จากเด็กเกเรสู่ครูผู้ให้ ครูหยุยแห่ง มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก

จากเด็กเกเรสู่ครูผู้ให้ ครูหยุยแห่ง มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ครูหยุยบอกเล่าประสบการณ์ชีวิตจากเด็กเกเรในวันนั้นสู้การเป็นครู จากครูโรงเรียนสู่หนทางหัวหน้าโครงการศูนย์เด็กก่อสร้างของ มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก 0 สมัยเด็กผมค่อยข้างเกเร มีเรื่องกระทบกระทั่งอะไรกับใครนิดหน่อย ก็ยกพวกตีกันแล้ว เรื่องเรียนผมไม่ค่อยสนใจ จบมาได้แบบลุ่ม ๆ ดอน ๆ 0 พอเริ่มเรียนที่คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ความคิดนิสัยใจคอก็เริ่มเปลี่ยน หลังจากเรียนจบก็มีคำถามให้หัวว่า “เราจะทำอะไรต่อ” ตอนนั้นนึกออกแค่เรื่องเดียวคือ การออกค่าย ชอบงานอาสา อยากช่วยเหลือคน คงเป็นนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อค้าขายควบคู่กับทำงานในโรงเจ ซึ่งได้เห็นการทำบุญ การช่วยเหลือสงเคราะห์คนมาตลอด จึงไปช่วยสอนหนังสือเด็ก ๆ ที่ “โรงเรียนแห่งเสรีภาพ” จังหวัดกาญจนบุรีอยู่ 2 ปีครึ่ง ก่อนจะลาออก 0 ผมตกลงอยู่วันหนึ่งวัน พอดีมูลนิธิเด็กขาดหัวหน้าโครงการศูนย์เด็กก่อสร้าง 1 ตำแหน่ง จึงไปสมัครและทำงานที่นั่นได้สักพักก็ออกมาก่อตั้งมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก 0 ตอนเริ่มต้นมูลนิธิมีเงินเหลือจากการทำโครงการศูนย์เด็กก่อสร้างแค่แสนเดียวเท่านั้น ทำไปสักนิดเงินก็หมด ผมจึงตั้งจิตขอในใจว่า เราทำความดี คิดดี ช่วยเหลือคนมาตลอด ถึงเราจะไม่รวยเงิน แต่เราก็รวยน้ำใจนะ เดี๋ยวคงมีคนใจดีมองเห็นเรา เชื่อไหมว่าเพียงแค่สองวันก็มีคนนำข้าวสารเต็มคันรถสิบล้อมาบริจาคให้ 0 […]

อ่านหนังสือผ่านแอพ ให้คนตาบอด

อ่านหนังสือผ่านแอพ ให้คนตาบอด อาจไม่สะดวกนักสำหรับวิธีเดินทางไปมูลนิธิคนตาบอดฯ เพื่อแจ้งความจำนงขออ่านหนังสือเสียง บางครั้งไปถึงยังพบข้อจำกัดของห้องบันทึก และการใช้ซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ในการสร้างหนังสือเสียงอีก การ อ่านหนังสือผ่านแอพ เป็นอีกหนทางหนึ่งที่ช่วยเราได้ 0 เดี๋ยวนี้คนรุ่นใหม่ที่ใช้สมาร์ทโฟนจึงเลือกอ่านผ่านแอพพลิเคชั่น Read For The Blind กันแล้ว ว่างเมื่อไร อยู่ที่ไหน ก็อ่านได้ตามสะดวก เป็นการเพิ่มจำนวนหนังสือเสียงให้คนตาบอดมากขึ้นอีกทาง 0 หลายเดือนก่อนเพื่อนสนิทจากขอนแก่นชวนให้ผู้อ่าน รู้สึกว่าเป็นโครงการส่งต่อความสุขที่ทันสมัยสุด ๆ ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีทำสิ่งสร้างสรรค์แบ่งปันผู้อื่น ไม่กี่สัปดาห์ต่อมาก็ได้ยินชื่อโครงการนี้ถี่ขึ้นจากพี่น้องร่วมออฟฟิศ 0 0 “เรารู้สึกมานานแล้วว่าอยากจะทำอะไรให้คนกลุ่มนี้บ้าง พอเห็นแอพนี้ก็แน่ใจว่าเราช่วยเหลือเขาได้แน่ ๆ มันดีกว่าซื้อของหรือทำอาหารไปเลี้ยงอีก ซึ่งพวกเขาได้ ไม่เคยขาดและมีคนจองคิวช่วยเหลือไว้เยอะมากแล้ว แต่คนตาบอดน่าจะต้องการสิ่งที่อยู่กับเขาได้ทุกวัน หนังสือเสียงก็เป็นอีกสิ่งที่จะทำให้เขามีความสุข เมื่อเขาต้องการ” 0 กฤตนัดตา หนูไชยะ ทดลองอ่านหนังสือได้ 3-4 เดือนแล้ว แต่อยู่ในขั้นตอนอัดเสียงเข้าแอพ ยังไม่ได้เริ่มอัพโหลดเพราะยังอ่านไม่จบเล่ม 0 “แรก ๆ ที่อ่านก็ตื่นเต้น พยายามเลือกหนังสือที่ชอบ แต่อ่านไปแล้วเริ่มรู้สึกว่ามันยาก เลยจะเปลี่ยนเล่มแล้ว” 0 อุปสรรคการเลือกหนังสือที่ไม่เหมาะสมมาถ่ายทอดคือ ปัญหาเดียวกับคนส่วนใหญ่หนังสือดีบางเล่มมีความหนาเกินไป […]

สัตว์เลี้ยง ไร้ค่าผู้น่ารัก

สัตว์เลี้ยง ไร้ค่าผู้น่ารัก เมื่ออยากได้ สัตว์เลี้ยง น่ารัก ๆ สักตัว คนส่วนใหญ่มักเลือกไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง มากกว่าที่พักสัตว์จรจัด 0 บางคนถึงขนาดยอมเสียเงินแพง ๆ เพื่อแลกกับความมั่นใจว่าจะได้สัตว์เลี้ยงพันธุ์แท้ หน้าตาน่ารักสะอาดสะอ้านกลับบ้าน แต่กลับมองข้ามน้องหมาน้องแมวจรจัดที่รอคนใจดีนำไปอุปการะ แม้จะไม่เสียเงินสักบาทเลยก็ตาม 0 0 ไม่นานมานี้ สมาคมสี่ขา (Associaæâo Quatro Patinhas) สมาคมรณรงค์เพื่อหมาแมวจรจัดแห่งประเทศบราซิลสร้างสรรค์โปรเจ็กต์ “Priceless Pets” ขึ้นมาเพื่อลบความคิดเดิม ๆ ของคนในสังคมที่มองว่าสัตว์เลี้ยงในบ้านพักสัตว์จรจัดเป็นสัตว์เลี้ยงที่ไร้คุณค่า 0 คริสเซียนเย่ ดูอาร์ท การิว (Christanne Duarte Garoiu) ผู้ก่อตั้งและประธานสมาคมสี่ขา เล่าว่า ประเทศบราซิลมีเจ้าของสัตว์เลี้ยงจำนวนไม่น้อยนำหมาแมวของตัวเองไปปล่อยทิ้งไว้ที่พักสัตว์จรจัด เมื่อรู้สึกเบื่อและไม่อยากเลี้ยงมันอีกต่อไป พวกเขาคิดเอาเองว่าที่พักสัตว์เป็นเสมือนสวรรค์ของสัตว์เลี้ยง เพราะมีคนดูแลอย่างดี สะอาด ปลอดภัย และสักวันคงจะมีผู้ใจบุญมารับมันไปอุปการะต่อ โดยหารู้ไม่ว่าหมาแมวเหล่านั้นมีแต่รอวันตายอย่างเดียว เพราะนอกจากเจ้าหน้าที่จะดูแลไม่ทั่วถึงแล้ว ยังต้องเสี่ยงกับโรคร้ายอีกด้วย สัตว์ส่วนใหญ่ป่วยตายไปเพราะความเครียดจากความแออัดของเพื่อนร่วมกรงที่ล้วนถูกเจ้าของนำมาปล่อยทิ้งไว้ นานทีปีหนจึงจะมีผู้ใจบุญสักคนรับมันไปอุปการะต่อ 0 0 สมาคมสี่ขาจึงออกมารณรงค์เรื่องนี้ โดยยืมตู้โชว์ในร้านขายสัตว์เลี้ยงหนึ่งวัน จากนั้นนำน้องหมาน้องแมวจากที่พักสัตว์จรจัดไปปล่อยไว้แทนที่หมาแมวในร้านขายสัตว์เลี้ยง […]

มูนิบา มาซารี หญิงเหล็ก แห่งปากีสถาน

มูนิบา มาซารี หญิงเหล็ก แห่งปากีสถาน เมื่อ 10 ปีก่อน หญิงเหล็ก มูนิบา มาซารี (Muniba Mazari) เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เธอแต่งงานขณะมีอายุ 18 ปี หลังจากนั้นประมาณสองปีกว่าเธอก็ประสบอุบัติเหตุ รถเสียหลักตกลงไปในคูน้ำ เธอติดอยู่ในรถและบาดเจ็บรุนแรงหลายแห่ง แขนขวาและข้อมือหัก หัวไหล่กับไหปลาร้าแตก ซี่โครงหักทั้งหมด แต่ที่รุนแรงที่สุดคือกระดูกสันหลัง คนที่กรูเข้ามาช่วยลากเธอออกมาจากรถทำให้เส้นประสาทไขสันหลังของเธอขาดออกจากกัน มูนิบารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล 2 เดือนครึ่ง แพทย์แจ้งว่าเธอเป็นอัมพาตช่วงล่าง เดินไม่ได้ตลอดชีวิต และมีลูกไม่ได้อีกด้วย เธอสิ้นหวังทุกอย่างในชีวิต แล้ววันหนึ่งมูนิบาก็บอกให้พี่ชายนำอุปกรณ์วาดรูปมาให้ เธอเคยเป็นนักศึกษาศิลปะ จึงใช้ศิลปะบำบัดจิตใจแทนที่จะนอนมองเพดานไปวัน ๆ ศิลปะช่วยให้สภาพจิตใจของเธอดีขึ้นมากและตัดสินใจสู้ต่อ เริ่มด้วยการจัดการกับความกลัวที่อยู่ในจิตใจตัวเองก่อน มูนิบาเขียนรายการสิ่งที่กลัวเป็นข้อ ๆ และเอาชนะความกลัวไปทีละข้อ สิ่งที่กลัวที่สุดคือการหย่าร้าง เธอตัดสินใจปล่อยสามีให้ไปเจอคนที่สุขภาพแข็งแรงกว่า และแสดงความยินดีเมื่อทราบข่าวเขาแต่งงานใหม่ เมื่อมีลูกไม่ได้ เธอก็รับเด็กมาเป็นลูกบุญธรรม ความกลัวข้อต่อมาคือการไม่เป็นที่ยอมรับ เธอจึงตัดใจสินใจปรากฏตัวตามสื่อมากขึ้น เธอวาดภาพ ถ่ายแบบโฆษณา เป็นนักร้อง ผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ นักเขียน นักพูดสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ผู้หญิง และเป็นนักกิจกรรมทางสังคม ในปี […]

เจ้านายใจดีแบบนี้ยังมีอีกไหม ป่วย เป็นอัลไซเมอร์ ก็ยังให้ทำงานได้

เจ้านายใจดีแบบนี้ยังมีอีกไหม ป่วย เป็นอัลไซเมอร์ ก็ยังให้ทำงานได้ ปลายปี 2013 มารดาของ โดรอน ซาโลมอน (Doron Salomon) ซึ่งทำงานเป็นพนักงานดูแลแผนกหนังสือของ Sainsbury’s ซูเปอร์มาร์เก็ต ในอังกฤษ เริ่มมีอาการป่วย เป็นอัลไซเมอร์ ส่งผลให้พนักงานที่ละเอียดรอบคอบและจดจำรายละเอียดได้อย่างแม่นยำกลายเป็นคนหลง ๆ ลืม ๆ ประสิทธิภาพในการทำงานลดลงอย่างเห็นได้ชัด เวลานั้นเธออายุ 50 ต้น ๆ คุณหมอวินิจฉัยว่าเธอป่วยเป็นอัลไซเมอร์ระยะเริ่มต้น แทนที่ทางบริษัทจะปลดเธอออกเพราะทำงานไม่ได้ประสิทธิภาพ กลับแสดงความห่วงใยและคอยติดตามการรักษาของเธอมาตลอด อาการของเธอมาถึงจุดที่ว่า เมื่อเธอมาถึงออฟฟิศกลับสับสนราวกับไม่รู้จักที่นี่มาก่อน แต่ทุกคนก็เข้ามาแสดงความห่วงใยและให้กำลังใจ พยายามทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นบุคลากรที่มีคุณค่าต่อบริษัท เจ้านายลดงานที่ซับซ้อนลง ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรมากนัก และไปเยี่ยมครอบครัวของเธอเป็นประจำ นอกจากนั้นเจ้านายยังให้มีการอบรมฝึกสอนงานให้เธออยู่เรื่อย ๆ เปลี่ยนชั่วโมงการทำงาน ติดต่อพูดคุยกับครอบครัวของเธออยู่เสมอ และคอยย้ำเตือนให้ผู้ร่วมงานคนอื่นรับรู้อาการป่วยของเธอ จะได้คอยช่วยเหลือเธอได้ ความน่ารักขององค์กรยังไม่หมดเพียงแค่นั้น เพราะว่าได้มีการสร้างบทบาทขึ้นมาให้เธอได้ทำ เพื่อให้เธอรู้สึกว่าเธอกำลังทำงานสำคัญที่สุดในโลก เช่น ให้เธอทำความสะอาดกล่องเก็บสินค้า ซึ่งบางครั้งคนอื่นทำเสร็จไปแล้ว แต่งานนี้มำให้เธอรู้สึกว่าถ้าเธอไม่ทำ ซุปเปอร์มาร์เก็ตก็จะไปต่อไม่รอด ความภูมิใจในตัวเองและการที่รู้สึกว่าตัวเองมีค่า เป็นเป้าหมายหนึ่งในการช่วยเหลือผู้ป่วยอัลไซเมอร์ อย่างน้อยก็ทำให้เธอมีเรื่องไปคุยกับผู้อื่นในสังคม โดรอนยังบอกอีกว่า มีหลายครั้งที่ทางซุปเปอร์มาร์เก็ตจะเลิกจ้างแม่ของเขาก็ได้ […]

รอดชีวิต เพราะกาแฟแก้วเดียว

รอดชีวิต เพราะกาแฟแก้วเดียว เมื่อไม่นานมานี้มีผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ส่งจดหมายเล่าเรื่องราวการ รอดชีวิต ไปยังหนังสือพิมพ์ Pickering News Advertiser ประเทศแคนาดา เรื่องราวที่เล่าเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2017 ผู้เขียนตั้งใจจะฆ่าตัวตายในวันนั้น ก่อนจะทำอย่างที่ตั้งใจไว้ เขาขับรถไปที่ร้านไดรฟ์ทรูชื่อทิมฮอร์ตันส์เพื่อสั่งกาแฟและมัฟฟิน เมื่อไปถึงจุดชำระเงินพนักงานบอกเขาว่า “ผู้ชายใจดีคนหนึ่งจ่ายเงินให้คุณเรียบร้อยแล้ว และเขาบอกว่าขอให้คุณมีวันที่ดีนะ” วินาทีนั้นเขาประหลาดใจว่าทำไมจึงมีคนเลี้ยงกาแฟคนแปลกหน้าโดยไม่มีเหตุผล ทำไมต้องเป็นเรา ทำไมต้องเป็นวันนี้ หรือว่านี่คือสัญญาณบางอย่าง ความมีน้ำใจแบบสุ่มปฏิบัติกับคนอื่นครั้งนี้กระทบใจเขาอย่างแรง ที่สำคัญที่สุดคือทำให้เขาเลิกคิดฆ่าตัวตายแล้วมาทำสิ่งดี ๆ ให้ผู้อื่น และจบลงที่การช่วยเพื่อนบ้านยกข้าวของที่จับจ่ายมาออกจากรถไปไว้ในบ้าน เขาลงท้ายจดหมายว่า ขอขอบคุณจากส่วนลึกของหัวใจ โปรดรู้ไว้ว่าความเอื้อเฟื้อของคุณได้ช่วยชีวิตหนึ่งเอาไว้ วันที่ 18 กรกฎาคม 2017 ไม่เป็นเพียงวันที่ดี แต่เป็นวันที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิต ***เกล็น โอลิเวอร์*** เกล็น โอลิเวอร์ (Glen Oliver) คือคนที่อยู่ในรถ SUV และจ่ายเงินค่ากาแฟให้ เมื่อภรรยาของเขาอ่านเจอเรื่องนี้เธอถึงกับร้องไห้และนำมาให้เกล็นดู เขาอ่านจบพร้อมน้ำตาแห่งความดีใจ เกล็นทำความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ผู้อื่นด้วยการจ่ายค่ากาแฟให้รถที่ต่อคิวข้างหลังที่ร้านทิมฮอร์ตันส์ พร้อมคำอวยพร […]

อะมินา คาทุน เด็กหญิงผู้ ต่อสู้เพื่อสิทธิ ของเด็กหญิงชาวกานาให้ได้เรียนหนังสือ

อะมินา คาทุน เด็กหญิงผู้ ต่อสู้เพื่อสิทธิ ของเด็กหญิงชาวกานาให้ได้เรียนหนังสือ สาวน้อยผู้สร้างสิ่งดี ๆ ให้โลกใบนี้อีกคนหนึ่งมีชื่อว่า อะมินา คาทุน (Amina Khatun) เธอเป็นเด็กสาวอายุ 15 ปีจากประเทศกานา และเป็นหนึ่งในสามของผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสันติภาพเด็กระหว่างประเทศ เพราะเธอ ต่อสู้เพื่อสิทธิ ของเด็กผู้หญิงกายาให้ได้เรียนหนังสือ 0 เด็กหญิงอะมินา แม้จะโชคดีกว่าเด็กหญิงชาวกานาหลาย ๆ คนที่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ แต่โอกาสที่ว่านี้ก็อยู่กับเธอไม่นาน เพราะเมื่ออะมินาอายุเพียง 12 ปี เธอก็ถูกบังคับให้ออกจากโรงเรียนเพื่อแต่งงานกับผู้ชายที่ครอบครัวเลือกให้หรือพูดง่าย ๆ คือ “เธอถูกขายเพื่อแลกกับเงินนั่นเอง” 0 ก่อนที่อะมินาจะตกเป็น “เจ้าสาวเด็ก” เช่นเดียวกับเด็กหญิงชาวกานาหลาย ๆ คน คุณครูของเธอก็ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือไว้ได้ทันท่วงที โดยอาศัยความร่วมมือจากผู้มีอํานาจในท้องถิ่น 0 การณ์นี้จุดประกายให้อะมินาเริ่ม “มองเห็น” หนทาง การแก้ปัญหาเจ้าสาวเด็กในระยะยาวซึ่งคงไม่มีทางใดดีไปกว่า “การให้การศึกษา” ด้วยเหตุนี้อะมินาจึงร่วมกับคุณครูของเธอก่อตั้งโครงการ “Achievers Book Club” ขึ้นเพื่อรณรงค์ต่อสู้ให้เด็กหญิงชาวกานามีโอกาสได้เรียนหนังสือเช่นเดียวกับเด็กชาย แต่งานใหญ่เกินตัวของเธอชิ้นนี้ไม่อาจสําเร็จได้เลย หากไม่ได้รับความเห็นชอบจากผู้มีอํานาจในท้องถิ่นเสียก่อน 0 อะมินาจึงเริ่มไปเจรจาขอความร่วมมือจากบุคคลสําคัญในท้องถิ่นและองค์กรอิสระต่าง […]

กว่าจะมาเป็น… โคนไอศกรีม ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

กว่าจะมาเป็น… โคน ไอศกรีม ไม่ใช่เรื่องธรรมดา วันนี้ขายดี วันนี้ขายให้หมด ไอศกรีม สด ๆ จะขายให้หมดวันนี้ แต่โธ่! จะทำอย่างไรดี ไอศกรีม ที่เหลือยังมี แต่ถ้วยแก้วตัวดี ดันมีไม่พอ ณ ย่านวอลล์สตรีท ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1896 ขณะที่ อิตาโล มาร์คิโอนี่ (Italo Marohiony) ชาวอิตาเลียนที่อพยพมาลงหลักปักฐานในเมืองโฮโบเกน รัฐนิวเจอร์ซีย์ กำลังเข็นรถขายไอศกรีมจิลาโต้โฮมเมด (Gelato Homemade) รสมะนาวอย่างสบายอารมณ์ จู่ ๆ มาร์คิโอนี่ก็สังเกตพบว่า     “ธุรกิจไอศกรีมของเราประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี เสียแต่ว่าเราต้องใช้จ่ายเงินจำนวนมากไปกับค่าถ้วยที่ตกแตก หรือหากถ้วยไม่แตก ลูกค้าบางคนก็ลืมคืนถ้วยมาให้เรา ทำให้มีไม่พอใช้ ต้องซื้อเพิ่มเป็นประจำ” การยอมจำนนกับปัญหา แม้จะเป็นปัญหาเพียงเล็กน้อยไม่ใช่นิสัยของนักการค้าหัวก้าวหน้าอย่างมาร์คิโอนี่ เมื่อกำไรเริ่มหายไปวันละหลายดอลลาร์ มาร์คิโอนี่ไม่นิ่งนอนใจ เขาคิดวิธีแก้ปัญหาไปต่าง ๆ นานา เริ่มจากนำกระดาษมาเป็นภาชนะใส่ไอศกรีมแทนถ้วยแก้ว แต่ไม่ได้ผลดีนัก เพราะเมื่อเจอไอศกรีมเย็นเฉียบ กระดาษก็มักเปื่อยยุ่ยจนทำให้ไอศกรีมเสียรสหมดอร่อย […]

เคซ วอลเดซ เด็กดี ผู้มีหัวใจของการเป็นผู้ให้

เคซ วอลเดซ เด็กดี ผู้มีหัวใจของการเป็นผู้ให้ เคซ วอลเดซ (Kesz Valdez) เด็กดี ชาวฟิลิปปินส์ที่แม้จะเกิดมาในครอบครัวที่ยากไร้ชนิดต้องอดมื้อกินมื้อ ทว่าสิ่งที่ทําร้ายเด็กชายกลับไม่ใช่ความยากจนแต่กลายเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของเขาเอง 0 เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นตั้งแต่เคซอายุได้เพียง 2 ขวบ เมื่อผู้เป็นพ่อบังคับให้เด็กชายออกไปคุ้ยเขี่ยหาขยะมาขาย บางวันก็บังคับให้ไปขอทานเพื่อเอาเงินมาซื้อเหล้าให้พ่อกิน หากวันใดหาเงินได้ไม่มากพอ เคซก็จะถูกพ่อทุบตีอย่างรุนแรง เคซทนอยู่ถึงสองปีจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้านไปใช้ชีวิตแบบ เด็กเร่ร่อนอาศัยนอนตามกองขยะหรือไม่ก็ข้างถนน แต่โชคชะตาก็ไม่ปรานีเด็กน้อย…เมื่อไฟไหม้กองขยะที่เคซอาศัยซุกตัวนอนในตอนกลางดึกคืนหนึ่ง 0 0 คืนนั้นเปลวไฟไม่เพียงกลืนกินกองขยะจนมอดไหม้เท่านั้น หากแต่ยังลุกลามไปทําร้ายเด็กชายด้วย เคราะห์ดีว่ามีคนเข้ามา ช่วยทันแต่การบาดเจ็บครั้งนั้นก็ทําให้เคซต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนานร่วมเดือน 0 พอหายเป็นปกติ เคซปฏิเสธไม่ยอมกลับไปอยู่กับครอบครัวดังเดิม เด็กชายเลือกที่จะอยู่ในความดูแลของฮาร์นิน มานาเลย์เซย์ (Harnin Manalaysay) นักประชาสงเคราะห์หนุ่ม ผู้ช่วยชีวิตเขาไว้แทน นอกจากให้ความรักความเอาใจใส่แล้ว ฮาร์นินยังสอนเคซในเรื่องที่ไม่เคยมีใครสอนเขามาก่อน อีกหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นการดูแลตัวเอง การช่วยเหลือผู้อื่น การให้ ฯลฯ และคําสอนเหล่านั้นเองที่ทําให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเด็กชายในเวลาต่อมา 0 0 วันเกิดปีที่ 7 ของเคซ เป็นปีแรกที่เด็กชายไม่ต้องการของขวัญเพื่อตัวเองอีกต่อไป แต่เขากลับต้องการช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนคนอื่น ๆ ให้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นแทน […]

ดเวย์น เจ. คลาร์ก เด็กล้างจาน ผู้กลายเป็นซีอีโอ บริษัทที่มีรายได้ปีละ 180 ล้านดอลลาร์

ดเวย์น เจ. คลาร์ก เด็กล้างจาน ผู้กลายเป็นซีอีโอ บริษัทที่มีรายได้ปีละ 180 ล้านดอลลาร์ ในช่วงเทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมา มีข่าวเล็ก ๆ ข่าวหนึ่งที่อาจกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ใครหลายคน เป็นเรื่องของอดีต เด็กล้างจาน ผู้มีชื่อว่า ดเวย์น เจ. คลาร์ก (Dwayne J. Clark) ดเวย์นทิปพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารที่เขาและภรรยาเป็นลูกค้าประจำมานาน 8 ปีแล้วเป็นเงิน 3,000 ดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่ค่าอาหารเพียง 39 ดอลลาร์ นอกจากนั้นยังทิ้งจดหมายน้อยที่มีใจความว่า “พวกคุณทำงานเยี่ยมมาก ตอนผมอายุ 7 ขวบ ผมต้องล้างจาน ในขณะที่แม่ทำอาหารในร้านอาหารแบบนี้ ตอนนั้นเราจนและไม่มีเงินพอจะฉลองคริสต์มาส หวังว่าเงินจำนวนนี้จะช่วยให้พวกคุณมีคริสต์มาสที่ดีกว่าเรา (ในเวลานั้น)” พนักงานทั้งดีใจและซาบซึ้งใจมากที่มีคนสังเกตเห็นว่าตนทำงานหนัก พนักงานทั้งร้านจำนวน 12 คนแบ่งค่าทิปกันไปคนละ 250 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อไปค้นหาข้อมูลของลูกค้าทิปหนักรายนี้ก็พบว่า เขาคือผู้ก่อตั้งและซีอีโอของอีจิส ลิฟวิ่ง (Aegis Living) บริษัทซึ่งให้บริการที่พักอาศัยและดูแลผู้สูงอายุในสหรัฐอเมริกา คลาร์กมีพี่น้องสี่คน เขาเป็นลูกคนสุดท้อง พ่อแม่หย่ากันตั้งแต่เขายังเด็ก แม่ต้องเลี้ยงดูลูกทั้งสี่คนตามลำพัง […]

เพราะ รักหมดใจ คุณตายอมเรียนแต่งหน้าเพื่อมาแต่งให้ภรรยาตาบอด

เพราะ รักหมดใจ คุณตายอมเรียนแต่งหน้าเพื่อมาแต่งให้ภรรยาตาบอด เรื่องราวความ รักหมดใจ ระหว่างคุณตาและคุณยายวัย 80 กว่า ที่พิสูจน์ให้เห็นว่า ชีวิตคู่คือการจับมือเดินไปด้วยกัน และฝ่ายหนึ่งพร้อมโอบอุ้มในยามที่อีกฝ่ายเริ่มอ่อนแรง คุณตาเดส วัย 84 และ คุณยายโมนา โมนาฮาน วัย 83 (Des & Mona Monahan) คือสองสามีภรรยาจากเมืองวอเตอร์ฟอร์ด ประเทศไอร์แลนด์ คุณยายโมนากำลังมีปัญหาเรื่องสายตา ซึ่งตอนนี้ดวงตาข้างซ้ายของเธอบอดสนิทแล้ว ส่วนตาอีกข้างจะมืดบอดลงเมื่อไรก็ไม่รู้ และมือของเธอก็มีอาการสั่น จึงยากลำบากมากในการแต่งหน้าให้สวยเหมือนอย่างเคย วันหนึ่งเมื่อต้องไปงานปาร์ตี้ คุณยายโมนาตัดสินใจใช้บริการจากช่างแต่งหน้ามืออาชีพ ทั้งสองจึงไปห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน เพื่อพบกับช่างแต่งหน้าชื่อ โรซี่ โอ’ดริสคอลล์ โรซี่แต่งหน้าให้คุณยายโมนาซะสวยเช้ง คุณตาเดสเห็นภรรยามีความสุขก็ปลื้มใจมาก จึงขอแปรงแต่งหน้าจากโรซี่มาลองแต่งให้ภรรยาดูบ้าง ซึ่งโรซี่บอกว่าคุณตาดูทะมัดทะแมงทีเดียว ไป ๆ มา ๆ คุณตาก็เลยเรียนแต่งหน้ากับโรซี่ซะเลย พอกลับบ้านก็จะไปฝึกสิ่งที่เรียนมาใหม่กับภรรยาทุกวัน และด้วยการติวของโรซี่ คุณตาเดสก็เรียนจบโปรดักท์ทุกอย่างในเวลา 8 เดือน ไม่ว่าจะเป็น ลิปสติค บรอนเซอร์ ปัดแก้ม มาสคาร่า […]

3 ความ กลัว ที่ต้องทำความรู้จัก แล้วกำจัดมันซะ : Secret เคล็ดลับ

3 ความ กลัว ที่ต้องทำความรู้จัก แล้วกำจัดมันซะ : Secret เคล็ดลับ ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่กำลัง “ กลัว ” เพราะยังไม่กล้าลงมือทำอะไรสักอย่าง มาทบทวนกันค่ะว่า ทำไมความรู้สึกนี้ถึงวนเวียนและครอบงำความคิดของเรามาเนิ่นนาน เพราะเหตุผลเหล่านี้ใช่หรือไม่ 1. กลัวล้มเหลว เพราะยังไม่เคยสำเร็จ ประสบการณ์ที่เลวร้าย ผิดหวัง ผิดพลาด เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ แต่น่าเสียดายนะคะ หากหลายคนให้ประสบการณ์ในอดีตตัดสินอนาคต มองตัวเองว่าเป็นคนขี้แพ้ จนหมดพลังที่จะลงมือทำเรื่องเก่านั้นอีกครั้ง หรือแม้แต่ยังไม่กล้าเริ่มต้นทำเรื่องใหม่ ๆ สักเรื่อง ลองนึกภาพตัวเองขณะที่ยังเป็นเด็ก เราทุกคนหัดคลานหัดเดิน ล้มแล้วลุกมานับไม่ถ้วน จนถึงวันที่เราโตพอที่จะเดินคล่องวิ่งฉิว ความสำเร็จก็เช่นเดียวกัน ไม่มีความสำเร็จไหนได้มาโดยง่าย ชีวิตเศรษฐีหรือบุคคลผู้มีชื่อเสียงมากมายพิสูจน์ได้ถึงบทเรียนนี้ หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า ลุดวิจ ฟาน เบโทเฟน (Ludwig van Beethoven) คีตกวีและนักเปียโนชื่อดังชาวเยอรมัน เล่นเปียโนตั้งแต่ 5 ขวบ ต้องเผชิญอุปสรรคสารพัดตั้งแต่ยังเด็ก มีพ่อติดเหล้า พี่ชายเสียชีวิต ฐานะขัดสน กระทั่งสูญเสียการได้ยิน แต่เขาไม่กล่าวโทษโชคชะตาและไม่เคยละทิ้งดนตรี จนบทเพลงซิมโฟนีของเขาเป็นอมตะจนถึงทุกวันนี้ […]

โดโรธี ลี ขายทุกอย่างและย้ายบ้านเพื่อทุ่มเทดูแล สัตว์ป่า

โดโรธี ลี ขายทุกอย่างและย้ายบ้านเพื่อทุ่มเทดูแล สัตว์ป่า ประมาณ 9 ปีที่แล้ว ขณะที่นักอนุบาล สัตว์ป่า โดโรธี ลี (Dorothy Lee) กำลังดูแลฟูมฟักลูกกระรอกกำพร้า 2 – 3 ตัวที่บ้านของเธอในนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา เธอก็ได้รับโทรศัพท์ที่เป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ เพื่อนของเธอโทร.มาเรียกให้ออกไปพบกันที่สนามกอล์ฟ เนื่องจากมีคนเอาไม้กอล์ฟตีลูกแรคคูนอาการบาดเจ็บปางตาย เมื่อโดโรธีไปเห็นสภาพของแรคคูนน้อยเธอคิดว่าคงไม่รอดแน่ เพราะถูกไม้กอล์ฟตีหัวแบบจัง ๆ แถมยังสำลักเลือดของตัวเองจนแทบหายใจไม่ได้ ถึงแม้จะหมดหวัง โดโรธีซึ่งเป็นครูเกษียณอายุและเป็นนักอนุบาลสัตว์ป่าที่มีใบอนุญาตก็หอบหิ้วลูกแรคคูนอายุ 9 สัปดาห์กลับบ้าน ด้วยประสบการณ์ที่เคยดูแลกระรอกกำพร้าหรือบาดเจ็บมาแล้วหลายพันตัวตั้งแต่ปี 2001 เธอจัดการล้างแผล นำแผ่นความร้อนมาทำเป็นที่นอนให้ความอบอุ่น คอยดูแลบาดแผลให้แรคคูนทุก 2 ชั่วโมงตลอด 5 วัน แต่เจ้าตัวน้อยก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ โดโรธีร้องไห้ ใจคิดไปว่าอาจต้องทำการุณยฆาต โดโรธียืนชะโงกมองแรคคูนน้อย น้ำตาของเธอหยดลงบนศีรษะเล็ก ๆ ของมัน เธอเอ่ยขอโทษลูกแรคคูน แล้วทันใดนั้นมันก็อ้าปากแล้วหาวออกมา จากนั้นก็เริ่มเหยียดแข้งขา นับจากวันนั้นอาการก็เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ ตามกฎหมายของนอร์ทแคโรไลนา หลังจาก 6 เดือนแล้วโดโรธีต้องเลือกระหว่างปล่อยแรคคูนตาบอดที่สมองเสียหายเข้าป่าไปหรือทำการุณยฆาต […]

จางเหิง หมอดู “ แผ่นดินไหว ” ผู้นำประโยชน์สู่มนุษยชาติ

จางเหิง หมอดู “ แผ่นดินไหว ” ผู้นำประโยชน์สู่มนุษยชาติ ใคร ๆ ต่างยกย่องชายผู้นี้ จางเหิง ว่าเป็น หมอดู เทวดา เพราะการพยากรณ์ของเขา ทำให้ทราบการเกิดแผ่นดินไหวล่วงหน้า จึงทำให้ทุกคนรอดพ้นภัยพิบัติจาก แผ่นดินไหว มาได้ มนุษย์มักจะกลัวในสิ่งที่ตนมองไม่เห็น แถมยังสามารถจินตนาการไปต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบนท้อ ฟ้า เช่น การเกิดจันทรุปราคา สุริยุปราคา ฟ้าร้องฟ้าผ่า หรือเรื่องที่ลึกลงไปใต้ดิน เช่น แผ่นดินไหว ในอดีต ชาวตะวันออก เชื่อว่า แผ่นดินไหวเกิดจากสัตว์ยักษ์ซึ่งอาศัยอยู่ใต้พื้นโลกขยับพลิกตัว ส่วนชาวตะวันตก กลับเชื่อว่าแผ่นดินไหวเกิดจากการกระทำของเทพเจ้าอันเนื่องจากความพิโรธ แผ่นดินจีนยุคฮั่นตะวันออก (ราว ค.ศ.130) รัชสมัยฮ่องเต้ซุ่นตี้ “จางเหิง” หนุ่มแดนมังกรได้ชื่อว่าเป็นปราชญ์แห่งดาราศาสตร์และวิทยาศาสตร์ เขากลับมองข้ามความเชื่อปรัมปราเหล่านี้ โดยคิดหาสาเหตุการเกิดแผ่นดินไหวและวิธีทำนายทิศทางการเกิดได้สำเร็จ… ด้วยความคิดเชิงวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรกของโลก จางเหิงเติบโตมาพร้อมกับนิสัยรักการเรียนรู้และเพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์หลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการประพันธ์ที่เขาทำได้เยี่ยมยอด ฝีมือการวาดภาพที่ได้รับยกย่องให้อยู่ในทำเนียบจิตรกรแห่งยุค ด้านปรัชญาและคณิตศาสตร์เขาก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน ดังนั้นเมื่อเข้ารับราชการ จางเหิงจึงประสบความสำเร็จ มีชื่อเสียงอย่างรวดเร็ว “ชื่อเสียงและเกียรติยศ” สำหรับบางคนอาจจะเพียงพอสำหรับการพัฒนาตน […]

กว่าจะมาเป็นโอเอซิส จัดดอกไม้

กว่าจะมาเป็นโอเอซิส จัดดอกไม้ ใครจะรู้ว่าชายผู้นี้จะทดลองจนได้ โอเอซิส ที่ทำให้ดอกไม้อยู่ทนได้นาน และเป็นที่แพร่หลายในวงการนัก จัดดอกไม้ มาจนถึงทุกวันนี้ หากถามถึง “สวรรค์” ของชาวทะเลทราย สวรรค์คงจะหมายถึงพื้นที่ชุ่มชื้นขนาดเล็กที่ซ่อมตัวอยู่ในความแห้งแล้งได้อย่างมหัศจรรย์ พื้นที่แห่งนี้เรียกว่า “โอเอซิส” (Oasis) จุดนัดพบเติมพลังชีวิตของชาวทะเลทราย     ด้วยลักษณะเฉพาะของโอเอซิสกลางทะเลทรายนี่เอง ที่เป็นแรงบันดาลใจให้นักจัดดอกไม้ยุคแรก ๆ คิดหาวิธีสร้างโอเอซิสน้อย ๆ ของตนเองขึ้นบ้าง เพื่อให้เอื้อต่อการจัดดอกไม้ได้ในทุกสถานที่โดยไม่ต้องคำนึงถึงการเปลี่ยนถ่ายน้ำอีกต่อไป… ลองคิดดูว่า จะดีแค่ไหนหากวันนี้โอเอซิสของเราไม่เพียงแต่มีประสิทธิภาพดีเยี่ยม แต่ยังเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมด้วย ทั้งหมดนี้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เพราะเด็กไทยมีคำตอบให้โลกแล้ว     เดีมทีโอเอซิสทำจากดินเหนียวปั้นเป็นก้อน ๆ หรือไม่ก็ใช้ใบสนมัดรวมกันเป็นก้อนให้แน่น จากนั้นจึงหุ้มด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ หรือลวดตาข่ายเล็ก ๆ เมื่อต้องการใช้งานก็นำๆไปแช่น้ำเพื่อให้ดูดซับน้ำ เก็บไว้เป็นอาหารหล่อเลี้ยงดอกไม้อยู่ได้นาน ๆ คล้ายกับโอเอซิสกลางทะเลทรายจริง ๆ แต่กระนั้นด้วยข้อจำกัดของวัสดุที่น้ำรั่วซึมออกได้ง่าย จึงทำให้โอเอซิสยุคแรกมีอายุการใช้งานเพียงแค่ 1-2 วัน   กระทั่ง ค.ศ. 1954 โอเอซิสรูปแบบใหม่ก็เกิดขึ้น เมื่อ นาย วี.แอล.สมิตเทอร์ส […]

โจรปล้น ของพระเซน แต่ไม่ยอมขโมยดวงจันทร์

โจรปล้น ของพระเซน แต่ไม่ยอมขโมยดวงจันทร์ เมื่อพระเซนเจอ โจรปล้น จะเกิดอะไรขึ้น ทำไมโจรคนนี้ถึงไม่ขโมยดวงจันทร์ ทั้ง ๆ ดวงจันทร์คือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของพระรูปนี้ ค่ำคืนหนึ่งในช่วงปลายสมัยเอโดะ ชายแปลกหน้าคนหนึ่งได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ในหุบเขาคุกะมิ (Kugami Mountain)     ชายผู้นี้มักจะอ้างเหตุผลกับตัวเองว่า “เพราะภาวะข้าวยากหมากแพงที่ญี่ปุ่นกำลังเผชิญอยู่นี่แหละที่ทำให้ข้าค้าขายไม่ได้ ไหนจะดินฟ้าอากาศที่แห้งแล้ง ปลูกอะไรไปก็ไม่คุ้ม… ก็เพราะอาภัพอย่างนี้ไงเล่า จึงทำให้ข้าเลือกอาชีพขโมย” เขาตัดสินใจรอเวลาให้ฟ้ามืดลงจึงเริ่มปฏิบัติการ เมื่อเดินไปถึงชายป่า เขาก็มองเห็นกระท่อมหลังหนึ่งซึ่งมีขนาดเล็กมากจนตอนแรกเขาคิดว่ามันคือเล้าไก่ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในกระท่อม เขาจึงไม่รีรอ บุกรุกเข้าไปทันที แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง เพราะจากแสงเดือนที่ส่องสว่างทำให้มองเห็นว่า ในกระท่อมมีเพียงเครื่องใช้เก่าคร่ำคร่า เช่น กาน้ำชาที่มีตะกรันจับจนทั่ว ถ้วยชามปากบิ่น ผ้าห่มผืนบางเฉียบ ฯลฯ เท่านั้น     ขโมยง่วนอยู่กับการค้นหาข้าวของที่คิดว่ามีค่าคุ้มต่อการหอบหิ้ว จนไม่ได้ยินเสียงประตูที่เปิดออก และกว่าจะมองเห็นคนที่เปิดประตูเข้ามา คนคนนั้นก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ขโมยตกใจสุดขีด เท้าไวเท่าความคิด รีบกระโจนออกไปทางหน้าต่างทันที “หยุดก่อน ๆ ” เสียงแหบพร่าบอกถึงความแก่ชราดังอยู่เบื้องหลัง แต่ทว่า… ขโมยได้จากไปเสียแล้ว ชาวบ้านหลายคนได้ยินเสียงวิ่งและเสียงร้องตะโกน […]

โรเบิร์ต โป๊ป หนุ่มอังกฤษ วิ่งทางไกล เลียนแบบ Forrest Gump

โรเบิร์ต โป๊ป หนุ่มอังกฤษ วิ่งทางไกล เลียนแบบ Forrest Gump โรเบิร์ต โป๊ป (Robert Pope) สัตวแพทย์หนุ่มวัย 38 จากเมืองลิเวอร์พูล อังกฤษ สวมวิญญาณ ฟอร์เรสต์ กัมพ์ วิ่งทางไกล ข้ามประเทศสหรัฐฯตามเส้นทางที่ตัวละครวิ่งไว้ในหนังเมื่อปี 1994 แบบเป๊ะ ๆ แถมยังไว้หนวดเครารุงรัง และสวมหมวกเบสบอลสีแดงเหมือนกันอีกด้วย โรเบิร์ตเริ่มต้นวิ่งจากแอละแบมาซึ่งเป็นบ้านเกิดของ ฟอร์เรสต์ กัมพ์ ไปยังแคลิฟอร์เนีย นิวเม็กซิโก เทกซัส เทนเนสซี และวอชิงตัน ดี.ซี. ก่อนวิ่งขึ้นเหนือไปร่วมรายการบอสตันมาราธอน และจบการแข่งขันรายการใหญ่นี้ด้วยเวลา 2 ชั่วโมง 58 นาที 46 วินาที แรงบันดาลใจในการวิ่งของโรเบิร์ตมาจากหนังเรื่อง ฟอร์เรสต์ กัมพ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในหนังเรื่องโปรดตลอดกาลของเขา โรเบิร์ตดูหนังเรื่องนี้อย่างละเอียดทุกฉากทุกตอนถึง 10 ครั้ง เฉพาะฉากที่ฟอร์เรสต์ กัมพ์ วิ่ง เขาดูซ้ำไปซ้ำมาถึง 100 ครั้ง […]

ศรัทธาในหัวใจ และการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งของ อ่ำ – อัมรินทร์ นิติพน

ศรัทธาในหัวใจ และการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งของ อ่ำ – อัมรินทร์ นิติพน “ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ที่ไหนเลยนะ นี่คือความลับในชีวิต” อ่ำ – อัมรินทร์ นิติพน บอกกับ ซีเคร็ต ขณะเล่าเรื่องราวของตนเอง เขาเคยเป็นนักร้องที่ได้ชื่อว่าประสบความสำเร็จ แต่แล้วชีวิตก็ต้องล้มลุกคลุกคลานเพราะตัวเอง กว่าที่ผู้ชายคนนี้จะลุกขึ้นมาได้ใหม่อีกครั้ง เขาต้องผ่านการต่อสู้อันยิ่งใหญ่กับใจตัวเอง ซึ่งเขาบอกว่าหากเรื่องราวนี้จะเป็นกำลังใจหรือทำให้ใครได้คิดหรือทำอะไรที่ดีต่อไป เขาจะดีใจมาก เด็กดื้อ ไม่มีวินัย เมื่อมองย้อนกลับไปตอนยังเป็นเด็ก ผมเป็นเด็กดื้อคนหนึ่ง ผมเกิดมาในช่วงเวลาที่คุณพ่อได้เลื่อนขั้นชั้นยศเป็นพันตำรวจตรี ชื่อของผมมาจากชื่อถนนอรุณอมรินทร์ ถนนที่คุณพ่อขับรถผ่านเป็นประจำ ผมมีพี่น้อง 3 คนที่เกิดจากคุณแม่เดียวกัน คือ พี่อั๋น ผม และน้องอุ๋ม (อาภาศิริ นิติพน) แต่ถ้านับรวมให้ครบเรามีพี่น้องทั้งหมด 9 คน คุณพ่อเป็นนายตำรวจ งานของท่านค่อนข้างยุ่ง เวลาที่ได้อยู่กับคุณพ่อคือตอนติดตามท่านไปสนามกอล์ฟ ผมเดินตามต้อย ๆ ไปไหนไปกับท่านตั้งแต่ 7 ขวบ คุณพ่อคงเกรงว่าจะสร้างความรำคาญให้คนแถวนั้น หรือเห็นแววก็ไม่ทราบเหมือนกัน ท่านจึงส่งผมและพี่อั๋นไปเรียนกอล์ฟ และนี่คือจุดเริ่มต้นการเล่นกอล์ฟของผม พออายุ 10 ขวบ […]

keyboard_arrow_up