดมั่นในความโกรธ แล้วสังหารพระราชาเพื่อให้สาสมแก่ความแค้น เป็นสิ่งที่ไม่สมควร แต่พระองค์ทรงมองกว้างออกไปเหนืออารมณ์ความรู้สึกว่า หากสังหารพระราชา เพราะเป็นผู้ที่สังหารพระบิดาและพระมารดา พระโอรสและพระธิดาของพระราชาต้องโกรธเจ้าชายเหมือนพระองค์ในขณะนี้ พระโอรสหรือพระธิดาต้องตามสังหารพระองค์ ต่างฝ่ายจะแก้แค้นกันไปมาไม่จบสิ้น

 

ชนะความโกรธ

 

เจ้าชายจึงทรงเลือกเอาชนะความโกรธแค้นด้วย การให้อภัย เจ้าชายทรงเลิกคบหากับเพื่อนสนิทคนนี้เสียแล้ว ทำให้เจ้าชายได้รับผลตอบแทน คือ บ้านเมืองของพระองค์ และพระราชินีที่งดงาม

นิทานเรื่องนี้สอนให้เราเห็นภาพของความโกรธ เป็นประหนึ่งลูกไฟที่ถือไว้แล้วปาใส่ผู้อื่น เมื่อเปลวไฟเผาผู้นั้นเสีย คนที่รักผู้นั้นย่อมกอบเปลวไฟ แล้วปากลับมาที่เราอีก เป็นเช่นนี้ไปมา ไม่จบสิ้น เราจึงควรเลือกที่จะดับเปลวไฟนี้ ไม่ให้โชติช่วงขึ้นมาเผาเราและผู้อื่นได้อีก

 

ข้อมูลจาก 84000.org

รูปภาพจาก Pinterest และ Glenpearson


บทความน่าสนใจ

5 วิธีระงับ ความโกรธแบบผิดๆ ที่ไม่ควรทำตอนหัวร้อน

โกรธให้ดี อย่างนี้ก็มีด้วย เทคนิคการบริหารจัดการกับความโกรธ

7 ปลายทาง ที่ความโกรธจะทําร้ายคุณได้

แผ่เมตตาเพื่อให้อภัย ดับไฟตนเองจากความโกรธแค้น เรื่องเล่าจากผู้อ่าน

ทำไมปฏิบัติธรรมแล้วกลายเป็น คนโกรธง่าย เอาซะอย่างนั้น?

12 ข้อคิด ทุกข์ เพราะโง่ โดย หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ

 

 

keyboard_arrow_up